piętnowanie jedynakow

[superslaw]

wiecie co..nie wiem jak jest teraz ale za moich czasow bycie jedynakiem bylo
zle...ja czulam sie winna ze jestem sama...rowiesnicy sie ze mnie
śmiali..mowili że jedynacy sa rozpieszczeni..choc wcale m,nie nie
znali..jedynaczka,jedynaczka wołali jakby to było jakies przezwisko...ksiadz
na religii mowil że Boża rodzina to conajmniej 3 dzieci...i tak sobie mysle ze
jakby ktos nie mogl miec wiecej dzieci to co??nie ma Bożej rodziny??jest
gorszy???zastanawiam sie co dziecmi wtedy powodowalo zazdrosc??

[superslaw]

bo tak naprawde co komu do tego ile ktos ma dzieci...

[attiya]

szczególnie księdzu...

[kawka74]

Przypuszczam, że po prostu powielały to, co usłyszały w domu i w zagrodzie.
W tej chwili motyw rozpieszczonego, zapatrzonego w siebie jedynaka nadal żyje i
ma się dobrze.

[superslaw]

naprawde tak myslisz??wiesz co bolalo mnie to bardzo bo nigdy rozpieszczona nie
bylam, rodzice raczej nie byli zamożni i zylismy skromnie...w wiekszosci jednak
tak powtarzaly dzieci z rodzin wielodzietnych..gdzie bylo 5-6 dzieci..

[azile.oli]

Nie przejmuj się. Ja też jestem jedynaczką. Dzieci mnie co prawda
nie przezywały, ale np moja teściowa ma ugruntowane zdanie na temat
jedynaków i nic tego nie zmieni. A najlepszy tekst usłyszałyśmy z
drugą synową, że ona(teściowa) urodziła drugie dziecko na wypadek,
gdyby pierwszemu coś się stało. Usłyszała wtedy ode mnie, że
widocznie dla swojej mamy byłam bezcenna i nikt nie byłby w stanie
mnie zastąpić. Było to oczywiście złośliwe. Sama mam dwójkę dzieci,
bo tak chciałam. Nie przeżywałam traumy z powodu jedynactwa.

[kropkacom]

Pierwszy raz słyszę żeby dzieci śmiały się z innych dzieci tylko dlatego że te
są jedynakami. Raczej się zazdrościło ale nigdy nie wyśmiewało (ale to u nas .

[echo1111]

Ja też dużo przykrości zaznałam od teściowej z tytułu swojego
jedynactwa. Dla niej jedynak to osoba skreślona bo "nigdy nie
musiała dzielić się czekoladą", a moja mama to osoba "wygodna".
Tylko że moi rodzice poświęcali mi dużo czasu, były wspólne zabawy,
spacery, czytanie. A ona pomimo że nie pracowała siedziała przed
telewizorem albo piła kawę z sąsiadkami, nigdy nie bawiła się z
dziećmi, tornister i piórnik swojemu synowi kupiła po miesiącu
chodzenia do szkoły i dziecko nosiło wszystko wrzucone do worka na
ciapy. Więc kto tu jest wygodny? Denerwuje mnie takie
nieindywidualne podejście i myślenie stereotypami.
Zaś jeśli chodzi o ten egoizm i chciwość to jako dziecko zawsze
potrafiłam się dzielić i robiłam to z radością a najbardziej skąpe
były koleżanki z wielodzietnych rodzin więc to mit że jedynak jest
egoistą. Bycie jedynakiem ma swoje wady są nimi samotność,
nieśmiałość, brak umiejętności rozpychania się łokciami (nie było na
kim ćwiczyć) ale z pewnością nie egoizm, chciwość i pazerność.

[kawka74]

Bycie jedynakiem ma swoje wady są nimi samotność,
> nieśmiałość, brak umiejętności rozpychania się łokciami

O, niekoniecznie. Samotność to nie wada, w ogóle nie ta kategoria. Nieśmiałość -
posiadanie rodzeństwa absolutnie nie gwarantuje śmiałości; można pyskować
rodzeństwu, a poza domem nie umieć zliczyć do trzech.
Brak umiejętności walki o swoje (przypuszczam, że to miałaś na myśli) - czy ja
wiem, można się tego nauczyć spokojnie na podwórku czy w szkole, nie trzeba mieć
rodzeństwa. Ale może z rodzeństwem jest łatwiej, tego nie wiem.

[daga_1]

A jednak wszyscy jedynacy, których znam mają więcej dzieci niż jedno. Jak
myślisz, dlaczego?

[ronja2]

daga_1 napisała:

> A jednak wszyscy jedynacy, których znam mają więcej dzieci niż
jedno. Jak
> myślisz, dlaczego?

Bo nikt z nas nie chce powielać schematu jaki wytyczyło wcześniejsze
pokolenie. Odwieczny problem konfliktu pokoleń. Twoje dziecko tez
nie będzie chciało być taką jaka Ty teraz jesteś. Pełna norma.
P.S. Znam jedynaków mających po jednym dziecku.

[alexmartinez]

A ja znam 4 jedynaków w założonych rodzinach i wszycy mają po jednym dziecku. I
nie zamierzają mieć więcej. I co? I nic.

[mrsnice]

w moim, 3 milionowym mieście większość jedynaków jakich znam, ma
jedno dziecko. Ja jestem jedynaczką, i dziecko też mam jedno. I
jestem z tego powodu dumna, że umiałam kontrolować ilość urodzeń.
Zawsze też koleżanki z rodzin wielodzietnych zazdrościły mi mego
status quo. Tak więc ci, którzy o jedynakach wypowiadają się źle, po
prostu im zazdroszczą.

[Gość: jacek226315]

to Ty musisz byc bardzo poplularna jak znasz wiekszosc w Twym
3mln.miescie

[lliimmonka]

a ja znam akurat sytuacje odwrotne, jedynacy też mają jedynaków

[ulap222]

A ja jestem teściową, mam synową - jedynaczkę, w której potwierdza
się reguła egoistki, wygodnickiej itd. Gdy odwiedzam syna i synową
(mieszkają ok 200km ode mnie) i chcę się napić herbaty, to muszę
sobie najpierw umyć kubek, bo zlew czubaty od niemytych naczyń.
Jeszcze nigdy mne niczym nie poczęstowała. Robi sobie sama kawę, czy
tosta, mnie nawet nie pyta czy bym coś zjadła, czy się napiła. Raz
wyjechała po mnie na dworzec (syn był za granicą)i po powrocie do
domu z rozbrajającą szczerością stwierdziła: "ale w domu nie ma nic
do jedzenia". Na drugi dzień ona poszła do pracy, a ja do sklepu,
żeby sobie kupić coś na śniadanie i obiad. Wróciła ok. 19:00, pytam
czy do tej pory jest bez jedzenia, usłyszałam: nie, byłam na
mieście; i tu opowieść co pysznego sobie zamawiała. Dodam tylko, że
pracuje na pół etetu, dzieci nie mają.

[dirgone]

No to chyba masz syna wygodnickiego i egoistę, że kochanej mamusi nawet herbatki
nie poda. No pięknie żeś wychowała potomka, pięknie. I do tego jeszcze fleja, bo
nawet garów umyć mu się nie chce. Nie wstyd ci?

[samson.miodek]

dirgone, a co ma wychowanie syna wspolnego z tym ze synowa nie umyla
garow?
jaki ona miala na to wplyw?Nie twierdze ze kobita ma ciagle siedziec
przy garach, ze facetowi spadnie korona z glowy jak umyje, ale jak
synowa pracuje na pol etatu, to chyba moze przejac troche wiecej
obowiazkow w domu?
I robienie sobie herbaty jak jest gosc w domu i nie zaproponowanie
tesciowej to troche brak kultury.Nic nie wiemy o tym czy syn wtedy
byl w domu czy nie.
Nadal twierdze ze to czy ktos jest egoista zalezy jak byl
wychowany.I to nie ma zwiazku z byciem badz nie byciem jedynakiem

[iwka.j.k]

Rozumiem, że synowa była w pracy od rana do 19.00, to kiedy Ci miała
nagotować? A za bałagan w domu odpowiedzialni są wszyscy jego
mieszkańcy, niegdzie nie jest napisane, ze zmywaniem ma zajmować się
wyłącznie kobieta, nawet jeśli pracuje na pół etatu. A nawiasem
mowiąc to praca od rana do 19.00 to specyficzne pół etatu. Aha,
jeśli ją spytałaś co jadla to Ci odpowiedziała, gdyby odmówiła
odpowiedzi to byłaby burkliwa i źle do Ciebie nastawiona Poza
tym co złego w tym, że zjadła smaczny obiad? A Twoja wizyta u
dzieci, moze była nie w porę? Przecież syna nie było, a synowa cały
dzień pracowała? Po co w ogóle do niej pojechałaś skoro jej nie
lubisz?(to oczywiste, ze jej nie lubisz w kontekście tego co piszesz)

[ulap222]

Gwoli wyjaśnienia: syn był za granicą, ja miałam wyznaczony termin
konsultacji u lekarza, więc musiałam wtedy pojechać. Synowa pracę
skonczyła ok. 12:00, potem pochodziła po sklepach, zjadła obiad na
mieście i odwiedziła swoją mamę. Gdyby do mnie ktoś przyjechał, to
nie wyobrażam sobie nie zadbać o to, żeby przygotować pobyt. Jeżeli
syn jest w domu, to on myje gary, podaje herbatę itp. ONA DBA TYLKO
O SIEBIE. Pierwszy raz był dla mnie szokiem, wyobraźcie sobie,
jesteście u kogoś w domu, gospodarz robi sobie kolacyjkę, przynosi
na talerzyku i zajada SAM! Życzę Wam takiego potraktowania!

[iwka.j.k]

To co teraz napisałaś rzeczywiście zmienia postać rzeczy. Ale
wcześniej byłaś mocno nieprecyzyjna, więc przyznaj, że moj post miał
pewne uzasadnienie...

[kawka74]

Ja też jestem jedynaczką i wiele razy przylepiano mi łatkę rozpieszczonej
egoistki. Ludziom się w pale nie mieści, że rodzeństwo nie jest warunkiem sine
qua non powodzenia wychowawczego, i ten schemat powielają, i częstują nim swoje
potomstwo.
BTW najwyższy poziom egoizmu widziałam u osoby z rodziny wielodzietnej.

[marrysienka]

Najbardziej rozpuszczone są najmłodsze dzieci w wielodzietnych rodzinach. A po
nich są jedynaki.

Uogólniając, bo przecież każde dziecko jest inne, ma innych rodziców, środowisko.

[kawka74]

Nie uogólniaj, bo potem takie kwiatki wychodzą.

[polinetka]

Nie przypominam sobie bym komuś z powodu tego że był jedynakiem dokuczała jako
dziecko. Sama mam jedno bo więcej nie mogę Ja przeżyję i mój jedynak też. Na
szczęście nie od tego zależy na jakiego człowieka wychowamy nasze dziecko.
Pozdrawiam wszystkie mamy (mamy jedynaków też).

[przeciwcialo]

Miałm jedynaków w szkole ale nikt sie z nich nie smiał.

[spacey1]

Byłam jedynaczka i nic takiego nie pamiętam. Czułam sie gorsza od innych dzieci,
ale nie z tego powodu - miałam matkę alkoholiczkę, a ojca wcale nie znałam. I z
tego powodu też nikt mi nie dokuczał. Czyżbym trafiła do jakiegoś idealnego
środowiska?

[hamerykanka]

Ja tez mialam ciezkie zycie jako jedynaczka. Co ciekawe, glownie
nauczyciele dawali mi do wiwatu. Pamietam swoja nauczycielke muzyki
(nie pozdrawiam), ktora czesto, przy klasie, zwracala sie do
mnie "ty jedynaczko". teraz zalosne to sie wydaje, ale jak sie jest
dzieckiem, takie pietnowanie naprawde daje w kosc.

.-)))

[gacusia1]

...i mniej wiecej dlatego,po rozwodzie postanowilam,ze jesli nie
spotkam odpowiedniego faceta to po prostu dam sobie zrobic drugie
dziecko. Los jednak byl laskawszy i teraz mysle o trzecim dziecku ,-)
P.S.Mam starszego brata

[bi_scotti]

Ciekawe jak to jest w Chinach, gdzie teraz znakomita wiekszosc to
jedynacy a na dodatek w wielu miejscach w wiekszosci chlopcy -
ciekawe studium psycho-socjologiczne, co?
Moja najlepsza przyjaciolka jest jedynaczka, ma meza jedynaka i syna
jedynaka. Sa to wspaniali ludzie, wszyscy troje. Uczynni, solidni,
uczciwi do bolu, zyczliwi swiatu i ludziom, ciekawi swiata, z
ogromnym kregiem znajomych i ogolnie po prostu fajna rodzina. Znam
tez mnostwo innych jedynakow, w parach i pojedynczych, ktorzy sa
naprawde swietnymi ludzmi i zaprzeczaja wszystkim stereotypom
egoistow, sobkow i zarozumialcow. Znam tez, oczywiscie, niejedna
osobe z rodziny wielodzietnej, z ktora komunikacja jest trudna i
ogolnie szkoda slow. Ja to mysle tak, ze jak sa sensowni rodzice to
jedno czy piecioro dzieci potrafia wychowac "na czlowieka" a jak
rodzice sami nie bardzo wiedza co robia to potrafia rowno spieprzyc
robote wychowawcza niezaleznie od ilosci posiadanych dzieci. Dlatego
kazdy (kazda ) z nas urodziwszy pierwsze dziecko powinna miec na
tyle oleju w glowie zeby uczciwie i krytycznie spojrzec na swoje
efekty wychowawcze - kto tu nam rosnie w domu? Jesli tylko ten, kto
rosnie budzi niepokoj, ze moze nie bedzie kiedys w przyszlosci
sympatycznym, dajacym sie lubic czlowiekiem, to moze warto sie
wstrzymac z produkcja nastepnego dziecka i najpierw sprobowac
wychowac to pierwsze tak zeby ktoregos dnia nie uswiadomic sobie, ze
chcac-nie-chcac wychowalo sie kilka samolubnych, podsiebiernych,
leniwych, zarozumialych czy nieuczciwych potworow.

[lola211]

Teraz jedynactwo jest czesciej spotykane i nie jest to juz taki
dziwolag, jak kiedys.

[maadzik3]

Nie wiem. Jestem jedynaczka, zadnych takich zachowan z czasow dziecinstwa nie
pamietam i bynajmniej nie bylam jedyna jedynaczka w okolicy.

[18_lipcowa1]

Bylo tak, u mnie w rodzinie nawet. Wszyscy jak nic mieli parki,
tylko moj kuzyn jedynak. I zawsze jako dzieciaki zastanawialismy sie
czemu on nie ma rodzenstwa, bo dla nas oczywiste bylo ze sie ma.
Potem tak myslelismy o nim ze egoista, ze jego rodzice to dziwacy,
ale mysle zesmy sie tego od doroslych nasluchali.

[em-su]

Moja ciotka miala romans jako panienka i zaszla w ciaze, mieli nawet
sie pobrac,ale sie poklocili i rozeszli. Ciotka urodzaila tak
zwanego podrzutka. Nigdy sie juz z nikim nie zwiazala, byla puskata
i wymagajaca. Corce dala wszystko , lacznie z nauka w Anglii. Corka
byla jedynaczka, ale tak naprawde, to dla nas byla po prostu
nieslubnym dzieckiem, wiec czego jej zazdroscic??? Nazwisko miala
inne niz matka, ludzie od razu wiedzieli, ze to podrzutek. No i
zazdroscila nam, ze mamy tatusia, i to ona nam zazdroscila.

Ona jednak potwierdza regule, ze jedynacy sa rozpieszczeni.
Jak matka zainwestowala w nia, wyslala na naukli do Anglii, kilka
lat uczyla sie angielskiego prywatnie, biegala na dwa studia
rownoczesnie. Wyksztalcila sie, ale w Anglii sie jej tak spodobalo,
ze uciekla tam, pisze uciekla, bo moja ciotka w przyplywie zalu, ze
corka wyjechala i zostawila ja sama, to ciortka powiedziala, ze jej
corka jest niewdzieczna, bo ona jej wszystko dala, a ta wyjechala i
nie czuje sie w obowiazku dbac o matke.

Moja ciotka tak sie zawiodla na swojej corce jedynaczce, ze
zwariowala, po prostu trafila do szpitala psychiatrycznego na chyba
2 miesiace. To wszystko z powodu samotnosci, z ktora nie mogla
sobioe poradzic po tym jak corka ja olala. I myslicie ,ze corka
wrocila, otoz nie, nawet jej nie odwiedzila, bo podobniez miala
prace. To mnie i moja siostre druga ciotka blagala by wziac ciotke z
psychiatryka na swieta.

Wiec cos w tym jest z tymi jedynakami.
Czasem ludzie sa po prostu bezplodni, i lecza sie zeby miec chociaz
jedno dziecko, dlaczego wiec mam zazdroscic ze ktos jest jedynakiem,
to raczej wspolczuc trzeba, ze rodzice bezplodni, a leczenie takie
drogie.

[lubie.garfielda]

Co do niepłodności i "wypracowanego" tylko jednego dziecka to sądzę,
że brak rodzeństwa wynika raczej z tego, że za leczenie ludzie
zwykle się biorą po paru latach tradycyjnych prób... leczenie nie
zawsze załapuje od razu.. potem ciąża (może być dość forsująca)...
odchowanie dziecka. I latka lecą.

[kawka74]

> Wiec cos w tym jest z tymi jedynakami.

To znaczy co? Czy liczne rodzeństwo gwarantuje opiekę na starość?

raczej wspolczuc trzeba, ze rodzice bezplodni, a leczenie takie
> drogie.

Skądeś Ty się, kobieto, urwała?

[azile.oli]

Można mieć kilkoro dzieci i żadnej opieki na starość. Jedynactwo tu
nie ma nic do tego. To chyba normalne, że jak się ma tylko jedno
dziecko , to się inwestuje w jedno, bo się inaczej nie da. Ten
jedynak ma często spełnić rodzicielskie oczekiwania i oczywiście na
nim spoczywa obowiązek opieki nad rodzicami. Ja się zastanawiam, czy
jakby ta ciotka miała jeszcze jedno dziecko, które by mieszkało w
kraju, to też by tak narzekała na niewdzięczność córki, czy może
chodziłaby dumna, że zrobiła karierę za granicą. To nie jest żaden
syndrom jedynaka. Tak samo może wyjechać dziecko z licznej rodziny i
raczej nikt nie nazywa go niewdzięcznikiem. Córka nie decydowała o
posiadaniu lub braku rodzeństwa. Oczywiście powinna zapewnić matce
opiekę, ale nie dlatego, że jest jedynaczką. Dzietność rodziców nie
ma tu nic do rzeczy.

[e_r_i_n]

em-su napisała:

> Wiec cos w tym jest z tymi jedynakami.

No. Zdecydowanie wszyscy jedynacy to psychopaci. Ale jak widać na twoim
przykładzie, nie tylko jedynacy.

[ronja2]

Em-su,
zachowanie Twojej kuzynki bynajmniej nie jest wynikiem jedynactwa,
tylko olbrzymiej dawki asertywności. Po prostu dziewczyna uciekła od
toksycznej emocjonalnej szantażystki. Twoja ciotka wmówiła sobie że
wychowując córkę, hoduje sobie opiekuna na starość. Nie masz pojęcia
jak się żyje z kimś takim. Ja osobiście znam kilkoro jedynaków -
teraz juz dorosłych - to świetni ludzie. Ja osobiście mam jedno
dziecko i jest to mój wybór (i chłopa mojego też). Decyzja
podyktowana zarówno względami ekonomicznymi jak i naszym egoizmem. A
teksty że powinnam mieć drugie dziecko na wypadek gdyby temu coś się
stało normalnie doprowadzaja mnie do szału. Hitem hitów było
stwierdzenie które usłyszałam od kilku osób: zamiast kupować psa
powinniście sobie drugie dziecko urodzić. K..a mać!! Dziecko ZAMIAST
(?) psa??? Nikt w moim życiu nie pojawił się ZAMIAST kogoś!!!
ZAMIAST to ja sobie pomidorówę a nie rosół mogę zjeść!!!

[karma79]

Wydaje mi sie, że w tym przypadku to nie problem jest to że dziecko
było jedynakiem - tylko, że Twoja ciotka chciała mu wynagrodzic to
że jest "podrzutkiem".

[ichi51e]

Nie no, piekna rodzina, o kuzynce "podrzutek"... Zobacz sobie glupia w
slowniku co podrzutek znaczy...

[lola211]

a ta wyjechala i
> nie czuje sie w obowiazku dbac o matke.
Jednym slowem toksyczna mamuska.
Dobrze dziewczyna zrobila, to nie swiadczy o rozpieszczeniu tylko o
zdrpwym rozsadku dziewczyny.

[qunegunda]

>Corka
> byla jedynaczka, ale tak naprawde, to dla nas byla po prostu
> nieslubnym dzieckiem, wiec czego jej zazdroscic??? Nazwisko miala
> inne niz matka, ludzie od razu wiedzieli, ze to podrzutek. No i
> zazdroscila nam, ze mamy tatusia, i to ona nam zazdroscila

nic dziwnego, że "uciekła"

em-su

[nangaparbat3]

Alez Ty bredzisz.
Ten "podrzutek" byl czarna owca w Twoje cudownej rodzince, obarczyliscie ja wina
za chorobe psychiczna jej matki, i diabli wiedzą za co jeszcze.
Dobrze zrobiła, że została w tej Anglii.

[tejut]

em-su napisała:

Oto i mamy postęp. Na wsiach instalują internet, a później tego typu wypowiedzi...

[nutka07]

Nie wiem kiedy byly 'Twoje czasy' ale za moich mnie nic takiego nie spotkalo.
Owszem gdzies cos sie slyszalo, ze jedynak rozpieszczony bo sam ale osobiscie
mnie nie nie dotknelo.

[glosmo]

em-su, ło Jezu a Ty z jakiego zaścianka uciekłaś?

[superslaw]

wiec już wiecie kiedy były moje czasy...takie zachowanie dotyczylo mojego
bloku..i podworka gdzie niestety bylo raczej mało jedynaków(na 5 klatek bloku ze
dwie rodziny) potem jak byłam nastolatka przestało mi to ciążyć i nie miałam
trudu w zdobyciu chlopaka ani kolezanek..jednak jako dziecko pamietam że bardzo
to przeżywałam...

[hella_79]

rany boskie, to co Ty za ludzi miałaś dookoła siebie??? szczerze współczuję. jak widać po moim nicku jesteśmy równieśniczkami i ja nigdy, ale to nigdy nie spotkałam sie z jakimikolwiek przykrościami czy też w ogóle przytykami/uwagami na temat tego, ze jestem jedynaczką.
w ogóle w moim otoczeniu (podstawówka, przedszkole) było paru jedynaków i nigdy nikt nie zwracał uwagi na "stan posiadania" jezeli chodzi o rodzeństwo.

[travka1]

dziwne rzeczy piszecie bo mi w podstwowce to dzieciaki
zazdroscily ,ze jestem jedynaczka a w liceum jak ktos sie
dowiadywal zem jednato sie dziwil-o? a nie widac po tobie

[lukr.ecja]

moja córka jest jedynaczką i to raczej ja jestem piętnowana, ze mam
tylko jedno dziecko. Sama pochodze z wielodzietnej rodziny ( jest
nas 5) I pamiętam jak "mądre baby" dogadywały mi czasami "a kiedy
mama będzie rozić, a nie choruje?" Bo wg tych starych prukw, ciąża
to choroba. Co najlepsze, to same mialy po co najmniej troje dzieci
a ja przez bardzo długi czas byłam jedynaczką a potem tak jakoś
rodzicom wyszło

[methinks]

Jestem jedynakiem i nie przypominam sobie, zeby ktokolwiek robil mi z tego
powodu wyrzuty. Rozpieszczony chyba tez nie jestem, nie oczekuje od nikogo
pomocy ani czegokolwiek za darmo, sam zarabiam i utrzymuje dom, jestem od 4 lat
w zwiazku. Wszystko dosc normalne.

[ja_inaczej]

Miałam tylko jedno rodzenstwo i kiedy ksiadz na religii powiedzial
ze Boza rodzina to 3 osobowa +2rodzicow bylo mi nie wesolo.Bo nagle
wszyscy zaczeli mi mowic o tym ze moi rodzice zyja w grzechu. A juz
jak dowiadywali sie ze mnie i siostre dzieli pzrepasc wiekowa to
rodzice zostali zwyrodnialcami ktozry nie wprowadzaja w zycie Bozych
zasad.No i bylismy patologia z tego samego faktu.

I tak po wielu latach mam 3 dzieci (nie ma to nic wspolnego z
iloscia dzieci o ktorej pisalam wyzej) i znowu jestesmy
patologiczna rodzina wieledzietna.

No tak. Xsiadz ma zawsze racje.

[mikewodzowski]

Boża rodzina... To jasne Jezus tez miał dwójkę rodzeństwa, tylko zapomniano o
tym napisać, ale xsiadz wie lepiej jak dokopać dziecku.
To jest to słynne pozytywne wzmocnienie.
Ja mam córkę ośmioletnią która raczej będzie jedynaczką, bo żadnych planów nie
mamy. Najgorsze jest to że nikt z rodziny mojej Żony nie ma jeszcze dzieci (a są
tam osoby w wieku przed trzydziestką - mówię o kuzynkach i siostrze)wiec nasza
mała nie nikogo do zabawy. Oczywiście presja rodzinna jest na drugie dziecko;
ciekawe dlaczego nie ma presji na inne dziewczyny w rodzinie(bezdzietne). Takie
są uroki rodzinne. Na szczęście mamy przyjaciół z dziećmi w podobnym wieku tak
to nędza. Teraz jedynactwo może być normą, ludzi nie stać na dzieci. Szczególnie
jeśli jest duża różnica wieku, no i przede wszystkim czas poświęcony dziecku tez
dużo zabiera. A czas poświęcony musi być.

[lolinka2]

mikewodzowski napisał:

> Boża rodzina... To jasne Jezus tez miał dwójkę rodzeństwa, tylko
zapomniano o
> tym napisać, ale xsiadz wie lepiej jak dokopać dziecku.


Akurat Jezus tego rodzeństwa miał więcej niż 2. Trochę kiepawy
przykład....

[sanciasancia]

Kołaczą mi się jakieś złośliwości podszyte zazdrością, ale chyba to nie było dla
mnie ważne. Zresztą mówiły to osoby dużo bardziej egoistyczne niż ja.
Za to kiedyś usłyszałam, że jestem straszną egotyczką, co jest jak najbardziej
prawdziwe i nie w formie zarzutu, tylko stwierdzenia faktu.

[daga_1]

o nich. Niestety jedynacy są nastawieni na to, ze im się wszystko nalezy. Są w
domu sami i nie muszą się z nikim niczym dzielić i przenoszą to na inny grunt.

[joanna_poz]

daga_1 napisała:

> o nich. Niestety jedynacy są nastawieni na to, ze im się wszystko
nalezy. Są w
> domu sami i nie muszą się z nikim niczym dzielić i przenoszą to na
inny grunt.

jedynacy nie są w domu sami.
mają matkę, ojca (tudziez innych domowników) i to z nimi się dzielą.
to czy nauczą się dzielić zależy od wychowania, a nie od jedynactwa.

[kawka74]

Są w
> domu sami i nie muszą się z nikim niczym dzielić i przenoszą to na inny grunt.

Bzdura - tak, jakby jedynymi osobami, na których można ćwiczyć dzielenie się,
było rodzeństwo.
Już pisałam wyżej - najwięksi egoiści, jakich znam, pochodzą z rodzin
wielodzietnych, gdzie każdą zabawkę trzeba było sobie wyszarpywać i chować swoje
rzeczy po kątach, żeby nie zabrali.

[sanciasancia]

Zresztą były ostatnio badania psychologiczne, które to potwierdziły.

[kawka74]

Oby tylko z tych badań nie wynikły kolejne stereotypy
Ale stereotyp Jedynaka-Zapatrzonego-w-Siebie-Egoisty - długo jeszcze będzie
wlókł się za nami jak smród za wojskiem.

[karanissa]

No naprawde nie przypominam sobie, zebym kiedykolwiek spotkala sie
z "pietnowaniem" jedynactwa (a jestem jedynaczka). I w ogole jak tak
siegne do czasow szkolnych, z trudem moge sobie przypomniec, kto byl
jedynakiem, a kto nie byl (oczywiscie oprocz tych, z ktorymi bylam
blisko, bo to pamietam). Nikt nie czul sie lepszy z tego powodu, ze
ma lub nie ma rodzenstwa. Nie omawialo sie tego tematu, nie
przypinalo jakichs latek (typu "jedynak - na pewno
rozpieszczony", "majacy rodzenstwo - nie zostanie sam na starosc").

Stereotypy jakies.

[ladyinred00]

A mnie zawsze bardzo bolą takie teksty Moim zdaniem jest to przejaw chamstwa
i znieczulicy. Ja np mam bardzo chorego brata, z porażeniem mózgowym, który
wymaga stałej opieki lekarskiej i jest w takim specjalnym ośrodku. Brat jest
młodszy i rodzice już nie chcieli mieć następnego dziecka, nie daliby rady po
prostu. Jakoś często tak było, że ludzie których znałam niezbyt dobrze nie
wiedzieli o moim bracie, każdy postrzegał mnie jako jedynaczkę, zreszta de facto
wychowywałam się jak jedynaczka przez większość życia. Trudno mi też było od
razu przy zapoznaniu kogoś nowego wyskakiwac z moja rodzinna tragedia. I
pamiętam, że zawsze bardzo bolały mnie takie stereotypy, nie tylko wobec mnie,
ale też wobec rodziców, którym nierzadko zarzucano egoizm i wygodnictwo,
nieznajac tematu. Może czasem trzeba ugryźć się w język, bo nie wiemy co stoi za
jedynactwem, czasem lata walki o dziecko. Sama planuję jedno, góra dwoje dzieci.
Mimo wszystko miałam szczęśliwe dzieciństwo, myślę, że zostałam dobrze wychowana
i jedyna moja trauma to nie samotność, ale właśnie krzywdzące podejście innych
ludzi.

[edwina2111]

Dla mnie stereotyp upowszechniany w społeczeństwie, że jedynacy to
rozpieszczeni egoiści, to jeden z najbardziej krzywdzących mitów.
Dlaczego niby to taki pewnik?
Równie dobrze rozpieszczonym egoistą może być najmłodsze dziecko w
rodzinie (szczególnie, gdy rodzeństwo nieco już podrośnięte),
dziecko chore (o którego rodzice bardzej drżą niż o zdrowego brata
lub siostrę), ukochany synuś vel córeczka mamusi lub tatusia (bo
bardziej chcieli mieć chłopca niż dziewczynkę bądź na odwrót),
wyczekany syn spadkobierca rodu (bo nadal są rodziny z ciśnieniem na
dziedzica, a tu na złość same dziewczynki)... Można wreszcie
rozpuścić dowolną ilość potomstwa, w myśl zasady "niech one mają
wszystko, czego ja nie miałem". Takie dzieci w odpowiednich
warunkach mają również wielkie szanse na zostanie rozpieszczonymi
egoistami.

Wg mnie wszystko zależy od mądrości i wiedzy wychowawczej rodziców.
Można skrzywić psychikę i wychować zapatrzonego w siebie sobka w
każdej rodzinie dowolnie dzietnej. Posiadanie rodzeństwa nie jest
panaceum na egoizm. Już raczej zamiast mnożenia dzieci z lęku przed
jedynactwem (a nie z potrzeby serca) wybrać się na jakiś kurs
świadomego rodzicielstwa, czytać i interesować się wychowaniem
latorośli, być refleksyjnym i krytycznym w postępowaniu.

Ja, im więcej lat mi przybywa, widzę tak naprawdę jedną ciemną
stronę bycia jedynakiem- to przytłaczające mnie poczucie
odpowiedzialności za starzejących się rodziców. Im bardziej są
starsi, tym bardziej się martwię, jak sobie poradzą, dzwonię,
sprawdzam, czy wszystko OK, czy są zdrowi niemal codziennie. Mój mąż
nie ma takiej potrzeby kontaktowania się codziennego z rodzcielami,
bo jest to rozłożone równomiernie na rodzeństwo. Ja już po jednym
dniu mam kaca moralnego, że ich zaniedbuję, że może im się coś
stało, że może potrzebują pomocy w jakieś sprawie, a nie chcą mi
zawracać głowy. Nie mam na kogo przerzucić choćby części tego
poczucia odpowiedzialności i lęku o nich.

Dobre wychowanie=dobre owoce.

[mikewodzowski]

Wszystko zależy od rodziców. To w kwsetii opieki na starość.
Moja Żona ma np. bardzo toksyczną matkę która jej z domu (do mnie) puścić nie
chciała. Bo córka za nią wszystko robiła, swojego życia nie miała - bo się nad
matką litowała. Nawet się od mamy dowiedziała że nie może jej opuścić na starość
bo kto się nią zajmie; kij że ma drugą córkę młodsza i bez zobowiązań (cytat-ale
ona jest jeszcze mała). Tu wchodzi kwestia które dziecko lepsze. Ja uważam ze
rodzice którzy hodują swoje dzieci jako zabezpieczenie na starość są przegrani.
Dzieci im odpłacą za nadobne, nie z zemsty - tak zostały wychowane.
Ważne aby wychować dziecko tak aby samo chciało pomóc rodzicom.
Dziecko jest osobnym czlowiekiem, nie możemy jako rodzic niczego od niego żądać
- możemy prosić. Argument - ty musisz bo jestem twoim ojcem działa odwrotnie -
nic co powstaje z musu nie jest dobre.

[lavvendowa]

Nie wiem, kiedy były "moje czasy" założyciela wątku, ale ja nic takiego nie
zauważyłam. Jedynaków dokoła było zawsze mnóstwo, więc trudno byłoby kogoś z
tego powody "napietnować". W peerelu, w którym się urodziłąm i wyrosłam
jedynactwo było raczej normą niż wyjątkiem. U mnie w klasie w podstwówce
(centrum Way) nie było ani jednej osoby, która miałaby więcej niż jedną osobę
rodzeństwa... Owszem zdarzyło mi się słyszeć, ze jedynacy to "egoiści", zawsze
uważałam to za równie głupie jak "rudzi są wredni" a "brunetki namiętne"
Byłam zawsze towarzyska, lubiana i nie odczuwałam braku rodzeństwa. Dopiero
teraz czuję jak Edwina, ze spada na mnie cały ciężar opieki nad rodzicami.

[bambambama]

a jezus miał rodzeństwo?

[kawka74]

miał
tyle że kontakty nie były chyba zbyt ścisłe

[ichi51e]

Zadna zazdrosc - moim zdaniem to atawizm, pozostalosc z czasow gdy
wiekszosc dzieci jednak umierala mlodo. Z punktu widzeia biologii
jedno dziecko jest rzecza nienaturalna, np oznacza slabe geny (nie
mowie ze tak jest w rzeczywistosci, postep medycyny wszystko
zmienil)dlatego przez reszte spolecznosci jest postrzegane jako rzecz
niepokojaca. No i dlatego dorabia sie teorie: moj typ to te "wygodne
matki" (z tej samej polki co niekarmiace piersia i te wyrodne suki co
rodzily przez cesarskie ciecie...)

Jedynaków rodzice karmia łyżeczką do 18 roku zycia

[lolinda1]

Jestem jedynaczką, mój maż jest jedynakiem i moja teściowa jest jedynaczką.


1.Ja lepiej dogaduje się z jedynakami mój mąż , moja przyjaciółka też jest jedynaczką.
Czy ktoś też tak ma?

2.Mnie też postrzegano jako rozpuszczoną i niesamodzielną. Co nie było prawdą ja jestem dzieckiem przedszkoli, świetlicy, koloni i nosiłam klucz na szyi. Zdarzył mi się że jakaś rzadko widywana ciotka się zdziwiła że tak sprawnie obieram ziemniaki

3. Mój mąz tez jest jedynakiem jedynakiem ludzie nas trktują nas jak SZCZĘŚCIARZY, co wcale nie jest prawdą np. był taki okres, że pracował tylko mój mąż (ja mam poważne problemy ze zdrowiem) i moja mama przygotowywała nam jakies jedzenie (nic nie chcieliśmy) i gdy odbierałam tą zupę i schabowe to koleżanka mojej mamy „no tak jedynaczka sama sobie nie ugotuje|.


4.Mój mąż bardzo schudł bo pali , ale się z tym kryję, jego mama ( tez jedynaczka) zrobiła by na taka jazde, z umieraniem włącznie. Moja kuzynka (nie jedynaczka) walnęła od razu, ze ja nie umiem prowadzic kuchni i go głodze bo jestm jedynaczką.

Takie sytuację sa nagminne, ale mnie to nie rusza


5.Uważam, ze jedynacy nie wyrabiają w sobie umiejętności przepychania się łokciami, co jest pewnym kalectwem w zyciu. Ja zawsze marzyłam o 2 dzieci, ale niestety jestem chora i jedno będzie sukcesem i boję się, że wszyscy będą się nad nim trzęśli i wyrośnie taka gapa

6. Największymi egoistami są osoby z rodzin wielodzietnych, oni walcza o wszystko nie patrząc na nic. Z punktu widzenia dorosłego życia to jest to dobry model.


7 Niedawno mojej koleżnce jedynaczce zmarła mama, dużo przeszły w życiu razem.
Owa koleżanka , stwierdziła, ze tak naprawde nie z kim podzielić się bólem (ojciec zmarł pare lat wcześniej na SM), nikt tak naprawdę nie tęskni tak jak ona, nikt z nią nie wspomina.
Muszę powiedzieć, że mnie to przeraża.


8.Dla równowagi moja teściowa jest jedynaczka i uważa, ze wiecej niż jedno dziecko to patologia. Jest to osoba dla której wygląd zewnętrzny jest bardzo ważny i np. uważa, ze meżowie wstydzĄ się swoich ciężarnych żon. Ona jest egoistką, świat zaczyna się od niej, nigdy nie miała większych problemów , pochodzi z bardzo majętnej rodziny.
Z drugiej strony szantażuję swojego syna zdrowiem i trzyma na krótkiej smyczy.
Ma jednak jedno cenne spostrzeżenie, jeżeli jest jedno dziecko to zajmie się rodzicami (ona bardzo dobrze zajmuje się swoja długowiecznym ojcem) , a jak jest np. dwoje dzieci to jedno patrzy na drugie, a jak jest jedno to wszystko jasne i nie ma problemu podziału majatku.

[ludwik_13]

W moich czasach jedynkaow było sporo (roczniki wczesnych lat 60-
tych). Z opowieści Mamy wiem, że nie były to czasy sprzyjające
matkom, zwłaszcza w pracy. Sporo kobiet rezygnowala z pracy do
czasu, aż dziecko/dzieci pódą do szkoły. Mieszkalam w Warszawie, w
klasie było nas pół na pół, reszta z bratem lub siostrą. Nie było
nikogo, kto miałby więcej rodzenstwa, w moim bloku mieszkała jedna
rodzina z 3 dzieci i był to ewenement. Tam gdzie pojawialy się
większe stadka - to na ogół były rodziny dysfunkcyje i z problemami.
Mąż też jednynak, dzieci mamy dwojkę - z wyboru. Wydaje mi się, że
bylam bardziej altruistyczna, dzielenie się przychodziło mi bez
trudu, doskonale znosilam wyjazdy np na kolonie (lubiłam stadne
życie). Ze względu na warunki mieszkaniowe własny pokój dostałam jak
byłam w 6 klasie i pamiętam, że było to szczęście, bo wtedy już tego
naprawdę bardzo potrzebowałam. Tymczasem moje paskudy (dziś już
dorosłe) kłócą się do dziś o większy kawałek ciasta. I to na
serio!!! Przywiązują większą wagę do "mieć" . Pilnują swojej
wlasności, podczas gdy ja miałam do niej taki trochę kołchozowy
stosunek. Ale trzeba pamiętać, że od 12 tygodnia życia hodowałam się
w żłobku.... Potemprzedszkole ...

[jurek.powiatowy]

Kto ma tylko jedno dziecko to grzech czyni. Ty i Twój partner powinniście mieć
trójkę dzieci, tak aby dziecko zastąpiło Was po Waszej śmierci i plus jeszcze
jedno to trzecie, żebyście zostawili po sobie świat, w którym będzie o jednego
człowieka więcej. A nie pieski, kotki a dzieci to nie ma kto rodzić?

[liwilla1]

i stereotyp. madrzy rodzice wychowaja jedynaka (jedynaczke) na madrych,
empatycznych ludzi. a glupi z gromadki dzieci moga zrobic aspoleczne jednostki
nieprzystosowane do zycia w grupie.

[myelegans]

Zgadzam sie z liwilla. I dziwi mnie operowanie stereotypami, ktore,
sa no wlasnie, tylko stereotypami.
Moje najlepsze przyjaciolki od podstawowki do teraz to jedynaczki,
cechy wspolne to: niezwykla lojalnosc i szanowanie przyjazni i
zwiazkow miedzyludzkich, empatia, hojnosc, i nieprzywiazywanie zbyt
duzej wagi do rzeczy materialnych.
Jedynacy SA bardziej przebojowi i robienie tzw. kariery przychodzi
im latwiej

PS.

[myelegans]

Jak widze, to te forumki, na ktore zawsze zumuje i cenie je za
madrosc, zdrowe podejscie do wielu rzeczy, wnikliwosc,
analitycznosc, i ogolna "fajnosc" to... jedynaczki.
Zbieg okolicznosci?

[wj_2000]

Cóż. Historia człowieka jest długa. Dziesiątki tysięcy pokoleń. Nie
byłośrodków antykoncepcyjnych, ba ludzie długo nie widzieli związku
seksu z narodzinami potomka. (Jeszcze na początku 20 wieku polski
podróżnik Malinowski napotkał takie plemię gdzieś na Borneo czy w
okolicy).
Więc normą był "co rok prorok". W tej sytuacji z pewnością nie
roztkliwiano się nad każdą rzadką kupką. Zmarło jedno, czy drugie,
czy trzecie to i tak sporo zostało.
To było tak niedawno!!! Moja matka była 13-ta w rodzinie! Jej
najstarsza siostra miała już "tylko siedmioro", a ona sama nas troje.
Reakcje rodziców na zachowanie dzieci były w znacznym stopniu
kształtowane pod presją tej ogromnej liczby potomstwa. Gdy się (z
powodów zdrowotnych) okazywało, że para musi poprzestać na jednym,
chowało się ono w warunkach skrajnie odmiennych do całej reszty. I
inne wyrastało. A że ludzie na ogół nie lubią odmieńców, niezależnie
od "kierunku inności". Gdy dużo głupszy od reszty - prześladują,
wyżywają się. Gdy mądrzejszy, bardziej utalentowany, uruchamia się
zawiść i szukanie racjonalizacji dlaczego "on" ma sukces, a ja nie.

W dzisiejszych już czasch rodziny wielodzietne są prawdziwą
egzotyką. Przeważnie jedno dziecko, albo dwoje. W dodatku przeważnie
(przynajmniej w rodzinach inteligenckich) traktowane nadopiekuńczo.
Więc takie dziecko z pary rodzeństwa, też jest prawie jak dawny
jedynak. Zosały same jedynaki i problem istoty "jedynactwa" chyba
sam się rozwiązał, albo rozwiąże się niebawem. Chyba już tylko
ludzie starsi (owe teściowe!) mają takie asocjacje.

[blanka_32]

Ja jesem jedynaczką, z czym jest mi bardzo dobrze. I ani razu nie
spotkałam się ze złośliwościami ze strony kolegów z tego powodu. Dla
nich to było normalne

[leeloo2002]

Jaki ma sens grzebanie w przeszłości?

[toniesamowite]

sama mam rodzenstwo i czego mnie to nauczylo? ze trzeba walczyc o
swoje (tluklam sie z rodzenstwem o lepsza zabawke ,czy slodycze,
byla zazdrosc o uwage rodzicow).Jedynacy wydaja sie bardziej
wyluzowani) Moj syn to jedynak (nie wiem czy zdecyduje sie na
drugie dziecko), cala uwaga doroslych skupia sie na nim, nie jest o
nikogo zazdrosny.Jedyna roznica wynikajaca z jedynactwa jest taka-
moim zdniame- ze jedynak jest na poczatku bardziej bezradny w
kontakcie z grupa dzieci-musi sie nauczyc walczyc itp

[myelegans]

> moim zdniame- ze jedynak jest na poczatku bardziej bezradny w
> kontakcie z grupa dzieci-musi sie nauczyc walczyc itp
Polemizowalabym, jedynacy, dlatego, ze sa w centru uwagi, rodzice
poswiecaja im wiecej czasu, sa bardziej przebojowi, nie boja sie
wyglaszac swojego zdania i bronic swoich opinii, bo w domu sa
wysluchiwani, i nauczeni sa polemiki z doroslymi.
Kiedys czytalam jakies zestawienia, ze wiekszosc CEO z Fortune 500
to... jedynacy, albo najstarsi z rodzenstwa, czesto z duza roznica
wieku.
Juz tez udowodniono (badania z zeszlego roku), ze pierworodni i
jedynacy maja wieksze IQ i sa ambitniejsi zawodowo, sa przywodcami
itd..

myelegans...

[kropkacom]

> Juz tez udowodniono (badania z zeszlego roku), ze pierworodni i
> jedynacy maja wieksze IQ i sa ambitniejsi zawodowo, sa przywodcami
> itd..

A jak pierworodne są bliźniaki?

[myelegans]

kropkacom napisała:

> > Juz tez udowodniono (badania z zeszlego roku), ze pierworodni i
> > jedynacy maja wieksze IQ i sa ambitniejsi zawodowo, sa przywodcami
> > itd..
>
> A jak pierworodne są bliźniaki?

Dobre pytanie, ale to chyba inna kategoria niz jedynacy czy pierworodni.
Szczerze, nie wiem.....

myelegans

[toniesamowite]

zgadzam sie z Toba))co nie znaczy,ze jedynak w pierwszym
zetknieciu z grupa dzieci radzi sobie wysmienicie)moj syn dlugo
nie chcial dostosowac sie do zasad panujacych w przedszkolu.Wolal
rozmawiac z przedszkolanka,bawic sie kolo niej-zabawy w przedszkolu
okreslal jako glupie i pytal sie mnie na poczatku co ma robic jak
Zdzisiu bije, zabiera zabawke,albo gryzie.Takie zycie-gdzie sie mial
nauczyc reakcji na takie zachowania? w domu,gdzie jest jesynym
dzieckiem nie mial takich mozliwosci.

Moj tez taki byl.....

[myelegans]

dzieci byly glupie, najlepiej dogadywal sie z pania, ktora uwielbia,
za to teraz jest przywodca stada, wyrobil sobie autorytet i ma
przyjaciela "na cale zycie" jak powiedzial, moze sie z nim nawet
ozenic. No coz tu gdzie mieszkam, to legalne, wiec kto wie
Sam na sam dogaduje sie swietnie, w grupie sie dostosowuje, ale to
chyba cecha kazdego przedszkolaka na poczatku, przeciez w domu nie
ma 15 rodzenstwa w tym samym wieku. Pierworodne dziecko tez bedzie
mialo takie same zachowania, jak w domu do towarzystwa jest np.
niemowle.

Co do bicia, wyrywania zabawek itd. u nas w przedszkolu panuje
zasada (wypisane wolami na tablicy), ze takie zachowania sa
nieakceptowalne i o dziwo dziala. Wyciagane sa konsekwencje, rodzice
powiadamiani na pniu i po miesiacu grupa funkcjonuje.