trudy macierzynstwa

[ska3]

Mam 11 miesięcznego synka i teraz jest chory, wiec bardzo daje mi
popalic i tak sie zastanawiam czy ktos mowil Wam jak to jest byc
mamą? Czy ktos mowil co sie dzieje z cialem po porodzie, że
wszystko boli, nie mozesz 2 tyg. siedziec, a piersi masz jak dwa
arbuzy i wlasciwie ratuje cie tylko to, ze malenstwo zwykle duzo
śpi? Czy ktos mowil, ze macierzynstwo to stan permamentnego
niewyspania? Czy ktos mowil jak sobie radzic ze swoimi emocjami,
kiedy nie mozna dać sobie rady z dzieckiem, obiadem, porządkiem i
mężem? Mam wrazenie, ze nikt, a oczekiwalabym, ze jakas bliska mi
kobieta coś na ten temat wspomni, nie mowi o takich problemach,
tylko zachwycają sie małą istotą. Czy to znaczy, że mechanizm
wyparcia tak dobrze działa, czy moze instynkt przetrwania naszego
gatunku? Choć z drugiej strony, mimo wszystko, nie zamieniłabym
mojego obecnego życia na to poprzednie, sprzed macierzyństwa, ale
wolalabym wiedzieć, zeby sie lepiej przygotować. Pozdrawiam Was
Mamy

[michasia24]

chyba mi siora mowila ale ja i tak jej nie wierzylam) ja siedziałma juzn 2 dni
po porodzie normalnie, cyckow za duzych nie mialam, mlody malo spal wiec jak
widac inaczej niz ty

[marghe_72]

Jakoś sama na to wpadłam.
Geniuś ze mnie.. choroba
I mnie nie ratował fakt, że dziecko większość czasu śpi, bo mi się
trafił model co to nie spał prawie wcale..

Wybacz, ze spytam, ale czego się spodziewałaś?

[loola_kr]

Ten ból i niewyspanie to się chyba szybko zapomina...
Mnie nikt nie mówił, ja wspominałam przyjaciółce ale co z tego jak
urodziłam w dwie godziny ze znieczuleniem, więc poród wspominam
mile, dzieci spały cały czas (ja z nimi więc w życiu nie byłam tak
wyspana...), doszłam do siebie też dośc szybko...
A przyjaciółka po porodzie "krzyczała" na mnie, że jej nie
ostrzegłam
Więc chyba np moje ostrzeżenie i tak nic by Ci nie dały...

[wieczna-gosia]

Jak to moj kumpel ujal uroczo- spodziewalam sie ze posiadanie dziecka do Sajgon
a to tylko Nikaragua.
Prawde mowiac sie spodziewalam ze bedzie gorzej, moze dlatego rozczarowuje sie
raczej mile

[indianerka]

Będzie lepiej - zobaczysz.
Ja wszystkiego z gazet i książek sie uczyłam a w szpitalu poznałam
fajne połozne i pomagały "na telefon".
Jest takie przysłowie - Małe dzieci nie dają spać a duże nie dają
żyć...
Wszystko jak widac jeszcze przed nami

[jufalka]

mam bardzo podobne przemyślenia

Przed ciaza w ogole mnie to nie interesowalo

[nutka07]

i pojecie mialam bliskie zeru. Wizja 'siedzenia z dzieckiem w domu' to byl jakis
koszmar. Co do ciazy to nie mialam pojecia ze na brzuchu mozna rozstepow dostac
heh nigdy takiego nie widzialam. Dzieci w mojej rodzinie nie bylo. Wsrod
znajomych takze. No ale uratowalo mnie posiadanie internetu Szczerze mowiac
to nie spodziewalam sie zadnej sielanki, dzieki mamom opisujacym swoje
doswiadczenia.

mowili, dlatego jeszcze nie odwazylam sie na dziec

[18_lipcowa1]

eetam

[guderianka]

Zauważ, ze szklanka jest w połowie pełna a nie pusta a korzyści
przeważają nad uciążliwościami

i dobrze

[ik_ecc]

[moofka]

jest tez inna strona medalu
radosci macierzynstwa, tluste dzieci i sukcesy wszyscy opiewają glosno
z bolem i problemami siedzi sie w domu cicho, bo to zbyt intymne
na narzekająca kobiete-matke raczej patrzy sie niezbyt powaznie
zajaknie sie jedna z druga ze jej ciezko
zaraz stado innych zarzuca ze wszystkie inne dają rade
a maja przeciez
a) jedno dziecko tylko, a inne maja trojke i nie placza i jeszcze szydelkują
b) meza na miejscu, a inne w londynie na budowie
c) pralke automatyczna i pampersy, a kiedy nie bylo
d) trudy porodu i pologu, to w ogole lepiej cicho siedziec, bo od zawsze baby
rodzily i sie nie uzalaly

co ciekawe, tez kobiety

pierwszy z brzegu przyklad, burzliwy watek na CIP
dziewczyna skarzy sie na traumatyczny porod, zakonczony cesarka z powodu
zagrozenia zycia dziecka
a tam ja dziobia, ze glupia, wredna i straszy, i wcale ja nie bolalo, tylko
sobie wymyslila, a inne rodza z usmiechem na ustach

[karimea]

wszyscy mi to mowili, a bylo wprost przeciwnie

[ewa_mama_jasia]

Mówili - wykładowcy w szkole rodzenia: położne i psycholog. I
szczerze mówiąc mówili mądrze - że matka niemowlaka działa jak
komandos: śpi kiedy może, nawet w krótkich momentach (np.
półgodzinnych), bo sen jest podstawą podejmowania racjonalnych
działan a jego brak zwiększa niebezpieczeństwo zrobienia dziecku
krzywdy. Że matka niemowlaka musi najpierw zadbać o siebie a później
o dziecko - bo jak nie odpocznie, nie zje, to może nie być w stanie
zaopiekować się nim.

[anika772]

Nie, nie byłam uprzedzona o tym "koszmarze". Sama sobie wyobrażałam
opcje najgorsze z możliwych, a potem się już tylko dziwiłam i
cieszyłam, że nic się nie sprawdziło i wszystko idzie łatwo. Zawsze
tak mam, zamartwiam się na zapas a potem na ogół jestem mile
zaskoczona.
Właściwie to nic z tego co napisałaś mi się nie przytrafiło,
szczęściara ze mnie.
Myślę że powinnaś poszukać pomocy, bo najwyrażniej jesteś raz-
przemęczona, dwa, brakuje Ci wsparcia emocjonalnego. Pozdrawiam.

[deela]

myslisz ze inni maja lepiej? ja jeszcze do tego pracuje zawodowo i wszystko
jakos godze i prawde mowiac - spodziewalam sie ze bedzie znacznie gorzej, te
trudy wcale nie sa takie trudne

[karolcia86]

Po urodzeniu dziecka też miałam takie odczucia. Miałam wrażenie, że
wszyscy pieją z zachwytu, jak to fajnie mieć dziecko, a nikt nie
mówi, że to tak naprawę jest przerąbane.
I te bzdury, że niemowle śpi i je, tylko nikt nie wspomniał, że śpi,
jak się je ma na rękach, a jak chce się odłożyć to się budzi i wyje.
Itp, itd... Czułam się oszukana. Do tego ciągłe niewyspanie i
konflikty z mężem, wynikające głównie z obustronnego rozdrażnienia.
Ale to było pierwsze dziecko w rodzinie, w szkole rodzenia jakoś
zawsze na wszystko dają złote rady, netu wtedy nie miałam, gazetki
typu "Mamo to ja" też sama słodycz. I tak się dałam omamić.
Ale jak widzisz w sygnaturce nie dałam się zniechęcić i trzecie w
drodze. Dlaczego? Bo to na szczęście wszystko mija (no przynajmniej
częściowo), życie układa się na nowo, dziecko jak kończy 2 lata
staje się całkiem fajne.
No i w pewnym momencie już przestajesz chcieć być taka idealna i
pewne obowiązki sobie odpuszczasz, na maxa starasz się ułatwiać
sobie życie, nawet za cenę porządku w domu i obiadku dla męża.

[denea]

Jesteś bardzo zmęczona, co ? Chore dziecko potrafi dać w kość, a Ty
na dodatek chcesz wszystko zrobić na błysk zamiast racjonalnie
olać Sprzątaj z małym, dzieci lubią takie interesujące
wydarzenia, gotuj na szybko albo na zapas albo wcale a przede
wszystkim ŚPIJ kiedy dziecko śpi. Przynajmniej póki nie wyzdrowieje
i nie będzie mniej marudne. Wyobrażam sobie, że mąż pracuje a Ty
jesteś w domu, co nie przeszkadza wcale żeby Ci jakoś nie pomógł.
Choćby i wzięciem dziecka na spacer czy do babci żebyś mogła mieć
trochę czasu dla siebie.
Co do Twoich pytań to owszem, słyszałam same hardocowe opowieści,
jaki to straszny czas mnie czeka, więc byłam mile zaskoczona Może
też dlatego, że ja wygodna jestem i co mogę to sobie ułatwiam

Aha, i jeszcze: "Czy ktos mowil jak sobie radzic ze swoimi emocjami,
> kiedy nie mozna dać sobie rady z dzieckiem, obiadem, porządkiem i
> mężem?" - to akurat nie mówił, tylko wyczytałam w jakiejś
powieści: wyjść. Jak już się tak gotuje w człowieku, że czuje że
zaraz wybuchnie należy wyjść do kuchni, łazienki czy gdziekowliek,
gdzie przez chwilę będzie można zostać samemu i ochłonąć, nawet
jeśli dziecko płacze. Słyszysz je i wiesz, że nic mu nie jest, a
swoimi emocjami tylko pogarszasz sytuację, więc rozum nakazuje
ochłonąć. Mnie pomaga ciskanie grubym słowem w kuchni
Życzę zdrowia i trzymaj się.

[drogadodomu]

Kiedy zaciążyłam pierwszy raz moja ciotka urodziła swojego czwartego syna.
Pawełek wył od chwili urodzenia do skończenia jakiś 6 czy 7 mies. Miał jedynie
krótkie przerwy na spanie. Kiedy ich odwiedzałam(2 -3 razy w tygodniu)
zastanawiałam się po co mi dziecko, czy ja tez będę taką męczennicą jak ciotka.
Teraz ciotka już nie pamięta że uroczy bobas tak dał jej(nam również) popalić.
Dziewczyno zadbaj o siebie, znajdź sposób żeby czasem naprawdę odpocząć od
dziecka, sprzątania i codziennych obowiązków. Jeśli się da zagoń delikatnie do
pomocy kogoś z rodziny. Wtedy będziesz opiewała radość macierzyństwa a zapomnisz
o trudach.

[lila1974]

Ja się jeno o porodzie nasłuchałam historii jak z horrorów w
wykonaniu mojej osobistej mamy i kuzynek wszelkich. Na szczęście za
pierwszym razem poszłam pod skalpel i mogłam piać z zachwytu ...
trzy lata później dopieor się przekonałam, że jednak trochę poród
naturalny może zachaczać o "triller".

Zaś dziecko jako takie kojarzylo mi się wylącznie pozytywnie - brat
mi się urodził, gdy miałam 11 lat, a ciut później w moim rodzinnym
domu byly dwa niemowlaki, gdyż rodzice zaopiekowali się maluszkiem,
którego matka i babka pijaczki trafiły do szpitala z gruźlicą. Obaj
chlopcy byli uroczy, słodcy, pachnący, rubaszni ... cud, miód i
orzeszki. Bycia mamą pragnęłam jak jasna cholera

Na szczęscie pierwsze dziecie wpisało się w ten kanon, bo gdyby
pierwsza urodziła się Kornelka to Konstancji mogłoby już nie być

[quicki]

Widzę że nie tylko ja miałam dzisiaj (wczoraj) zły dzień na bycie matką.
Też myślę że przed pierwszym dzieckiem nie przeczytałam informacji małym drukiem.A potem przez 10 lat byłam w szoku zanim zdecydowałam się zajść w kolejną ciąże
A dziś młodego ,kóry też jest chory, 3,5 godz usypiałam do południowej drzemki.Zasnął głodny, bo chwilowo je tylko zupy, a nie bylo kiedy przy tym usypianiu gotować, więc obudził się szybciutko.Na starszego nawrzeszczałam przy koledze okrutnie, o nieprzyniesione ziemniaki.(Tak, wiem co o tym myślicie...)A tempo w jakim młody bałagani doprowadza mnie do obłędu.Czuję że zupełnie nie panuję nad niczym i tylko logiczna częśc mojego mózgu wie że to chwilowe.Jestem niewyspana i nie mama wsparcia , bo mąż za wodą .Od 3 m-cy go nie widziałam i jeszcze pewnie ze 3 nie zobaczę.
Ale tak naprawdę to myśle że to nie są problemy obiektywne.To tylko mój pesymizm jest.I z tym akurat niewiele można zrobić.
Ale tak całkiem najgorsze to jest to,że od prawie 3 m-cy nie płakałam.Coś się zacięło i nie umiem.A tak bardzo chce mi się płakać.
Moje hasło na dziś:Zawsze może być gorzej!

[nini6]

Nie mów, że nie nikt cie nie ostrzegł, Agnieszka Chylińska wszystko to dokładnie
opisała. ...

[mustardseed]

Ano, opisała - dla mnie trochę za późno, zdążyłamprzejść przez to
samo co ona kilka miesięcy przed nią. Pod Chylińska ja się opisuje.
Moje doswiadczenia: spośród grupki kolezanek, które w podobnym
czasie zaciążyły, tylko ja rzygałam jak kot,wyglądałam jak balon
pełen wody, urodziłam przedwczesnie, karmienie piersia to była
porażka. A jak sobie przypomnę poród bez znieczulenia (bo
anestezjolodzy wyjechali z kraju) i jesień średniowiecza z mojej
własnej doopy w wykonaniu nieuprzejmej pani położnej, to drugigo
dzieciątka jeszcze mi się odechciewa. Zreszta moje pierwsze dziecię
do tego nie dopusci - fatalnie śpi, jest bardzo absorbujacym maluchem

[wronka30]

Pierwsze kikla miesiecy zycia mojej corki byly dla mnie ogromnie
trudne. Miala przez 3 miesiace kolki, a my sami bez rodziny
(mieszkamy w Holandii), maz chociaz mogl do pracy wyjsc a ja tak z
malym rozdartkiem przez 24 h. Do tego wpadlam w ogromna tesknote do
mojego zycia sprzed ciazy, czulam sie jakby ktos mi zabral
dziecintwo, mlodosc a na barki polozyl odpowiedzialnosc, ktorej nie
jestem w stanie sprostac. Na szczescie po kilku miesiacach wszystko
minelo. Mala jest teraz najwiekszym zrodlem naszego szczescia, choc
miewa i trudne okresy.
Znajdz jaks chwilke na relaks, przynajmniej raz w tyg. zostaw
dziecko z tatusiem czy babcia. Ty sobie odpoczniesz, zregenerujesz
sily i energie (sauna, basen, wypad z koleznakami, fryzjer, zakupy,
kino, silownia, spacer, itd.) i wrocisz z zupelnie innym
nastawieniem do domu. Ja pracuje wiec sobie w pracy od domu
odpoczywam, no i zapisalam sie na silownie Jak oboje mamy wolne
to zawsze staramy sie jakos pozytecznie tez czas wykorzystac.
Wczoraj np. bylismy w schronisku dla kotkow, bo chcemy miec
zwiarzatko w domu. Mala miala radoche i my tez. Czesto tez chodzimy
do parku karmic kaczuszki, na plac zabaw, do restauracji, czy po
prostu na dlugi spacer.
Pozdrawiam serdecznie

[ska3]

Dziękuję bardzo za słowa wsparcia - tak naprawdę, to nie jest aż
tak źle, jak napisałam, a w każdym razie nie codziennie
Czasem po prostu czuję, że zaraz zwariuję, ale jakoś do tego nie
dochodzi. W każdym razie dobrze wiedzieć, że nie jestem osamotniona
w moich odczuciach. Dzięki i pozdrawiam.

[daisy74]

Mojej mamy nie prowokowałam do rozmów pt trudy macierzyństwa,bo
znając Jej czarnowictwo i słuchając tego to nigdy nie zdecydowałabym
się na dziecko.Wszystko zależy od tego jakimi ludzmi się otaczasz i
czy prowokujesz do szczerych rozmów na te tematy-ot,jeśli chcesz coś
usłyszeć to,to usłyszysz.Razem z mężem chodzliśmy na szkołę
rodzenia,którą prowadziła położna,która mówiła i o komplikacjach po
porodzie,o zle zszytych kroczach,o pozostawionych łożyskach w ciele
kobiety i o nieprzespanych nocach.Z tym,że ona mówiła o tych
mrożących krew w żyłach sytuacjach w przesympatyczny sposób i z
poczuciem humoru.Jak tego posłuchałaś to nie miałaś wątpliwości,że
te wszystki ciężkie chwile trwają tak naprawdę krótko i w końcu
miną,a ty będziesz się cieszyć,że urodziłaś zdrowe
dziecko.Piszesz,że wolałabyś wiedzieć o trudach macierzyństwa żeby
się lepiej przygotować.Ja mając duże wsparcie merytoryczne
przygotowałam się-księżycowata poduszka do siedzenia,preparaty do
przemywania krocza i przeciwzapalne,herbatki mlekopędne,kremy na
rozstępy.I wiesz co-teraz już wiem,że nie do wszystkiego można się
przygotować.Do jednego się przygotujesz,a kopa dostaniesz z zupełnie
innej strony.Mój synek urodził się z wylewem śródczaszkowym 2-go
stopnia,a w drugiej dobie życia miał drgawki,których lekarze nie
potrafili zdiagnozować.Czy bolało mnie krocze,czy piersi miałam
obrzmiałe-chyba tak.Ale to nie było na tamtą chwilę istotne.Istotne
było jaki jest stan mojego synka.A o tym lekarze mnie nie
informowali i cała diagnostyka ślimaczyła się strasznie.I tu muszę
przyznać,że wzorcowo przygotowałam się do walki z lekarzami o
informacje dotyczące synka,o prawo bycia przy nim,o ściąganie mleka
własnego laktatorem.Ja z kolei zadawałam sobie pytanie-dlaczego nikt
mi nie powiedział,że wylewy u noworodków się zdarzają i wcale nie
muszą być grozne,a drgawki mogą być objawem wahań poziomu wapnia?
Jezu,gdybym to wiedziała wcześniej ile to by stresu zaoszczędziło
mnie i moim bliskim!Ale jak widać nie o wszyskim wiemy dopóki dane
sytuacje nam się nie przytrafią.Również pozdrawiam