Dodaj do ulubionych

Historia pewnej znajomosci...

06.08.03, 20:25
Hej!Do napisania tego postu zainspirowal mnie podobny na 'mlodych
mezatkach'.Otoz mam pytanie:jak poznalyscie swoje drugie polowki?Sadze,ze to
przyjemny i ciekawy temat.My poznalismy sie w szkole jezykowej-to nie jest
zbyt oryginalne,ale wiem,ze niektorzy maja fantastyczne poczatki.Moze
podzielicie sie swoimi historiami?
Pa!Julka+...
Obserwuj wątek
    • ccleo Re: Historia pewnej znajomosci... 06.08.03, 21:08
      A mysmy się poznali w kościele smile) przyszłam ci ja 18 letnia dziewoja zzakutana
      w zimowy plaszcz i usaidlam sobei cihutko z tylu, przypatrując sie grupie
      mlodych ludzi (ze wspolnoty modlitewnej takiej) a on mi tu przylazł i huknal:
      co ja tak z tylu i do przodu marsz.. A poniewaz wygladal na starszego i tak
      huknal to ja sie wystraszylam wink me serce drgnelo mzoe juz wtedy wink i przeszlam
      blizej...
      a potem to juz inna historia smile))
      cleo
    • fidelka Re: Historia pewnej znajomosci... 06.08.03, 21:35
      Na pewno różne niezwykłe historie ujrzą światło dzienne..... ja poznałam mojego
      męża w ..... zakładach mięsnych smile Świeżo upieczona maturzystka dorabiałam
      sobie do kieszonkowego w dziale konserw, (a istniały jeszcze wtedy OHP) i wpadł
      mi w oko wysoki brunet o groźnym spojrzeniu. CAły miesiąc zastanawiałam się jak
      go zapoznać i pomyślałam pewnego popołudnia: "Raz kozie śmierć" i .... usiadłam
      obok niego, gdy czekaliśmy na zakładowy autobus. Teraz śmiejemy się z tego do
      rozpuku, ale jako pretekst zapytałam o jego znak zodiaku smile rozmawialiśmy po
      pracy do końca wakacji, ale tak na serio lawina uczuć uruchomiła się rok
      później podczas I festiwalu Woodstock w naszym Szczecinie..... ech, to były
      czasy
      • maak3 Re: Historia pewnej znajomosci... 06.08.03, 23:00
        lubię wspominać nasze początki...
        mroczny listopad
        przypadkowo poszłam razem z siostrą do księgarni, gdzie pracował nowy kolega
        ze studiów jej chłopaka - siostra miała go zaprosić na imprezę andrzejkową
        (wtedy jeszcze tą imprezą nie byłam w ogóle zainteresowana..)
        zobaczyłam zamyślonego brodacza z ciemnymi oczami i ciepłym spojrzeniem zza
        okularów... i w pierwsze co pomyślałam to to, ze to jest facet do którego
        można się przytulać i przytulać....
        oczywiście na imprezę poszłam...
        okazało się,że ten przystojny brunet świeżo co opuścił Kraków po 4 letnim
        okresie bycia zakonnikiem... i dał sobie czas na zastanowienie się czy to na
        pewno jest jego życiowa droga...i spokojne kończenie studiów filozoficzno-
        teologicznych...
        szybko zakochalismy się w sobie, po czym nastąpił trudny miesiąc bycia osobno,
        za radą przewodnika duchowego mój przyszły mąż rozmyślał,modlił się i czekał
        na utwierdzenie się, że bycie poza zakonem i bycie ze mną to jego droga...(ja
        wówczas tej rozłąki nie rozumiałam, nie chciałam rozumieć, dziś cenię ją sobie
        bardzo, gdyby nie jego rozeznawanie i zdobyta wówczas pewność, może przy
        pierwszym albo kolejnym kryzysie rozstalibyśmy się....)
        już prawie 7 lat jesteśmy razem, od 5 jako małżeństwo, za dwa miesiące synek
        skończy 4 lata...
        ale żadna dotąd wiosna nie była tak zaczarowana i szalona jak ta która
        nastąpiła po tym szarym listopadzie...
        ---------
        rok przed tym jak się poznaliśmy, byłam z moimi siostrami w beskidzkich górach
        i w noc świętojańską uplotłyśmy sobie wianki i żartując wrzucałyśmy je do
        górskiego strumyka i mój pomknął jak szalony, drugiej tuż za mną, a wianek
        najstarszej siostry zatrzymał się na dłuższą chwilę na wielkim kamieniu...
        i właśnie w takiej kolejności wychodziłyśmy za mąż....
    • aniahrabi Re: Historia pewnej znajomosci... 06.08.03, 22:55
      A my pracowaliśmy razem na koloniach jako wychowawcy. Niemal od razu
      zakochaliśmy się w sobie. Ja dla tej miłości odeszłam od swojego ówczesnego
      chłopaka. I nie żałuję! Ania.
    • mamolka1 Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 00:21
      a ja mojemu mezusiowi wpakowalam sie do lawki w klasie bylam nowa a tylko obok
      niego bylo miejsce a lawka stala daleko od nauczyciela.Dzisiaj mija piata
      rocznica naszego slubu (ciekawe czy o tym pamieta)a nasz drugi synek tez dzis
      konczy trzy latka-fajny prezent na rocznice slubu co nie?
    • kacha222 Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 07:12
      A ja przez .... ogłoszenie w gazecie o posuzkiwaniu drugiej, samotnej osoby!
      Poznaliśmy się i za 5 miesięcy juz były zaręczyny, ślub po siedmiu! Dziecko po
      3 latach i 3 dniach, jakby ktoś coś myślał! Jestesmy razem ponad 6 lat, jest
      dobrze, jest gorzej, ale to ta moja druga połówka!!!!!!!!!!!!!!!!
    • mamabasi Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 10:06
      Jutro minie 8 lat od pierwszego spotkania z moim mężem.

      "Wariant górski"

      Byłam wtedy po drugim roku studiów i postanowiłam wybrać się na samotną
      wędrówkę po Bieszczadach. W Zagórzu, gdy czekałam na PKS do Komańczy poznałam
      czwórkę studentów (dwie pary), trochę się zaprzyjaźniliśmy, wspólnie
      spędziliśmy pierwszy dzień wędrówki. Moi nowi znajomi zaprosili mnie do Chaty
      Elektryka w Beskidzie Niskim. Nie sądziłam jednak, że się tam wybiorę.
      Spędziłam wspaniały tydzień w Bieszczczadach, potem przyszła deszczowa pogoda i
      przypomniałam sobie o zaproszeniu. Autostopem dojechałam w Beskid Niski i
      ruszyłam na poszukiwania chaty. Plan, który narysowali mi znajomi, był dość
      schematyczny i w pewnym momencie stanęłam na rozdrożu i zstanawiałam się co
      dalej. Wtedy gdzieś na horyzoncie zobaczyłam kilkoro ludzi z plecakami.
      Zaczekałam na nich, okazało się, że są studentami z Wrocławia i również idą do
      chaty. Przyłączyłam się do nich i w ten sposób poznałam mojego męża.
      Potem przez kilka lat kursowaliśmy na trasie Warszawa-Wrocław.
    • sikorki_2 Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 10:25
      Moja siostra miała chłopaka, a ten chłopak brata ... ale to nie przez siostrę
      go poznałam. To byłoby za proste. Poznaliśmy się niezaleznie od nich, nad
      jeziorem, kilkadziesiąt kilometrów od naszego miasteczka! Takie były początki,
      póżniej było zaporoszenie na Sywestra, niestety spóźnione i miałam już swoje
      plany. Później miesiąc wachania, luźne spotkania, wspólne wyprowadzania psa i w
      końcu wzięłam sprawy w swoje ręcę.
      Jesteśmy razem 11 lat, cztery lata po ślubie, mamy prawie dwuletnia córeczkę.
      Sistra też sie skusiła i znów nosimy te same nazwisko wink I obie mamy córeczki
      sikoreczki.

      Pozdrawiam Ewa


    • epjasa Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 11:12
      Chodziłam z mężem do jednej klasy, w liceum. Miałam wówczas swojego "poważnego" chłopaka. Po maturze, jedną paczką (ja, on i nasz kolega) przyjechaliśmy pobierać nauki w Warszawie. Mój przyszły z kumplem zamieszkali w akademiku, a ja w wynajętym pokoju. Często się widywaliśmy, bo oni byli jedynymi moimi znajomymij w Warszawie. Cały czas miałam swojego pewnego chlopaka. Aż nadszedł czas (po prawie 2 latach pobytu w stolicy), że mój "pewny" chłopak mnie zostawił...... Do tej pory nie wiem z jakiego powodu. Mój mąż natychmiast to wykorzystał i zaopiekował się mną. Opiekuje się do dnia dzisiejszego.............
    • balbinkaa Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 12:08
      Na weselu mojej przyjaciółki. Byłam świadkiem na ślubie, a mój przyszły
      mąż "sztuką" gościa wink. Jak tylko go zobaczyłam zaraz przyszła mi do głowy
      okropna myśl :"Czy ja mu się podobam?" wink
      Zatańczyliśmy ze sobą kilka razy i kulturalnie powiedzieliśmy sobie do widzenia.
      Zadzwonił po dwóch dniach i umówiliśmy się na spotkanie, ponieważ nie jestem
      najlepsza w tych "pierwszych krokach" początki naszej znajomości zawdzięczamy
      temu ,że to on się uparł. Za to potem ja wykazałam taką śmiałość ,o jaką nigdy
      bym się nie podejrzewała.wink))
      Dokładnie trzy lata po tamtym weselu nastąpił nasz ślub. W tym roku obchodzimy
      czwartą rocznicę pożycia.

      Nie jestem osobą , która idealizuje swoje małżeństwo , ale - Dylan - dzięki za
      ten temat. smile
    • domali Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 12:43
      Jestem z Mrągowa i poznałam mojego męża na naszej sztandarowej imprezie-
      Pikniku Country. On był tam służbowo, a poznała nas moja przyjaciółka, która u
      niego pracowała. Zakochaliśmy się w sobie "od pierwszego wejrzenia", ale
      początki były z ogromnymi przeszkodami... Ale wszystko dobrze się skończyło, od
      prawie dwóch lat jesteśmy małżeństwem, nasz Wiktorek za dwa miesiące kończy dwa
      latka i choć różnie bywa, wiem, że to jest MÓJ FACET NA CAŁE ŻYCIE!!! Dominika
      • niunia44 Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 14:10
        Witam!
        Ja jestem z Częstochowy, swojego męża poznałam w pracy, a konkretnie to przez
        telefon. Pracujemy w tej samej instytucji, mąz zadzwonił wtedy do mnie w celach
        służbowych. Z rozmowy służbowej rozmowa ta przerodziła sie w rozmowę prywatną.
        Po kilku dniach spotkalismy się i przyznam szczerze że nie była to miłość od
        pierwszego wejrzenia. Prze pierwsze 2 miesiace była to znajomość na zasadzie
        kumpelstwa która przerodziła się w związek. 1,5 roku później bylismy juz
        małżeństwem, a po 4 latach urodził nam się synek który ma obecnie prawie 6
        miesięcy a nam w grudniu minie 5 lat znajomości.
        Pozdrawiam Ewa
      • sare Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 16:33
        Ja swojego męża poznałam szukając mieszkania.
        On miał pokój do wynajęcia. Zamieszkaliśmy razem
        i zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia.
        Po roku był ślub, a teraz mamy 8-miesięcznego synka.

        Renia i Maciej
    • zuzanna20 Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 14:47
      Zwykle druga polowka znajduje sie przez przypadek. My poznalismy sie wynajmujac
      pokoje u pewnej starszej damy. Po miesiacu postanowilismy wynajac samodzielne
      mieszkanie i bardzo szybko sie zaprzyjaznilismy. Wlasciwie Dawid mi sie nie
      podobal... za niski, zbyt miekki, za mlody. Ktoregos dnia siedzielismy razem na
      lawce, czekalismy na autobus a jakas kobieta popatrzyla na nas i powiedziala:
      Wy sie na pewno bardzo kochacie. Widac to w waszych oczach. Potem Dawid wzial
      mnie za reke i zapytal: Kochamy sie? Od tego czasu, wlasciwie nie wiadomo kiedy
      zakochiwalam sie po uszy. Banalne, ale moje wlasne smile
      • polaola Re: Historia pewnej znajomosci... 15.08.03, 15:43
        zuzanna20 napisała:

        > Zwykle druga polowka znajduje sie przez przypadek. My poznalismy sie
        wynajmujac
        >
        > pokoje u pewnej starszej damy. Po miesiacu postanowilismy wynajac samodzielne
        > mieszkanie i bardzo szybko sie zaprzyjaznilismy. Wlasciwie Dawid mi sie nie
        > podobal... za niski, zbyt miekki, za mlody. Ktoregos dnia siedzielismy razem
        na
        >
        > lawce, czekalismy na autobus a jakas kobieta popatrzyla na nas i powiedziala:
        > Wy sie na pewno bardzo kochacie. Widac to w waszych oczach. Potem Dawid wzial
        > mnie za reke i zapytal: Kochamy sie? Od tego czasu, wlasciwie nie wiadomo
        kiedy
        >
        > zakochiwalam sie po uszy. Banalne, ale moje wlasne smile
        • polaola Re: Historia pewnej znajomosci... 15.08.03, 15:44
          Mnie zdarzylo sie cos zupelnie podobnego.
          Jechalismy z moim owczesnym chlopakiem autobusem. I nam takze jakas nieznajoma
          kobieta powiedziala “Bardzo do siebie pasujecie. Bedziecie szczesliwa para”.
          Ta przepowiednia u nas spelnila sie – jestesmy razem od 20 szszesliwych lat.
          Moze po swiecie chodza takie dobre wrozki …

          Pozdrawiam
    • gwiazdka19 Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 17:08
      A moja historia kest chyba najbardziej banalna:poznalismy sie na
      dyskotece.Dalam mezowi sowj nr tel i zadzwonil do mnie ale dopiero po 3
      mc.Wowczas ja wziełam nr od niego i....zgubiłam go.Pozniej traf chciał ze to
      on zadzwonił mowiac ze bedzie w moim rodzinnym miescie bo jego kolega jedzie
      tam do swojej dziewczyny i on zabierze sie z nim.Odwiedził mnie w szkole na
      przerwie smileA po szkole(zerwałam sie z ostatniej godziny)odwiózł mnie do domu ,
      przyjechal wieczorem i tak juz został.Po 2,5 roku znajomosci pobralismy
      sie.Jestesmy małzenstwem 9 mcy i mamy córeczke 3 mce.-Tak wyszło smile
    • magda2303 Re: Historia pewnej znajomosci... 07.08.03, 22:05
      A my się poznaliśmy w czwartej klasie podstawówki. Ja się przeprowadziłam i
      poszłam do nowej szkoły. Możecie nie wierzyć ale w piątej klasie wiedziałam, że
      to moja druga połowa, Michu podobno też. Potem różnie bywało, spikneliśmy się
      znowu pod koniec liceum. Matko, to my się znamy już prawie czternaście lat...
      • ewa_a_1 Re: Historia pewnej znajomosci... 08.08.03, 21:44
        Poznalam swojego meza 20 grudnia 1983 roku a wiec juz niedlugo minie 20 lat.
        Bylam wtedy swiezo upieczona nauczycielka w wiejskiej szkolce (po ukonczeniu
        liceum-takie byly czasy) i dojezdalam codziennie autobusem , moj maz natomiast
        konczyl technikum i dojezdal do niego tym samym autobusem. Pewnego dnia gdy
        szlam na autobus, strasznie lal deszcz a ja jak zwykle nie mialam parasolki,
        nagle jak spod ziemi wyrosl przede mna moj mezczyzna i spytal, czy mozemy isc
        razem , wzial mnie pod swoj parasol(teraz tez mnie zawsze chroni smile))) i
        poszlismy tak , nie zamieniajac ani jednego slowa, po wejsciu do autobusu kazde
        siadlo gdzie indziej ale juz na drugi dzien..... W lipcu 1986 roku bralismy
        slub (17 lat) , corcia ma juz prawie 16 lat a teraz mamy 20 miesiecznego syncia
        i wciaz kochamy sie, jestesmy najlepszymi kumplami, bez bajeru. Dalam mu sie
        nawet uprowadzic na drugi koniec swiata(doslownie) i jestem szczesliwa ze
        jestem z moim piewszym i mam nadzieje ostatnim mezczyzna zycia. Pozdrawiam .
        Ewa A
    • wieczna-gosia Re: Historia pewnej znajomosci... 15.08.03, 19:25
      kiedys zalozylam taki watek na salonie wink)
      Tez byly takie opowiesci wink

      Wiec tylko wspomne ze moj maz byl moim korepetytorem z matematyki w 8 klasie
      podstawowki wink Mial 26 lat ja mialam 14 i byly to okolicznosci wykluczajace
      jakakolwiek milosc wiec opczywiscie zakochalismy sie w sobie wink)
      Kiedy mialam 16 lat wzielismy slub wink w 3 klasie liceum pojawil sie pewien
      osobnik w 4 klasie drugi (maturzysta jeden...) a juz po studiach (moich)
      dorobilismy sobie kolejna dwojeczke wink
    • sabina74 Re: Historia pewnej znajomosci... 15.08.03, 20:32
      Poznałam swojego męża w domu moich rodziców. Wówczas jako student 2 roku
      medycyny przyjechał do wakacyjnej pracy: akcja mierzenia ciśnienia i wynajmował
      pokój u moich rodziców. Ja w międzyczasie wróciłam z letnich praktyk
      studenckich do domu. Zakochaliśmy się w sobie po tygodniu znajomości. Po
      wakacjach spotykaliśmy się raz w miesiącu (tzw.znajomość na odległość). Po
      swoich studiach przeniósł się do mnie i zamieszkaliśmy razem w wynajmowanym
      mieszkaniu. Od roku mamy swoje mieszkanko, we wrześniu będziemy obchodzić
      pierwszą rocznicę naszego ślubu i oczekujemy naszego synka, który za cztery
      tygodnie dołączy do nas. W lipcu tego roku minęło 7 lat od naszego pierwszego
      spotkania.
    • ekachna Re: Historia pewnej znajomosci... 16.08.03, 07:38
      Poznaliśmy sie w teatrze amatorskim, w którym "graliśmy" w czasie szkoły
      średniej. I...nie znosiliśmy się przez kilka lat. Ja uważała go za ironiczno-
      cynicznego bufona. Aż do pewnego sylwestra, kiedy "przypadkiem" wyszliśmy
      wcześniej razem. Związek ten trwał tydzień. Przy następnej próbie wytrwalismy
      miesiąc. Trzecie podejście to już na całe życie. Do dzisiaj, jak spotykamy
      kogoś z "Klapsa" ( bo tak nazywał sie ten teatr ), włącznie z panią reżyser,
      nikt nie może uwierzyć, że jesteśmy tak dobrym małżeństwem, bo przecież w ogóle
      do siebie nie pasowaliśmy... A my obchodziliśmy piątą rocznicę ślubu, mamy
      dwuletnią córeczkę i spodziewamy się w lutym kolejnego dziecka.
    • gagarin3 Re: Historia pewnej znajomosci... 16.08.03, 14:01
      Poznałam męża w pociągu. Wracałam z uczelni, a on od jakiejś dziewczyny, która
      właśnie dała mu kosza. Niedawno obchodziliśmy pierwszą rocznicę ślubu, a za
      dwa tygodnie pojawi się na świecie nasz synek. Czasami jest cudownie, czasami
      płaczę jak bóbr i zastanawiam się, jak potoczyłoby się moje życie, gdybym jak
      bohater "Przypadku" Kieślowskiego - nie zdążyła na ten pociąg...
      Agnieszka oczekująca na Piotrusia
    • martaj7 Re: Historia pewnej znajomosci... 17.08.03, 10:13
      A ja zostalam rzucona przez pewnego faceta, ktorego uparlam sie odzyskac i za
      namowa jego siostry poszlam do klubu studenckiego na koncert reagge. Tam on
      mial podobno byc. Byl, tyle, ze z ta nowa dziewucha. Tak sie zdenerwowalam ich
      widokiem, ze sama zaczepilam dwoch stojacych opodal chlopakow. Jednym z nich
      byl Michal. Spedzilismy caly wieczor i pol nocy we trojke zmieniajac kluby.
      Niestety rozstalismy sie i przez dwa lata nie zamienilismy slowa, spotkalismy
      sie przypadkiem kilka razy na miescie. Ja wciaz rozpaczalam po tamtym, i nie
      bylam gotowa na nowy zwiazek. Oczywiscie po pewnym czasie tamten chcial juz
      wrocic, ale ja nie umialam przebaczyc. Po dwoch latach (znow w klubie
      studenckim) tanczac na imprezie uslyszalam z tylu glos: masz na imie Marta?. I
      inne szczegoly, o ktorych glowe dalabym sobie uciac facet nie pamieta. To byl
      Michal...Wtedy przyszedl do mnie na kawe, siedzial tak dlugo, ze zaofiarowalam
      mu herbate, potem juz nic nie mialam oprocz bialego barszczyku instant...
      I ten barszczyk nas polaczyl...Michal juz nie wyszedl. Spedzilismy tak trzy
      lata, wzielismy slub, a potem rzucilam "kariere na uniwersytecie" i tydzien po
      obronie doktoratu pojechalam za nim na koniec swiata, czyli do Holandii.
      I tak sobie zyjemy, nasza Agata ma juz siedem i pol miesiaca, a ja nie moge
      uwierzyc, ze kiedys moglam tak strasznie rozpaczac po tamym...
      Michal ma to cos. Chyba kazda z nas tego szuka. I wiem, ze to subiektywne, ale
      zlapalam sie na tym, iz z tego szczescia, zal mi wszystkich kobiet na swiecie,
      ze nie sa mna... Przepraszam za zarozumialosc.
      Dziekuje Ci ze jestes. I dziekuje za naszego zwierzoczka.
      Marta
    • marmia Re: Historia pewnej znajomosci... 19.08.03, 12:13
      Ja mojego męża znałam od dziecka - nasi rodzice mieszkają na tej samej uliczce
      osiedlowej. Od samego początku jakoś tak mieliśmy do siebie słabość i zazwyczaj
      spędzaliśmy razem czas na zabawach. Gdy byłam w podstawówce wyjechał z
      rodzicami na kontrakt do CZechosłowacji ówczesnej więc aż do 3 klasy liceum
      kontakt nam się urwał. Po jego powrocie odkruwaliśmy naszą znajomość na nowo i
      było to bardzo miłe i takie śmiesznie wstydliwe. A tu znów wyjazd i kontakt
      urwał sie znów na kolejne 4 lata. Przez rok przed jego powrotem choć terminu
      nie znałam ! już myslałam nie wiem skąd o nim i nagle stanął w moich drzwiach i
      jak wszedł tak został
    • basha Był miłością mojego przyjaciela 19.08.03, 19:18
      Było to ponad pięć lat temu. Nie mogę uwierzyć, że minęło już tyle czasu. Na
      pierwszym roku studiów poznałam wielu nowych ludzi, między innymi kilkoro,
      którzy zostali moimi bliskimi przyjaciółmi, między innymi Jacek. Jeszcze dobrze
      rok się nie zaczął, już zaliczaliśmy razem wszystkie gejowskie imprezy.
      Uwielbiałam się bawić w ich klubie, było naprawdę odlotowo, muzyka i atmosfera
      naprawdę niebanalna i ludzie otwarci, serdeczni. Zaprzyjaźniłam się z Jackiem
      bardzo szybko. Spędzałam z nim wiele czasu. Razem przeżywaliśmy nasze miłosne
      rozterki. Spędzał noc w moim akademiku wypłakując mi się w rękaw, nie zważając
      na moje trzy koleżanki. Płakał, bo zakochał się tragicznie kilka lat wcześniej
      w chłopaku, który jest heteroseksualny i nie odwzajemnia tej miłości. Pokazywał
      mi zdjęcia. Spał z nimi. Przystojny facet, pomyślałam. Nadeszedł sylwester.
      Jacek zaprosił mnie, stwierdził, że muszę poznać jego przyjaciół. Poznałam
      fantastycznych ludzi, między innymi jego - Michała. Bawiliśmy się razem całą
      noc i rozpoczęliśmy razem kolejny rok i nasz pierwszy rok. Baaaardzo było mi
      przykro że była to miłość Jacka (który do dziś mi nie wybaczył) ale nie mogłam
      powiedzieć 'nie' swojemu szczęściu. Minęło ponad pięć lat. W łóżeczku gaworzy
      nasza córunia i uśmiecha się cudnie. Ze łzami w oczach myślę sobie. Waaaaaaarto
      było.

      niezmiernie szczęśliwa
      Basia
    • kingaolsz Re: Historia pewnej znajomosci... 19.08.03, 21:51
      A mysmy poznali sie przez randke w ciemno. Tzn. znajomi nas poznali ( podali
      wzajemne numery telefonow) i tak sie umowilismy. Bylo to w Londynie, z ktorego
      mialam wyjechac dwa tygodnie pozniej. Pospotykalismy sie, ja wyjechalam, on
      codziennie do mnie dzwonil na Sylwestra wyznal milosc przez telefon o polnocy
      a po 2 tygodniach przyjechal po mnie samochodem i zabral spowrotem do Londynu
      ( w sumie po 6 tygodniach od rozstania) . No i tak od tego momentu jestesmy
      wciaz razem. Minely juz 2 lata, mamy 4 miesiecznego synka i dzis o 14:00
      wzielismy slub wink))))))))))))) Jestesmy bardzo szczesliwi. A ja w koncu
      uwierzylam ze kazdy ma gdzies na swiecie swoja druga polowe. Aha, oczywiscie
      on jest Polakiem, bo jakos angielska uroda mnie nie rusza wink

      Pozdrawiam serdecznie

      Kinga
      • domali STO LAT!!! 20.08.03, 11:54
        Z okazji ślubu- WSZYSTKIEGO NAJ!!!!!!!! Dominika
        • kingaolsz Re: STO LAT!!! 20.08.03, 22:26
          Dziekuje bardzo wink))))) Anasz staz to juz na chwile obecna 31 godzin wink) a
          ja wciaz nie moge sie napatrzec na ten maly "zloty krazek" na palcu smile)))))

          Pozdrowienia
          Kinga
    • mamajul Re: Historia pewnej znajomosci... 20.08.03, 23:29
      A my poznaliśmy się w pociągu... Ale nie takim zwyczajnym. smile. BYł to pociag
      jadacy w kierunku Płocka, gdzie nieopodal odbywało się coroczne "slajdowisko"
      (pokazy slajdów z fantastycznych "geograficzno-studenckich" podróży). I własnie
      w takim pociagu relacji Warszawa Cośtam przez Płock zaiskrzyło smile. On:
      nieprzyuwazony wczesniej chłopak z III roku (z racji rzadkiego przebywania na
      zajęciach) i ja młodsza kolezanka smile- taka to z nas para. Pobraliśmy się 3 lata
      temu - (w czerwcu 2000 roku się obroniłam a w lipcu odbył się ślub smile. Jula
      pojawiła się 25 lutego 2002.
      I już smile.
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka