asiam10
12.11.08, 14:21
Pierwszy raz będę tu wylewać swoje żale, ale już nie mam siły. Nie
będę opisywać swoich relacji z mamą, bo mogłabym książkę napisać.
Dziś po raz kolejny wpędziła mnie w poczucie winy, chociaż moim
zdaniem nie miała podstaw ku temu. A może to ja nie mam racji??
Mama sprzedaje działkę. Zamieściłam ogłoszenia, nagrałam kupca,
wszystko ustalone, tylko trzeba jechać dziś i umowę agencyjną
podpisać, dać pełnomoctwa dla agencji. Jako właściciel musi się tam
stawić osobiście. Pod ten adres będzie jechała pierwszy raz, nie zna
okolicy, zresztą ja też. Poprosiła (tonem nakazującym), żebym z nią
pojechała, bo ona zabłądzi. Na co odpowiedziałam, że nie mogę, bo
mam kilka rzeczy do załatwienia, część umówiona godzinowo- w tym
wizyta u lekarza. Od słowa do słowa usłyszałam, że nigdy nic nie
pomagam, że drogę znam jak sama potrzebuję pomocy albo pieniędzy!
Żesz kurna, nie pamiętam już nawet kiedy uzyskałam od niej
jakąkolwiek pomoc! Zawsze zdana sama na siebie, nawet jak dziecko
chore. O co nie poproszę, to jej się nigdy nie chce. O pomocy
finansowej nie wspomnę- nie proszę, nie dostaję, tu nie mam
pretensji, bo nie jestem typem żerującym. Ale skąd pomysł,że po
pieniądze przychodzę???
No i siedzę i myślę, że może powinnam była poprzekładać wszystko i z
nią jechać. Teraz to ja mam wyrzuty sumienia, a ona jeszcze będzie
chodziła mi to wypominała przez kolejne tygodnie.