szara rzeczywistość

[ewaj10]

dziewczyny właśnie sobie uswiadomiłam, że ja od 1,5 roku robię to samo.
dobiło mnie to. moje życie to jest zajmowanie się dzieckiem i domem. mąż
pracuje do wieczora i nie ma szansy na zmianę. nigdzie nie wyjeżdżamy, bo on
nie może zamknąć firmy. ja nie mogę nigdzie pójść sama bo nie ma kto być z
małym. to jest chore. czuję się strasznie i czuję że przez tą zimę zwariuję.
nie mam znajomych bo niedawno przyprowadziliśmy się na nowe miejsce, gdzie
mam 3 sąsiadów i w dodatku to są starsi ludzie. jedyną rozrywką jest internet
jak mały śpi.

[driadea]

No niestety, takie jest życie. Pewnego dnia obudzisz się i stwierdzisz, że
jesteś już stara i pora umierać, a przecież nic jeszcze się nie wydarzyło.
Zwykła, szara monotonia, każdy tak ma. Jedni rzeczywiście już do końca życia,
inni czasowo. Zrób wszystko, byś należała do tej drugiej grupy
Życzę Ci tego z całego serca! Pozdrawiam.

[lorenza_pellegrini]

Skoro dziecko ma półtora roku, to może żłobek na pare godzin, albo opiekunka?? A jak z pracą? pracowałaś, wracasz do pracy, szukasz??

[ewaj10]

wiesz w moim przypadku to nie jest takie proste, a może mnie się tak wydaje. po
pierwsze tu w okolicy nie ma żłobka- mieszkamy pod samym lasem. po drugie
pracowałam wcześniej ale z mężem który ma pracę 50km stąd i dojeżdża a z małym
dzieckiem byłby problem. A z opiekunką nie wiem jakby to było bo nie mam nikogo
zaufanego. mysle, że posiedzę z nim jeszcze 1,5 roku i pójdzie do przedszkola.
chyba nic innego mi nie pozostaje.Ja nawet się cieszę że go sama chowam ale
czasami dopada mnie bezsens wszystkiego. brak odskoczni, brak znajomych.
Pozdrawiam

[lorenza_pellegrini]

No tak to rzeczywiście problem... A nie wydaje Ci się, że to może chwilowy spadek formy?? Przecież jestes zadowolona, że sama go wychowujesz... Ja zresztą wychodze z założenia, że nigdy nie wiemy, co nas czeka za zakrętem, trudno zamartwiać się, że nasze życie juz zostanie takie samo, jak jest. Może ktos ciekawy się przeprowiadzi w Twoja oklicę, poznasz koleżanki przez net, zajmiesz się czymś, o czym nawet nie myslisz???

[ewaj10]

najgorsze jest to,że wcześniej ja byłam osoba pełną energii. Musiało się coś
dziać a teraz jestem sprowadzona do parteru. nie znaczy to, że nie kocham
dziecka a wręcz przecwnie jest całym moim światem, tyllko nie mogę zrozumieć
czemu dosłownie.

[76kitka]

A skąd jesteś może Cię rozerwę trochę Mogę nadstawić słuchawkę do wypłakania, jestem na wychowawczym mam czas

[kasiadud]

Nie przejmuj się. Ja też "siedze" w domu z dzieckiem od 15 miesięcy, mąż
pracuje dużo i do nocy, nawet w święta. Też się zastanawiam co robić całymi
dniami szczególnie teraz gdy taka pogoda, że nawet psa z domu by nie wygonił.
Nie mam komu podrzucić malucha, tylko w niedziele czasem zawoże go na 3 godz do
mojej mamy a my idziemy do kina, ale to może raz na 4 tygodnie. Rozważałam
żłobek ale nie chcę by Mały mi chorował. Wiele z nas jest w podobnej sytuacji,
pomyśl sobie że jak już zaczniesz pracować to bedziesz marzyć o tym by pobyć w
domu. Nie mam dla Ciebie rady co robić bo sama nie wiem. Pozdrawiam.

[janka007]

A czy nie mozesz w ciągu dnia chodzic w różne miejsca z dzieckiem?

[mbkow]

ej, no co Ty
a kto nie robi ciagle tego samego z takim malym dzieckiem? jak sie rozgladam po
znajomych, dopiero odzywaja rodzice 4latkow a poza tym przez tydzien
pracujacy to wszyscy wegetuja, dopiero w weekend dzieje sie cos ciekawszego.
wegetuja w pracy, wegetuja w domu. sama zazdroszcze mezowi, ze chodzi do pracy,
on by sie ze mna z checia zamienil
no i to jest stan przejsciowy, dzieci mimo wszystko tez sie starzeja. np. w
okolicach 3 roku zycia zaczynaja sie same bawic...

[majan2]

J a wlasnie po roku siedzenia w domu poszlam do nwej pracy. Martwie ze sie ze
bede mniej czasu z corka, ale z drugiej strony ja nie moge tak siedziec w domu
bo wariowlam mimo iz staralam sie robic rozne rzeczy z coreczka ,spotykac sie z
kolezankami, jezdzic do dalszych parkow itd, itd. Podziwiam ale tez radze
powalczyc o siebie bo wydaje mi sie ze siedzenie w domu wciaga i moze byc trudno
"wrocic do swiata".