dzieci jedno po drugim? dlaczego?

[monoxa]

dlaczego decydujecie sie na dzieci jedno po drugim? moze ze wzgledow
socjalnych- zeby byly bardziej zżyte ze sobą? taki czynnik "mobilizujacy" do
kolejnej ciazy jest bardzo przekonujacy dla mnie.

a moze drugie dziecko zdarza sie z wpadki a nie ze swiadomego dzielania?

[mim288]

Gdybym zawodowo mogła sobie na to pozwolić, to bym tak chciała. Po
pierwsze ze względów jak określiłaś "socjalnych" czyli żeby miały
dobry kontakt, a ponadto ja po każdym dziecku miałam od razu ochotę
mieć następne (takie ogromne pragnienie kolejnego dzidziusia, wiem,
że dla niektórych pewnie niepojęte, ale niektózy tak mają).

[royalmail]

Masz chyba na myśli względy socjalizacyjne, a nie socjalne ?

[monoxa]

masz racje! wlasnie to slowo, ktore napisalas mialam na mysli!

a do poprzedniczki- rozumiem ze ktos moze chciec miec jednego dzidziusia po
drugim i jeszcze i jeszcze kolejnego. to rowniez kwestia instynktu ale... czy
nie meczy wiecej niz jedno dziecko?

[silwet]

Ja mam starszą o 7 lat siostrę i powiedziałam sobie że swoim
dzieciom takiej krzywdy nio zrobię. Mam córeczkę 4 latka i synka
roczek, fakt nie jest łatwo ale myślałam że będzie gorzej.Poza tym
żadna z moich koleżanek i kuzynek nie dorobiła się drugiej ciąży z
przypadku. Wszystkie i każda na swój sposób planowała drugiego
dzidziusia. Pozdrawiam

[makurokurosek]

Autorce postu prawdopodobnie nie chodziło o różnicę trzy letnia lecz roczna, tak
przynajmniej ja rozumiem pojecie dzieci jedno po drugim

[mim288]

Oczywiście przekręciłam słowo, sorki. Mnie dzieci nie męczą (na
razie mam dwoje), miałam łatwe i przyjemne ciąże i porody i miłe
niemęczące dzieci (nie miały kolek, nie chorowały etc.), więc
urlopy macierzyńskie wspominam sielankowo. Poza tym jako młoda
dziewczyna byłam au paire w rodzinach z trójką, czwórką, czy
większą liczbą dzieci - przy mojej dwójce często mam poczucie, że
dzieci mam za mało.

a dlaczego nie

[mamamamba]

jesli masz kase... to wzgledy finansowe chyba jednak najwazniejsze!

[loola_kr]

Wśród moich znajomych nikt nie zdecydował się na drugie dziecko
wcześniej niz 5-6 lat. Jedni maja trzyletnia różnicę i dwie inne
pary rok po roku ale to ewidentne wpadki i sami się do tego
przyznają.
Wg mnie to nie róznica wieku zżywa dzieci ze sobą tylko stosunki
rodzinne, postępowanie rodziców itp.

Między mną a maja siostrą jest 5 lat i mamy super kontakt, u mojej
koleżanki jest taka sama różnica a widuja się na święta (mieszkają w
jednym mieście), koleżanka ma rok młoszą siostrę i 6 lat brata i to
z nim jest zżyta - tych przykładów można mnożyć na poparcie małej i
większej różnicy wieku.
Ważne jest aby rodzice pragnęli drugiego dziecka a potem wychowali
w dobrych relacjach rodzeństwo.

[hanna26]

loola_kr napisała:

> Wg mnie to nie róznica wieku zżywa dzieci ze sobą tylko stosunki
> rodzinne, postępowanie rodziców itp.
>

W późniejszym okresie na pewno. Ale gdy dzieci są małe, różnica wieku ma decydujące znaczenie dla ich kontaktów. Miedzy Tobą a Twoją siostrą jest 5 lat różnicy? To wspaniale, że teraz macie tak dobry kontakt. Ale ciekawa jestem, jak wyglądały Twoje (albo siostry) zabawy z noworodkiem, gdy jedna z Was miała już 5 lat, a drugą właśnie przyniesiono ze szpitala.
Między moimi córkami jest 2 lata różnicy. Jedna ma 5 lat, druga prawie 3. Potrafią się 2-3 godziny cięgiem bawić ze sobą, a ja mogę spokojnie zająć się, czym chcę. Z perspektywy czasu muszę powiedzieć, że decyzja o małej róznicy wieku między dziećmi była bardzo dobra. Przede wszystkim dla mnie jest to ogromna ulga. Dwoje dzieci w zbliżonej różnicy wieku to wspaniała sprawa. Po prostu łatwiej jest je wychowywać. W każdym razie mnie łatwiej niż gdy było tylko jedno

[loola_kr]

Mam dwójke dzieci 7,5 i 2 lata. Czasami jestem w szoku, że starszej chce się
bawić z maluchem. I to dość długo... rysują razem, bawią się klockami,
samochodami, "czytają" książki.
mam nadzieję, że tak zostanie...

Dla dzieci na początku na pewno lepsza jest mniejsza różnica ale ja nie dałabym
rady...
Chcieliśmy większą różnicę z wygody. Po prawie 6 latach z radością wróciłam do
pieluch i karmienia.

[jaque]

Mamy różnicę 16 miesięcy, druga ciąża dokładnie zaplanowana Dlaczego tak?
- bo bardzo chcieliśmy mieć drugiego malucha
- bo wydawało nam się, że tak jest lepiej dla dzieci
- bo moim zdaniem wychowanie i zorganizowanie życia dwójki z małą różnicą wieku
jest prostsze
- bo baliśmy się naszego lenistwa (jak wyjdziemy z pieluch, to nie będzie nam
się chciało do nich wracać)
- bo w mojej pracy lepsza była jedna konkretna przerwa niż dwie krótsze
Wszystkie te "bo" się u nas sprawdziły, również dotyczące lenistwa. Wiem, że im
dłużej czekałabym, tym trudniej byłoby mi podjąć decyzję.
Ale w każdej rodzinie jest inaczej. To, co nam wydaje się świetne, niekoniecznie
takie będzie dla kogoś innego.

[monoxa]

podoba mi sie twoja wypowiedz!
zgadzam sie choc...to nie znaczy ze ja tak chce ale rozumiem cie.
jednak co do pieluch to akurat dla mnie to najmniejszy problem. sa swietne
pieluszki jednorazowe! nauka nocnikowania to tez nie problem- ja nie spiesze
sie i same postepy wolno bo wolno ale jednak ida( zaczelam od miesiaca- dziecko
ma 2 lata)

[przeciwcialo]

Jesli 2,5 roku róznicy to jedno po drugim to taka opcję
zaproponowała ginekolog po cięciu.

[mamciulka-nikulka]

Na stosunki rodzeństwa nie ma chyba reguły, choć ja osobiście uważam, że zbyt
mała różnica może być dla starszego krzywdząca, ale to oczywiście zależy już od
rodziców (w końcu niektórzy mają bliźniaki i też muszą się rozdwajać
Osobiście znam 2 przypadki rocznej różnicy wieku, w obu przypadkach nieudanej:
-w jednej rodzinie starsza siostra bardzo długo chciała zamordować młodszego
brata co się nagle pojawił i skupił na sobie uwagę mamy, a że starsza umiała
walczyć o swoje młodszy zaniedbany przez mamę wyrósł na taką pierdółkę nieśmiałą
-w drugiej rodzinie natomiast starszy brat po pojawieniu się młodszej siostry i
skupieniu się matki na maleństwu, bardzo długo nie mówił i to ciągnęło się za
nim cały okres nauczania (w sensie problemów w nauce)
Między mną a stARSZYM BRATEM JEST 5,5 roku różnicy i przyznam się, że przez
pierwsze 14 lat byłam workiem treningowym, dopiero potem z bratem bardzo się
zżyliśmy, razem imprezowaliśmy itd.
Wydaje mi się, że chyba najlepiej bym się czuła jak różnica wieku byłaby między
moimi dziećmi około 3/4 lat. Bo chyba starsze dziecko już by było w okresie że
nie mama mama tylko koleżanki i koledzy, więc łatwiej by chyba było mu
zaakceptować nowego domownika. Poza tym nie musiałabym zmieniać wózka na bliźniaczy.

[eps]

ja mam dwóch małych chłopców rok po roku (1,5 roku różnicy mięzdzy nimi) i
postaram sie jeszcze o jedno dziecko za jakiś rok.
kierowałam sie kilkoma czynnikami:
1. chce mieć przynajmniej3 dzieci a mam juz 31 lat i do 35 chce urodzic
wszystkie wiec musze sie spieszyć.
2. pracuje w domu ale za jakis czas chce zaczac pracowac poza więc postanowiłam
że "naprodukuje" dzieci tyle ile chce, odchowam i później poświęce sie pracy
zawodowej w większym zakresie.
3. chce jeszcze sie dokształcić (5 lat dodatkwocy studiów specjalistycznych) i
zrobie je jak juz urodze i podchowam wszystkie dzieci a chciałaby mżeby to
nastapiło zanim dostane demencji starczej
4. mam brata 2 lata młodszego i 4 lata młodsza siostrę i mamy super kontakt.
Dzieciństwo miałam super bo zawsze miałam sie z kim awic i psocić.
5. Kocham dzieci i jak urodze jedno to zaraz chce miec nastepne (nie moge sie
jakoś nacieszyc tymi malymi ciałkami bo tak szybko rosną)
6. Przyzwoicie zarabiam i stać mnie.

sorki za literówki bo szybko pisałam

[eps]

[tuberosa77]

Ależ mi się podoba Twoja odpowiedz, bardzo przekonująca. Zazdroszce
takiego podejścia. Ja odwlekam decyzję o drugim dziecku bo boję sie
ze sobie nie poradzę fizycznie i z pracą (pracuje w domu).
Córka ma 20 m-cy i myślę ze poczekam ze staraniami o następne
dziecię jeszcze z rok. Pozdrawiam

[czudna]

Może trochę odejdę od tematu, ale nikt o tym nie wspomniał. U nas
różnica między dziećmi wynosi 16 m. Strasze ma 2,7 m, najgorsze już
za mną. Oczywiście: uwielbiam moje pocieszki, ale... jest to
zarąbista praca fizyczna, podwójna i wykluczająca się (maluchy b.
długo mają zupełnie sprzeczne potrzeby: cicho-głośno, spokój-
brykanie, układanie-burzenie itp). I bardzo długo są za mali, aby
wytłumaczyć im, że czegoś nie wolno, albo że młodszemu wolno a
straszemu już nie. Ja wiem: to wszystko wpłynie na nich twórczo,
prospołecznie, będą szybciej dojrzali, tylko muszę to zrobić w
spokoju i cierpliwości. Przyznaję: brakuje mi tego coraz bardziej!!!
Jestem wykończona, mąż cały czas w pracy, babcie nie są ZUPełnie
ZAINTERESOWANE TEMATEM, NIE STAĆ MNIE NA NIAŃKĘ. Zastanów się czy Ty
będziesz mogła liczyć na pomoc drugiej osoby, bo przyjdą samotne
wyjścia na spacery z dwójką, np. w zimie (ubieranie, znoszenie),
spacery z dzieckiem które stawia piewrsze kroki i z drugim
uciekającym i wspinającym się na wszystkie drabinki, spadającym z
huśtawki, podwójna a jednak osobna kąpiel (przynajmniej do czasu),
karkołomne wizyty u lekarza i wyjścia do sklepu i jeszcze kilka
innych sytuacji... A Ty na te trzy lata przestaniesz istnieć, nie
wiem o jakim studiowaniu tu piszecie... Chyba, że masz silnego i w
miarę dyspozycyjnego pomocnika. Pozdr.

[czudna]

I jeszcze: inne pory snu dziennego (przy czym jedno budzi drugie), a
Ty padasz o 22 (najpóźniej) jak nieprzytomna. W ciągu dnia nie masz
czasu dla siebie zupełnie, chyba że puścisz im bajki, ale ile
można... i wiadomo nie dasz przed tv niemowlaka...

[czudna]

I; cudowna ciąża podczas, której uczysz roczniaka chodzenia, wnosisz
do domu na rękach, itp. Ja wracałam do szpitala dwukrotnie, dostałam
leki na podtrzymanie, urodziłam drugie za wcześnie (intensywna
terapia, inkubator).

ja mam jedno po drugim 7 lat :):):):):):):):):):)

[blanka.g1]

[monoxa]

mysle ze ze wszystkim masz racje i dlatego nie chce juz drugiego dziecka bo wole
miec czas ROWNIEZ dla siebie.

ale tobie zycze pogody ducha i pewnie na emeryturze jak juz dzieci wyjda z domu
wspomnisz z tesknota te chwile.

[hanna26]

No, jeżeli różne godziny snu i dwie osobne kąpiele, to rozumiem, że jesteś wyczerpana. Moje dziewczyny bardzo szybko nauczyły sie razem chlapać w wannie. Nie wyobrażam sobie, żeby je kąpać osobno, to rzeczywiście byłoby męczące. Jeżeli chodzi o sen, to gdy młodsza pojawiła się na świecie, starsza kończyła swój "sen dzienny". Teraz oczywiście od dawna już nie śpi - młodsza śpi, podczas gdy starsza jest w przedszkolu.
Może to zależy od charakteru dzieci, rodziców - nie wiem. Karkołomne wizyty u lekarza? Ja o wiele bardziej wolę pójść z dwiema córkami do lekarza niż z jedną. Obie bardzo dobrze na siebie działają, gdy jednej coś "odpali", to druga potrafi ją uspokoić, przekonać, uciszyć itd. Mąż wraca późnym wieczorem, w razie, gdy bardzo trzeba gdzieś wyjść w dzień, bez dzieciaków, przychodzi tylko mój tata. I co ciekawe - mój tata też woli zostawać z dwiema wnuczkami niż z jedną. Mówi, że jedną trzeba się ciągle zajmować, coś czytać, układać z nią - jedym słowem jest bardziej absorbująca. A dwie? Bawią się razem i jest święty spokój.

Teraz jestem w trzeciej ciąży (planowana i wyczekana, tak jak dwie pierwsze), niedługo poród, różnica wieku będzie nieco większa. Mam nadzieje, że trzecia będzie podobna do swoich sióstr i nie sprawi większych kłopotów

[czudna]

Widzę hanna26 że masz już starsze dzieci i chyba większą różnicę
między nimi. Nie czułam się na siłach kąpać
dwójki "nieodpowiedzialnych" maluchów w wannie naraz, bałam się że
jak jedno puszczę to się przytopi, poślizgnie (Twoje siedzą w wannie
nieruchomo?, a jak młodsze jeszcze nie siedziało, to jak myłaś
starsze na odległość?) I nie wiem jak mój jeszcze nieprzedszkolak
może uspokoić swoją 17-miesięczną siostrę u lekarza, raczej pokaże
jej jak się świetnie goni i zjeżdża po schodach (w jej
przypadku:spada) i bedzie od niej znacznie szybszy, a ja muszę łapać
ich oboje, a moje ręce i nogi dwóch metrów nie mają. I nadal ze
sobą się nie bawią, bo córka w ogóle nie ma jeszcze etapu zabawy z
dziećmi, aczkolwiek wyrywa bratu zabawki z wielką wprawą i burzy z
radością domy z klocków i pieczołowicie układane puzzle. Jest to
urocze, ale nie mozna tego bynajmniej nazwać świętym spokojem.
Pozdr. wszystkie dzielne mamy, czas spać.

[hanna26]

Poczekaj trochę, zobaczysz wkrótce będzie łatwiej
Kąpać zaczęłam obie dziewczyny razem, gdy młodsza miała ok. 8-10 miesięcy. Jeszcze nie chodziła, dopiero raczkowała, ale już normalnie siedziała. Oczywiście szaleństwa odchodziły równe, obydwie uwielbiają kąpiel, szalały z piłkami, kaczuszkami, chlapały się nawzajem. Jasne, trzeba było przy nich cały czas siedzieć, ale bez przesady, przy jednym dziecku też siedzisz. Taka wspólna kąpiel to nie tylko radość dla dzieciaków, ale i wielkie odciążenie dla rodziców.
Co do lekarza, i w ogóle wyjść, to po prostu obydwie zajmują się sobą nawzajem i to jest duże ułatwienie dla mnie. Gdy są razem, nie są takie marudne, naśladują się nawzajem itd. Oczywiście czasami strzela jednej coś głupiego do głowy, druga naśladuje - ale to naprawde rzadziej, niż gdy starsza była jeszcze sama.
Pozdrawiam

[malgra]

znam 3 małżeństwa gdzie pomiędzy rodzeństwem jest mała różnica wieku.
I wszystkie przyznją się,że to była wpadka.

[babcia47]

Świadomie zadecydowalismy, że po dwuch latach urodzę
nastepne.."robiliśmy" nawet na termin, bo czas urodzenia pierwszego
bardzo mi sie podobał (połowa maja, młodszy urodził sie na poczatku
czerwca)Byłam na początku życia zawodowego i wyszło mi, że lepiej
odchować jedno po drugim a potem skupić się na "karierze zawodowej",
kiedy dzieci dorosna do "placówek". Pozatym wyszłam z załozenia, że
rodzenie rok po roku to dla mnie i starszego nie bedzie korzystne i
chyba miałam rację. Dwa lata różnicy sprawiły, że ja odpoczełam po
trudach pierwszej ciąży i stresach odchowywania pierworodnego a
różnica była wystarczajaco mała by synowie byli dla
siebie "towarzystwem" do okresu dorastania. Przez pierwszy kwartał
życia młodszego syna zadziałała rutyna i prawie nie zauwazałam, że
mam drugie dziecko:najadł się, przewinęłam i spał..nie przechodziłam
juz tych wszystkich emocji co przy pierwszym a wszystko jeszcze
pamietałam..wiedziałam juz co sie dzieje i potrafiłam zapobiec..lub
nie panikowałam niepotrzebnie. Miałam wystarczajaco dużo czasu dla
starszego, by nie poczuł się zepchniety przez "małego" na plan
dalszy i on był juz wystarczajaco "duzy" by cieszyc się, że
jest "stalsym blatem"..i swietnie sie bawił pełzając czy raczkując
razem z "małym", świetnie się bawili i dogadywali przez nastepne 12
lat.

[dinobambino]

Czudna, u nas 15 miesięcy różnicy, tylko, że ja jestem na początku
drogi - młodsze ma 2,5 m-ca. Dla mnie dzień mógłby się kończyć około
20 - padam wtedy na twarz. Ale baardzo kocham te swoje brzdące.

[agni71]

Ja mam trójkę, miedzy kolejnymi róznica ok. 2 lata - jest to
wyczerpujące, szczegolnie kiedy dzieci chorują. No i logistycznie
juz nie wyrabiałam np. z odbieraniem z przedszkola. Bez pomocy w
ciagu dnia nie dałabym rady - teraz mam panią na 4 godz. dziennie,
przynajmniej moge ugotowac obiad, odebrać starsze z przedszkola.
Dzieci super sie ze soba bawią, są bardzo zżyte i czasem mam
wrażenie, ze jedno bylo bardziej absorbujące od trójki (bo teraz
bawia sie razem, a kiedys ciagle z mamą). A propos, czy w padka czy
z wyboru. Starsze jak najbardziej z wyboru, malutka to wpadka, ale
jaka kochana!

[mlubik]

Ja mam 2 synków ( "wpadkowych") róznica między nimi to dokładnie
rok i 2tyg. obecnie maja 22mies. i 9,5 mies. - nie powiem, że to
jest proste wychowywanie, ale ja nie narzekam i nie zamieniłambym na
inną różnicę dzieci mają dobry kontakt, dosłownie przepadaja za
sobą, wiec wszedzie musze ich razem brac ale to dla mnie nie
problem, bo mam wózek phil&teds nikt mi nie pomaga (tzn. tylko
mąż gdy wróci z pracy), ale jest oki )))

[elske]

U mnie bedzie roznica 3 lat (za 5 tyg mam termin porodu).Ja mazylam o drugim
dziecku,maz sie bal,mial sporo watpliwosci.Kiedy mu przeszly? corka zanim
skonczyla 2 lata kilka razy w tygodniu meczyla nas swoim :CHCE BRACISZKA!!!
Po pol roku zdecydowalismy sie na 2 dziecko (akurat bedzie braciszek).A cora
caly czas przytula sie do brzuszka i pyta czy braciszek juz urosl i czy moge go
wyciagnac z brzucha.

Sama mam troje mlodszego rodzenstwa.Wszyscy rodzilismy sie rok po roku.Nie
pamietam zebym kiedykolwiek byla sama.Zawsze fajnie sie bawilismy (jak
skonczylam 10 lat to z siostra przenioslam sie do drugiego pokou,a do tej pory
wszyscy mielismy jeden ,wspolny pokoj).I pamietam ze jak rodzila sie moja
najmlodsza siostra,nie moglam sie doczekac kiedy mama wroci z nia ze szpitala.

[agawikk]

Mam roczną córkę i marzę o drugim. A nawet planuję w najbliższym
czasie. Chcę zeby moje dzieci mogły się ze sobą bawić. Sama mam
brata dwa lata młodszego z którym we wczesnym dzieciństwie spędzałam
dużo czsu. Mam też brata młodszego o 9 lat i siostrę młodszą o 14 i
z nimi teraz jestem bardziej zżyta. Siostra też najczęściej mnie
odwiedza ( mieszkam 800 km od rodzinnych stron). Myślę, że różnica
wieku nie ma dużego znaczenia jeśli chodzi o przyszłe kontakty
naszych pociech, natomiast przez pierwsze lata dobrze wychowywać się
z prawie rówieśnikiem.

[enigmatic2]

Bo chciałam mieć później już 'spokój'. Tzn. chciałam dwójkę, więc dwójka w miarę
szybko, by i razem się chowały i bym później, gdy jedno byłoby 'odchowane', nie
musiała znowu zajmować się dzidziusiem... i chciałam sobie przypomnieć jak to
fajnie mieć znowu dzidziusia ...no dobra, marzyliśmy, by szybko się pojawiła,
ale Oktawia nas bardzo zaskoczyła a może sobie wykrakałam

[driadea]

monoxa napisała:

> dlaczego decydujecie sie na dzieci jedno po drugim?

Jedno po drugim to w sumie trójka
Trudno decydować się na jedno przed pierwszym, nie?

A tak serio - nie zdecydowałabym się. Córka ma prawie 5 lat, może za 4-5 lat
zdecyduję się na rodzeństwo dla niej, wcześniej raczej nie.

[ebielo]

Uwazam, ze posiadanie dzieci w odstepie do 2 lat to mordega dla
matki i ciezka proba dla zwiazku partnerskiego, o zyciu seksualnym
juz nie wspomne. Zwlaszcza, jezeli owa matka jest zdana sama na
siebie i nie ma do pomocy babc i nianiek.

U mnie w rodzinie jest roznica 8 lat i bylo super: ja bylam juz
spora i chcialam miec braciszka, odciazalam mame, nie bylo
zazdrosci, mozna mi bylo duzo wytlumaczyc. Kontakt z bratem mam
swietny. Moi rodzice tez za idealne uwazaja takie rozwiazanie.
Tez ze wzgledow finansowych: ja studiowalam w innym miescie, za
granica. Gdyby dwoje dzieci mialo studiowac rownoczesnie, nie byloby
moich rodzicow na to stac.
Jedynie co bylo ciezarem dla mojej mamy to faktycznie to, ze musiala
w pieluchy po dlugiej przerwie wchodzic, ale to byly lata 80 i o
pampersach nikt nie snil.
Sama tez chetnie chcialabym miec taka roznice, ale ze juz jestem po
30 to chyba zdecydujemy sie na roznice 5-6 lat.

monoxa znow robi sondaż?ostatnio byla trollem.

[linea_blu]

[mamadzieci-2]

a ja odbiegnę deczko od tego stereotypu- u mnie różnica między
dziećmi to 13 lat. Drugie dziecko jak najbardziej planowane,
pierwsze na tę chwilę już wypieszczone, "wyniuniane", coby matka z
ojcem nie zarzucili sobie w chwilach zadumy,że mu za mało czasu
poświęcili i jakiś niedosyt pozostał na stare lata. Starszy 13 latek
ani "krzty" zazdrości nie okazuje czyli jest jak miało być. A jakim
jest idolem dla małego to głowa mała. Mnie akurat odpowiada taki
model. Myślę sobie, że dzięki temu też nie jestem sfrustrowaną i
wiecznie zrzędzącą mamusią, która nie wie "w co ma najpierw włożyć
ręce", co nie znaczy że jestem w domu bezrobotna i zawsze jest
idealnie. A co do więzi- dla mnie najważniejsze jest ,że starszy
kocha młodszego a młodszy przepada za starszym. Na tworzenie się
więzi między dziećmi to my mamy duży wpływ. Starszy syn ma tę
pewnosć,że młodszy brat wraz ze swoimnie zabrał mu miłości rodziców.
Jest z nami związany, ale nie "toksycznie", zresztą wychowywaliśmy
go sami bez wkładu niań, babć itp. Dość wzceśnie nastąpiło
też"uspołecznianie" go, nie chowanie pod kloszem np przedszkole w
wieku 3lat. Jest teraz chłopcem otwartym, komunikatywnym co ważne i
wiele innych pozytywów jeszcze widzę. Może dzięki temu było mi
łatwiej zdecydowac się na "ponowne" macierzyństwo ?

[katkij_online]

Ja mam trójeczkę, 1,5; 3 lata, 5 lat - uważam, że super się o siebie troszczą,
razem się bawią, kochają się bardzo. Oczywiście biją się, popychają, zabierają
sobie zabawki i kłócą się o nie - ale jak z takimi zachowaniami walczyć uczą się
w domu. Są już o to mądrzejsi w przedszkolu, na placu zabaw - bo kiedy pojawiają
się inne dzieci stanowią grupę, pilnują się wzajemnie i pomagają sobie.
Jest z trójką trochę roboty, ale chyba korzyści są większe.

Pozdrawiam

[olik35]

Moje jest z wpadki, bo zapomnialam, ze lykajac antybiotyki oslabia
sie dzialanie tabletek antykoncepcyjnych... No i za dwa miesiace
bede miec drugie dziecko, a pierwsze ma 1,5 roczku.

[maultier1]

U nas bedzie 2 alta roznicy. No coz pierwsze planowane. Poczatkowo
chcialam miec 2 dzieciakow maksymalnie z 2-letnia roznica
wiekowa.Chcialam dwojke odchowac za jednym razem. Troszke sie
pogmatwalo bo nie dosc ze pierwsza ciaza zakonczona cesarke to
jeszcze przeprowadzilismy sie za granice. Tak ze boje juz teraz bo
nie mam nikogo do pomocy (jedynie maz jak jest w domu po pracy).
Wiec calkowicie nie moge nazwac tego wpadka, bo poczatkowo tak bylo
planowane.