nie mam już siły

[justynka9914]

witam,weszłam tu poniważ juz nie mam siły i potrzebuję z kimś
porozmawiac.Ciężko mi strasznie, 5 mies.temu urodziłam synka,było to
zaplanowane i z mężem strasznie się cieszyliśmy choc to on bardziej
pragnął miec synka niż chyba ja...Przedtem byliśmy naprawde super
parą dogadywaliśmy się pod każdym względem a teraz po urodzeniu
dziecka jest mi ciężko, mąz prowadzi małą firme budowl. i nie ma go
całymi dniami w domu a ja jestem z małym,który daje popalic, siedze
w domu ,czsami wychodzimy na spacery ale czuję się taka samotna-
strasznie schudłam i my też częściej się kłócimy-ja cały czas dom,
sprzątanie,gotowanie itp.czuję się okropnie-jedno i to samo, czekam
ja głupia jak on wróci z pracy a potem znowu ja zajmuję się
dzieckiem bo on zmęczony-niby wszystko jest ok.kochamy sie ale ze
mną jest coś nie tak tak bardzo chciałabym wrócic do pracy, do LUDZI
czasem wydaje mi się że mam 35 lat choc mam dopiero 23 a mąż jest
starszy o 10.nie wiem strasznie jestem tym wszystkim przybita nie
mam z kim porozmawiac a to nasze mieszkanie w bloku mnie
dobija...ale jest syn-upragniony-może przesadzam może ja jestem
upierdliwa bo chiałabym znów wrócic do ludzi-pracy a nie mam z kim
zostawic syna

[marta_mamamaciunia]

Witaj
napiszę krótko: też to przechodziłam, rady na pewną udzielą Ci inne
forumki
Jak myślisz, dlaczego tyle mam jest na forum??

[justynka9914]

i jak sobie z tym poradziłas?

[marta_mamamaciunia]

DD,jestem na forum od 5ciu latTo się tyczy tego aby się wygadać
i nie zdołować starego Starałam się tłumaczyć sobie, że jest to
sytuacja przejściowa, dzieciaki szybko rosną))
Układałam sobie plan dnia: wyjścia na dwór, chwilka dla siebie, jak
czas miałam mniej więcej zorganizowany, to dzień szybciej mijał.
Starałam się kłaść młodego o takiej porze, żeby z mężem trochu sam
na sam posiedzieć: kąpiel przy świecach i mało narzekania - to
cholernie trudne było, zdawałam tylko relacje a mały to dziś to... a
mały to dziś tamto...Starałam się włączyć tatę do czynności
wieczornych związanych z dzieckiem - nie zawsze się to udawało, bo
był styrany jak koń po wyścigach. Raz na jakiś czas mąż zabierał
syna a ja w domu dostawałam małpiego rozumu, od wolnego czasu
Miałam też swoje zajęcia w weekend: studiowałam. Dziś mój ma 5.5
roku a ja miesiąc temu się obroniłam. Miałam dzięki temu szansę na
wyjście do ludzi bo nie było wyjścia i już.
Pozdrawiam
i jak masz doła pisz na gg 1171975
marta
- no Maniek !!! do cholery jasnej!!!!
- no mama nie mów tak, bo się uczę od ciebie! ;p

[patssi]

Kochana,wierzę Ci..
Ja miałam 22 lata jak urodziła się nasza córka..byłam między 3/4 rokiem
studiów...zaraz po porodzie miałam 2 egz.,na które polazłam...byłam sama
,ponieważ mój facet był już w UK,przyleciał na poród a potem wrócił do pracy..do
paźdz.byłam sama w domu z Mała..myślałam że się "okocę"..kilka chwil w
samotności i bez obowiązków graniczyło z cudem...z niemężem byliśmy daleko,ale
tylko gdy przylatywał skakałm mu do gardła..że to że tamto...byłam zaniedbana..i
bezradna...z pomocą przyszły mi koleżanki..odwiedziły.zaczęłam o siebie dbać..to
próżne,ale zależało mi by wyglądać równie dobrze jak one...wyszłam do ludzi..na
zakupy..na lody...drinka...wszystko robiłam z Młodą i wszyscy już do tego
przywikli..robiłam sobie w domu..małe spa..poszłam do fryzjera...może
sporóbuj...kup sobie książkę...wyrównaj zaległości i oglądaniu filmów...idź z
dzieckiem na basen...

głowa do góry..zrób z siebie..młodą,piękną mamę..a i z mężem się
ułozy..zobaczysz P

dodam że mam 23 lata jak Ty...robie wszystko to,co moje "bezdzietne"kumpele" -
no może z małymi ograniczeniami.. )

Taki lajf DD

fakty:

[shelmahh]

-sprawa chyba jest dosc prosta..urlop macierzynski trwa 18 tygodni czyli wlasnie
okolo tych 5mcy..co jeszcze robisz w domu? nie moglas wrocic do pracy? nianka to
koszt okolo 1200 pln i jesli 2 osoby pracuja to mozna to ogarnac..nurtuje mnie
jednak pytanie czemu po zakonczeniu urlopu macierzynskiego dalej jestes w domu?

[intuicja77]

Wiele kobiet to przechodzi . Jedne potem odkrywaja rozkosze
macierzyństwa i siedza z dzieckiem kilka lat , innne przekonuja
sie ,że nie sa stworzone do takiego trybu życia.
Bardzo źle znosiłam siedzenie w domu z dzieckiem / chociaz z
siedzeniem miało to niewiele wspólnego /Też mieszkam w bloku ,
rodziny na miejscu nie miałam , wszystkie koleżanki w pracy ,
zagonione , a ja tylko pieluchy , sprzatanie , spacery i
nieprzespane noce. Byłam zła , rozdrażniona , też czekałam na męza
który wracal zmęczony o 21-22 i marzył tylko o śnie. Czułam się
samotna , opuszczona , głupia..... o czym miałam mu opowiadać? o
kupkach ? zupkach? co bylo na spacerze?

Jedno wiem na pewno - nie jestem stworzona do siedzenia w domu. z
ulga wróciłam do pracy ja syn miał 6,5 miesiąca. Został z babcią.
Ale nawet gdyby miał zostać z opiekunka też chciałabym się wyrwać.
Mimo, że bardzo kocham mojego małego żuczka

Jaka radę mam dla ciebie? Wróc do pracy , na uczelnie , do ludzi.
Jeżeli nie ma takiej opcji porozmawiaj z mężem o wynajęciu opiekunki
przynajmniej na 2-3 godzinki dziennie. Ty w tym czasie wyjdz sama na
spacer , do kina , na zakupy albo połóż się z ksiażka a niania niech
idzie na spacer z małym.
To trudny czas - dziecko jest malutkie , nie za bardzo można je
gdzieś zabrac , absorbuje duzo czasu, ale będzie lepiej! moj synek
ma 14 miesiecy i zabawy z nim zaczynają sprawiac mi przyjemność.
Dasz radę!
Pomyśl tylko o sobie , żebyś w imie dobra dziecka nie stała się za
rok sfrustrowana , wsciekłą babą
Pozdrawiam Cię serdecznie!

[net79]

Kilka prostych zasad:
Z tąbą wszystko OK, wiele mam przchodzi, przechodziło, będzie
przechodzić to co Ty i to jest naturalne, że czasem mamy dość.
W domu nie codziennie musi być błysk i obiad.
Smażona kiełabasa zamiast obiadu faceta nie zbije, albo ta samo
zupa 2 dni z rzędu
Jak najwięcej spaceruj z maluchem.
Przydałaby się funfela od spacerków, lub pogaduszek przy lampce
wina.
Jak wam się uda wyrywajcie się z malcem (lub jesli macie mozliwość
bez) wieczorami, dziecko nie porcelana nie potłucze się i nic mu
sie nie stanie jak nie wykąpiesz jeden dzień a świetnie mu się
śpiu na świerzym powietrzu
Nie wymagaj od siebie zbyt wiele i nie podkładaj sama tylko
dlatego, że facet pracuje, kąpiąc bądź usypiając dziecko pracuje na
późniejszy kontakt z malcem. Nos do góry, dasz radę!!!!

[mama-jaga]

Postaraj się nie izolować od ludzi, namawiaj męża na wypady do
znajomych, nie odmawiaj zaproszeń na imprezy. Wszędzie przecież
można wybrać sie z małym. Mnie to pomogło, ale my mamy taki krąg
znajomych, gdzie wszyscy mają dzieciaki, więc to był "chleb
powszedni".
Mimo, że mieszkam w małej miejscowości, to zawsze wychodząc na
spacer starałam się dobrze wyglądać.Coś na zasadzie nieźle
wyglądam=dobrze się czuję.U mnie zawsze działało.
Inna sprawa, że przez pierwsze 3-4 m-ce niewiele robiłam w domu.
Nikomu jednak nie przeszkadzały nieumyte okna czy niepowycierane
kurze.
Radość z macierzyńtwa przychodzi z czasem.Dasz radę!

[justynka9914]

dziękuje Wam serdecznie dziewczyny-dobra wiadomośc od stycznia
wracam do pracy-teściowa przechodzi na emeryturę jakoś to myślę się
ułożyjeszcze raz dzięki za otuchę

[zuzia412]

Jak ci napiszę, że wiele z nas to przechodziło, to będzie pusty
banał który niewiele ci w tej sytuacji pomoże. Mi było o tyle
łatwiej że wiedziałam że po roku wracam do pracy - i mówiąc szczerze
czerpałam z tego długiego urlopu pełnymi garściami, chociaż bywa
przybijająca ta monotonia, czasem to rzygałam nawet tymi codziennymi
spacerami nad morze (za które teraz latem wiele bym oddała). Dla
mnie ratunkiem okazało się poznanie innej mamy z okolicy(w
przychodni dziecięcej) no i zaczęłyśmy razem łazić na te spacery i
spotykać się w domu. Może załóż wątek na forum regionalnym, napisz
skąd jesteś, może znajdzie się mama chętna do wspólnych spacerków i
kawek. Życzę powodzenia