Jak przekonać męża do adopcji dziecka?

[honi_29]

Jestem mamą 2 letniego synka.Staraliśmy się z mężem o dziecko dośc długo i
marzyliśmy o córeczce.Jest synek-wspaniale,kochamy go bardzo,bardzo i nie
chcę zamieniać go na dziewczynkęZawsze chciałam mieć dwoje dzieci,ale jak
sobie pomyślę,że mam jeszcze raz przechodzić przez to samo - ciąża,karmienie
z nawałem pokarmu i obrzydliwymi bolącymi guzami,brak snu(do tej pory synek
nie przesypia całej nocy ( itd. coraz cześciej myślę o adopcji.Rozmawiałam
z mężem tak wstępnie,ale on tknąć się nie da.NIE i koniec.Tak bardzo
chciałabym żeby moje dziecko miało rodzeństwo,ale poza własnym wygodnictwem
jest jeszcze jeden problem:studiuję zaocznie(jestem na drugim roku od
października),jestem na wychowawczym i wracam do pracy w marcu i nie wiem czy
nie dostanę przypadkiem zaraz wypowiedzeniaNo nie wiem sama już co
robić.Nie proszę Was byście mnie przekonywały o tym,że najlepiej zajść w
ciążę,tylko jak przekonać mężą do zmiany decyzji.Proszę podpowiedzcie coś

[mufka51]

Potrzebna jest bezwzględna ,niewymuszona zgoda współmałżonka.Inaczej nie uda się
wam...nie może być sytuacji,że mąż zgodzi się" dla świętego spokoju".
Czym uzasadnia swoją odmowę?

[jarzebina_cz]

Zanim zaczniesz nagabywać męża w sprawie adopcji, zorientuj się, jakie warunki
trzeba spełnić, żeby zostać rodzicami adopcyjnymi. To długotrwały i
skomplikowany proces, moja przyjaciółka i jej mąż są własnie na początku tej
drogi. Zanim podjęli tę decyzję przeszli piekło wielokrotnych poronień i
długoletniego leczenia. Sorry, ale kiedy czytam, że kobitce nie chce się rodzić
drugiego dzieciątka, bo piersi bolą i niemowlak spać nie daje, to mi się nóż w
kieszeni otwiera. I co przyjdziesz do Ośrodka Adpocyjnego i powiesz, że chętnie
wzięłabyś dziecko odchowane, bo chcesz się wysypiać po nocach? Mam nadzieję, że
Cię pogonią gdzie pieprz rośnie, abyś nie blokowała kolejki tym, dla których
adopcja jest jedyną szansą na rodzicielstwo.

Marna podpucha

[mruwa9]

bo Twoje wyobrazenie na temat adopcji jest tak infantylne, ze az
nieprawdopodobne.
Oczywiscie dzieci adopcyjne sa absolutnie bezproblemowe, przesypiaja noce, nie
potrzebuja pieluch, nie mocza sie w nocy, ot, przyjdzie do domu chodzaca
doskonalosc, dzieki ktorej unikniesz wszystkich niedogodnosci zwiazanych z
posiadaniem dziecka.

[edytek1]

I koniecznie musi być ułożona dziewczynka do zestawu z syneczkiem.. Ech mam
nadzieję, że to podpucha i zadne dziecko do takiego domu nie trafi.

[mysia-mysia]

no oczywiście, jak tu już ktoś powiedział: w domu dziecka jest przecież tak fajnie

[chmurka_257]

my bylismy w troszke innej sytuacji bo wiedzielismy od poczatku ze dzieci miec
nie bedziemy bo nie mozemy.i tak zylismy sobie trzy lata bez dzidzi,ale ja coraz
czesciej myslalam o adopcji tylko wiedzialam ile trzeba wysilku w to wlozyc i az
balam sie porozmawiac o tym z mezem.no i pewnego majowego dnia tak mnie jakos
naszlo i wtulilam sie w ramiona mego meza i zaczelam opowiadac o tych wszyskich
bednych dzieciach ktore przebywaja w domach dziecka i czekaja az ktos je wezmie
do siebie.maz tylko siedzial i przytakiwal a ja na zakonczenie tego tematu
walnelam tylko tak zeby zobaczyc co on o tym mysli"moze my wezmiemy sobie taka
dzidzie do nas"maz odpowiedzial ze fajnie by bylo jak by u nas maly lobuziak
biegalmyslalam ze powiedzial to tylko tak zeby mi nie sprawic przykrosci ale
na drugi dzien pyta mnie czy juz zrobilam cos w tym kierunku to znaczy czy
zadzwonilam juz do osr.adopcyjnego.ja na to ze jeszcze nie bo myslalam ze to
byly tylko tak sobie powiedziane i nie bralam tego serio.nastepnego dnia
zadzwonilam i umowilismy sie na wizyte.choc czasem bylo trudno starajac sie o
dziecko to jednak oplacalo sie i teraz mamy nasze szczescie juz prawie od 2 lat
i tata do dzis w skowronkach chodzi i nacieszyc sie coreczka nie moze.

wiem ze nie pomoglam ci w niczym ale daj czas mezowi moze jak to przemysli to
zmieni zdanie a ciebie zapraszam na forum gazetowe "adopcje" moze tam ktos ci
pomozepozdrawiam i zycze powodzenia !

[kartka1]

wiesz co honi - przepraszam, ale Ty nie wiesz co piszesz
nie masz pojęcia jakie mają problemy dzieci mieszkające w domach dziecka
problemy, o których piszesz przy pierwszym dziecku to mały pikuś wobec tego co
może Cię spotkać w wychowywaniu dziecka z placówki

[chmurka_257]

kartka1 napisała:

> wiesz co honi - przepraszam, ale Ty nie wiesz co piszesz
> nie masz pojęcia jakie mają problemy dzieci mieszkające w domach dziecka
> problemy, o których piszesz przy pierwszym dziecku to mały pikuś wobec tego co
> może Cię spotkać w wychowywaniu dziecka z placówki



To prawda ,te dzieci moze sa odchowane i ale nie bez problemu.tu juz jest
wyzsza szkola jazdy ,dzieci z domu dziecka to dzieci z przeszloscia ktorej juz
nigdy nie wymazesz z jego pamieci .one potrzebuja dwa razy tyle milosci co
biologiczne .wiem co mowie bo juz to przerabialam i naprawde poczatki sa ciezkie
ale warto!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[kartka1]

pewnie , że warto, ale na pewno nie lekko
i nie z tych pobudek , o których pisze honi

[chmurka_257]

my dostalismy dziecko ktore wtedy mialo rok i 9mies. i powiem szczerze ze noce
wstawanie mnie nie ominelo,mala budzila sie kilka razy w nocy, dopiero po kilu
miesiacach jej to minelo ale koszmary nocne ma do dzis i zdaza sie ze
przerazliwie krzyczy po nocach no ale tu juz wychodzi okropna przeszlosc.

[marychna31]

Podziwiam Cię, Chmurko))

Oby jak najwięcej takich Ludzi jak Ty

[jarzebina_cz]

Oczywiście, Chmurko, że warto, ale do tego potrzeba innej motywacji, niż własne
wygodnictwo i potrzeba zapewnienia rodzeństwa/towarzystwa dla pierworodnego.

[honi_29]

Wiedziałam,że tak będzie.Nie prosiłam o ocenę mojej decyzji o adopcji,tylko o
pomoc w przekonaniu męża.Nigdzie nie napisałam,że nie będę kochać tego dziecka
jak własnego.Bardzo chcę być matką kolejnego dziecka,ale tylko adoptowanego.I
nikomu nic do tego,z jakiego powodu.Poza tym dowiadywałam się i wiem,że można
adoptować dziecko nawet z takich powodów jak przykładowy strach przed kolejną
ciążą i porodem.Dziecku potrzebna jest miłość i ciepło,które chcę mu
ofiarować,a zdaję sobie sprawę,że dziecko które wychowuje się w domu dziecka ma
inną psychikę jak dziecko,które od początku ma kochających rodziców.

[malgorzata9]

Bzdury wypisujesz kobieto!!!!!! moja przyjaciółka adoptowała juz piękna
dwójeczkę - ale co sie wycierpieli oboje na "wywiadach" - to ich. Nawet
odpowiedź w stylu bo bardzo chcemy miec dziecko nie jest satysfakcjonujaca bo
mozna ją podważyć mówiąc o egoistycznym podejsciu!
Wrrrrrrrrrrrr! Cierpię, jak czytam takie wywody jak Twój!

[elf1977]

Jasne: poproszę dzidziusia, dość dużego, podchowanego, spokojnego,
przesypiającego noece, z doborowym garniturem genów...Wybacz, ale chyba nie
masz szansę na adopcję. Nie wiesz, czym jest wychowywanie dziecka, którego nie
urodziłaś. Jak tak źle wspominasz początki swojego macierzyństwa, skąd wiesz,
że będziesz w stanie wychować "obce" dziecko? Nie każdego na to stać. Ja na
przykład nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, na szczęście mogłam urodzić
swoje...Nie wydaje mi się, żebyś miała duże prawo do przekonywania męża, może
emocjonalnie i psychicznie nie stać go na to, żeby wychowywać cudze dziecko. I
nie dziwię się mu, ma już jedno i płodną żonę, ktora mogłaby urodzić swoje.
Adopcja jest czymś bardzo wartościowym, ale trudnym, poczytaj sobie na temat
trudów adopcji. Nie każde dziecko to aniołek, problemy adoptowanego dziecka
zawsze traktujesz inaczej.
Dawno nie czytałam czegoś tak niefrasobliwego, a zarazem naiwnego. Wybacz, ale
jako nauczyciel i wychowawca miałam do czynienia z wileloma rodzinami
adoptowanych dzieci i wiem, jakie problemy wychowawcze mieli niektórzy z nich.
Pozdrawiam i jeśli Twoja wypowiedź nie była "podpuchą" życzę odrobiny
rozsądku...

[agnieszkas72]

Zgadzam się z elf1977.Zimno mi się zrobiło po przeczytaniu twojego postu
honi.Nie wiem jak dorosła kobieta może byc tak dziecinna i
infantylna.Oczywiście,nie masz zadnych szans na adopcję i serdecznie współczuję
twojemu męzowi,z którym podzieliłas sie swoim pomysłem na uniknięcie trudów
ciązy.Jesli przeraża cię kolejna,pamietaj,że nie jest obowiązkowa.Bądź mamą
jedynaka po prostu.
Jesli chodzi o problemy rodzin adopcyjnych:kiedy miałam praktykę w domu małego
dziecka do wzięcia był chłopczyk z postępujacym zanikiem mięsni.Pojechał do
Francji.Zdrowa dwulatka nie sprawiająca specjalnych problemów w placówce po
adopcji noc w noc płakała przeraźliwie doprowadzajac się do wymiotów-jej mama
godzinami spacerowała po mieszkaniu nosząc ją na rękach,zanim dziecko
przywykło...Wiele malutkich dzieci odreagowuje w ten sposób spokojny i
uporządkowany tryb zycia,w którym nie było miejsca na mamę i miłosc.Dzieci,które
trafiają do adopcji bez choroby sierocej czyli praktycznie z porodówki to
naprawdę minimalny procent.I ludzie,którzy decyduja sie na adopcję bo nie mogą
miec własnych dzieci zdaja sobie z tego sprawę.

[chmurka_257]

honi_29 ja bym cie jednak namawiala do tego abys zdecydowala sie urodzic swoje
biologiczne ,chialabym byc w ciazy ,miec obolale piersi i wszystkie tez rzeczy
ktorych nie mozna miec adoptujac dziecko.nie ma chyba nic piekniejszego jak
slyszec bicie serduszka na usg albo pierwsze ruchy dziecka.wiem ze ty juz to
przechodzilas i moze teraz jestes ciekawa jak to jest jak sie adoptuje ale
zastanow sie czy ty jestes naprawde na to gotowa to jest naprawde bardzo bardzo
trudna decyzja moge smialo powiedziec ze napewno nie jest to tak jak pokazuja to
w telewizji .tam wszystko jest takie piekne i takie proste a tak naprawde jest
odwrotnie.nie wiem czy ty wiesz ale czeka was kurs przygotowawczy ktory trwa
ok.2 miesiecy ,potem kilka testow psychologicznych ,wywiady
srodowiskowe,odpowiednie zarobki i warunki mieszkaniowe no i jeszcze dokumenty
o waszym zdrowiu i niekaralnosci.przemysl to prosze jeszcze raz czy ty tez
jestes na to gotowa.

[agnieszkas72]

Na dziecko adopcyjne bierze się tez urlop macierzyński a bardzo wskazany jest
dłuższy urlop wychowawczy.

[honi_29]

Dobra,powiem Wam:Jedyną metodą jaką mogę zajść w ciążę jest sztuczne
zapłodnienie i dlatego nie chcę przeżywać tego kolejny raz.Zadowolone?

bardzo latwo- dorosnac

[wieczna-gosia]

Nie sposob honi nie oceniac postu, ktory glosi- boje sie ciazy, porodu
ponownego, na adopowane nie trzeba miec macierzynskiego.
jeszcze dodaj moze ze bardzo pragniesz uratowac sierotke bo ogladasz "kochaj
mnie" co tydzien i lzy ci w oczach staja.

maz ma racje

[moofka]

> jeszcze dodaj moze ze bardzo pragniesz uratowac sierotke bo ogladasz "kochaj
> mnie" co tydzien i lzy ci w oczach staja.
>

moj tesciu bardzo wzruszliwy zawsze po emisji lamiacym glosem powtarzal - jak ja
bym mogl, to ja bym je wszytskie, wszytskie bym do swojego domu zabral

[joasiiik25]

Az mi sie wlos na glowie najerzyl.....
nie proponuje Ci adopcji bo wiem,ze nie jestes na to gotowa
to,ze zawsze chcialas miec2 dzieci nie jest dobrym motywem do takiej powaznej
decyzji jaka jest adopcja

dobrze,ze selekcja na adopcyjnych "rodzicow" jest taka a nie inna..i dobrze,ze
w polowie drogie wiekszosc malzenstw odpada....Tobie nie wroze adopcji...

[anatemka]

no oki, w końcu go do adopcji przekonasz.
A jak zamierzasz go zmusić do pokochania obcego dziecka?

[yvonne75]

wiesz co honi?gdybym tylko miala mozliwosc urodzenia dziecka,nie wahalabym sie
ani chwili i nie zastanawiala sie nad tymi problemami ktore wypisalas...jasne
one na dluzsza mete potrafia byc upierdliwe,ale popatrz na to z innej
perspektywy...ile niedoszlych matek daloby sie pokrajac zeby miec te
przypadlosci???
podczas kiedy ty idziesz na"latwizne"...
nie mam nic przeciw adopcji,nic przeciw sierotom...dziecko to dziecko,kazdemu
nalezy sie uczucie,niemniej jednak"podziwiam"podejcie do sprawy...

[sebaga]

Witaj Honi, nie rozumiem czemu wszystkie tak na Ciebie najechaly. Absurd
jakis.. Co do Twojego meza, to nie da sie go przekonac, nie w takiej sprawie.
To jest zbyt powazne, on sam musi dojrzec do takiej decyzji. A powiedz, czy on
wogole nie chce dziecka czy nie chce adoptowac?

Jesli podejmiecie decyzje, ze chcecie adoptowac, trzymam kciuki, ze Wam sie uda.

pozdrawiam
aga

[joasiiik25]

honi_29 i tak to nie zmienia mojego zdania na ten temat

nie rozumiem po co to oburzenie

[mysia-mysia]

honi już w pierwszym poście pisze że starała się o dziecko długo, więc to już
powinno dać do myślenia. Co w tym "egoistycznego" że chce zaadoptować dziecko. W
ogóle chyba macierzyństwo to coś skrajnie egoistycznego - przecież wiele kobiet
chce mieć dzieci. Na forum w oczekiwaniu piszą kobiety, które właśnie tego
bardzo pragną, piszą nawet że nie chcą zaadoptować, chcą mieć własne, chcą być w
ciąży, czuć jego ruchy itd itp... Dlaczego im nikt nie mówi, że mają egoistyczne
podejście?

honi, nie mam pojęcia jak przekonać Twojego męża, zwłaszcza że nie piszesz nawet
czy on w ogóle nie chce mieć kolejnego dziecka, czy tylko nie chce zaadoptować.
A jeśli nie chce zaadoptować to dlaczego? Boi się że nie da rady, że nie będzie
potrafił go pokochać? Powiedz coś więcej to może coś wymyślimy.

[joasiiik25]

"...Jestem mamą 2 letniego synka.Staraliśmy się z mężem o dziecko dośc długo i
marzyliśmy o córeczce.Jest synek-wspaniale,kochamy go bardzo,bardzo i nie
chcę zamieniać go na dziewczynkęZawsze chciałam mieć dwoje dzieci,ale jak
sobie pomyślę,że mam jeszcze raz przechodzić przez to samo - ciąża,karmienie
z nawałem pokarmu i obrzydliwymi bolącymi guzami,brak snu(do tej pory synek
nie przesypia całej nocy ....."


______________________________________

nadal upieram sie przy swoim zdaniu
dodam,ze adopcja to odpowiedzialnosc na cale zycie a czytajac powyzszy opis
autorki nie jestem pewna czy przemyslala swoja decyzje do konca, skoro boi sie
nawalu pokarmu, nieprzespanych nocy itp....
powiem nawet nie ladnie " ze chce adoptowac odchowane dziecko???""

o to chodzi????

[honi_29]

joasiiik25 napisała:

powiem nawet nie ladnie " ze chce adoptowac odchowane dziecko???""
>
> o to chodzi????

A ja powiedziałam,że chcę "odchowane" dziecko?Czy tylko przez kogoś innego
urodzone?Moja wersja to ta druga

[honi_29]

Ja juz boję się cokolwiek więcej pisać,bo znowu zostanę obrzucona błotem.Mąż
mówi:Nie-bo nie,tyle.A ja myślę,że on boi się reakcji otoczenia,rodziny i że JA
nie będę w stanie kochać tego dziecka jak swojego własnego synka.A ja czuję,że
już kocham tę istotkę,mimo,że jej jeszcze z nami nie ma i nie wiem czy
będzie,bo on nie chce się zgodzić.Dziś przejeżdżaliśmy znowu koło Domu
Dziecka,a ja miałam ochotę popędzić tam jeszcze dziś i wziąć Maleństwo do
siebie.

[joasiiik25]

honi jedyne co moge ci doradzic to zapoznaj sie dokladnie z etapami adopcji

gdy bedziesz wiedziala jak ta procedura wyglada, przemysl ja jeszcze raz
(decyzje o adopcji)

linki

[joasiiik25]

www.adoptuj.pl/11304.xml?group=przed_adopcja
www.adoptuj.pl/10183.xml?group=przed_adopcja

poczytaj dokladnie

[moofka]

honi_29 napisała:

> Ja juz boję się cokolwiek więcej pisać,bo znowu zostanę obrzucona błotem.Mąż
> mówi:Nie-bo nie,tyle.

no to faktycznie trudna pozycja wyjsciowa dla rozmow o adopcji
a jakie on ma zdanie na temat adopcji dzieci w ogole? rozwazal to kiedykolwiek?
rozmawialiscie o tym, czy on czuby sie na silach
a moze on juz w ogole dzieci miec nie chce? moze chce ale wlasne i za jakis
czas?
musisz wziac pod uwage jego zdanie, to nie moze byc tak, ze ty sobie
wymyslilas, a teraz tylko wystarczy wymyslic jak skruszyc mur jego niecheci?
czy lepszy bedzie neurotyczny sznataz emocjonalny, trucie dupy bezustanne, czy
inne kobiece sztuczki
probuje sobie wyobrazic, jak by sie zachowala, gdyby ktos na mnie prbowala
wymoc taka decyzje
moze on zwyaczjnie nie czuje sie na silach byc ojcem dla obcego dziecka?

[anik801]

Bardzo dziwne są Twoje zapatrywania na adopcję.Z tego wynika,że chcesz
zaadoptować dziecko "odchowane",ale z takim mogą być inne problemy.Z każdym
dzieckiem na każdym etapie jego życia są jakieś kłopoty.Twoje argumenty w ogóle
do mnie nie trafiają i nie dziwię się Twojemu mężowi,że nie chce o tym słyszeć.
Wiesz ja też miałam problemy-nie mogłam zajść w ciążę,potem ciąża obumarła w
12tyg.Potem znów staranie o dziecko,większość ciąży w szpitalu.Też
przechodziłam nawał pokarmu,córka przez 8mies.jadła co 2godz.przez całą dobę.Ma
2,5 i nadal często budzi się w nocy.Też studiuję zaocznie.Może też powinnam
pomyśleć o adopcji?Też się boję jak to będzie z drugą ciążą.Najlepiej poczekać,
aż studia dobiegną końca,maluch trochę podrośnie i wtedy spojrzysz na to
inaczej.Adopcja to bardzo poważna decyzja,to nie jest przygarnięcie szczeniaka.
Poza tym musi być podjęta wspólnie i oboje rodzice muszą tego bardzo pragnąć.
Nawet jeśli mąż zgodzi się dla świętego spokoju to potem będą tylko problemy!
Twoja postawa przypomina trochę postawę dziecka,które chce i koniec!

honi

[mysia-mysia]

Może powinnaś dać mężowi więcej czasu? Może musi przywyknąć do tej myśli.

[novembre]

A ja sie Wam dziwie.
Wszystkim po kolei.
Chce dziewczyna adoptowac dziecko, dac komus dom, swoja milosc i cieplo.
Tak, tak, wiem, ja pewnie tez naogladalam sie amerykanskich filmow i mam
wypaczone poglady.
Zatem - wybijcie Jej ten pomysl z glowy - Jej i Jej mezowi.
W koncu w domu dziecka jest calkiem fajnie, po co starac sie zmniejszac ilosc
dzieci w sierocincach. Po co polepszac im zycie, po co dawac im swoja milosc,
opieke, uwage, przyszlosc, wszystko.
Bo co - bo nie da sobie rady? A skad wiecie?
W tej chwili wszystko w rekach meza - i tu sie zgadzam, jesli on nie zechce,
sama nic nie zrobi.
Bo co, bo jest wygodnicka? Bo nie chce przechodzic przez trudy porodu, pologu? A
odezwijcie sie teraz, zwolenniczki cesarek na zyczenie - toz to identyczne
wygodnictwo!
Wzburzylam sie.
Honi_29, jestem z Toba.
nov.

[mruwa9]

Nie chodzi o to, ze adopcja jest zlym pomyslem, ale powody, dla ktorych honi
chce adpotowac sa co najmniej infantylne. A to zle rokuje dla losow adopcji, bo
jesli nawal pokarmu czy trudy pologu sa nazbyt uciazliwe, to jak honi zniesie
np. pobyt dziecka, ktore moze byc agresywne wobec jej biologicznego dziecka i
wszystkich naokolo? Ktore- co jest dosc prawdopodobne- moze sie moczyc w nocy,
moze wcale nie byc sliczna dziewczynka z blond warkoczykami, ale moze byc
chlopakiem o bardzo trudnej przeszlosci i byc moze kryminalnej przyszlosci?
prog tolerancji wobec dzieci biologicznych jest wyzszy, niz wobec dzieci
adoptowanych, stad trzeba naprawde silnej motywacji i desperacji, a przede
wszystkim dojrzalosci, a z postu honi trudno wnioskowac, zeby byla
wystarczajaco dojrzala osoba do adopcji. A co sie stanie, jesli dziecko nie
bedzie takie bezproblemowe, jak sie honi marzy? Odda z powrotem do domu
dziecka? To bedzie dla dziecka o wiele wiekszy dramat, niz stale pozostawanie w
domu dziecka.
Jesli honi chce sie sprawdzic w opiece nad dziecmi z domow dziecka, moze sie
postarac o zostanie rodzina zastepcza lub sprobowac zalozyc rodzinny dom
dziecka.
Jesli chodzi tylko o to, ze to tak fajnie i zeby jej dziecko mialo towarzystwo,
niech kupi dziecku chomika albo psa.

[mysia-mysia]

Jeśli honi nawet czegoś nie bierze pod uwagę to po to są zajęcia dla osób, które
chcą zaadoptować dziecko, żeby tam się dowiedzieć tego, co trzeba.

> moze wcale nie byc sliczna dziewczynka z blond warkoczykami, ale moze byc
> chlopakiem

z tego co wiem, rodzicom pragnącym dziewczynkę nikt na siłę nie będzie wciskał
chłopca

Dziękuję Dziewczyny:)

[honi_29]

Chmurka_257 spróbuję skorzystać z Twojej metody,może się udaSebaga,Mysia-
mysia,Novembre i oczywiście Tobie Chmurko_257 bardzo Wam dziękuję.


Pozostałym Paniom dziękuję za negatywną ocenę mojej dojrzałości emocjonalnej

[chmurka_257]

mam nadzieje ze ci sie uda mnie pomoglo ,trzymam kciuki

dziękuję Chmurko:))))))))

[honi_29]

Buziaki dla Twojego Dzieciątka

[chmurka_257]

dziekuje! napewno ja ucaluje

[sabestian1]

honi, nie słuchaj wypowiedzi tych pseudoidealnych matek ('jeżeli nie chcesz
rodzić,krwawić to nie jesteś godna by być matką bleble'). Niedobrze mi się
robi. One już sobie zbudowały Twój precyzyjny portret psychologiczny i przykro
mi, ale na podstawie ich szczegółowego dochodzenia jesteś tylko głupią gęsią,
której się nie chce rodzić. Nie jesteś też godna zabierać dzieci z placówek
opieki, bo będzie im tam dużo lepiej, niż w Twojej - najwyraźniej
patologicznej - rodzinie. Poza tym, to byłoby podłe, bo chcesz ukraść dzieci
tym, co nie mogą mieć własnych.
Pamiętaj, że to specjalistki, które z Twojej krótkiej wypowiedzi potrafią
wyczytać całą Twoją historię rodzinną do XVII wieku włącznie. I niestety nie
nadajesz się na matkę. Najlepiej zniknij, bo Cię zaraz wyśledzą i wytną Ci
jajniki, żebyś już nie mogła mieć dzieci. Amen. Trochę mi ulżyło, i tak pewnie
zaraz wykasują.
Tak czy siak, pogadaj z mężem, dowiedz się co stoi za tym jego 'nie'. Na pewno
go do niczego nie przekonasz na siłę, nic dobrego by z tego nie wyszło i tak.
Moje 2 grosze.

[joasiiik25]

"
Teoretycznie adoptować może każdy, kto chciałby ofiarować miłość dziecku
opuszczonemu. W praktyce jednak kandydaci na rodziców adopcyjnych muszą spełnić
cały szereg warunków formalnych, a także wymogów natury etycznej. Skomplikowana
procedura adopcyjna ma na celu uchronienie dziecka przed trafieniem w
niewłaściwe ręce oraz zapewnienie mu najodpowiedniejszej dla niego rodziny
adopcyjnej. O tym, czy osoba, starająca się o dziecko, może je zaadoptować,
decyduje sąd rodzinny na podstawie opinii wydanej przez ośrodek adopcyjny.
Adoptować mogą pary małżeńskie, ale także osoby samotne. Polskie prawo nie
dopuszcza zaś możliwości adopcji dla par pozostających w nieformalnych.

Najczęściej o przysposobienie starają się bezdzietne małżeństwa po wieloletnim
bezskutecznym oczekiwaniu potomka. Przyszli rodzice muszą zapewnić dziecku
godziwe warunki materialne, możliwość leczenia i kształcenia się. Wprawdzie
status materialny rodziców nie przesądza o decyzji sądu, jest jednak ważnym
elementem procesu adopcji. Podobnie wiek kandydatów: relacje wiekowe pomiędzy
rodzicami i dzieckiem powinny być podobne jak w rodzinach biologicznych, co
oznacza w praktyce, że różnica wieku pomiędzy dzieckiem a rodzicami nie powinna
przekraczać 40 lat.

Kandydaci zgłaszają się do ośrodka adopcyjnego, gdzie przeprowadzane są z nimi
rozmowy, testy i psychologiczne. Spotkania te mają na celu stwierdzenie, czy
między małżonkami panują dobre, zdrowe relacje, czy będą w stanie zapewnić
dziecku poczucie bezpieczeństwa oraz zaspokoić jego potrzeby emocjonalne.
Adopcja nie może być próbą leczenia kryzysów małżeńskich dla par, które sadzą,
iż bezdzietność jest jedyną przyczyną ich konfliktów. Dopóki relacje w
małżeństwie nie będą prawidłowe, ośrodek nie wyda pozytywnej opinii dla sądu.

Warunki, jakie muszą spełniać kandydaci na rodziców adopcyjnych:

sytuacja materialna umożliwiająca utrzymanie i wychowanie dziecka
odpowiednie dla przyjęcia dziecka warunki materialne
stabilny i trwały związek małżeński, oparty na szacunku i żywych więzach
emocjonalnych
wartościowe motywy adopcji
jednomyślność w podjęciu decyzji o adopcji
wiek młody lub średni
dobry stan zdrowia psychicznego i fizycznego
brak uzależnienia od nałogów
Każdy przypadek jest rozpatrywany indywidualnie, dlatego mogą się pojawiać
pewne odstępstwa od wymienionych warunków. Każdy ośrodek adopcyjny w kraju ma
własne tradycje, doświadczenia oraz metody pracy z rodzicami, dlatego też w
każdym z nich proces adopcji może przebiegać nieco inaczej."



daje do myslenia?

mi daje....

Witam,

[pesteczka5]

Zarówno adopcja, jak i zapłodnienie in vitro (a także wspomniana gdzies cesarka
na życzenie) to są tematy na debaty, a co za tym idzie dobry pretekst do
forumowej awantury i nagonki, czyż nie?

Honi, zmień nick i wysmaż posta, jak to chcesz zapłodnienia in vitro... A na
przykład mąż ma moralne dylematy. Będzie dużo odpowiedzi typu "tyle biednych
sierotek czeka". Albo na inaczej skontruowany z tych elementów temat.

Nikt Wam nie pomoże. Bo różne są motywy ludzkich marzeń. Jeden chce zostawic
ślad we wszechświecie w postaci własnych genów, inny poczuć kopnięcie, zobaczyć
efekt miłości do swojej połówki, jeszcze inny kochać po prostu... Jeszcze inni
odnajdują całkiem inne motywy - że na przykład chcieli wypełnić społeczny
nakaz, a naprawdę spełniają się w czym innym, pracy, związku, jakiejś
działalności społecznej czy wolontariacie.

I dobrze.

Tylko to musi być ICH decyzja.
Porozmawiaj z mężem. Sama rozmowa może być dla Was ważna. I nawet... miła.
Nawet, jeśli nie wypracujecie wspólnego stanowiska, poznacie głębiej własne
motywy, poglądy - każdy swoje. Wymacacie się do dna I w każdym razie
będziecie dość dobrze wiedzieli, na czym stoicie. Umotywowana, świadoma decyzja
to dobry punkt wyjścia do wszystkiego.
Mamy takie rozmowy za sobą... swego czasu. Los postanowił inaczej, nie tędy
biegła moja droga.

Zyczę Wam wszystkiego dobrego.
pes.

[pesteczka5]

Jeszcze odnośnie denerwującej rady "porozmawiaj z nim" - bo jak rozmawiać, jak
on mówi "bo nie?"
Być może mówi bo nie, ponieważ czuje się naciskany. Odczuwa pytanie jak atak, z
jednoczesną negatywną oceną jego opcji. Postawicie kwestię jako otwartą, do
przegadania na razie. "Wiesz, tak się zastanawiam, co czują ludzie którzy mają
jedno urodzone, jedno adoptowane, to musi być niesamowite... Jak myślisz, czy
takie maluchy kocha się tak samo?... A dwoje własnych?... Przecież każde jest
inne... " Cokolwiek, kładąc nacisk na swoje wątpliwości - nie tyle wątpliwości,
skoro np. uważasz że ich nie masz, ale klimat zastanawiania się. Może się
przyłączy
Jesli masz negatywne doświadczenia związane z in vitro, powiedz o tym ("jak
sobie pomyślę, że znów...", "okropne było, jak...", "nie wiem, czy stać mnie
znowu na...").
Spróbuj do nakłonić do głośnego myślenia ("ciekawe, jak byśmy sie czuli jako
rodzina z dwojgiem dzieci", "sama nie wiem, czy z moją pracą...", "tak mi się
marzy drugie dziecko i próbuję zracjonalizowac ten pomysł, sama nie wiem,
czy...")
Jak mąż zacznie mówić), wyoślisz swoje stanowisko dobitniej.
Może coś wybierzesz albo samej coś Ci się nasunie.
Pozdrawiam

[joasiiik25]

Wiesz co ?
Wcale nikt nie robi na HONI nagonke, rozumiem,ze chce adoptowac dziecko (z
roznych powodow)ale to ONA chce a nie chce RAZEM z mezem. I tu jest
problem....nie mam zlotej rady jak meza naklonic do zmiany decyzji, ale znam
sie troche na testach psychologicznych i iwem,ze nawet jezeli Honi maz zmieni
zdanie co do adopcji (zrobi to tylko dla niej, nie bedac przekonanym o
slusznosci calej tej sprawy) to niestety na tych testach wyjdzie...(wystarczy
nawet rozmowa z psychologiem)
Co do nieplodnosci....czy kazde nieplodne malzenstwo (powiedzmy z klopotami z
zajsciem) mysli o adopcji - fajnie by bylo jakby wszyscy chcieli adoptowac
dzieci, ale wiekszosc z NAS tylko rozwaza takie mozliwosci.
Ja mam synka (dlugo oczekiwanego) kolejnych dzieci nie bedzie (natury
biologicznej)....

adopcja piekna rzecz, ale nie kazde jest w stanie pokochac "trudne dziecko" i
nie koniecznie "slicznego, rozowego bobasa..." bo takie przewaznie nie maja
jeszcze uregulowanej sytuacji prawnej (matka, ojciec nie zrzekli sie praw)


ps:
honi a moze pomysl o statusie "rodziny zaprzyjaznionej" moze tak na poczatek

Joasiu

[pesteczka5]

przeczytaj sobie jeszcze raz
Do niczego nikogo nie nakłaniałam. A już najmniej do zmiany decyzji
Jeśli, to tylko do tego, żeby obie strony wsłuchały się w swoje (własne nawet
zanim swoje nawzajem) motywy. I poznały je dobrze w otwartej rozmowie.
Oraz, starałam się pomóc Honi w nakłonieniu męża do ROZMOWY (nie do zmiany
decyzji...)

I nie wypowiedziałam swojego stanowiska na temat żadnego z rozwiązań... Gdybym
chciała to zrobić, duuużo miałabym do powiedzenia. Nigdzie nie stwierdziłam, że
adopcja piękna rzecz) Ani nawet, że niepiękna Twierdziłam, że rozmowa rzecz
pożyteczna.

I to już koniec, powiedział zaskroniec,
poczytaj od nowa, powiedziała sowa.

[joasiiik25]

do ci9ebie tyczylo sie slowa "do nagonki" reszta to0o moje rozwazania

czytac nie bede kolejny raz...

Joasiiik25

[honi_29]

Czytałam te strony,których skróty mi podałaś i co?To mnie utwierdziło w
przekonaniu,że robię dobrze.Że mogę ofiarować komuś miłość i ciepło,którego
nigdy nie zazna będąc w Domu Dziecka i jeżdżąc na nocniku przez godzinę czy
dwie.Nie będę klaskać na dobranoc ani odbierać ukochanego misia - przeciwnie!!!
I nie będę się tłumaczyć już ze swojej decyzji o adopcji,w zasadzie żałuję,że
podjęłam jakąkolwiek dyskusję na ten temat,bo nie Wam drogie emamy osądzać mnie
i moją decyzję.Ja prosiłam o pomoc w przekonaniu męża,o jakiś dobry
argument.Nie zrobię niczego na siłę,nawet jak się zgodzi dla świętego
spokoju,nie adoptuję tej istotki,bo Ona(istotka,nie dziewczynka jak ktoś mi
zarzucił,bo ja również chłopca zaadoptuję-płeć nie ma znaczenia)ma czuć się
bezpieczna,kochana i ma być szczęśliwa.

Honi...

[jarzebina_cz]

Dlaczego w Twoim pierwszym poście nie było ani słowa o o ofiarowywaniu miłości
i ciepła? Napisałaś li tylko o wygodnictwie, chęci uniknięcia trudów porodu,
karmienia piersią i nieprzespanych nocy. Nie dziw się zatem naszemu oburzeniu.
Jeżeli za Twoją decycją rzeczywiście kryje się coś głębszego szczęść Ci Boże,
ale w pierwszych słowach tego wątku, nic na to nie wskazywało.

[honi_29]

Dlaczego nie napisałam tego wszystkiego w pierwszym poście?To chyba
oczywiste.To moja sprawa jakie powody mną kierują,a to,że chcę stworzyć temu
dziecku dom,ofiarować swą miłość i sprawić,by mogło być szczęśliwsze(może nawet
szczęśliwe,czego bardzo sobie i jemu życzę)wydawało mi się zbyt oczywiste,by o
tym pisać.Sam fakt,że chciałabym zaadoptować dziecko chyba wyraża te wszystkie
emocje,czyż nie?

Honi

[burza4]

> Czytałam te strony,których skróty mi podałaś i co?To mnie utwierdziło w
> przekonaniu,że robię dobrze.Ż e mogę ofiarować komuś miłość i ciepło,którego
> nigdy nie zazna będąc w Domu Dziecka i jeżdżąc na nocniku przez godzinę czy
> dwie.

Honi, ty zyjesz jednak złudzeniami - dzieci w domach dziecka owszem - jest
pełno, ale te dzieci do adopcji nie idą - bo mają nieuregulowaną sytuację
prawną. Do adopcji jest długa kolejka oczekujących - pierwszeństwo mają rodziny
nie posiadające własnych dzieci, i takie które są skłonne adoptować dziecko bez
wybrzydzania - czy dziewczynka, czy blond włoski, czy idealnie zdrowe i ładne.

Boisz się ciąży i połogu - a jakoś nie myślisz o tym, jak ciężkie będzie
wyprowadzenie takiego dzieciaczka z choroby sierocej i najróżniejszych
zaniedbań? niestety - te dzieci w większości są mocno obciążone "grzechami
rodziców" - alkoholizmem i biedą - co ma wpływ również na ich zdrowie.

jakoś dziwnie mi się czyta o tej zgodzie męża, najpierw kategoryczne
odżegnywanie się "nie, bo nie" - za chwilę taka zmiana zdania. Szczerze mówiąc
wątpię czy on to dobrze przemyślał, czy nie jest to zgoda na odczepnego - mam
nadzieję, że w trakcie procedur dokładnie zbadają motywację. Być może zdawał
sobie sprawę z tego, że nie będzie w stanie w pełni zaakceptować cudzego
dziecka i stąd miał opory, w ogóle jestem w szoku że taką decyzję się podejmuje
w takim tempie - to wedlug mnie nie świadczy o dojrzałym podejściu.

Burza4

[honi_29]

Bardzo Ci dziękuję burzo,że chcesz mnie nawrócić,ale obawiam się,że Ci się nie
uda i nawet nie jest mi przykro z tego powodu,wiesz?

[monia145]

Ale tu nikt nie stara sie nikogo nawracać, nie zrozumiałas zupełnie intencji
Burzy. Wyraziła ona swoje wątpliwości, których i według mnie jest pełno w
Twojej historii. Mam nadzieje, ze przemyślałas tę decyzję gruntownie, nie
wierciłas męzowi dziury w brzuchui stad jego wolta?
Adopcja nie jest prostą i łatwo dostępną droga powiększania rodziny i dobrze.
Nie ma wbrew pozorom wielu dzieci, zdrowych, ładnych, nie potłuczonych
emocjonalnie z przeznaczeniem do adopcji. Te, które mogłyby spełniać te
kryteria, na ogół maja nieuregulowaną sytuację prawną. Pełno jest za to chorych
ale tych nikt nie chce, co zresztą normalne, bo rzadko kto nadaje sie na
rodzica adopcyjnego i naturalnego dla dziecka chorego, upośledzonego itp.
Mam nadzieję Honi, ze skomplikowana procedura adopcyjna nie zweryfikuje
negatywnie Twoich postanowień. Droga do adopcji dopiero się zaczyna.

Dzięki Sebastian,poprawiłeś mi nastrój:)

[honi_29]

No tak,jestem nieodpowiedzialną,niezrównoważoną emocjonalnie smarkulą,która dla
kaprysu chce pójść na łatwiznę i zamiast strzelić se dziecko z probówki,albo
zwyczajnie z innym facetem,bo z własnym ma problemy natury medycznej,pakuje się
w chory układ zwany adopcją.Nie poradzę sobie z dzieckiem po przejściach skoro
do własnego,biologicznego dziecka nie chce mi się wstawać w nocy,a jednak
wstaję kiedyś po 15 razy,teraz tylko 3
W ośrodku adopcyjnym na dzień dobry zostanę zdyskwalifikowana jako kandydatka
na matkę,więc pewnie większość kobiet zabierających głos w dyskusji na
rozpoczęty przeze mnie wątek będzie zacierać łapki z radości.Nie martwcie
się,dam Wam znać jak nam poszło i czy jednak jestem godna by zostać matką
sierotki.

[mathiola]

Ale to chyba 18-latka musialabys przygarnac, zebys noce przesypiala. No,
chociaz niekoniecznie... jak taki 18-latek z imprezy nie wroci przez cala
noc... to ze spania tez nici.

[onlymama]

Nie przekonuj bo nawet jesli sie zgodzi to dla swietgo spokoju. Nigdy ci nie
zapomni tego ze wymusilas na nim te zgode. A gdy beda klopoty z dzieckiem a
klopoty z dzieckiem zawsze jakies sa, wypomni ci po wiele razy ze macie to
dziecko bo ty sie uparlas. Jak chcesz pomoc dzieciom w domu dziecka mozesz sie
zawsze udzielac jako wolontariusz w takiej placowce.
Pozdrawiam.

[joasiiik25]

ps:
honi a moze pomysl o statusie "rodziny zaprzyjaznionej" moze tak na poczatek

[lola211]

Honi- nie kazdy nadaje sie na rodzica adopcyjnego, widac Twoj maz tez nie.Nie
kazdy jest w stanie pokochac obce dziecko i tyle.

Udało się!!!!!!!!

[honi_29]

Mąż się zgodził i bez wielkich oporów i namawiania.Boże,jaka jestem
szczęśliwa))))))))))))

[mysia-mysia]

to fajnie - cieszę się

[honi_29]

Jejuś,jak ja się cieszę.Nie spodziewałam się,że zmieni zdanie bez moich
nacisków,zresztą na siłę niczego nie chciałam robić.Upojna noc i szczera,długa
rozmowa na ten temat i...
Ale jestem szczęśliwa)))))))))))))))

Chmurko,Twój sposób mi trochę pomógł,dzięki

[sebaga]

Honi,bardzo się cieszę, że mąż się zgodził!!! Pierwszy krok za Wami. Zyczę
powodzenia i koniecznie daj znać jak się sprawy potoczą. Trzymam kciuki i
wierzę, że adopcja dojdzie do skutku.

pozdrawiam
aga

[chmurka_257]

Ciesze sie ze moj sposob troszeczke ci pomogltrzymam kciuki bo wiem ze
bedziesz dobra mama!!!!

[honi_29]

Dziękuję Ci Chmurko,że tak we mnie wierzysz.To bardzo miłe zwłaszcza, gdy tyle
gromów posypało się na mnieBuźka dla Ciebie i córeczki)

[g0sik]

Czyli facet prosty jest skoro udało się temat doopą załatwić.......

[chmurka_257]

to bardzo glupi tekst i bardzo prostacki.widac ze niewiesz co to znaczy miedc
trudnosci z zajsciem w ciaze ,ciesz sie i dziekuj Bogu ze ciebie to niespotkalo.

[g0sik]

Prostacki? Autorka wątku sama napisała, ze facet się zgodził po "upojnej nocy".
A może to Ty poradziłaś jej taki sposób załatwienia sprawy? Ciekawe, co
poradzisz jak facet jednak dziecka nie pokocha? Laskę tydzień z rzędu?

g0sik

[honi_29]

Jak już mnie cytujesz,mogłabyś wziąć pod uwagę dalszą część mojej wypowiedzi?W
taki sposób jak nam zaprezentowałaś można posklejać wszystko jak tylko się
chce,kogo chce i odwrócić kota ogonem.

[chmurka_257]

wlasnie twoje wypowiedzi sa bardzo prostackie i nie na miejscu,co ty mozesz
wiedziec o adopcji,pewnie nic bo takiej osobie jak ty nikt by nie dal dziecka !!
widac ze twoj poziom inteligencji nie jest zbyt wysoki bo uzywasz slownictwa jak
malolata.

do g0sik

[chmurka_257]

i jeszcze jedna uwaga,zdaje sie ze wiekszosc dzieci zostala poczeta po "upojnej
nocy" mam nadzieje ze tobie bocian ich nie podrzucil wiec czemu az tak ciebie to
zdziwilo ze autorka watku wybrala wlasnie taki moment aby porozmawiac o tak
waznej sprawie.bardzo fajny sposob na porozmawianiu o nowym czlonku ich rodziny.
to prawie tak samo jakby poczeli go wlasnie tamtej nocy.

g0sik

[honi_29]

Postanowiłaś pojeździć po moim mężu,bo się zgodził przyjąć pod swój dach i
pokochać obce dziecko?Ktoś jeszcze ma coś do dodania?Śmiało...

honi

[mysia-mysia]

Nie przejmuj się tymi wszystkimi głupimi uwagami. Nie rozumiem czemu te kobiety
tak się na ciebie uwzięły i nie rozumiem, czemu jak któraś pisze że "bardzo
chciałaby mieć dziecko" to nikt jej nie odsądza od czci i wiary że przecież
dziecko ma kolkę, ząbkuje, nie przesypia nocy no i jescze można mieć depresję
poporodową i niech ona sobie nie wyobraża. Masz prawo podjąć decyzję według
własego uznania a poza tym są kursy przecież, które pomagają przygotować się do
roli rodziców adopcyjnych. Trzymam kciuki

Chmurko,Mysiu...

[honi_29]

jestescie kochane)))))))))))))))Dziękuję Wam

[chmurka_257]

jestem z toba)))))))