Czy ja naprawde jestem zle zorganizowana?

[aurora30]

Zawsze bylam dobrze zorganizowana osoba, taka co ma czysto w domu,
obiad na czas, nigdzie sie nie spoznia, sprawy papierkowe ogarniete
i w segregatorach itd. Odkad zostalam mama, moje organizacje szlag
trafil. Ciagle cos jest nie zrobione, mam dosc wiecznego balaganu i
tego ze nic nie moge zrobic na spokojnie. Moja corka ma obecnie 14
miesiecy, a moj dzien wyglada tak. Mloda budzi sie pomiedzy 6 a 7,
dostaje jesc i wiadomo, poranna toaleta. Wszystko - szykowanie jej
jedzenia, przebieranie, mycie jest okraszone jej wyciem jesli tylko
oddale sie na chwile, np. przyniesc cos. Odstawienie jej do lozeczka
oznacza jeszcze wiekszy krzyk. Ona po prostu nie umie byc sama i nie
potrafi sie bawic sama. Corka spi dwa razy dziennie po okolo 30-45
min., i w tym czasie na chybcika sciele lozka, wstawiam i zdejmuje
pranie, ogarniam zabawki i balagan, myje naczynia, myje i ubieram
siebie, jem szybkie sniadanie itd. Robienie obiadu polega na tym, ze
cos kroje, przyprawiam itd. a moja corka wisi uczepiona do moich nog
albo np. wywala rzeczy z szuflad lub szarpie za te ktore sa
zamkniete ze wzgledow bezpieczenstwa i domaga sie ich otwarcia (bo
jak nie to wycie). Wlasciwie nie moge zrobic niczego porzadnie czy
spokojnie bo ona albo zaraz to psuje (np. rozrzuca ulozone pranie,
szarpie za sznur od zelazka gdy probuje prasowac) albo wisi na mnie
i domaga sie zabawy. Okolo 2-3 wychodzimy na spacer i zakupy i
wracamy do domu po 2-3 godzinach. Dodam, ze wiekszosc czasu spedzam
na zabawie z nia, wlasciwie nie ogladam TV, nie czytam, nie
korzystam z kompa chyba ze po 5-10 min kiedy w domu jest maz. Corka
jest codziennie na 1-2 godzinnym spacerze, ma sporo ruchu w domu,
wlasciwie caly czas ma jakies zajecie. A ja padam na pysk. Mloda
idzie spac ok. 21-21.30 i wtedy moglabym niby cos zrobic. Ale nie
mam sily na nic jak tylko kapiel, pomycie garow i polozenie sie
spac. Maz wraca codziennie ok. 6 wieczorem albo i pozniej, i zanim
zjemy i chwile odpoczniemy to juz jest czas na kapiel malej.
Dodatkowo ja pracuje przez weekendy kiedy maz ma wolne, wiec tez nie
moge nadrobic spraw domowych bo jestem w pracy po 8h a maz wtedy
zajmuje sie corka, i wszystko wyglada pobodnie. Ostatnio moja
tesciowa zarzucila mi kiepska organizacje,i to ze nie gotuje obiadow
tylko czesto korzystam z polproduktow. Prawa jest taka, ze jak
zjemy 'normalny' domowy obiad to jest to maksymalnie 2 razy w
tygodniu, corce tez gotuje 2-3 razy na tydzien a tak je sloiczki.
Nie wiem juz czy naprawde jakos marnuje gdzies czas, czy da sie
inaczej, czy jestem kiepsko zorganizowana, czy moze to kwestia tego
jakie jest moje dziecko, w jakim wieku. Czy powinnam ignorowac jej
krzyki, wsadzac na sile do lozeczka i sprzatac, gotowac sluchajac
jak sie drze?

[dlania]

Jak dla mnie to powinnaś zrezygnowac z głupotek typu pranie, prasowanie,
sprzatanie -niech sie mąż tym zajmie, albo Ty (jesli juz musisz), ale raz w
tygodniu, kiedy mąz bedzie dzieckiem.
Dziecko faktycznie, wygląda na bardzo przywiązane do ciebie, może mu przejdzie z
czasem

[sir.vimes]

Prawda jest taka, że najważniejszą sprawą jest opieka nad dzieckiem i zajmowanie
się jego potrzebami - po to jesteś w domu, nie po to by sprzątać i gotować.
Lepiej 5 razy wyjść na spacer niż gotować 4 daniowy obiad.

Jak rozumiem - porządek i dobra organizacja są dla ciebie bardzo ważne.
Usiądź spokojnie i zaplanuj co jest dla ciebie tak ważne , że MUSISZ robić to
własnoręcznie - planowanie rachunków? kompletowanie przypraw? Mycie łazienki?

I zaplanuj sobie czas na to zajęcie - wtedy gdy dziecko śpi, lub gdy ktoś inny
(teściowa?? ;D) się nim zajmuje.

Co do reszty - w tym gotowania - masz kilka wyjść - olać (trudne - bo średnio
się żyje w mieszkaniu z lepką podłogą i górą nieuprasowanych ubrań), rozdzielić
wszystko między siebie i męża i zmarnować wspólne wieczory, częściowo rozdzielić
miedzy siebie i męża a do reszty zatrudnić panią dochodzącą. I to IMO jest
najlepsza opcja. A zakupy żywnościowe można robić przez net.

Osoba do pomocy to jest wydatek, który naprawdę się opłaca - nawet jeśli musisz
na czymś innym zaoszczędzić.

Gotowanie - najlepiej niech wam teściowa gotuje bo jak rozumiem tylko jej
przeszkadza fakt używania półproduktów ;DDDD

[aurora30]

Tesciowa na szczescie mieszka bardzo daleko od nas, to samo moja
mama wiec nie ma szans na zadna regularna dochodzaca pomoc w opiece
z ich strony. Czasem przyjada na tydzien czy dwa (tak jedst wlasnie
teraz)i fakt, pomoga przy dziecku ale ja po takiej wizycie jestem
jeszcze bardziej zmeczona niz przed, zwlaszcza jesli chodzi o
tesciowa. Chodzi o zmeczenie psychiczne i dostosowywanie sie do jej
wyobrazen o synowej idealnej (tzn. nie-dostosowywanie sie i
konflikty na tym tle).
Co do sprzatania i prasowania, naprawde ide po najmniejszej linii
oporu i robie tylko to co naprawde konieczne. Moze wiec faktycznie
gdzies ten czas mi przecieka przez palce...

[sir.vimes]

Nie sądzę by czas przeciekał.

Zabawa w układanie klocków potrafi zająć z 40 minut, czytanie książeczek - u
mnie gdy córa była w tym wieku - to 1-2h wyjęte z życiorysy, spacer (czy
spacery) - też minimum 2 h, tulenie, karmienie, opowiadanie bajki - weź sama
policz, przecież to kupa czasu.

Z tą pomocą teściowej żartowałam - ja bym nie chciała zbyt często się z takową
widywać..

Ale jeżeli czujesz, że bałagan ci przeszkadza - rozważ dochodzącą. Nie
codziennie - na raz, dwa w tygodniu. Zniknie wrażenie, ze wciąż nie nadążasz gdy
nie będziesz natykać się na nieuprasowane ciuchy i rozważać , że niektórzy
ludzie podobno mają wszystko w kancik i obiady z deserem do wyboru przy trójce
dzieci.

Czasem przyjada na tydzien czy dwa (tak jedst wlasnie
> teraz)i fakt, pomoga przy dziecku ale ja po takiej wizycie jestem
> jeszcze bardziej zmeczona niz przed, zwlaszcza jesli chodzi o
> tesciowa. Chodzi o zmeczenie psychiczne i dostosowywanie sie do jej
> wyobrazen o synowej idealnej (tzn. nie-dostosowywanie sie i
> konflikty na tym tle).

Uważam, że należy skupić się na tym co naprawdę jest istotne - jeśli mija się to
z wizją teściowej, to co z tego. Nie jesteś żoną swojej teściowej, nie żyjesz
jej życiem, nie mieszkasz w jej domu. Jej zdanie i jej wizje nie maja żadnego
znaczenia w twoim domu i twoim życiu. Nie musisz jej nic udowadniać i starać się
sprostać jej wymaganiom.

Poza tym - czy ona spełnia twoje wymagania i jest idealną teściową z twoich marzeń?

Może jeśli ona ci coś wytknie ty z melancholijnym spojrzeniem zacznij snuć
rozważania o babciach z marzeń, które codziennie z uśmiechem pieką waniliowe
ciasteczka, szyją sukieneczki, suszą zioła i haftują obrusy na posag dla
wnuczki... I czemu ona tak nie robi...

[mamaisi]

Wg mnie nie jesteś źle zorganizowana. Pojawianie się dziecka w domu
oznacza chwilowy chaos. Jak długo będzie on trwał zależy właśnie od
nas. Rozumiem Cię, bo przeszłam przez to samo Sytuacja nasiliła
się, kiedy urodziłam drugie dziecko. Ale wtedy już nie zrobiłam tego
błędu. Młodsz córka ma 8 miesięcy i potrafi nawet przez godzinę
bawić się sama zabawkami w kojcu. To kwestia przywyczajenia dziecka
do tego, że nie biegnie się na każde jego zawołanie. Starsza ma 3
lata i praktycznie jest już samodzielna. Kiedy muszę coś zrobić po
prostu włączam ją w to - nazywamy to "pomaganiem", ale jak jest w
rzeczywistości pewnie wiesz
Roczne dziecko można już czymś zająć. Jak odkurzasz to pozwój jej
chwycić razem z tobą rurę odkurzacza. Będzie to trwało dłużej, ale w
końcu będziesz miała posprzątane. Obiady gotuj w większej ilości i
zamrażaj. Pranie też może pomóc Ci powiesić. Umie podać skarpetkę
mamusi. Spróbuj włączyć ją w prace domowe (oczywiście nie w krojenie
warzyw i prasowanie) a może wtedy będziesz mogła więcej zrobić a ona
będzie zadowolona z towarzystwa mamy.
A teściową się nie przejmuj. Jak jej tak zależy aby synuś zjadł
domowy obiadek to niech mu ugotuje...

[mamaisi]

Zaraz pewnie mnie któraś zlinczuje, że zostawiam wyjące dziecko samo
w kojcu
Nie - ona po prostu tak ma. Od początku potrafiła sama się bawić.
To "wydanie drugie poprawione"
Ze starszą córką przeszłam to, co opisuje autorka wątku.

[mearulezz]

a moze gotuj duzo tz na 3 dni- jakis gar gulaszu, 15 kotletow -mozesz zamrozic
pozniej tylko jakas kasza i jest obiad. odpada ci duzo czasu.

[m_o_k_o]

Mój syn tez nie dawał mi żyć
- Jak gotowałam obiad, to otwierałam mu szafkę z garkami,- dawałam
łyżki i tłukł się, a ja mogam spokojnie przygotowac obiad !
uwielbiał wchodzic do szafki i bawic sie garami.
No i gotowałam od razu na 2 dni - szybkie potrawy typu:
spagetti, kotlety, pieczenie (same sie w piekarniku robią)
no i jedziemy do tej pory na gotowych daniach typu: kluski z mięsem,
pyzy itp.
- jak miałam prasować - to dawałam mu klamerki do ubrania, albo znów
garki do zabawy
- sprzątanie - dawałam synowi maą sciereczkę a on chodził i nią
wymachiwał po meblach !

Aha zrezygnowałam z jakichkolowiek dupereli na meblach - strasznie
kurz tam zalega, więc na meblach miewam pare rzeczy - wieksze
powierzchnie lepiej posprzatać !



Ale teraz za to mam luz dla pocieszenia Was za parę lat to dzieci
będą Wam sprzątały
Mój syn dostaje ściere i wyciera sobie sam kurz! odkurza itp

[kalendarzowa_wiosna]

Absolutnie nie uważam, że jesteś źle zorganizowana
Popieram tekst o gotującej teściowej, skoro posiłki jej się nie
podobają. Swoją drogą tekst do matki małego dziecka na temat
organizacji i dbania o dom, to tekst poniżej pasa i tu teściowa
popisała się, nie ma co... Przecież wszyscy wiedzą, że przy małym
dziecku większość spraw przewraca się do góry nogami, a najbardziej
zaniedbany jest właśnie dom Trudno, jeśli mamy wybór albo
szczęście dziecka albo czysty dom, to chyba jasne jaką decyzję każda
normalna matka podejmie?

Natomiast widzę problem w postaci ciągłego kontaktu córeczki z Tobą.
14 miesięcy to sporo, mała powinna zająć się już sama sobą, choćby
na kilkanaście minut. Jak dla mnie: kupić kojec, ustawić tak, żebyś
była na widoku. Uczyć małą, że mama nie zawsze jest potrzebna przy
zabawie. Niech Cię widzi, ale bawi się sama. Na początek mega
atrakcyjna zabawka i tylko kilka minut w kojcu. Jak nauczy się
samocdzielnej zabawy, kojec nie będzie potrzebny.
No sorry, ale mój syn w wieku 7 miesięcy sam bawił się ok. 30 min.
Ja musiałam być blisko, ale nie musiałam z nim siedzieć. Jak się
znudził, zmieniałam miejsce na leżaczek, albo krzesełko, inne
zabawki i znów pół godziny spokoju. Naprawdę podziwiam twoją
wytrzymałość

[falka32]

> No sorry, ale mój syn w wieku 7 miesięcy sam bawił się ok. 30 min.

Ale o czym to świadczy? Przecież to w 80% zależy od temperamentu i charakteru
dziecka. Są dzieci, które same się sobą zajmują od urodzenia i nie trzeba ich w
tym kierunku w ogóle trenować, a są takie, które pomimo starań rodziców wymagają
ciągłej uwagi i nie potrafią się skupić na samodzielnej zabawie. Pewnie, że
trzeba zawsze wspierać gorąco inicjatywę dziecka, że się samo zajmie sobą i nie
zawraca głowy , ale jak dziecko jest upierdliwe, to nie zawsze jest wina
rodzica, że nie nauczył, albo przyzwyczaił.

[korusiar]

ABSOLUTNIE NIE JESTEŚ ŹLE ZORGANIZOWANA!!!
Bardzo dobrze rozumiem Twoje rozterki ponieważ obecnie przeżywam
dokładnie to samo. Z tą tylko różnicą, że mam dwoje dzieci.
Jak któraś dziewczyna powyżej wspomniała po urodzeniu dziecka
wszystko przewraca się do góry nogami. I to jest prawda. Nic już nie
jest takie samo. Zmieniają się priorytety, teraz najważniejsze jest
dziecko i jego potrzeby. Ono jest zawsze na pierwszym miejscu. Ale
to przecież naturalne dla matki. I wcale nie mam o to pretensji
(chociaż jestem tylko człowiekiem i czasami się buntuję ).
Ja też jestem "uporządkowaną" osobą, na moje nieszczęście pedantką
do en-tej potęgi Przed urodzeniem dziewczynek miałam czas na
wszystko. Dom lśnił, ubrania poprasowane, codziennie inny obiadek na
stole, ciasto do kawy itd. Miałam czas żeby o siebie zadbać, poleżeć
w pachnącej kąpieli, iść do fryzjera, zrobić makijaż i jechać z
przyjaciółką na kawę.
Teraz mogę tylko o tym pomarzyć.
Chociaż jestem na urlopie wychowawczym to ciągle brakuje mi czasu,
wszystko robię w biegu, tzw. na pół gwizdka, tak jak Ty zaczynam i
nie kończę.
Sprzątam bardzo rzadko albo pobieżnie (czyli nie tak dokładnie jak
kiedyś).
Nie gotuję codziennie, również często korzystam z "gotowców"
(paluszki rybne, frytki i tzw. "warzywa na patelnię" to częsty
repertuar na naszym stole hi, hi, hi )
Piorę w dzień ale pranie rozwieszam dopiero jak położę dziewczyny
spać.
Większe zakupy robię przez internet.
Chociaż nie jestem typem skowronka i uwielbiam spać to wstaję około
6-7 rano żeby zdążyć wziąć prysznic, ubrać się i wypić poranną kawę
bo jak młode się obudzą to już koniec. Włączam szósty bieg i bez
hamulców jazda do około 21 aż dzieci zasną. Dopiero wtedy nadrabiam
zaległości albo i...nie bo padam na nos.
Biedny ten mój mąż bo dla niego to już wogóle nie mam czasu (jeśli
wiesz co mam na myśli )
Nie ukrywam, jest mi z tym źle, nie potrafię się skupić na zabawie z
dziećmi wiedząc, że w kuchni czeka sterta brudnych naczyń, łazienka
aż się prosi o mycie a po telewizorze można pisać tyle jest na nim
kurzu.
Powiem tak, obserwując moją starszą córkę (ma prawie 3,5 roku)
widzę, że sytuacja trochę się zmieni jak ta młodsza będzie w jej
wieku. Maja (starsza) jest dosyć samodzielna i nie muszę tak ciągle
jej pilnować. Obecnie skupiam się na młodszej Zuzi (prawie 6 m-cy),
która najchętniej przyrosłaby do mnie jak huba do drzewa
Ale to taki wiek, niemowlęta w początkowym (jak długim?) okresie
życia utożsamiają się z mamą, myślą, że ono i mama to jedność.
Później (kiedy?) się to zmienia.
Tak więc, oby do przodu i do 3-ich urodzin Zuzi
Ps. Tylko, że wtedy mamy w planach kolejnego malucha hi, hi, hi
No to może odpocznę na emeryturze

A gdzie są wasi męzowie?????

[faga]

Jak w ,moim tytlue, gdzie oni są że Wy ciągle macie wszystko na głowie?To, ze
pracuja nie zwalnia ich z obowiązków domowych tym bardziej jak już jest dziecko.
Po przyjściu z pracy też przeciez moga posprzatać poprasować prawda? Ale znając
polskie kobiety, to one od wszystkiego mężów chronia a póżniej narzekają jak to
im źle na forum.

[agazat]

No wiec moj maz 2 tygodnie kazdego miesiaca spedza w pracy, daleko
od domu (marynarz - bo meska rzecz byc daleko, a kobieca wiernie
czekac hehe), wtedy ja mam na glowie dom z ogrodkiem, takze
warzywnym, dwoje malych dzieci i teraz doszly mi 2 dni tyg w pracy.
Gdy maz jest w domu, on zajmuje sie ogrodem, samochodem i garazem,
ja reszta. Czasem cos ugotuje i on lubi pichcic takie bardziej
skomplikowane obiady.

Gdy go nie ma, ogrod sobie odpuszczam - tzn podlewam, ale kosze
tylko gdy mam czas. Troche czasu zajelo mi wychowanie malzonka i
przekonanie go, ze przy malych dzieciach nie da sie siedziec w
ogrodku pol dnia i zrobic co sie zaplanowalo. Teraz 4-latka dzielnie
mu pomaga i jest troche latwiej. Pozostawiony kilka razy sam z
dziecmi przekonal sie jak to jest ....

Tak czasem jest, ze nasi panowie nie zawsze sa pod reka do pomocy.
Moj na szczescie wszystko umie zrobic sam, wiec gdy jest w domu
latwiej jest nam podzielic sie obowiazkami. Ja np odkurzam dom, on
robi pranie, ja gotuje, on myje samochody itp. Ale gdy jestem sama,
musze wyraznie okreslic priorytety. Lubie wieczorem poczytac,
obejrzec film, napisac do znajomych, posiedziec w sieci i mam na to
czas dzieki tym wszystkim sposobom, o ktorych pisaly dziewczyny -
rzadsze sprzatanie, gotowanie na zapas, itp. Acha, ja lubie akurat
prasowac, ale robie to jedynie ogladajac TV - mam wiec 2 w 1. No i
mam zupelnie inne dzieci niz autorka watku, co zdecydowanie pomaga.
Ile w tym naszej zaslugi, nie wiem, ale warto uczyc dzieci
samodzielnosci od malego.

pozdrawiam i zycze powodzenia

[ila79]

Wyobraź sobie, że nie każdy facet pracuje w biurze od 7 do 15 i po
przyjściu z pracy je obiad i ochoczo łapie za ścierę. Mój Mąż
pracuje od 6.30 do 17, później jeździ na spotkania (również związane
z pracą). Jak wraca to nie mam nawet sumienia prosić go o włożenie
brudnych skarpetek do pralki. Wolę,żeby cały pozostały czas
poświęcił dziecku i wszystko robię sama. To jest kwestia podziału
obowiązków - ja jestem w domu z dzieckiem, a on pracuje zawodowo za
nas dwoje i tyle.

Faga

[sir.vimes]

ale jeżeli jedno z rodziców pracuje i wraca koło 18-19 (nie wspominając o tym,
że niekiedy później) to i tak nie da rady zająć się wszystkim - bo warto by
część czasu tata poświęcił dziecku (i tylko dziecku), warto tez trochę czasu
poświęcić sobie nawzajem.

Nie widzę opcji by cała doba całej rodziny oprócz snu przeznaczona była tylko na
obowiązki. Zawsze zostają jakieś "niedoróby".

Czasem trzeba zapomnieć, nie zwracać uwagi na pewne niedociągnięcia gospodarstwa
domowego, a czasem nie obejdzie się bez pomocy osoby trzeciej.

Bo najważniejszy jest czas dziecka z mamą, czas dziecka z tatą i wspólny czas
rodziców - nie to, że się ma wyprasowane ręczniki.

[falka32]

Napisałam długi post o organizacji życia z dzieckiem, ale poszedł w powietrze,
więc streszczę puentę:

Być może (nie mówię, że na pewno) popełniasz błąd, usiłując funkcjonować
podobnie jak dawniej. Moim zdaniem określenie "dobra organizacja" w kontekście
prowadzenia domu przy 14-miesięcznym upierdliwym dziecku (łączę się w bólu,
ciesz się, że nie masz dodatkowo równie upierdliwego 3-latka) sprowadza się
wyłącznie do dwóch przykazań:

1. obserwuj dziecko, kiedy ma szczytu i dołki aktywności i cokolwiek planujesz,
planuj tylko w dołkach, a zabawę z dzieckiem planuj w górkach
2. Wykorzystuj okazje, które stwarza dziecko.

Czyli: jeżeli zaplanowałaś, że zrobisz zakupy na spacerze a potem ugotujesz
obiad na dzisiaj (a nie na pojutrze) - bo tak wynika z logiki dnia - więc
weźmiesz się za gotowanie w godzinach, kiedy dziecko ma szczyt
aktywności/upierdliwości, to możesz co najwyżej dostać histerii z frustracji,
przypalić wszystko albo obciąć sobie palec nożem.

Jeżeli dziecko akurat bawi się spokojnie - nie zawracasz mu głowy, nie idziesz
na spacer, tylko lecisz zbierać ciuchy z podłogi albo ogarniać kuchnię, dopóki
ono się tobą nie interesuje.

Nie zaczynasz czynności, których wiadomo, że ich nie skończysz - to oszczędza
nerwy. Czekasz na okazję, żeby móc je zacząć i skończyć jak człowiek, inaczej to
żadna robota.

Nie bawisz się w wieszanie prania czy prasowanie z 14-miesięcznym dzieckiem jako
asystentem. Chyba, że naprawdę masz stalowe nerwy i wcale nie musisz tego
dzisiaj dokończyć.

Korzystasz z kojca/łóżeczka, kiedy dziecko ma dołek aktywności, albo ze stoperów
do uszu (ucząc dziecko odraczania gratyfikacji

Korzystasz ze zdobyczy cywilizacji (bajki na dvd, MiniMini)i nie masz z tego
powodu wyrzutów sumienia. Gdyby nie MiniMini, Teletubisie i Baby Einstein, od
roku nie jadłabym obiadów. Jeżeli masz coś do zrobienia koniecznie teraz i ci na
tym zależy (chcesz ogarnąć chatę, bo goście przychodzą), włączasz elektroniczną
nianię czyli tv, znajdujesz zawartość odpowiednią do wieku, dzięki której
dziecko się umuzykalnia i rozwija intelektualnie i robisz to, co masz do
zrobienia. Kończysz robotę i oboje jesteście zadowoleni i w dobrych humorach,
choć Superniania z pewnością by uznała, że krzywdzisz dziecko i odbierasz mu
siebie

Trzeba sobie radzić, po prostu.

[lolinka2]

nie tyle niezorganizowaną co nie posiadającą konkretnego systemu
wartości odnoszącego sie do kwestii codziennych.

[beamek8]

Jedyna rzecz warta żelazka to koszule do pracy w biurze. Ja prasuję jeszcze
chustę, bo to znacznie zwiększa komfort noszenia i tyle. Trzeba dbać o planetę i
nie marnować niepotrzebnie prądu.

Fajnie jest, gdy teściowa rozbiera mego faceta i ostentacyjnie prasuje mu
wszystko. Cieszę się wtedy, że nie marnuję życia na takie pierdoły.
A co do sprzątania - tylko wtedy, gdy mają przyjść goście

[fioretti]

Kobieto!Corka ma 14 miesiecy a Ty szalejesz? Moim zdaniem posiadanie dzieci do
lat 3 zwalnia czlowieka z jakiejkolwiek organizacji.To najkoszmarniejszy okres w
zyciu.Wyluzuj

[jomil]

Przeczytałam cały wątek z wypiekami na twarzy - wielkie dzięki
autorce i wszystkim tu wypowiadającym się. Do tej pory mi się
wydawało, ze tylko ja jestem taka źle zorganizowana itd itp a inne
radzą sobie wyśmienicie... No i w pewnym momencie coś we mnie pękło -
przestałam się przejmować i uznałam ze tak ma być i już. Jak było
nieposprzatane nieugotowane tak jest, ale ja już się tym nie
przejmuję. Nie mam wyrzutów sumienia że dzieciak jedzie głównie na
słoiczkach, nie prasuję właściwie niczego bo pokochałam dzianinę
Zmień nastawienie i od razu Ci ulży - tak jak mnie. Więcej
optymizmu
A na koniec mała, praktyczna porada kulinarna:
kupuję mięso od szynki (kulka około 1,5 kg) do żaroodpornego
naczynia wlewam olej, dosypuję przypraw (w moim wydaniu papryka
ostra słodka, vegeta, pieprz, zioła prowansalskie i co mi tam
jeszcze w ręce wpadnie wrzucam w tą zalewę wymienione wyżej mięsko
i zasypuję włoszczyzną (mrożoną pokrojoną) i wstawiam do lodówki.
następnego dnia piekę w piekarniku i mam mięso do obiadu a jak mi
się zapomni kupić wędlinę to można wcinać i na zimno.
Jak policzyłam ile czasu zajmuje mi sterczenie przy patelni to już
właściwie nie jemy kotletów.

[falka32]

Co do kuchni, to u mnie od dawna podstawą są dania jednogarnkowe - makaron/ryż z
warzywami (mrożonki! i mięsem (mielonym, czasem w kawałkach), urozmaicane
przyprawami i odmianami mrożonek . Druga wersja to zupy (w których łyżka stoi).

Trzecia wersja to mrożona ryba bez ości (panga czy inna tilapia) duszona (nie
smażona) na patelni z przyprawami, co daje pozory zdrowego żywienia a oszczędza
panierowania i babrania się ze smażeniem. Te ryby się kładzie zamrożone na
patelnię prosto z torby, dolewa ciut oleju, posypuje solą i przyprawami, włącza
palnik, przykrywa pokrywką i zapomina o nich na 10-15 minut, nawet niekoniecznie
trzeba je przewracać na drugą stronę w czasie duszenia. Duszą się w wodzie,
która z nich wypłynie i się nie rozpadają. Nie znalazłam mięsa, które wymagałoby
mniej osobistego zaangażowania. Nie brudzą rąk . Doskonałe z frytkami z
piekarnika i ogórkiem kiszonym niekrojonym

Jak wygląda kotlet z ziemniakami i surówką to już prawie zapomniałam, tylko u
teściowej jadam.

[suesslein]

moja rada:

-dziecko w tym wieku nie potrzebuje 2 drzemek,skasuj jedna a wtedy
bedziesz mogla polozyc ja spac wczesniej. 21 to zdecydowanie za
pozno, jak dla mnie.
-stopniowo przyzwyczajaj ja do samodzielnej zabawy, jak gotujesz daj
jej garnek i drewniana lyche, niech tez gotuje. niech nieco
poplacze, niech jednak sie nauczy, ze to jest terror, na ktory nie
masz ochoty.
-ja np poswiecalam jeden wieczor w tyg na ugotowanie kilku obiadow,
po czym je zamrazalam.Nadaja sie do tego glownie miesa w sosach,
zupy itp. Potem w/g biezacych potrzeb tylko gotujesz makaron, ryz,
kasze lub ziemniaki- to nie zajmuje duzo czasu.
-dziecko w tym wieku jedzie na sloiczkach? toz ona pewnie ma juz
zeby, dlaczego nie je tego, co wy?
-sprzatanie, czasem trzeba odpuscic, taka jest prawda
-znajdz chwilke dla siebie w ciagu dnia. usiadzcie przy stole, daj
dziecku kredki lub ksiazke, a tyzrob sobie herbate/kawe, wez gazete
i sie nieco odprez.


moze cos z tego ci przypadnie do gustu
Powodzenia

[kicia031]

Pamietam, ze jak Wscieklak byl w tym wieku, to sprawy wygladaly
podobnie. ale przeszlo mu.

Moje rady: nie bardz zbyt ambitna. zarzuc prasowanie, obiad z
polproduktow, sloiczki, supet, tak trzymac.
I sprobuj wstawac jakies 15 minut przed mala, zebys mogla sie
ogarnac anim ona wstanie, to naprwde robie wielka roznice.

ODPUŚĆ

[jot-em-ka]

Nie jesteś źle zorganizowana, tylko, co najwyżej, za bardzo się
przejmujesz, bo jesteś z dzieckiem w domu. Pierwsza sprawa jest
taka, że im ma się więcej czasu na sprawy domowe, tym więcej chce
się zrobić, a przy dziecku jest to często awykonalne, więc
frustracja narasta. Przeżywałam dokładnie to samo co Ty, trwało to
dopóki nie zaczęłam posyłać dziecko na 2-3 godz do żłobka w wieku 2
lat. Wtedy wszystko ogarniałam jak on tam był i jeszcze do tego
szukałam pracy. Jak skończył 2,5 poszłam do pracy na pełny etat. I
odkąd pracuję, jestem znacznie lepiej zorganizowana, bo hierarchia
sama się ustaliła - brak czasu to wymusił. I teraz tak:
1. Dziecku poświęcam każdą wolną chwilę ALE NIE POLEGA TO NA TYM, że
siedzę i się nim zajmuję, edukuję, zabawiam itd. Bawimy się ale i
sprzątamy raem, coś tam gotujemy itd - jednym słowem normalnie dobie
funkcjonujemyw codziennych obowiązkach, ciągle rozmawiając i mając
masę zabawy i śmiechu.
2. Jeśli muszę coś zrobić nagle i w skupieniu i samotności (np.
ważny telefon, przelewy albo coś w tym stylu), nie zastanawiam
się ani minuty i puszczam dziecku bajki, a sama robię co mam zrobić.
Gdy młody był w tym upierdliwym wieku między 13 a 18 miesiącem
życia, wsadzałam go w takich sytuacjach do kojca, w mniej ważnych -
dostawał jakieś mega zajmujące zabawki, np. garnek z kaszą, telefon
komórowy, garnki, przybornik z ołówkami, starą klawiaturę - coś, co
go zajmowało. Często też siedział w krzesełku ze mną w kuchni i coś
tam podjadał zajmującego (np. jagody, jabłko itd).
3. Sprzątam pobierznie - odkurzam, myję podłogę, czyszczę blat
stołu, raz na 100 lat kurze (przestałam je zauważać ), piorę jak
się zbierze, ręcznie nie piorę nic oprócz swojej seksownej bielizny
, wieszamy na biegu w locie między dzieckiem a łazienką (ja lub
mąż), prasuję sporadycznie na filmach wieczorem, czasem dla siebie
do pracy rano.
4. Zakupy robimy duże raz w tygodniu w piątek w hipermarkecie (mąż
odbiera małego ze żłobka codziennie o 15:30, jadą do hieprmarketu,
kupują co mają kupić z listy zrobionej wcześniej, ja do nich lecę po
pracy około 17 i wracamy już razem do domu).
5. Obiady i zakupy planuję raz na tydzień i trzymam się planu.
6. Czas dla siebie i męża mam po położeniu dziecka spać (od 21), jak
się bawi w piaskownicy z innymi dziećmi(wtedy czytam, bo jak się nie
bawi z dziećmi, to bawię się z nim), jak się mu zdarzy zająć sobą
(wtedy absolutnie mu nie przeszkadzam, tylko robię swoje) i zawsze
wtedy, kiedy zajmie się nim mąż.
7. I teraz może najważniejsze - mąż robi dokładnie tyle samo, co ja.

Jak nie pracowałam również wyglądało to podobnie, z tym, że więcej
siedziałam z dzieckiem na dworzu (chodziłam na spacery często 2 razy
dziennie, nie dlatego, że jestem matka idealna, tylko dlatego, że w
domu dostawałam cholery ).

Jedym słowem - ODPUŚĆ pedantyzm, przewartościuj sobie życie, nie
odpuszczaj tego, na czym ci najbardziej zależy, wdrażaj dziecko w
codzienność, a nie ciągle latasz i wymyślasz jej zabawy ,
zapamiętaj, że dziecko, któremu pozwolimy się ponudzić, stanie
się kreatywne, inteligentne itd. i może znajdź sobie jakieś inne
zajęcia, niż domowe.

Pozdrawiam serdecznie )

PS

[jot-em-ka]

Te zakupy to robimy tylko w piątki, a w pozostałe dni, kiedy mąż od
15:30 odbiera małego, albo idą na spacer i coś pozałatwiać, albo
wracają do domu, coś tam wstawią do prania, coś podgotują itd.
Acha, i jeszcze ważna sprawa - Moje dziecko w wieku 13 msc jadło to,
co my. Słoiki sporadycznie, na wyjazdach, albo jak coś wypadło i nie
było obiadu. Ale wtedy siedziałam z nim w domu, więc gotowałam co
drugi dzień normalny obiad dla nas wszystkich, oczywiście z
mrożonek, oczywiście jednogarnkowce itd. Trzydaniowe z deserem mi
się nie zdarzały.
Kiedyś mi się rzucił wątek na forum OSZCZĘDZAMY - o oszczędności
czasu. Tam było kilka fajnych patentów, polecam

[falka32]

Czy jesteś w stanie znaleźć i podać linka do tego wątku, albo jakąś podpowiedź
do wyszukiwarki? Bardzo pilne

falka32

[jot-em-ka]

Nie działa mi wyszukiwarka na Gazecie, więc nie znajdę wątku, ale
jeśli tobie działa, to wpisz w szyukiwarce forum Oszczędzamy
"oszczędność czasu" lub "jak zaoszczędzić czas" - powinno zadziałać
To jest wątek na 95% z 2008 r.

Pozdrawiam

[ledydi5]

Ja mam obecnie dwie córy rok po roku i trudno mi się czasem też zorganizować.
Ale trza po pierwsze zatrudnić męża do opieki nad dzieckiem- spacer, zabawa.
Tylko oni- a ty zostaw ich na godzinę i zrób spokojnie to, co masz zrobić. Bez
obaw dziecku nic nie będzie, prędzej o męża bym się bała)Teściowie- podrzuć
maleństwo, gdy jedziesz na większe zakupy. Zaangażuj rodzinę do pomocy. Kąpiel
możesz na wieczór przerzucić, a zimą kąpać co drugi dzień. Ja swoją mała kładę
raz dziennie, też wrzeszczy jak opętana gdy wychodzę nawet do wc ale maluchy tak
mają- boją się. To że dzieci do 2 lat nie umieją się same bawić to fakt. ale
możesz dać jej coś nie codziennego do zabawy i wsadzić do kojca nic się nie
stanie. Jeżeli chodzi o jedzenie ja daje to samo co my jemy i jest dobrze. Moje
dzieci najpóźniej idą spać o 21- najstarsza, mała zasypia przed 20- jest
padnięta. A teściową się nie przejmuj, sama zapomniała jak to było.
A to, że krzyczy- weź pod uwagę ząbki. pozdrawiam

[morsk2]

Na Twoim miejscu w pierwszej kolejności skasowałabym dziecku jedną
drzemkę, żeby szło wcześniej spać wieczorem.
Jeśli zasze byłaś dobrze zorganizowana, to bez problemu ustalisz i
wdrożysz rutynę dnia - posiłki o okreslonych godzinach, rytuał
usypiania, w poniedziałek gotowanie na 3 dni i mrożenie, wtorek -
zakupy, środa - pranie itd...
Wciągaj dziecko w prace domowe - jak wieszasz pranie, niech podaje
klamerki. Nie chce podawać, to niech sobie wysypuje te klamerki i
wkąłda do pudełka, to bardzo zajmujace Sprzątasz - daj małą
szmatkę, niech też wyciera kurze. Ucz sprzatania zabawek. Gotujesz -
rób rzeczy mało pracochłonne i dziecko może spokojnie już jeść to co
Wy, najwyżej mniej przyprawisz.
No i ucz się odporności na krzyk dziecka. Koniecznie.
Już za chwilę zacznie sie bunt dwulatka. Jak się nie uodpornisz na
wrzaski, to wyskoczysz oknam, albo dziecko przez nie wystawisz...

[daga_j]

Bardzo podoba mi się ten post, bo obrazuje rzeczywistość po pojawieniu się
dziecka. I każdy człowiek niedzieciaty powinien to przeczytać tak, żeby docenić
znajomych posiadających dzieci, i nieco sobie wyobrazić. Nie żeby się
nastraszyć, bo przecież dzieci muszą się rodzić i jestem za, ale tak informacyjnie.
Ja nie pracuję w ogóle więc przynajmniej w soboty sprzątamy mieszkanie
dokładniej, ale w resztę tygodnia zajmuję się dwójką dzieci też do 18 gdy mąż
wraca i mam podobne kłopoty. Mam problem z organizacją mimo iż moje dzieci
potrafią pobawić się same. No przynajmniej więcej gotuję niż Ty, ale np. dziś
mamy obiad z gotowców bo po prostu nie chciało mi się gotować, nie mam pomysłu
na obiad. Ale też zawsze mam coś do zrobienia, na bieżąco się nawet wyrabiam
(zakupy, gotowanie, pranie) ale rzeczy typu poukładać w szafie, pomyć i schować
letnie buty - czekają na niewiadomo kiedy... Ale ja też sądzę, że jest to
kwestią organizacji, trochę lepiej bym się zorganizowała to bym więcej zrobiła.
Ale jakoś mi nie wychodzi. Miewam lepsze i gorsze dni (czyli lepsze gdy więcej
roboty w domu zrobię a dzieci miały super spacer, a gorsze gdy obiad kupowany a
dzieci wynudzone - nie wiadomo czemu, czas przecieka czasem między palcami)
Np. teraz niby marnuję czas bo tu siedzę o 15, ale właśnie synuś dosypia mi przy
piersi, a zaraz zrobię ten niby-obiad, nastawię pranie i pobawię się z dziećmi.
I będzie już 17. Hm, może coś poporządkuję wtedy?

[aurora30]

Dzieki wszystkim za cenne rady. Dochodze do wniosku ze chyba rzeczywiscie musze wyluzowac i ustalic priorytety, ze po prostu czas zrozumiec ze nie da sie zyc tak jak dawniej.
Mysle, ze u nas sporym problemem jest to ze w gruncie rzeczy brakuje mi jakiejs przeciwwagi do tego bycia w domu z corka, co zreszta zauwazyl ktos wyzej. Niby jakis czas temu poszlam do pracy, bo juz dostawalam szalu od wiecznego siedzenia w domu, ale w efekcie okazuje sie ze tyle mi to pomaga co i przeszkadza. Niby moge oderwac sie na te 2 dni weekendu od spraw domowych i zaangazowac w nie troche bardziej meza, ale z drugiej strony sama praca nie jest specjalnie inspirujaca, jestem w niej juz teraz wlasciwie tylko dla pieniedzy. A maz z kolei jest z tych malo pedantycznych, co to nie zwracaja uwagi na syf na podlodze, rozwalone po calym domu gazety i zabawki i pranie suszace sie 4 dzien. Wlasciwie on w weekendy zajmuje sie tylko mloda i zakupami, na jakies obiadki i porzadki nie mam co liczyc (chyba ze bede nad nim stac i dyrygowac zrob to czy tamto, to wtedy zrobi).

Ps. Co do tych sloiczkow: cora je z nami wtedy kiedy to co jemy, nadaje sie dla niej. A poniewaz czesto jemy albo pizze z mrozonek albo jakies paluszki rybne czy kotlety plus frytki, czy ryz lub makaron z miesem i sosami to moze zjesc z tego jedynie wlasnie makaron, ryz, ziemniaki lub surowke czy gotowane jarzyny, jesli akurat uda sie mi zrobic. Dlatego tez jada czesto zarcie sloiczkowe, zeby miala jakies urozmaicenie smakowo-skladnikowe.

Postanowilam zrobic sobie rozpiske co i kiedy robie i faktycznie trzymac sie tego, a nie robic cos od przypadku do przypadku, dopiero jak naprawde trzeba. Slusznie ktos zauwazyl tez, ze chyba warto dostosowac sie do rytmu dnia dziecka i nie robic czegos "waznego" gdy mala ma apogeum aktywnosci. No i czas wyznaczyc mezowi stale obowiazki pod tytulem raz w tygodniu ma odkurzyc cala chalupe i raz sprzatnac lazienke, z dokladnym ustaleniem kiedy i jak ma to zrobic. Wtedy zostanie mi "tylko" kuchnia i pokoje do ogarniecia na biezaco. Zobaczymy. Tylko trening telwizyjny mojej cory jakos czarno widze, jakos poki co nie jest zainteresowana bajkami, woli walic pilotem w ekran i przelaczac kanaly oraz wlaczac i wylaczac tv do upadlego.
Pozdrawiam wszystki zorganizowane i niezorganizowane mamy)))

[luxure]

Tak to jest, że pojawienie się dziecka wywraca dotychczasowe życie do góry
nogami. Niektórych rzeczy nie przeskoczysz po prostu musisz się z nimi pogodzić.
Przede wszystkim nie daj się dziewczyno zwariować. Obiad nie musi być codziennie
inny, a już na pewno nie z dwóch dań. Prasowaniem można podzielić się z mężem,
gotowaniem też. Trochę on trochę Ty. Podłoga też nie musi lśnić bo ostatecznie z
niej się nie je
Zresztą to wszystko już Ci dziewczyny wcześniej napisały.
Żyj swoim rytmem, przede wszystkim swój czas poświęcasz dla dziecka i dla siebie
a nie dla dupereli w domu... A już na pewno nie daj się wmanewrować w gadanie
Teściowej, bo jeszcze zaczniesz się tym przejmować a wtedy to już w ogóle bedzie
klops. Z nią ślubu nie brałaś i swoje uwagi niech zachowa dla siebie.