Dobra Miłość-Eichelberger i Samson

[ekan13]

Cześć Dziewczyny!
Właśnie jestem w trakcie czytania tej książki i powiem Wam, że jestem
wstrząśnięta tym co czytam. Myślę, że każdy rodzic powinien ją przeczytać a
ten świat miał by szansę wyglądać inaczej. Polecam tym które jeszcze nie
czytały i czekam na wrażenia tych co czytały. Pozdrawiam.

[mkatarynka.edziecko]

Ja w trakcie czytania też byłam zachwycona jednakże po przemyśleniu
stwierdziłam, że w niektórych sprawach trochę jednak przesadzają.
Niestety nie potrafię przytoczyć przykładów bo w tej chwili nic mi do głowy
nie przychodzi a książki już niestety nie mam.
Bardzo jestem ciekawa Waszych opinii ...

[agnieszka_azj_edziecko]

Generalnie książka bardzo mi sie podobała, choć rzeczywiście nie jest odkrywcza.
Był tylko jeden moment, w ktorym nie mogłam się zgodzić z panami E. i S.
Wystepują oni przeciw kojcowi i prowadzaniu dziecka za rękę ("zniewoleniu" ręką
przeciwstawiaja "wolność" smyczy). Otóż jesli chodzi o kojec to uważam, ze w
rozsądnych granicach jest on bardzo przydatny - wszystko zależy od warunków
mieszkaniowych. Kiedy Ania i Zosia były malutkie, mieszkaliśmy w mieszkaniu
jednopokojowym i kojec był namiastką pokoju dziecinnego. Julka urodziła sie już
w domku - kojec stał na dole w salonie, co po piewsze pozwalało mi doglądać jej
podczas robót kuchennych bez biegania po schodach co chwilę, a po drugie ona
też lubila tam przebywac, gdyż była tam bezpieczna i nia zagrażały jej żadne
zwariowane pomysły czy wyrazy miłości starszych sióstr.
A co do spacerów... Dla mnie prowadzenia dziecka za raczke stwarza pewną więź
miedzy dorosłym a dzieckiem. Poza tym smycz zdecydowanie nie sprawdziłaby sie
na moim osiedlu, gdzie chodzi się uliczkami po dość wąskich chodnikach - przy
pomocy takiej smyczy nie powstrzymam dziecka przed zbiegnięciem z chodnika na
jezdnię.
Ale "Dobra miłość" polecam wszystkim - warto ją przeczytać, bo daje trochę "do
myślenia".

[ochotka69]

Jeszcze nie przeczytalam calej ksiązki wiec nie wiem czy moge sie wypowiadać,
ale ten kojec rowniez mnie oburzyl. Być może panowie maja w domu kucharki i
sprzątaczki więc taki wynalazek nie jest im potrzebny. Ja uważam ze sto razy
lepszy jest kojec niz chodzik. Moja Ola nie sprawiala wrazenia niezadowolonej,
bawila sie w nim bardzo dobrze. Oczywiscie nic nie moze byc przesadzone.
A "smycz" to dobry pomysl dla dzieci stawiających pierwsze kroki, nie trzymasz
dziecka, a jednoczesnie czuwasz zeby nie upadlo bo w kazdej chwili mozesz
napiąć szelki.

[marynia25]

ekan13 napisała:

> Cześć Dziewczyny!
> Właśnie jestem w trakcie czytania tej książki i powiem Wam, że jestem
> wstrząśnięta tym co czytam. Myślę, że każdy rodzic powinien ją przeczytać a
> ten świat miał by szansę wyglądać inaczej. Polecam tym które jeszcze nie
> czytały i czekam na wrażenia tych co czytały. Pozdrawiam.

Cześć

A ja już przeczytałam i nie za bardzo rozumiem CZYM jesteś wstrząśnięta?? To po
prostu dobra książka , ale nie sądzę aby była jakoś szalenie odkrywcza , no
przynajmniej mi sie tak wydaje. Mam na wesoło coś z czego się bardzo uśmiałam a
razem ze mną dzieciaci znajomi. Odpisz pośle Ci mailem Kaśka

[abakus_]

Książka bardzo dobra, owszem. Bajka wręcz, a każda bajka dobrze się sprzedaje.
Po przemyśleniu - zbiór prawd oczywistych. Tak idealnych, że nie realnych
Ale miły wzorzec, dobrze, że jest wracam do niej często w ramach
terapeutycznych)
Dla kontrastu poleca :"Mit szczęśliwego dzieciństwa" Tegoż autora (tzn. Samsona)

Czy ja też mogę dostać TO śmieszne? A najlepiej rzuć na forum. Nie bądź sknera
abak

[abakus_]

errata:
nierealnych oczywiście

[marynia25]

Posłałam Ci śmieszne z innego konta (też mojego) dostałaś ?? Odpisz , ciumy
Kaśka

[pesteczka5]

Ja też chcę śmieszne i bardzo się zawiodłam, ze nie na forum, co to za
szeptanie na ucho?

[edytka73]

Przeczytałam jednym tchem (jak wszytsko Eichelbergera, który jest dla mnie
ogromnym autoryutetem mimo, że kiedys byłam na jego wykłądzie i zaprezentował
się okrooopnie...), a od czasu do czasu poczytuje sobie, co tam akutar
potrzebuje, żeby sie utwierdzić we włąsnym postępowaniu wobec Kuby. Bo to, co
w tej książce jest baaardzo odległe od myslenia powszechdniego. Polecam
wszytski rodzicom, a rodzicom przyszłym najchętniej kazałabym ztego zdawac
egzamin (he, he). W przeciwieństwie do Eichelbergera Samson jest, moim
zdaniem, zbyt wielkim pesymistą (wpomniany przez kogoś "MIt...") i chyba nie
do końca dobrze poradził sobie z włąsnym zyciem osobistym. Eiche,berger jest
zwyczajnie madrzejszy. A tak na marginesie to od czasu do czasu czytając tak
mądre ksiązki zastanawiam się, jakie trendy wychowawcze będa panowały za 30
lat i czy okaże sie wtedy, że popełniłyśmy całe mnóstwo błędów sugerując się
wskzaówkami zawartmi w literaturze...
Ed.

[grzalka]

Kiedyś w jakimś wywiadzie Eichelberger powiedział, że na 2 tygodnie został sam
z synami i musiał się nimi kompleksowo zaopiekować, bo żona oświadczając, że ma
wszystkiego dosyć nagle wyjechała. Pan Eichelberger uważał, że to niesamowite,
że on sam się potrafił zająć dziećmi i wszystkim facetom polecał takie 2
tygodnie. Dodał również, że nie miał pojęcia jakie to trudne, bo wcześniej
synami zajmowała się żona. Po tej wypowiedzi przestał być dla mnie autorytetem
w sprawie wychowania dzieci, bo to dla mnie tak, jak 65 letni faceci
(profesorowie) wypowiadają się jak się czuje kobieta w ciąży, lub co jest
najlepsze dla noworodka. Książkę przeczytałam, ale bez zachwytu.

[edytek1]

Mi się ta ksiązka podobala choć z wieloma poglądami zupełnię się nie zgodzę.
1.Odpuścić mycie zębów jeśli dziecko nie pozwala( a ząbki same wypadną)
2. Gzeczne dziecko lub mądre ( taki mamy wybór a ja znam grzeczne i mądre
dzieci które wyrosły na porządnych ludzi! )
3. Nie zmieniać pieluszki na siłę ( to znaczy co zostawić obsrajtuszka niech
sobie zgnije???????? a możę rozebrać niech upiększy nam dywan podlogę i
kanapę... ???????? )
4. Wspomniany już kojec ( u niektorych się sprawdza u nas nie )
Edyta która nigdy nie uzywała termometru do pupy i posiada smycz do
wyprowadzania dziecka na spacer.

[monikajas]

Witajcie dziewczyny!
A ja chętnie przeczytałabym tę ksiązkę. Czy może któraś z Was mogłaby mi ją
sprzedać, jeśli nie jest już potrzebna ? Będę bardzo wdzięczna.
Proszę o odpowiedź na priva.
Pozdrawiam.Monika

[ekan13]

Czym jestem wstrząśnięta? Bo niby takie wszystko oczywiste i nic odkrywczego
a ja nie zdawałam sobie sprawy z tego, że np: religia dla czterolatka w
przedszkolu może zrobić więcej złego i dobrego i dopiero po przeczytaniu
książku odkryłam ,że to prawda bo moja Julka rzeczywiście głupieje w każdą
środę po przedszkolu i opowiada takie bzdury, że chwilami jestem przerażona.
Bo nie zdawałam sobie sprawy z tego, że rzeczywiście dziecko jest taką walizką
do której pakujemy sami różne rzeczy i potem one wychodzą w najmniej
oczekiwanym momencie. Bo nie zdawałam sobie sprawy jak czasem jedno złe słowo
może zburzyć nasze relacje z dzieckiem. Bo nie wiedziałam, że tak pięknie i
mądrze można mówić o godności i potrzebach dziecka i o głupocie dorosłych.
Ja mam fioła na punkcie swoich dzieci i strasznie przerażaja mnie wszelkie
błędy, które popełniam przy ich wychowaniu, a ta książka, jak żadna inna
narazie, tak dosadnie mi ich nie pokazała i pozwoliła nazwać po imieniu
rzeczy, których ja nazwać nie umiałam. Ja akurat i w sprawie kojca się z nimi
zgadzam. Nie używałam ani kojca, ani łózeczka, ani też chodzika, co do smyczy
nie próbowałam ale jakbym znała ten pomysł wcześniej-kto wie. Pozdrawiam
gorąco i dziękuje za opinie.

[kalpa]

Ja jestem zadowolona, że przeczytałam tę książkę, bo dała mi dużo do myślenia.
Jest zbiorem prawd oczywistych, ale często zapominanych. Eichelberger bardzo do
mnie trafia, choć nie jest wszechautorytetem. Jedynie mądrym człowiekiem.
Generalnie polecam,choć i tak każda mama musi stawić czoła codzienności i
znaleźć drogę do serca swojego dziecka.
Pozdrawiam!
Kalpa

[agacz2905]

Ja też przeczytałam tą książkę. Mimo wszystko ta lektura wlała nieco optymizmu
i nadziei w moje udręczone serce. Zgadzam się z tym, że jest to jakiś zbiór
prawd oczywistych, jednak mało kto pamięta dziś o nich na co dzień, zwłaszcza w
kontakcie z własnymi dziećmi. Jest to mądra książka i naprawdę polecam ją
wszystkim, którzy jeszcze po nią nie sięgnęli. Kiedyś czytałam inną, mniej
obszerną książkę Eichelbergera:"Jak wychować szczęśliwe dzieci". Tamta mniej do
mnie trafiła, na dodatek nieco przeraziła (najbardziej zapamiętałam z niej tezę
popartą licznymi przykładami, że nieszczęśliwy dorosły z nieprzepracowaną
przeszłością i własnym "wewnętrznym dzieckiem" nie ma szans, żeby wychować w
miarę szczęśliwe dziecko). A ja jestem takim dorosłym Jednak mimo to
postanowiłam wziąć sobie do serca i do głowy wiedzę zawartą w "Dobrej miłości".
Wierzę, ze to ma sens. Książkę zaczął też czytać mój mąż, co mnie bardzo
cieszy. Co ciekawe, on zwrócił uwagę na zupełnie inne kwestie (np. że od
dwulatka nie ma sensu wymagać porządku, sprzątania po sobie czy zawile mu coś
tam tłumaczyć). Czyli może być dobrze....chyba tak.
Agnieszka, mama Szymka i KOgoś

[mamaoli]

Cześć dziewczyny. Książkę "Dobra miłość" przeczytałam będąc jeszcze w ciąży.
Dzisiaj jestem mamą półrocznej Oli i muszę powiedzieć, że korzystam z rad
panów Samsona i Eichelberga. Dlaczego? Dlatego, że moim rodzicom udało się
popełnić prawie wszystkie błędy wychowawcze opisane w tej książce. Począwszy
od karmienia mnie w wyznaczonych porach (co było dosyć popularną metodą
żywienia niemowląt w latach siedemdziesiątych), poprzez pozwalanie mi
się "wyryczeć" w samotności, a na niedotrzymanych obietnicach skończywszy.
Wiem, że ja również nie uniknę błędów wychowując moje dziecko/dzieci,ale
przynajmniej staram się nie popełnić tych, których mogę uniknąć. Czasami jest
to ciężkie, zwłaszcza jak malutka ma gorsze dni i cały czas chce być na
rączkach, a ja mam milion rzeczy do zrobienia. Przyznaję, że chwilami mam
ochotę wpakować ją do łóżeczka i zamknąć za sobą drzwi, żeby nie słyszeć jak
płacze, och, wierzcie mi, że mnie korci... Wtedy myślę sobie o tym, że mała
tak szybko rośnie i już niedługo sama nie zawsze będzie chciała, żebym ją
nosiła, i o tym, że ten czas, który teraz jej poświęcam kosztem swoich
studiów, własnych rozrywek, itp. zaowocuje w przyszłości tym, że moja niunia
wyrośnie na otwartego,dobrego człowieka bez kompleksów. Czy tak będzie
rzeczywiście? O tym mogę Wam napisać drogie e-mamy dopiero za kilkanaście
lat... Pozdrawiam. mama Oli.

[pelik]

Ja też już prawie skończyłam książkę - przyznam, że kupiłam ją zachęcona
waszymi opiniami. Zaskoczona czuję się jedną rzeczą - moi rodzice trzydzieści
parę lat temu stosowali intuicyjnie większość tych rad i dzięki im za to. Czuję
się szczęśliwym człowiekiem. Jedna propozycja z rozmowy panów A.S. i W.E. w
zwiazku z tym nie specjalnie mi się podoba: przejście z rodziacmi na pozycje
brat - siostra. Po to mamy rodzeństwo, by to ono pełniło swoje funkcje, rodzice
niech zostaną mamą i tatą! Zdaję sobie sprawę z symbolicznego wymiaru tego
momentu, ale to naprawdę nie jest konieczne, żeby dziecko mogło prowadzić
niezależne życie. Moi rodzice pozostawiali mi chyba przez całe życie
odpowiednią dawkę autonomii połączoną z zaufaniem i wiarą w mój rozsądek. Tak
jest do dziś - rozmawiam z nimi o ważnych dla mnie rzeczach i o własnych
decyzjach. Oni wyrażają swoją opinię, ale nigdy (w moim samodzielnym życiu) nie
usłyszałam od nich "zrób tak i tak". Będąc ojcem i matką też można być
równorzędnym partnerem! Mam nadzieję zrealizować to także w swoim
rodzicielstwie.
Pozdrawiam.

[ika_edziecko]

No dobra, zachęciłyście mnie ))) A czy ktoś wie, gdzie można tą książkę
kupić w Krakowie? Widzę tu przynajmniej ze dwie Krakuski - widziałyście w
którejś księgarni? Bo z Żuczkiem wolałabym maratonu po księgarniach nie
uprawiać ))) tylko pognać do konkretnej
A może ktoś zna cenę...? Żebym wiedziała, czy w ogóle się wybierać.....

[agacz2905]

Odpowiadam co do ceny: w Rzeszowie kupiłam książkę za 33 zł. Miłej i owocnej
lektury. Pozdrawiam
Agnieszka