ciche dni

[lucerka]

Do napisania tego postu sklonily mnie wspomnienia z dziecinstwa dzewczyn w
watku o klapsach i traumie.

Duzo dziewczyn napisalo, ze mama (zastanawiajace czemu nie ojciec) karala je
nieodzywaniem sie, milczeniem, ignorowaniem czyli tzw. cichymi dniami.
Sama wspominam ta forme kary bardzo nieprzyjemnie.

Zauwazylam taka prawidlowosc (u siebie). W pierwszym zwiazku, podobnie jak
moja mama, karalam owczesnego partnera w ten sam sposob. Potem wyjechalam do
innego kraju, gdzie nauczylam sie zupelnie innej strategii komunikowania
wlasnych uczuc.

Ciche dni sa postrzegane jako symptom pewnej niedojrzalosci emocjonalnej. Nie
jest to napewno konstruktywna forma klotni czy kary. Sztuka jest umiec
przekazac drugiej osobie, co sie czuje a nie ignorowac ja i milczec.

Mam do Was dwa pytania:

Czy wedlug Was ciche dni sa dobra forma kary? Czy popieracie ja? Jesli tak, to
dlaczego?

Czy stosujecie ta kare wobec meza/partnera/dzieci?

[mathiola]

Ja tam nie umiem robić cichych dni, za bardzo gadatliwa jestem
Myślę zresztą, że lepiej wyłożyć kawę na ławę od razu, bo im dalej w ciche dni
się zapuszczamy, tym bardziej nie wiadomo jak problem rozwiązać. Mi potrzeba
ew. cichych godzin, albo i minut, żeby emocje opadły i można było
konstruktywnie pogadać.

[bea.bea]

uwazam, że ciche dni nie sa dobrym sposobem na rozwiazywanie konfliktów...sama
jestem osoba dośc impulsywną i trzymanie w sobie zalów nie leży w mojej
naturze....ale...
ciche dni sa jednak elementem mojego małzeństwa...ale stosował je mój mąz....i
szybko sie od niego nauczyłam, próbując pokazac mu , ze to do niczego nie
prowadzi....

[syriana]

> Czy wedlug Was ciche dni sa dobra forma kary? Czy popieracie ja? Jesli tak, to
> dlaczego?

ze strony rodziców przeżyłam parę razy takie cudo, zwykle trwały po kilka dni
skutki - psychiczny syf i obniżenie mojego (i tak już niskiego) poczucia
wartości drastycznie,
efekt wychowawczy żaden, za to do dzisiaj pamiętam to ch..owe uczucie


dziecka nie mam
z partnerem mi się nie zdarzyło

[figrut]

Nie stosuję cichych dni w moim domu, nie porównuję nikogo z domowników do kogoś
"lepszego". Za bardzo to przeżywałam w dzieciństwie i tego co tak bolało unikam
jak ognia. Nie płaczę z powodu jakiegoś przewinienia moich dzieci tak, jak
robiła to moja Mama, nie obwiniam ich o wszystko /dlatego że ty "cośtam cośtam",
to teraz jest tak jak jest..../. Z moim partnerem ciche dni są wręcz niemożliwe
i nawet czasem żałuję, że gada i gada zamiast się trochę przymknąć.

[gacusia1]

Wobec dzieci-NIE.Wobec meza nie jest to kara,tylko raczej "obrazilam sie na
ciebie i nie mam ochoty z toba rozmawiac,jak mi przejdzie,albo mnie
przeprosisz,to znow bede gadac,jak najeta".

[kayah73]

lucerka napisała:

> Zauwazylam taka prawidlowosc (u siebie). W pierwszym zwiazku, podobnie jak
> moja mama, karalam owczesnego partnera w ten sam sposob. Potem wyjechalam do
> innego kraju, gdzie nauczylam sie zupelnie innej strategii komunikowania
> wlasnych uczuc.

Identycznie u mnie.

W obecnym zwiazku (z "zagranicznym" partnerem) nie mam szans na ciche dni,
chociaz pare razy na poczatku odruchowo probowalam. Partner po prostu nigdy w
to sie ze mna "nie bawil" i w koncu ja czulam sie jak gowniarz. Nie pamietam
kiedy ostatnio to zrobilam, pewnie ze 2-3 lata temu. Zrobienie tego dziecku
widze jako calkowite gowniarstwo i szantaz emocjonalny.

Dalej miewam momenty, ze jestem zla i nie chce mi sie do parntera odzywac, ale
teraz zalatwiam to zupelnie inaczej - mowie mu, ze po prostu chce byc teraz
sama, musze to przemyslec i ochlonac. Partner przyjmuje to ze zrozumieniem,
daje mi czas i miejsce na przemyslenie, czesto nawet sam zwija gdzies dziecko.
Po jakims czasie, jesli dalej sie nie odzywam, zagaduje mnie czy "juz wiem".
Bez jakiegos wysmiewania sie czy atakowania i pretensji - po prostu sie pyta.
Nie moge sie wtedy dalej zloscic. Poza tym, czesto po powaznym przemysleniu
sprawy okazuje sie ze tak na prawde nie bylam zla na niego tylko np. na babe w
autobusie, ktora zepsula mi reszte dnia i na nim sie skrupilo...

[aguskin]

czasem przerabiam takie ciche dni, pomaga mi to zebrać myśli, nabrać dystansu,
później rozmowa, wprawdzie już coraz sporadyczniej, z dziećmi się nie da, bo to
mnie smieszy jak czasem syn się obraża i całe 10 min. wytrzyma bez mówienia

[koralik12]

Niecierpię cichych dni. Mój mąż takie stosuje jak się o coś pokłócimy. On chce
się odsunąć, rozpamiętywać, potem ochłonąć i najlepiej zapomnieć, a jak złośc
przejdzie wrócić do normalnych relacji. Ja zupełnie inaczej: po kłótni chcę
rozmowy, przeprasznia, godzenia, czułości i od razu mogę wrócić do normalności.
Ale mąż nigdy nie chce rozmawiać, przepraszam nie przechodzi mu przez usta, nie
weżmie na siebie nawet części winy, nawet jak zrobię pierwszy krok i juz się na
niego nie gniewam to muszę czekać aż mu przejdzie co trwa czasem długo. Czasem
to trwa tak długo że narasta we mnie wściekłość na niego.

[denea]

Nawet gdybym chciała to nie umiem. Jestem z tych co momentalnie wpadają w
furię, która też szybko ostyga.
Co dziwne umiem się kłócić dojrzale, tak mi się wydaje przynajmniej. Mamy taki
układ że mówimy sobie wprost to i to i tamto, więc nasze kłotnie z piorunami są
niesłyszalne
Owszem, po jakimś straszliwym numerze mojego męża czasem stosowałam "ciche
godziny" (albo chociaż kwadranse) żeby miał czas na zastanowienie się i
poczucie wstydu. Jak skruszał mówiłam, co miałam do powiedzenia. Ale ta cisza
nie była formą kary, raczej odczekaniem na właściwą na rozmowę chwilą.

[ledzeppelin3]

"Ciche dni", "obrażenie się", jak go zwał, to też jest forma terroru
psychicznego. Taka bardzo "kobieca", bo kobiecie nie wypada wpaść we
wściekłość, ale można być "zranioną" i "obrażoną", to wypada. Nie znosze takiej
formy kary czy grom wie co to jest, nie stosuję tego, ani ja, ani mąż, w naszej
rodzinie. Nie mówiąc o tym, że temperament nigdy by mi nie pozwolił na
milczenie

[lucerka]

ledzeppelin3 napisała:

> "Ciche dni", "obrażenie się", jak go zwał, to też jest forma terroru
> psychicznego.

Tez sadze, ze to ma w sobie cos z terroru psychicznego.

>Taka bardzo "kobieca", bo kobiecie nie wypada wpaść we
> wściekłość, ale można być "zranioną" i "obrażoną", to wypada.

Dokladnie ten poglad zaszczepila mi moja mama, stosujac wobec mnie to "obrazanie
sie". Stosujac podswiadomie ta metode w moich relacjach z innymi ludzmi,
zaczelam dostrzegac wplyw zachowan mojej matki na mnie.

Jest takie niemieckie (przynajmiej w Niemczech zaslyszane) madre zdanie: "Nawet
nie probuj wychowywac swoich dzieci - one i tak wezma przyklad z ciebie"

Moim nieudolnym tlumaczeniem chce wyrazic, ze wychowanie to jedno a drugie to
to, co dzieci obserwuja na codzien, nasze zachowanie wobec partnera, w klotni,
wobec innych ludzi. To wszystko ma ogromny wplyw na dzieci.


Nie mówiąc o tym, że temperament nigdy by mi nie pozwolił na
> milczenie

[dirgone]

Ja jestem z furiatek i choleryczek, które najpierw wykrzyczą wszystko i zrobią
istną masakrę słowną, potem milkną (na 5 minut, bo się argumenty skończyły) i
czekają na reakcję drugiej strony. Jako że moja druga strona męska jest wybitnie
milcząca i skryta, to nigdy nie wie, jak odpowiedzieć na atak furii. Mnie to
doprowadza do szaleństwa i nie mogąc wytrzymać w ciszy, sama zaczynam podchody.
Nie wytrzymałabym w milczeniu pół godziny nawet, bo nie byłabym w stanie skupić
się na niczym innym. Do dnia następnego to już w ogóle nie byłoby szans, bo po
prostu nie zasnęłabym. Dlatego telefony komórkowe i internet to istne
dobrodziejstwo dla mnie.

Jedyną osobą, z którą mogę się pokłócić (ale tak już zupełnie bez żadnych
zahamowań, bo wyzywamy się od totalnie najgorszych, czasami dochodzą też
rękoczyny) i zostawić to bez żadnych rozwiązań, jest mój brat (on:23 lata,
ja:27). Zawsze tak było i kłóciliśmy sie o byle gó.. na szklanki, talerze i
jajka, ale po kilku minutach on mi robił herbatę, a ja mu poprawiałam
wypracowanie

[anik801]

Moja mama nigdy mnie nie uderzyła,nie karała mnie żadnymi zakazami,cichymi
dniami itd.Dlategoi nie wiem jak to jest.Jako dorosła osoba,gdy się z nią
kłóciłam,to każda z nas powiedziała co ma do powiedzenia i spokój.

[agatha61]

nie umiem, chociaz czasem bardzo chce. Jesli juz to u nas jest duza burza o
potem juz ok. tzn wobec dziecka w ogole sobie nie wyobrazam czegos takiego,
moge dac burę, ale obrazac sie na dziecko? absurd, co najwyzej pomamrocze pod
nosem.
mąz kiedys byl skryty ale nauczyl sie ode mnie, nawet jak staram sie bardzo nie
odzywac to itak walnie cos takiego (to jajcarz generalnie) ze nie moge sie nie
smiac.
I chyba ciesze sie, ze tak jest, bo Meza brat ze swoja zona ma przechlapane.
moga sie nawet dwa tyg nie odzywac. kiedy trafilismy w niezapowiedziana wizyte
do nich wlasnie w ciche dni... nigdy wiecej...

Agata

[nisar]

Nienawidzę!!!
Mój obecny mąż miał taki zwyczaj - jak się pokłóciliśmy to się obrażał -
czasami wychodził z domu i nie wiedziałam na ile, czasami po prostu się nie
odzywał. Tłumaczyłam, gadałam, dziamałam, że to bez sensu, że to gó..arstwo
itd.
Udało mi się chyba, obecnie po kłótni nie ma "cichych dni", wprawdzie przez
jakiś czas rozmawiamy ze sobą nieco półgębkiem nie wracając do meritum sporu
(musi minąć trochę czasu by móc porozmawiać spokojnie, oboje jesteśmy
impulsywni i zaczęcie takiej rozmowy za wcześnie powoduje tylko powrót do
kłótni), potem rozmawiamy normalnie, potem wracamy do przedmiotu sporu i
spokojnie go omawiamy - jak już opadną nerwy i emocje. Trwa do około doby,
czasem dwie, ale atmosfera w domu - jakkolwiek lekko napięta - nie jest jednak
nie do wytrzymania, a to dla mnie bardzo ważne.

[gosika78]

U nas to niemożliwez powodu naszych charakterów. kłócimy się fest po czym następyje chwilowy zastój (spacer jednej lub drugiej strony, w tym mój nieodłączny ryk) i następnie po jakimś czasie wyjaśnienie sobie wszystkiego na spokojnie (oczywiście nie zawsze się zgadzamy ze sobą ale to już inna sprawa).

[renia1807]

lucerka napisała

Czy wedlug Was ciche dni sa dobra forma kary? Czy popieracie ja? Jesli tak, to
> dlaczego?
>
> Czy stosujecie ta kare wobec meza/partnera/dzieci?

Nie popieram cichych dni i nikt w naszym domu tego nie stosuje, bo to jest bez
sensu, lepiej powiedzieć co leży na sercu, nawet wykrzyczeć a potem wrócić do
normalności.