Z wózkiem w tramwaju.....

[neronka]

Dziewczyny
na forum Kobieta założyłam wczoraj wątek o tym czy ludzie pomagają kobietom z
wózkiem w tramwajach i autobusach.
Jeśli któraś z was jest ciekawa czego można sie dowiedzieć o mamach z dziećmi
podróżujących środkami komunikacji miejskiej na zapraszam do poczytania:

www1.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=16&w=8912466
Teraz jak znam nastawienie niektóych młodych ludzi do takich jak ja to już
chyba będę chodzić na piechotę.....

[monika.zdz]

Myślę,że nie ma się co przejmować tymi bezdzietnymi frustratami,którzy wypisują
głupoty po to,żeby sprowokować ostrzejszą dyskusję. Jak sami będą mieli dzieci
zmienią front. A,w tramwjach czy autobusach są miejsca przeznaczone dla kobiet
z dziećmi i jeżeli nikt nie ma zamiaru ustąpić trzeba egzekwować swoje prawa.
Ja tak robię. Jeżeli jeżdżę bez dziecka i siedzę akurat na takim
miejscu,również ustępuję gdy jest taka potrzeba. Chodzić na piechotę można ale
to nie jest rozwiązanie problemu tylko uciekanie przed konfrontacją. Umówmy
się ,kobieta z dzieckiem ma swoje prawa-musi je znać i egzekwować. W
dzisiejszym świecie pełnym aroganckich egoistów to jest jedyny sposób.

[neronka]

Wiesz jak przeczytałąm o tym że dziecko trzeba przywiązać szelkami żeby nie
darło japy, to aż mi sie słąbo zrobiło.
I to piszą kobiety....
Chyba nie matki.

[jagienka.harrison]

Wiesz, jak mieszkałam jeszcze w Warszawie to raz pojechałam tramwajem z
wózkiem. I moje uczucia to : nigdy więcej! Nie powiem, bo nawet ktoś mi chciał
pomóc z wózkiem, ale jak już usiadłam to ludzie mi puszczali takie spojrzenia,
że na początku myślałam, że może się tylko pomalowałam na połowie twarzy...
Miałam tak dość (młodych zwłaszcza!) ludzi, że wysiadłam o przystanek
wcześniej i wracałam na piechotę.
teraz mieszkam w Anglii i tutaj 1/3 autobusu jest przezanczona dla matek z
dzieckiem/inwalidów i dopiero się ludzie patrzą na tych, co tam siądą bez
dzieci ! Jednak nie zdecydowałabym się na jazdę w godzinach szczytu.
Ale wiesz jak to jest, dopóki ktoś nie będzie zmuszony sam pojechać
autobusem/tramwajem z wózkiem to nie zrozumie! A co do tych szelek to...
trochę się uśmiałam próbując sobie wyobrazić dwulatka przypiętego szelkami do
matki

[neronka]

Tak, jednak kultura zachodnioeuropejczyków jest na wyższym poziomie.
U nas coś takiego jest niewyobrażalne.
Walka o byt trwa nawet w tramwaju.....
To przykre.

[johana2]

Ale masz fajne dzieciaki! Ekstra!

[johana2]

oczywiście myślę o Dzdze i Jasiu

[johana2]

upps! Chyba jestem nie wysoana. Oczywiście Mika!

[neronka]

Dzięki za docenienie urody moich dzieci.
Dla każdej mamy to największy komplement.
daga

[aniadr70]

Mieszkam w Krakowie i często jeżdżę autobusem, czasem tramwajem z wózkiem.
Nigdy mi się nie zdarzyło, żeby ktoś odmówił pomocy. Często ktoś sam z siebie
podchodzi i proponuje pomoc (nawet wtedy, gdy autobus jest niskopodłogowy i
swobodnie sama wjadę). Z moich obserwacji wynika, że w Krakowie ludzie są
bardziej uprzejmi niż w innych miastach i ustępowanie miejsca czy pomoc komuś
jest zwyczajne i spontaniczne. Pewnie, że zdarzyło mi się stać w ciąży i z
trzylatką u boku, ale to naprawdę wyjątki.

[chochlik4]

No tu bym troche polemizowała. Jak byłam w ostatnim tygodniu ciąży zdarzyło mi
się jechać tramwajem i mimo, że obok siedziało kilkoro młodych ludzi, to stałam
sobie całą drogę (nie wymagam, żeby ustepowali mi starsi ludzie, ale w wieku
studenckim?). No nic. Przeżyłam, nic sie nie stało. Potem jechałam z córką z
wózkiem autobusem. Wysiadałysmy na końcowym przystanku, więc myślałam (o
naiwności!), że ktoś mi pomoże, bo tu juz nie trzeba się spieszyc z
wysiadaniem, autobus stoi spokojnie, etc. Żebyście widziały jak szybko autobus
opustoszał! Drzwi, koło których stałyśmy były chyba zadżumione, bo nikt nagle
nie chciał tamtędy wysiąść...A my zostałysmy w środku... Pomógł nam kierowca.
Teraz jak nie muszę, to staram sie nie jeździć komunikacją miejską, ale
współczuję tym, którzy potrzebują.

[aaniam]

Jeżdziłam ponad rok autobusem do pracy, odwożąc po drodze, moją wtedy 1,5
letnią córkę do babci. Czas przejazdu 25- 45 min. Oto moje spostrzeżenia:
przede wszystkim należy liczyć na siebie. Mała była juz duża więc zaopatrzyłam
się w lekki wózek, który mogłam sama wnieść i wynieść.Sama nigdy nie prosiłam
o pomoc. MOże w 10% przypadków, ktoś mi proponował pomoc. (A jak któraś z was
wcześniej zauważyła drzwi, którymi wsiadałam/wysiadałam zwykle pustoszały.)
Miejsce dla wózka przeważnie zwalniano po moim wjechaniu, choć wielokrotnie
musiałam o to prosić. Kilkakrotnie upominałam ludzi, którzy torbami mogliby
uderzyć córkę - przeważnie byłi święcie oburzeni. Kilka razy jechałam bez
wózka, zawsze ktoś mi ustapił miejsca - oczywiście nigdy młodzież - przeważnie
kobiety ok 40-50 lat. Ogólnie najgorsza jest młódź szkolno-studencka. Nic nie
zauważa. Po roku takiego jeżdżenia miałam dosyć i kupiłam samochód. Aha rzecz
się działa we Wrocławiu.

Ania

[bbas]

a ja się wypowiem o autobusach. Wybraźcie sobie mnie z dwoma spacerówkami
(bliźniaki) czekającą na przystanku. Nie posiadam wózka typowo bliźniaczego
właśnie ze względów praktycznych: podnieść, przenieść... rozumiecie. Mam dwie
spacerówki poączone specjalnymi łącznikami. Zajeżdżałąm takim pojazdem na
przystanek, rozpinałąm łączniki i czekałam na autobus. Ludziska z
zaciekawieniem spoglądali na mój "wóz". Przyjeżdżał autobus no i pęd do
drzwi!!! Ja na szarym końcu z tymi wózkami, wnosiłam jeden wózek, wysiadałam,
wnosiłam drugi wózek... a pasażerowie z zainteresowaniem przyglądali się moim
wyczynom. Zapomnijcie o jakiejkolwiek pomocy! A przy wysiadaniu, albo drzwi
zadżumione jak u Was albo stali, czekali i patrzyli jak dwa kursy robię w tę i
z powrotem - to takie ciekawe przecież: baba z bliźniakami w osobnych wózkach,
nie?? Jeszcze czasem to lęki miałam, że wysiądę po drugi wózek a kierowca-
imbecyl nie popatrzy w lusterko, zamknie drzwi i ruszy.
pozdrawiam
Basia mama czterech lasek

[neronka]

Podziwiam ci, naprawdę.
Nie wiem czy bym się odważyła.......
Z dwoma wózkami w naszych autobusach. A ludzie to juz na babę z jednym wózkiem
patrzą na dziwoląga a co dopiero na taką z dwoma.
Swoją drogą to chamstwo że nikt nie pomoże, a jeszcze się głupio gapią.
Miałąm wczoraj to samo, tylko z jednym wózkiem.
Najpierw wstawiłam synka do tramwaju, a potem cofnęłam się po wózek z zakupami
i co myślisz że ktoś się chociaż odsunął wewnątrz żeby zrobić miejsce na wózek?
Gdzie tam, tylko patrzyli na mnie jak na wariatkę, podróży mi się zachciało.

Pozdrawiam
Daga z Jasiem (2) i Miką (10)
www1.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=621&w=6909827

[ju8]

Kochane!
Ludzie w Krakowie rzeczywiście są bardzo uprzejmi. ostatnio jechałam w korku,
trzeba było wysiadać, ja teraz jestem powolniejsza, no to ludziska
mi "pomogły".Rzecz miała miejsce pod koniec października, a ja do dzisiaj mam
zasiniaczone kolano. Prawie leżałam pomiędzy kołami autobusu a krawężnikiem i o
dziwo znalazł się jakiś młody i chyba niespełna rozumu, bo pomógł mi wstać! No
tak, ale po co kobieta w ciąży pcha się do autobusu i innym zawadza?
A tak poważnie to Bogu dziękuje, że dziecku nic się nie stało.
Pozdrawiam kochane Emamy
Ju + 22 tyg. Madziak

[aniah.mamakrzysia]

A myślicie,że jak jecham ostatnio metrem i wziełam małego na ręce,bo plakał
(niespełna 5 miesięcy)to ktoś mi ustąpił miejsca?
Byłam oczywiście w miejscu specjalnie oznaczonym i dla wózków i mam z
dziećmi.Modliłam się,żeby się nie wywrócić..

[mami7]

Zastanawiam się czy w tym SAmym KRAKOWIE mieszkamy? Bo ja to mam zupełnie inne spostrzeżenia.
Pozdrawiam

Z wózkiem w tramwaju.....

[karina17]

No to macie dziewczyny ciężkie życie. Współczuję Wam!

Ja mieszkam w Łaziskach...a jest to niedaleko Katowic.
Jeżdżę TYLKO autobusami bo auta nie posiadam i jak na razie (córcia 18m) nie
mam jakiś nieprzyjemnych doświadczeń.
Staram się nie prosić o pomoc, bo mam lekki wózek i do dzisiaj poradzę go
wnieść na 2 piętro z małą w środku.
To prawda że tylko w 50 na 100 przypadków zaproponowano mi pomoc, ale jak już
musiałam poprosić to nikt nie patrzył na mnie ze zdziwieniem tylko zawsze
znalazło się paru chętnych. Jeśli musiałam małą wsiąść na ręce (zazwyczaj
siedzi grzecznie całą drogę) to zawsze ktoś ustąpił mi miejsca – najczęściej
kobiety ok. 30-50 lat i młodzi męszczyźni ok. 25-30.
Raz tylko się przepychałam do miejsca oznaczonego dla wózków, bo było zajęte
przez młodzież szkolną, ale nikt nie patrzył na mnie wilkiem jak poprosiłam
żeby zrobiono miejsce mnie a na nast. przystanku kolejnej matce z wózkiem.
Może ja mam takie szczęście?

Mogę też zrozumieć tok myślenia młodzieży.
Oni nie mają dzieci i nie rozumieją co to jest tłuc się z wózkiem, zakupami i
małym dzieckiem (nie daj Boże krzyczącym) – no ale zrozumieją.
Przypominam sobie że jak byłam w ich wieku (ok. 15) to samej mnie dziwiło, że
matka sadza dziecko a sama stoi, albo jak dziecko wrzeszczało to myślałam tylko
o tym czemu ta matka nic z tym nie zrobi!
A potem jak moja siostra była mała (8 lat różnicy)i pozwalano mi z nią samej
jeździć to ją sadzałam a sama nad nią stałam, pobujać chronić przed tłokiem i
ew. upadkiem.

Co do kobiet w ciąży...cóż ciąża to nie choroba - ale uważam że powinno się
ciężarnej ustąpić!
Ja zawsze starałam się ustępować jak tylko takową widziałam. I pamiętam że jak
sama byłam to mało kto mi ustąpił, a mężczyźni to już prawie w ogóle!!! Wszyscy
udawali że mnie nie ma, a przecież autobus może szarpnąć, kobiecie może się
zrobić słabo itd....

Zresztą ja uważam że to zależy od wychowania jakie się wynosi z domu. Mnie
wychowano tak żeby zawsze pomagać jeśli zajdzie taka potrzeba.
A jeśli ktoś nie ustąpi starszemu człowiekowi, chorej osobie to i nie ustąpi
matce z dzieckiem czy kobiecie w ciąży.
Mam tylko nadzieję że nasze dzieci będą pod tym względem lepszymi.

Chyba się zbytnio rozgadałam..

Pozdrawiam
Karina mama Pauli

[kasiaiola]

Czytałam wypowiedzi na tamtym forum... Prawdę mówiąc nic nowego. Ja jeżdżę z
wózkiem od września ubiegłego roku. Wcześniej z wywalonym brzuchem. Tyle że
zazwyczaj metrem. Jak wchodzę do wagonu - oczywiście w miejscu dla mnie
wyznaczonym - to zawsze głośno i dobitnie mówię "przepraszam". Jak nie ma
odzewu to wjeżdżam i niech ktoś coś powie że mu po nogach jadę to wtedy
wrrrr..... Oczywiście mało kto się ruszy bo mu wygodnie. Jeśli stoję na środku
bo inaczej się nie da to mało mnie obchodzi że inni wysiąść nie mogą. Jestem
pasażerem jak każdy inny. Bilety kasuję zawsze. Płacę to mam prawo wymagać.
A tak na marginesie krótka historia - jakiś miesiąc-półtora temu jechałam
metrem w godzinach okołopołudniowych do mamy na Ursynów czyli w kierunku
przeciwnym do Centrum Warszawy. Teoretycznie o tej porze powinno być w miarę
luźno bo:
a. młodzi ludzie siedzą w szkołach tudzież na uczelniach
b. starsi ludzie siedzą już w poczekalniach przychodni
c. pracujący pracują tudzież spożywają osławiony lunch
d. bezrobotni wrócili z pośredniaków i zajmują się spożywaniem pod sklepem
Było średnio luźno, ale ok każdy metrem jeździć może. Wchodzę, nawet miejsce
na wózek miałam normalnie przy rurce więc mogłam sie normalnie trzymać. Gorzej
że Oli akurat szły zęby i była taka trochę niespokojna, siedzieć nie chciała
to ją na ręce wzięłam. Gwoli wyjaśnienia dodam że jestem w 7 miesiącu ciąży i
nawet idiota zauważy bo brzuch już mam duży. Jedna panienka, bidula gazety nie
miała jak inni "zapobiegliwi", paptrzy, patrzy w końcu wstała i mi ustąpiła.
Dwie stacje dalej wchodzi do wagonu młody człowiek z ręką i barkiem w gipsie,
tęblak widoczny bo kurtka niezapięta a i po rozciętej koszuli widać że to nie
byle złamanko. Myślicie że ktoś wstał? A takiego wała... Żal mi się chłopaka
zrobiło zwłaszcza że mógł prosto ze szpitala jechać więc się podniosłam. Nie
bardzo chciał ale w końcu usiadł. A moja zachwycona córeczka wylądowała u
niego na kolanach.
Patrzyłam na tych wszystkich siedzących i "zaczytanych" w darmowych gazetkach
ludzi i strasznie mi się ich żal zrobiło. Bo ciekawe co oni będą czuć jak sami
będą takiej prostej pomocy potrzebować jak wolne miejsce do siedzenia, jak się
zestarzeją i zniedołężnieją, jak urodzą im się dzieci i sami będą z nimi po
mieście ganiać.
A tak już na marginesie dodam że od kilku lat mamy typowo średniowieczne
podejście do ciąży i bycia matką. No bo tak - jak jesteś w ciąży to w domu
siedź, nosa za drzwi nie wytykaj, bo tylko innym przeszkadzqać będziesz i
postawisz tych "biednych" ludzi w trudnej moralnie sytuacji. A jak już dziecko
masz - to to samo, bo inni nie maja ochoty na dylematy "wstać czy nie wstać
oto jest pytanie, pomóc czy nie pomóc podpowiedz mi Panie".
Tak podchodzono do rodzicielstwa w średniowieczu kiedy to ciężarna siedziała
do rozwiązania w alkowie a potem podrzucała dziecię niańce, mamce tudzież
inaczej zwanej opiekunce i sama miała problem z głowy.
I na koniec - jak ktoś mi da forsę to zatrudnię opiekunkę do dziecka i pomoc
domową nawet na 24 godz na dobę i wtedy nie będę z moim wózkiem i brzuchem
nikomu w komunikacji miejskiej zawadzała.
Aha - dla wyjasnienia mieszkam i poruszam się po Warszawie, bardzo blisko jej
osławionego Centrum.
Pozdrawiam i życzę wiecej ciepła ze strony innych pasażerów.

[sugar_mama_danielcia]

Bylam niedawno w Polsce na wakacjach i do tej pory myslalam, ze tylko na
Zachodzie jest taka znieczulica jesli chodzi o babki w ciazy lub te z wozkami.
No ale pomylilam sie, albo poprostu musialam zapomniec, ze i w naszym kraju
jest identycznie.

Zdarzyla mi sie za to razu pewnego taka historia. Wysiadam z tranwaju z
wozkiem (5.5 kg + 8 kg dziecko) pod pacha i widze, ze z tylniego siedzenia
zrywa sie straszny pijaczyna. I krzyczy przez caly wagon: ,Prosze pani, prosze
poczekac! Ja pani pomoge z tym wozkiem!' No mysle sobie: lepiej nie oddawac
dziecka w 'pijane' rece.
No wiec usmiechnelam sie i grzecznie podziekowalam. A pan Pijak zachwial sie,
rozlozyl rece i mowi ' widzicie panstwo, sama rodzila sama teraz targa
dziecko. bohater nie baba'.

Oj mily pan Pijak bardzo mnie tym rozweselil )

Pozdrawiam
Sugar

[lanna1]

Ja też nie chce konfrontacji z dzisiejsza rzeczywistością i pamiętając, ze
raz jechałam autobusem w ciązy w tłoku stojąc z podróży autobusem z dzieckiem
rezygnowalam. Jedynie wczoraj weszłam do autobusu z dzieckiem na ręku, drugą
wprowadzając wózek i tak przejechałam jeden przystanek. Widziałam jedynie
zaciekawione spojrzenia (sic!)pasażerów-zastanawiali się, czy upadnę na
zakręcie?
Naprawde współczuję mamom, które nie mają innej możliwości i muszą korzystać
z miejskich środków komunikacji.Jakiś czas temu moja koleżanka poprosila o
pomoc, przy wychodzeniu z autobusu męzczyzne, który stwierdził, że...BOLI go
ręka.Wiecie, z jednej strony to smieszne, a z drugiej...szkoda gadać po prostu.