noworodek-pierwsze wrażenia

[literki]

Drogie eMamy!

Mój termin porodu wypada za trzy tygodnie (pierwsza ciąża). Napiszcie, proszę, jak wspominacie pierwsze godziny, dni, tygodnie z Waszym maleństwem?
czego się bałyście? co Was zaskoczyło? co sprawiało trudność? co było najpiękniejsze? słowem, jak to jest?

Pozdrawiam,
A.

[delta.x]

Witam. Szczerze mówiąc to jakoś niewiele się pamięta. Chyba dlatego, że tyle
naraz się działo. Podobno są to najpiękniejsze chwile w życiu - tak też to
wspominam, ale jestem jeszcze za młoda żeby tak mówić :-. Myślę, że każda mama
inaczej wspomina to wydarzenie, czego innego się bała i co innego ją
zaskoczyło. Pamiętam, jak szybko zmieniał się wygląd dzidziusia (w te pierwsze
dni), codziennie inny. Trudności też były. W szpitalu jeszcze - człowiek
obolały, ledwo podnosi się z łóżka, a tu dzidzia non stop obok i trzeba
wstawać na każde zawołanie. Ja wzięłąm sobie dziecko do łóżka i większość
czasu tak przeleżałyśmy - było mi wygodniej. Później już czas tak szybko
leciał - 1 miesiąc, potem drugi, trzeci... Pamiętam jaki wzruszający był widok
takiego śpiącego niemowlaka, takie bezbronne słodkie maleństwo. Wspaniałym
przeżyciem są pierwsze postępy, dziecko wyciągnie rączkę w twoim kierunku,
chwyci coś, wypowie jakąś sylabę... Czekają cię wspaniałe chwile. Tego o co
pytasz nie da się opisać - to trzeba przeżyć. Powodzenia.

[burza4]

literki napisała:

> Drogie eMamy!
>
> Mój termin porodu wypada za trzy tygodnie (pierwsza ciąża). Napiszcie,
proszę,
> jak wspominacie pierwsze godziny, dni, tygodnie z Waszym maleństwem?
> czego się bałyście? co Was zaskoczyło? co sprawiało trudność? co było
najpiękni
> ejsze? słowem, jak to jest?

Pamiętam więcej, bo ostatnio moja córka uwielbia takie opowieści o tym, jak
była malutka i musiałam sobie pamięć odświeżyć. Co sprawiało trudność?
Największą pierwsza kupa po porodzie - wstrząsające przeżycie, hi hi (polecam
jakieś śliweczki ale bez pestek bo kolki podobno)

Na serio - są to najpiękniejsze chwile w życiu, nie da się tego z niczym
porównać. Przez pierwsze dni patrzyłam na małą buźkę i łzy leciały mi ciurkiem.
Czuprynkę miała gęstą, i tak jej zostało, jak miała 4 miesiące zrobiliłam jej
ciupeńkie kucyczki, wyglądała zabójczo! Miny robiła przekomiczne, szczególnie
przy budzeniu - przeciągnąła się np. jak dziadek, kiedy chce sobie kości
rozprostować. Co mnie zaskoczyło? Jej stopy - na 52 cm wzrostu girę miała
długości 11! W wieku lat 11 była w posiadaniu subtelnej nóżki w rozmiarze 40, a
na rocznicę komunii poszła w ślubnych butach mojej siostry rozmiar 38...
Moja córka urodziła się dawno, więc wtedy dziećmi w szpitalu zajmowały się
pielęgniarki. Potem powrót do domu... Pierwsza noc - maleństwo waliło kupy jak
oszalałe i nie mogliśmy się nadziwić jak coś tak małego jest w stanie tyle tego
naprodukować. Dziadek chciał na odebrać prawa rodzicielskie, bo opłukaliśmy jej
pupę pod kranem jak się już tak obsrała po pachy... Karmienie - cyrk. Dziecko
ssało, a z drugiej piersi mleko strzykało na ścianę, wkładki laktacyjne?
Nieporozumienie, pielucha tetrowa przy drugiej piersi była do wyżęcia,
przebierałam się parę razy w ciągu nocy bo byłam mokra. Po czym zakodowane
miałam, że po karmieniu dziecku ma się odbic i ulać, nakarmiłam i siedziałam 2
godziny jak głupia ze śpiącym smacznie oseskiem na ramieniu, a jej się nie
odbijało i koniec. Okazało się potem, że jej się w ogóle nie odbija po jedzeniu
i już, ale do tych wniosków doszłam później. Trochę kwiliła, ale generalnie
spała - za to ja niespecjalnie - sprawdzałam ciągle czy śpi, czy oddycha, czy
jej się nie ulało... Bogu dzięki, że po paru dniach przesypiała 6 godzin (znowu
dylemat - może ją trzeba obudzić???). Nawał laktacji - zima była, gorące
kaloryfery, pić mi się chciało jak cholera, a tu musiałam się ograniczać, bo
bym chyba powódź mleczną spowodowała. Grejfrucika sobie zaserwowałam - wrzask
nie z tej ziemi. Koleczka. Na szczęście tylko jedna z dwóch, które nam się
ogółem przytrafiły (za drugiem razem tez coś zeżarłam). Panowała wtenczas moda
na kładzenia dziecka na brzuszku i u nas się świetnie sprawdziła. Potem
człowiek się jakoś otrzaskał ze wszystkim, maleństwo jadło żwawo acz krótko,
spało u siebie w łóżeczku obok bo z nami nie było miejsca, zresztą i tak nie
potrafiłam karmić na leząco i całe szczęście, bo do takiego standardu się
przyzwyczaiła a że zasypiała przy karmieniu to się berbecia po prostu odkładało
delikatnie do łóżeczka i z głowy. Tak się przyzwyczaiła i całe usypianie potem
sprowadzało się do pogłaskania po główce. Wbrew zaleceniom położnej kąpałam
dziecko w dużej ilości wody, bo wydawało mi się logiczne, że skoro mi jest
zimno w wannie, jak jest wody ledwo na dnie, to i jej tez - okazało się to
słuszne, bo kapiele uwielbiała i nigdy nie było jakiegoś wrzasku
niezadowolenia. Przyznam bez bicia, stosowałam tez smoczek - po tym, jak
okazało się, że moje maleństwo zaczęło bardzo fachowo ssać kciuk w wolnych
chwilach. Ogółem u mnie nie było tak źle - myślałam że będzie znacznie gorzej,
nasłuchałam się o kolkach, nieprzespanych nocach, a maleństwo po prostu budziło
się na karmienie, zasypiało przy piersi i nie stwarzało żadnych problemów - w
ogóle była wyjątkowo mało absorbująca, bo jak już podrosła to np. potrafiła
leżeć godzinę oglądając sobie rączki i nic jej więcej do szczęscia nie było
potrzebne. W zasadzie nie spałam chyba tylko pierwszej nocy po powrocie ze
szpitala, ale bardziej z wrażenia niż potrzeby. Moja matka z pewną dozą
zazdrości twierdziła, że nie ma sprawiedliwości na tym świecie, bo ja ponoć
darłam się na okrągło i nawet nie miała kiedy przeprać pieluch...

Słowem - kupa radości cię czeka, nie wiem czy ci trochę nie zazdroszczę takiego
maleństwa... A odezwij się potem jak ci poszło! Trzymam kciuki w każdym razie.

[de_ska]

hej,
ja z kolei mam wszystko "na swieżo" - urodziłam dwa miesiace temu, a moja mała
własnie grzecznie ssie pierś (ja jedna reka stukam w klawiature).
Zupełnie pierwsze wrazenie - ulga, kiedy człowieczek juz sie narodził. Potem
zdziwienie - to juz? Tak wyglada ta mała istotka, która nosiłam w brzuchu?
Moja dziewczynka tez była chyba ciekawa jak wyglada mama, bo jak tylko
wychyliła głowke, to rozejrzała sie bacznie po swiecie.
Pozniej trzy doby w szpitalu - poznawanie sie. Nauka karmienia, na szczescie
zakonczona szybkim sukcesem, nauka przewijania, trening w nocnym niewysypianiu
sie (własciwie te trzy noce wcale nie spałam, bo na sali była malutka
kobietka, która nonstop cwiczyła struny głosowe). Wciaz nie mogłam uwierzyc,
ze zupełnie zmieniło sie moje zycie. Patrzyłam na to małe zawiniatko, takie
sliczne, bezbronne. Gdy przyjechałysmy do domu wreszcie mogłam odpoczac. Takze
zainteresowac sie moim lubym, któremu wczesniej wydawałam raczej dyspozycje co
do zakupów tego czy owego dla małej. Kiedy razem stanelismy przytuleni nad
łózeczkiem strasznie sie wzruszyłam - tam spi nasze dziecko.

Teraz dzidzia jest coraz fajniejsza, zaczyna cos rozumiec z tego swiata.
Niedawno zaczeła sie usmiechac w odpowiedzi na nasz usmiech. Lubi sobie
tez "pogadac" - przedrzezniamy dzwieki, które wydaje i tak rozmawiamy. Malutka
jest spokojna, nie płacze, je i rosnie jak na drozdzach. Szczerze mówiac
myslałam, ze macierzynstwo jest trudniejsze, a tu miła niespodzianka. Daje
sobie rade sama przez te kilka godzin, gdy maz jest w pracy, a weekendy robimy
sobie rodzinne - tata udziela sie nawet bardziej w opieke, a ja moge skoczyc
na zakupy, do przyjaciółki, czy do fryzjera (pod warunkiem, ze cała wycieczka
nie trwa dłuzej niz 3-4 godziny, bo jesc jednak dzidka lubi).

Zycze samych dobrych wrazen po urodzeniu i pozdrawiam ciepło w te pluche,
deska

[fille]

Cześć

A ja miałam straszną depresję poporodową Zanim się Fifi urodził to nie mogłam się Go doczekać, a potem jak mi Go położyli na brzuchu to przeżyłam szok. Nigdy sobie nie wyobrażałam jak będzie wyglądał a tu nagle leży sobie człoweik pierwszy raz go widzę a całe życie będziemy razem. Nie miałam ochoty się nim zajmować, tzn. robiłąm wszystko wokół niego ale jakoś bez radości, zastanawiałam się po co nam to było? Miałam wrażenie, że na nic nie mam czasu, że istnieję tylko po to żeby Go karmić i przewijać, podczas przewijania darł się w niebogłosy szczególnie w szpitalu, miałam wrażenie, że tylko mój mały tak krzyczy. Wydawało mi się, że z niczym nie umiem sobie poradzić jako mama no i obsesyjnie bałam się, czy nie jest chory, nie ma jakiejś wysypki itd. bo w szpitalu zsiniał i zrobili z tego zamieszanie (słusznie) ale mnie to bardzo wystraszyło. W międzyczasie trafiłam znó do szpitala z krwiakiem w pochwie (uraz poporodowy) Fifi oczywiście ze mną, na szczęście moja mama miała urlop i nocowała z nami w szpitalu bo byłoby strasznie ciążko ze mną. Może to się wydać głupie ale ja go nie lubiłam. Teraz Fifi ma 6 i 1/2 miesiąca i kocham go niesamowicie. Przykro mi, że na początku nie umiałam się nim cieszyć (depresja rozwiewała się powoli do miesiąca czasu). Nauczyłam się go pielęgnować i nabrałam pewności siebie i pewności co do zdrowia Filipa (bo gdyby nie mąż ze swoim zdrowym rozsądkiem to byłabym nonstop u lekarza). Czasami tak jest, warto mieć tego świadomość bo wiele kobiet obwiania się i cierpi bo myślą, że tylko one tak czują. Z moich doświadczeń wiem, że dziewczyny, które nie przechodziły depresji poporodowej patrzyły na mnie jak na wyrodną matkę, a te których ta przypadłość dopadła miały podobne doświadczenia.

trzymaj się ciepło i powodzenia

Małgosia

[deesire]

Od mojego porodu minęły już ponad 3 lata, ale nadal pamiętam wrażenia z
pierwszego dnia. Chwilę po urodzeniu synka poczułam wieeelką ulgę, że wreszcie
koniec bólu, że zobaczyłam moje dziecko, które jest całe, zdrowe i ... piękne :-
))) Synek od początku wydawał mi się najpiękniejszym dzieckiem na świecie.
Kiedy już wylądowaliśmy z mężem na sali i mieliśmy parę godzin tylko dla siebie
nie mogłam się napatrzyć na moje dziecko. To, że go urodziłam wydawało mi się
cudem i on sam był dla mnie cudem. Wpatrywałam się w niego i nie mogłam się
napatrzeć. Dwa dni, które spędziliśmy w szpitalu też wspominam jako nieustające
wpatrywanie się w synka. A Adanio był naprawdę kochany i nie sprawiał mi
żadnych kłoipotów: na zmianę jadł i spał. Pamiętam naszą pierwszą wspólną noc w
szpitalu - nie mogłam spać - cały czas wpatrywałam się w moje cudo ułozone obok
mnie na łózku. Patrzyłąm i płakałam ze szczęścia. Do dziś to pamiętam.
Ciąg dalszy w domu jest troszkę zbliżony do tego, co opisywała burza ))))
Może z tą różnicą, że mnie zadziwił nie rozmiar stopy, ale rozmiar piąstki :-
))) Mój Adi od urodzenia miał pokaźne dłonie i nawet ma takie fajne zdjęcie w
rożku: leży zwinięty, a na górze wystają mu takie wieeelkie zaciśnięte
piąstki )))
Potem w pewnym momencie czas bardzo szybko przyspieszył i miesiąc zaczął mijać
za miesiącem nie wiadomo kiedy. Adaś zaczął się usmiechać, potem podnosić
główkę, potem gugać itd...... To wszystko poszło lawinowo i przeszło nie
wiadomo kiedy.
Dlatego najważniejsze jest to, aby cieszyć się każdą minutką, każdą godziną.
Nie przejmuj się obiadami, które nie będą zrobione na czas. Nie zwracaj uwagi
na wszechpanujący bałagan. Korzystaj z każdej chwili, aby się wyspać i
odpocząć. Gdy mała/mały zaśnie - ty połóż się obok i też się zdrzemnij, albo
przynajmniej zamknij oczy. Odpoczywaj żeby mieć siłę się uśmiechać i żeby móc
czeropać jak najwięcej z obcowania ze swoim maleństwem. Potem tak bardzo się
tęskni za tymi pierwszymi tygodniami.

Zazdroszczę Ci tych pierwszych chwil )))) Są niezapomniane i cudowne.
Naprawdę cudowne.))))

Pozdrawiam serdecznie ))

A to moje małe cudo
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=8436153

[agusiakraj]

To byly piekne i dosc trudne chwile,tyle sie dzialo,uczucia mieszaly sie ze
soba,raz bylam bardzo szczesliwa,a za chwile mialam ochote plakac,bo balam sie
ze sobie nie poradze.Po porodzie kiedy zostalam przez dwa dni w szpitalu to
byl bardzo ciezki okres dla mnie.Dziecko bez przerwy chcialo jesc,calymi
godzinami "wisialo" przy piersi,a ja z bolu wytrzymac nie moglam(obkurczanie
macicy-dla byl mnie wielki bol).Chcialo mi sie okropnie spac,a niestety w
szpitalu juz po porodzie to Ty odpowiadasz za swoje dziecko i wierz mi lekarze
nie sa na kazde zawolanie(u mnie tak bylo),mi samej kazali przewijac i kapac
dziecko,a ja balam sie go utopic,teraz chce mi sie smiac z tego.No ale bylo
minelo.Potem gdy wrocilam do domu balam sie ze sobie nie poradze,co zrobie gdy
Michas zacznie plakac itd.Ale bylo super.Michas slicznie jadl,calymi godzinami
spal,nie mial zadnych kolek,po prostu aniolek.Trudno powiedziec co Cie moze
spotkac po porodzie,co Cie zaskoczy,co zasmuci,ale pamietaj o jednym,ze to sa
zawsze piekne chwile,nigdy nie powroca,ciesz sie nimi,bo warto.
Warto uwiecznic na fotografii dziecko zaraz po porodzie podczas
wazenia,mierzenia,a czasem emocje biora gore i mozna zapomniec.
Zycze Ci szczesliwego rozwiazania,duzo pieknych chwil spedzonych z
malenstwem,zadnych kolek i jak najwiecej wsparcia i pomocy ze strony
najblizszych.
Agnieszka z Michalkiem(18.02.2003r.)

[kasiozuzia]

Witam...
U mnie było tak: poród trwał 24 godziny...
Ale przeżyłam...
Po tym czasie byłam tak zmęczona że nie miałam siły poałować Zuzi na "dzień
Dobry"...chciało mi się spać...ale to nie tak od razu udało mi się zregenerować
siły. W szpitalu (rodziłam w Instytucie Matki i Dziecka w Wa-we)było bardzo
dobrze , pielęgniarki miłe, usłużne...
W drugiej dobie życia Zulki wyszłyśmy do domciu...
Dopiero tam dotarło do mnie to że Zulek jest w 100% zależny ode
mnie...rozpłakałam się i myślałam że sobie nie poradzę...
Pomógł mi mąż...
Kolejne dni to było poznawanie tej kochanej istotki, która ze mną przez
pierwszy tydzień leżała w łóżku...obydwie dochodziłyśmy do siebie...
W 10 dniu życia Kopeczki miało miejsce ważne wydarzenie-odpadł pępuszek...już
nigdy nie będziemy tak blisko
A potem było z górki...
...i tak do dziś...
Zulek się zmienia - tylko nadal śpi ze mną...
już sama siedzi i ma swoje humorki...kocham ją...jak nic na świecie...
pozdrawiam
życzę spokojnego i łagodnego porodu...

[anes28]

Moja mała też Zuzia,siedzi od miesiaca(ma 7 m-cy), wiec chyba mamy nasze Zuzki
z podobnego okresu??? Moja też spi ze mna, łózeczko potrzebne tylko w ciagu
dnia.Pozdrawiamy imienniczke !!!

[mamadwojga]

Mnie zaskoczyło to że taki noworodek tylko je i śpi. Po urodzeniu córeczki
oczekiwałam okropnych wrzasków, zmęczenia itp. Okazało się jednak, że da się
żyć. Niestety po powrocie do domu ujawniła się prawdziwa naura mojej małej
kobietki i wrzaskom nie było końca. Za to synek jak spał tak śpi a ma już 4
miesiące ). Przy obu porodach bałam się o zdrowie dzieci. Zaskoczyło mnie
jeszcze, że doskonale potrafię sobie dać radę jako matka. Słuchałam swojego
instynktu i się nie zawiodłam. Posiadanie dzieciątka jest cudowne. Pamiętam
jak zastanawialiśmy się jak będzie wyglądać nasze maleństwo, jak to będzie
kiedy powie pierwsze słowo. A teraz moja pięcioletnia Michalinka dyskutuje ze
mną na różne tematy, okazało się że jest bardzo mądrą i grzeczną dziewczynką.
Tak szybko urosła.... Maksiu przy niej to okruszek. Ale cudownie jest patrzeć
jak uśmiecha się na widok siostry. Teraz napawam się macierzyństwem. Nie męczy
mnie nocne wstawanie (karmię tylko piersią). I już mi szkoda tych chwil które
minęły i już nie wrócą. A z drugiej strony nie mogę się doczekać kiedy usłyszę
pierwsze "mama" z ust mojego maluszka.
Przed Tobą wiele cudownych chwil ale i ogrom ciężkiej pracy. Dziecko nie wie,
że akurat jest niedziela i chciałabyś pospać, nie rozumie że jesteś chora i
zmęczona, jest bezlitosne w egzekwowaniu swoich praw. Ale odpłaca za to swoimi
uśmiechami i bezwzględną miłością do mamy. Bo tylko to ma do zaoferowania w
zamian za Twoją miłość i opiekę.

[sugar_mama_danielcia]

Dzien porodu sie spoznial, chwila kiedy zaczal nagla. Dzidza byla laskawa i
przyszla na swiat nie cale 4 godziny potem. Pamietam jak do konca nie
wierzylam, ze to JUZ. Kiedy parlam jak opetana powtarzyalam mezowi - 'ojejus
wyobraz sobie, ze zaraz bedziemy mieli dziecko...'
I narodzil sie nasz pierworodny...
Narodzil sie glosno, krzyczal tak, ze caly oddzial slyszal. Pierwszy oddech i
zaraz pierwszy dotyk. Polozono go na moim brzuszku. 'Witaj po tej stronie
Danielku - powiedzialam'. Maz nachylil sie i zapomnial o wszytskim dookola.
Byl juz wtedy w naszym zyciu Daniel - nasze wyczekane dziecko. Pomarszczony,
rozowy, z zapuchnietymi oczkami. Najpiekniejszy chlopak na swiecie ))To
bylo nasze dziecko.
*****
Dwie noce pozniej. Dwie nieprzespane noce pozniej, o 2 nad ranem po raz
kolejny musilam isc z malym na inny odzial w celu pobrania mu krwi
(zoltaczka). Bylam zdesperowana by spac. Wpadlam w panike. Wiedzialam, ze
dziecko = nieprzespane noce, ale az tak!!!!!! A tu trzeba wstac na nogi i isc,
a mi sie chcialo tak bardzo spac. Poszlam do pielegniarki i mowie, ze za 15
minutek dziecko ma isc na pobranie krwi.Pielegniarka sie pyta - 'jak pani chce
to moge zabrac dziecko i isc tam z nim sama. Zawsze to pol godzinki snu.'
Mowie 'niech pani z nim idzie, ja chce spac'.
Poszla do lozka i zdalam sobie sprawde, ze stalam sie matka. Ze od chwili
narodzin moj maly bedzie mie nieustannie potrzebowal. I co z tego, ze mi sie
wtedy chcialo spac. Pobieranie krwi bylo sprawa bardzo nieprzyjemna.
Trzebabylo trzymac malego, on sie wyrywal, plakal. I mnie tam mialo nie byc??
Kto by go potem utulil? Kto by mu mowil, ze wszytsko bedzie dobrze?
Tamtej nocy, mimo tak ogromnego zmeczenia wstalam i poszlam. Zdalam sobie
wtedy naprawde sprawe, ze 2 dni wczesniej urodzilo nam sie DZIECKO. A ja
stalam sie MATKA.


**
Zycze Ci latwego porodu, wspanialych pierwszych chwil z malenstwem. Pochwal
sie jak tylko pojawi sie maluszek na tym swiecie.

Pozdrawiam
Sugar i 9,5 miesieczny Danielus (ktory ani sni przespac cala noc bez 5 pobudek)

[monika.zdz]

Jak się urodził mój syn to poczułam się spełniona.Może to brzmi trywialnie ale
określa pełnię uczuć.Przedtem ,zanim się urodził czasmi czułam jakieś dziwne
pragnienie czegoś czego nie potrafiłam określić ,tęknotę za czymś,jakiś taki
smutek,którego przyczyny nie rozumiałam.Odkąd urodził się Kuba (2,8) już nigdy
nie doświadczyłam tego uczucia.Ale początki są trudne bo gdy pierwsza euforia
minie,przychodzi straszne zmęczenie,zmiany hormonalne,powodujące labilność
emocjonalną,czasmi nawet jakieś depresje się trafiaja.Trzeba do tego podchodzić
ze zrozumieniem.Masz jeszcze trzy tygodnie .Poczytaj trochę o zmianach
zachodzący w organizmie kobiety po urodzeniu dziecka,zrozumienie mechanizmów
tych zmian pozwoli ci przejść przez nie łagodniej.Na początku wszystko jest
trudne karmienie ,przewijanie ,kąpiel itp.,a najpiekniejsze jest patrzeć na
nasze syte,zdrowe i spokojne, śpiące dziecko.

[anes28]

Narodziny dziecka to prawdziwy cud ! Kiedy tak bedziesz patrzec na te
kruszynke która jeszcze pare godzin wczesniej była czescia twojego
ciała.......po pierwsze bedziesz sie strasznie dziwic ze to twoje i tylko
twoje maleństwo, najpiekniejsze i najcudniejsze na świecie, że juz jest po...a
tak się bałam..... jak ono sie mogło tam zmieścić...a jakie maleńkie te
paluszki itd itp.
Ja płakałam kidey po raz pierwszy połozino mi moje skarby na brzuchu, ba nie
płakałam tylko ryczałam...az sie położne pytały co sie stało...a to ze
szczęscie i z ulgi.....ze wszystko dobrze i ze juz po.
Potem juz czas pedzi jak szalony....i nawet sie nie obejrzysz a juz bedzie
siadziało a potem biegało i mówiło.

Ja tak jak "Burza" nie mogłam sie nadziwić ze maoja Zuzka ma taaaakie stopy,
chudziutkie i strasznie długie, zadne dziecko które sie w tych dniach urodziło
nie miało taaaaaaakich stóp !!!!
Ale teraz nie ma po tym śladu i mam cudowna córeńke.
Powodzenia i życze szybkiego i lekkiego porodu!

[barbamama]

Literki! cudowny watek, nie ma nic piękniejszego niz wspominanie jak to sie
narodziły moje dzieci. Mogłabym zanudzac na ten temat każdego, a tu się
jeszcze znalazł ktos kto chce o tym poczytać ))
Ala urodziła się o 21:40 po 12 godzinach porodu, 1,5 godziny parcia (byłam
na oksie od 11 w południe), byłam tak zmęczona ze gdy poczułam "kluske" na
brzuchu cieszyłam się nie tyle córcią co faktem ze juz się skonczył poród.
Dostałam dolargan - nie miałam zielonego pojęcia co się dzieje, totalny
odlot... Alcie przyniesiono mi o północy do karmienia (nie były to jeszcze
łatwe czasy dla karmiącej), byłam jeszcze otumaniona, śpiaca, zadzwoniłam aby
zabrali dziecko, o 4 nad ranem pielegniarka przyniosła Alcię, poprosiła abym
ją przytuliła bo mała płacze, spałysmy wtulone do 9 rano i własciwie dopiero
po 12 godzinach powitałam moje Maleństwo. Strach, lęk, poczucie
odpowiedzialnośc mnie sparalizowało, nie udało mi się karmic, prze 3 m-ce
ściagałam pokarm i dawałam z butli. Pierwsze tygodnie były bardzo trudne ale
wsparcie meża i ukończona szkoła rodzenia sprawiły ze od poczatku sama
zajmowałam się dzieckiem.
Zuzanka, poród trzy godziny, trzy skurcze parte i Zuza na brzuchu,
niesamowite, cudowne, wspaniałe, płakałam. Mój lekarz zaraz przystawił Małą do
piersi i jak zassała to ssała 22 m-ce ))))Przez całe trzy doby miałam ją u
siebie w łózku (sorry ) oprócz wychodzenia pod prysznic i obchodów lekarskich
tuliłam jej buziaczka do swojego - miałam wrażenie ze jest z aksamitu - nie
zapomne tego uczucia.
Maciek, poród dwie godziny, jedno potężne parcie Synek jest z nami,
rycze... Olo klucha w gardle, mgła w oczach.. nie odzywa się... Jest nasz
Maciuś, wyczekany nie tylko przez nas ale przez wielu przyjaciół (równiez
forumowych). Ja dumna Matka trójki dzieci domagam sie synka chce przystawic do
piersi jeszcze na łózku porodowym. Zostajemy sami, karmimy. Jestem w tak
rewelacyjnej formie fizycznej ze sama schodze w łózka porodowego aby pojechać
na połogową, Wszyscy dookoła gratulują Synka. Cudowny chłopczyk... Nie śpię
całą noc, przyglądam się, znów nie mogę pojąć cudu poczęcia, narodzin, ogarnia
mnie mistyczny nastrój. Jestem niezwylke spokojna, Macius równiez, zajada i
śpi. Ja dumna Matka Trojga Dzieci pomagam dziewczynom w przystawianiu Maleństw
do piersi- leże akurat z trzema "pierwiastkami". "Rosnę" gdy lekarka
mówi "wspaniały chłopczyk", nieskromnie dodaje "ma dwie siostry" znowu
gratulacje , usmiechy . Jestem szcześliwa!!!!!!!!!!!!!!!!
Literki dziękuje za ten watek)))) znowu mgła w oczach ..
barba

[berek_76]

Po powrocie do domu jedyną rzeczą, z którą był problem, było karmienie. Dziecko
chciało ssac, a nie ssało, darło się jak opętane i nie chciało wieczorem
zasnąć. Po długich walkach, poszukiwaniach i dociekaniach wyszły na jaw liczne
przyczyny tego stanu - zła technika ssania, zła tolerancja laktozy, nadmiar
pierwszej fazy w moim pokarmie, takie tam. Od biedy dało się opanować, chociaż
moi znajomi jeszcze ze zgrozą wspominają, jak karmiłam dziecko, nosząc je przy
piersi i spacerując po całym mieszkaniu, bo inaczej ssać nie chciało )).

Nie bałam się niczego - ale ja taka jestem wyrodna. Żadnych strachów typu "może
nie oddycha". Kiedy już byłam w stanie się ruszać, przewijałam, karmiłam i takd
alej bez problemu. Dziecię, jeśli się najadło, to na ogół spało, a bujane nogą
w leżaczku mogła spać gdziekolwiek, więc miałam swobode w działanich kuchennych
i w ogóle.

Problemem były spacery, bo przez pierwsze trzy miesiące moje dziecię jak nie
spało, to się darło, a nie umiałam jej nakarmić na siedząco, więc powrót ze
spaceru odbywał się jak na sygnał ze startówki )) i przy donośnym
akompaniamencie.

Spałam od początku świetnie. Żaba nie budziła się częściej niż co trzy godziny,
zasypiała po jedzeniu natychmiast, a ja zaraz potem. Od początku Żabol miał
własny koszyk do spania, bo Robert się bał, że moglibyśmy przygnieść dziecko.
Moim zdaniem nie było szans, bo mam sen jak królik, ale dzięki temu nigdy nie
bło żadnych problemów z oddzielnym spaniem Żaby. Do kosza miałam blisko, nie
musiałam się schylać i w ogóle dla mnie, Żaby i kręgosłupa było komfortowo.

Jedynym problemem związanym ze spaniem było to, ze żal mi było czasu ))))))).
Zamiast spać, godzinami przyglądałam się Żabie i dziwowałam się, że ta cudna
istotka to poniekąd moje dzieło. Podpisywałam się obiema rękami pod słowami
mamy Ani z Zielonego Wzgórza, która o swojej córce pisała w liście, że "jest
śliczna kiedy śpi, ale jeszcze piękniejsza, gdy się budzi".

Teraz serce mnie boli, że nie mam już tego maleńkiego stworzonka. Te pierwsze
tygodnie to były chwile największej bliskości z żywą istotą, jakie przeżyłam
kiedykolwiek. Tak naprawdę to jest takie przedłużenie ciąży, kiedy nadal się
jest z dzieckiem jednym organizmem. Pozostały mi po tym setki zdjęć, filmy i
wspomnienia, które - nieopatrznie przywołane - za każdym razem budzą
rozpaczliwą tęsknotę, żeby znowu mieć takie maleństwo.

Berek mama Żaby

[bazylea1]

no cóż, ja się naczytałam jak to człowiek ryczy ze wzruszenia i wpatruje się
godzinami ze szczęściem w słodkie maleństwo, czuje zalewajace go fale
miłości... było inaczej, miałam depresję przez 3 miesiące i nie potrafiłam
cieszyć się ze zdrowego dzicka, mimo że w tamtym okresie nie było bardzo
kłopotliwe. życzę Ci abyś cieszyła sie dzieckiem od początku ale lepiej
wiedzieć ze może zdarzyć się też inaczej i nie jesteś złą matką.

[grzalka]

A ja z tego okresu pamiętam głównie wszechogarniające zdziwienie, że po
pierwsze nie jestem niewyspana, po drugie nie mam nawet cienia depresji (byłam
w euforii), po trzecie dziecko nie sprawia żadnych kłopotów (a byłam
przygotowana na wiele, naprawdę). A ona tymczasem od razu załapała technikę
ssania, a moje piersi od początku komputerowo się dostosowywały (żadnych
wycieków, nawałów i innych takich). Przez pierwsze 6 tygodni nie zapłakała ani
razu, co nas trochę z mężem martwiło, na wszelkie zmiany, na które noworodki
reagują płaczem ona reagowała wielkim zdumieniem- oczy jej się robiły okrągłe
jak spodki i miała minę pod tytułem "ojej, a co to się porobiło".
Zaskoczył mnie też zalew uczuć, takiej ogromnej, nie-do-opisania miłości,
która pojawiła się tuż po porodzie, jak tylko Ania popatrzyła mi w oczy. Poród
był ciężki, bo kleszczowy z powodu ostrego niedotlenienia małej i spadku
tętna, ale ja miałam znieczulenie z.o, więc dla mnie on ciężki nie był, wręcz
przeciwnie, byłam w formie w zasadzie od pierwszych chwil po. A miłość
zaskoczyła mnie tak bardzo, bo będąc w ciąży nie czułam specjalnej więzi z
nienarodzoną istotką i czasami wręcz przypominał mi sie film "Obcy".
Od razu po porodzie poczułam "powera" tzn absolutnie niezachwiana pewność, że
ja wiem, czego moje dziecko potrzebuje, choćby mi Niewiadomojakie Autorytety
wmawiały, że jest inaczej. Ignorowałam okrzyki położnych, że moje dziecko za
długo ssie (robi sobie z piersi smoczek!!!) i pozwalałam jej ssać jak długo
chciała i kiedy chciała (obudź ją noworodek nie może nie jeść przez 5 godzin-
to zalecenie Teściowej- pediatry...nie obudziłam). Ja po prostu, nie mając
wcześniej do czynienia z dziećmi, po prostu WIEDZIAŁAM co robić.
Z rzeczy przyziemnych- w czwartej dobie po porodzie wyszłam sama do sklepu i
było to niesamowite wrażenie, że świat nie jest już taki sam i że już nigdy
nie będę mogła być gdzieś sama i nie myśleć, co dzieje się z moim dzieckiem.
Oczywiście nie popadam w przesadę i pierwsze wyjście z mężem zaliczyliśmy, jak
Ania miała 2,5 tygodnia, zostawiając babci odciągnięty pokarm- było
bezproblemowo.
Ania urodziła się w połowie listopada, ale ze spacerami też nie było problemu-
ubierałam ja po prostu, wsadzałam w wózek i na spacer.
Aha, zdziwiło mnie tez jak neutralny zapach ma kupa własnego dziecka-
myślałam, że to będzie większy problem, a nie był żaden ))).
Ogólnie, to pewnie miałam dużo szczęścia, że trafił mi się wyjątkowo
bezproblemowy egzemplarz (drugie dziecko prawdopodobnie sobie odbije) i
dlatego wyglądało to tak, jak wyglądało. Czego i Tobie życzę)))

A jeśli miałabym cos radzić- to radzę zasadę złotego środka- każde dziecko
jest inne, inaczej reaguje i czego innego potrzebuje (dotyczy to tez matki)
więc nie sugeruj się jedynie słusznymi rozwiązaniami typu „śpij zawsze z
dzieckim” lub odwrotnie, nie dokarmiaj mieszanką, bo Ci zaniknie pokarm
(teoretycznie prawda, ale nie we wszystkich przypadkach), nie dawaj dziecku
smoczka (lub odwrotnie) itd. Itp.

Pozdrawiam- Grzałka, mam prawie-już-dwuletniej Ani