wolalabym byc singlem...

[lilka69]

a czasu nie da sie cofnac.

pisze powaznie. niektore matki sa takie, ze sentymentu do meza nie maja ale
dzieci to co innego. ja wolalabym nie miec i jednego i drugiego. mam swietny
zawod i prace. moglabym sie temu poswiecic a nie pracoawac na 3/4 etetu bo
moja obowiazkowosc nie pozwala mi zostawic dziecka dluzej niz 7-8 godz w
przedszkolu i jeszcze zrobic dobra kolacje.
nie musialabym uzerac sie z mezem o podzial obowiazkow. bylabym wolna i
szczesliwa!

i pewnie nikt nie podziela mojego zdania?

[kropkacom]

> ja wolalabym nie miec i jednego i drugiego.

To masz pecha.

[lilka69]

to nie pech, to byl SWIADOMY dwukrotny wybor

ale zawsze trawa na cudzym polu jest bardziej zielona zatem jak patrze na
znajomych singli to tona w kasie i jeszcze oprocz pracy nie maja zadnych
obowiazkow. fajne zycie!

[kropkacom]

> znajomych singli to tona w kasie i jeszcze oprocz pracy nie maja zadnych
> obowiazkow. fajne zycie!

Moje znajome singelki wcale w kasie nie toną i ciągle szukają tej drugiej
połówki. Mamy innych znajomych wdać.

[gryzelda71]

Moja znajoma singielka może i tonęłaby w kasie,ale znalazł sie przydupas co
ułatwił jej to pływanie.Chociaż dziecko se z nim strzeliła.świadomie to dziecko.

[doral2]

lilka69 napisała:

> to nie pech, to byl SWIADOMY dwukrotny wybor.."

źle wybrałaś....i na dokładkę nie uczyłaś się na własnych błędach... i teraz
ponosisz tego konsekwencje

[deela]

ja wolalabym byc singlem bo moglabym sie sexic z kim mi sie podoba
kto qrde wymysil monogamie???
a poza tym zyc bym nie miala po co bez meza i mlodego i ufoka
pusto by bylo
a praca?
ja pracuje zeby zyc a nie zyje zeby pracowac

[lilka69]

ja bylam cale ciaze na zwolnieniu, potem 3 lata w domu to mi sie chce pracowac.
no, bez przesady fanatycznej...

[deela]

> ja bylam cale ciaze na zwolnieniu, potem 3 lata w domu to mi sie chce pracowac.
> no, bez przesady fanatycznej...
mi nie grozi takie zamkniecie

[lilka69]

ale ja nie narzekam. bylam w tym czasie sporo za granica odwiedzajac znajomych.
wymienilam 2 krotnie garderobe ustawicznie jezdzac na zakupy. wypilam mnostwo
kaw z kolezankami. to byly wieczne wakacje.

[deela]

a ja musze pracowac zeby zyc ot i tyle
nie narzekam
nie skarze sie
po prostu tak jest :o

jedyny argument przeciwko mojej rodzinie

[cathy1976]

jest taki, jaki podała Deela ten o sekszeniu się z kim mi się
podoba- też bym chciała a nie moge!

z reszty jestem całkiem zadowolona

[loola_kr]

a ja nie... jestem szczęśliwa w małżeństwie ale nie muszę się użerać z mężem,
opiekowanie dziećmi lubię a w nosie to mam raczej pracę...
Mam koleżanki singielki i widzę, jak się szarpią próbując znaleźć sobie męża...

[akado]

Ja Cię rozumiem. Długo po urodzeniu dziecka myślałam dokładnie tak jak TY!!! I
tak się czułam właśnie jak Ty. Z tą różnicą, że mąż mi akurat nie przeszkadzał
(chociaż wojna o podział obowiązków trwa od kilku lat!!!!).

Przeszkadzało mi dziecko. Chciałam chodzić do pracy którą lubiłam, wyjeżdżać
gdzie chcę, spotykać się kiedy będę chciała ze znajomymi, mieć święty spokój,
chciałam żeby TAMTO życie wróciło!!!
Wiesz do czego doszłam po tym wszystkim? Do tego, że muszę wyzbyć się mojego
EGOIZMU. Tak, właśnie egoizmu. Trzeba zmienić myślenie - trzeba przestać się
użalać nad sobą i zrozumieć, że małżeństwo i rodzina to życie miłością dla
drugiego człowieka - a nie tylko dla siebie.

Moje przemyślenia były takie:
1) Wybrałam drogę małżeństwa - więc muszę ZAAKCEPTOWAĆ ją z plusami i minusami.
2)Ja też mam wady i mój mąż musi je znosić - akceptujmy się więc nawzajem i nie
krzyczmy na siebie bo po co psuć atmosferę?
3)Dziecko jest owocem miłości i pojawia się, żeby je kochać i żeby czuło się
bezpieczne, więc poświęcę mu się całkowicie, a zwłaszcza pierwszych kilka lat
życia. Gdy dziecko miało 1,5 roku poszłam na urlop wychowawczy i bardzo żałuję
teraz, że nie było mnie przy dziecku przez ten wcześniejszy okres (niestety
praca MUSI zejść na dalszy plan i mało mnie obchodzi czy będę miała gdzie
wracać, każda chwila TERAŹNIEJSZA jest ważna)
4)Droga singla też ma plusy i MINUSY - nie zawsze byłoby fajnie!!! Żadna droga
nie jest w 100% idealna, każda ma jakieś wady!

Mija czas, powoli ewoluuje moja psychika...- mam nadzieję, że w dobrym kierunku,
czuję, że po prostu dojrzewam wewnętrznie, kosztuje mnie to naprawdę wiele
wyrzeczeń ale cieszę się z moich małych sukcesów.

[agao_72]

kreowałaś siebie jako wzór, ideał szczęśliwosci, urody, mądrości
kobieco-małżeńskiej. a tu takie wyznanie...

to ja posiedzę, poczytam, popatrzę.

ja jestem całkiem zadowolona z mojego życia. choć chciałabym co
miesiąc wyskakiwać na parę dni do Maroka

re:agao

[lilka69]

bo ja uwazam, ze jestem ladna i nosze rozmiar 36, nieglupia( w sensie
zdobytego)wyksztalcenia.

wzorem to chyba NIGDY byscie mnie nie nazwaly a moje stosunki z mezem nie sa
przyjacielskie ( choc wrogie tez nie).

[agao_72]

nie jest istotne w gruncie rzeczy, czy jesteś ładna, czy brzydka, a także jaki
rozmiar nosisz. istotne jest jak żyjesz, a żyjesz nudnie i sztampowo najwidoczniej.

ale sama sobie taki model życia zafundowałaś...

i się zastanawiam kiedy poziom goryczy wzrośnie na tyle, że przesłoni "idealne"
spełnianie się w roli matki i dziecko dostanie po uszach od Ciebie. stawiam, że
całkiem niedługo.

lilka69 napisała:

> bo ja uwazam, ze jestem ladna i nosze rozmiar 36, nieglupia( w sensie
> zdobytego)wyksztalcenia.
>
> wzorem to chyba NIGDY byscie mnie nie nazwaly a moje stosunki z mezem nie sa
> przyjacielskie ( choc wrogie tez nie).
>

[lilka69]

sztampowe zycie? daj przyklad nie sztampowego zycia SWOJEGO? ha ha ha ha

wstajesz rano, blyskwiacznie szykujesz sie do dluuuuugiej pracy, liczysz kase od
pierwszego do pierwszego i jeszcze wypisujesz, ze to fantastyczne zycie.

ja moge sobie pozwolic na powiedzenie- wolalabym byc singlem co nie znaczy, ze
zamierzam zmieniac swoje zycie. bo ja w kazdym momencie moge byc singlem( z
odzysku ale nie chce.

najwazniejsze, matko polko aby nosic trudy na swych plecach z usmiechem, co? oto
nie sztampowe zycie agao ha ha ha

[crises]

> ja wolalabym nie miec i jednego i drugiego.

No to nie wiem, mężuś betonowe buciki, dziecko do beczki po kapuście?

[maria220]

smutne lilko jest to co piszesz...naprawde gdybys mogla cofnąć czas
to nie urodziłabyś swojego dziecka?

[crises]

Ale czemu się podpinasz pod mojego posta z tym tekstem?

[lilka69]

no coz- jakbym nie wiedziala, ze jakie jest moje dziecko to moze bym i nie chciala.

ja jestem nade wszystko egoistyczna i leniwa, stad temat watku. choc dla
rownowagi dodam, ze OBOWIAZKOWA! skoro juz mam dziecko to zapewniam mu i start(
3 lata w domu z mama) i pozniejsze zycie. ale pomarzyc o singlowaniu mozna, nie?

moj brat jest sam. ma prace( inzynier), kase, imprezy co tydzien i znajomych. a
takze zakochanych w nim rodzicow wiec nie wyglada na nieszczesliwego. wrecz
przeciwnie. moi znajomi to samo.

[inia33]

nachodzą mnie takie myśli u kresu cierpliwości, ale jak sobie
przypomnę moją determinację w szukaniu kogoś "do kochania", a także
rozbuchany do granic instynkt macierzyński... to wiem, że i tak nic
by z tego nie wyszło

[luxure]

J.P. Ty jak coś powiesz to powiesz.
Wszędzie dobrze gdzie nas nie ma. Zapytaj się tych singli tonących w kasie co im
po tej kasie jak tak naprawdę samotność wygląda z każdego kąta? Byłabyś wolna,
ale czy szczęśliwa tego nie wiesz. Naprawdę zamieniłabyś rodzinę na kasę i wolność?

[triss_merigold6]

Znam parę świetnie ustawionych i atrakcyjnych singielek 30+. Mają
znajomych, wolność wyboru spędzania czasu, minimum obowiązków
domowych. Są bardziej poświrowane niż Ally McBeally.

Singielką byłam w czasach mocno przeddziecięcych, sorry ale już mi
się nie chce.

[skoobus]

Ja podziela Twoje zdanie niestety jest za późno.

[dlania]

Lilka, jescze z 10 lat i dziecko będzies widywać mniej niż rzadko (raczej szybko
znajdzie sobie autorytet poza domem rodzinnym, skoro ty masz taki do niego taki
obowiązkowy stosunek), zresztą stać cię na opiekunkę (a nawet 3), a z mężem
możesz się rozstać w każdej chwili. I już będziesz singlem z odzysku. Spróbuj

[tol.ka]

ja też, ale sama jestem sobie winna
mogłam pomyśleć rok temu

[vibe-b]

lilka69 napisała:

> a czasu nie da sie cofnac.
>
> pisze powaznie. niektore matki sa takie, ze sentymentu do meza nie
maja ale
> dzieci to co innego. ja wolalabym nie miec i jednego i drugiego.
mam swietny
> zawod i prace. moglabym sie temu poswiecic


?!?
naprawde praca jest sensem Twojego zycia? Strasznie jalowe musisz
miec zycie zatem.
Trzymajcie mnie.

[miacasa]

też wolałabym być singlem, gdyby ktoś zagwarantował mi, że zawsze będę miała 26
lat a tu dziś 34 stuknęło

a tak na poważnie to też miałam takie myśli nie raz, w szczególnie trudnych
okresach chorób dzieci, nieprzespanych nocy i in.
Był nawet czas, że zazdrościłam porzuconej przez męża sąsiadce, wzdychałam
"Boże, jak jej dobrze, już ma z głowy to wszystko - dzieci na sobotę i niedzielę
zabiera tatuś, w tygodniu przedszkole i szkoła wypełniają im czas. O związek
dbać nie musi. Ja też bym tak chciała."
Ale dzieci z chorób się wylizały, do przedszkola poszły i jakoś odżyłam. Do
następnego razu.

[majenkir]

Mam nadzieje, ze nigdy nie dasz odczuc dziecku, ze swoja obecnoscia
zmarnowalo Ci zycie....

[lilka69]

to, co piesze na forum przesieam przez filtr odpwiedni dla dziecka. nie przyszlo
ci widze to do glowy. rozumiem, ze ty np. nie udajesz przed dziecmi , ze sex
uprawiasz z mezem i robisz to na ich oczach, tak?

bo tak moge odebrac twoj list. co pomysle to musze przekazac mezowi i dziecku.

[kali_pso]

Ja też..singlem z dzieckiem, rzecz jasnaP
No ale ja nie jestem obowiązkowa i nawet jak poza domem jestem
więcej niz 7 godz. to głowy popiołem nie posypuję..

[...]

[smerfetka8801]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[...]

[lilka69]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[bea.bea]

a ja cie rozumiem,
bylam singlem, długo
dla jednych za długo, a dala mnie chyba jednak zbyt krótko, a moze powinno tak
zostac
jednak teraz z perspektywy czsy tylko z jednym sie z toba nie zgodze, ja
powinnam byc singlem z dzieckiem..

uwazam, ze faceci powinni zyc jak inne samce, z dala od samic z dziecmi, i
przdawać się tylko od czasu do czasu, tak dla zdrowia i rozrywki,

[jestem.mama]

mam w pracy kilka koleżanek singielek, dziewczyny wszystkie mega wykształcone
(doktorat, podyplomówki), zadbane, eleganckie. Z jedną mam dość bliskie kontakty
i kiedy rozmawiamy, to między wierszami ciągle wychodzi jej okropna samotność,
brak miłości i rozpaczliwa chęć posiadania własnej rodziny. Nie wiem, co czują
tamte pozostałe, ale moja kumpela jest zwyczajnie nieszczęśliwa.