Starzy rodzice.

[kropkacom]

Czy macie jakiś plan na okoliczność kiedy wasi rodzice wejdą w ten wiek gdzie
będą potrzebować pomocy przy codziennych czynnościach? Czy może rodzice sami
zabezpieczyli się na tą sytuację? Nie ukrywam że zainspirował mnie wątek o
odwiedzaniu rodziców.

[gryzelda71]

Nie mam.
I nic nie wiem na temat ew zabezpieczeń.

[18_lipcowa1]

Ja jestem za opieka dochodzaca ( ja ,brat ) + platna opieka.
Jak juz sie ma swoja rodzine to warto by brac i zycie i komfort tej
rodziny pod uwage.
Sama bym wolala tez isc do domu starcow, gdzie jest opieka i
towarzystwo niz zyc u dzieci i wnukow ktorzy maja swoja zycie.

W Anglii to jest norma- oddaje sie rodzicow do takiego domu opieki i
odwiedza.

[kropkacom]

Lipiec, a Ty co tu robisz skoro mnie wygasiłaś? (Już nawet pominę że obwieściłaś
to w swojej sygnaturce )

> Ja jestem za opieka dochodzaca ( ja ,brat ) + platna opieka.

Dla mnie to też sytuacja optymalna.

> W Anglii to jest norma- oddaje sie rodzicow do takiego domu opieki i
> odwiedza.

Widziałaś jak w Polsce wyglądają takie domy?

[mariolka55]

kropkacom napisała:

> Lipiec, a Ty co tu robisz skoro mnie wygasiłaś? (Już nawet pominę że obwieściła
> ś
> to w swojej sygnaturce )


hehe
chyba nie zauwazyła ,kto jest autorem watku

wracajac do tematu

[mariolka55]

ja nic nie planuje,bez sensu sa takie plany
skad moge wiedziec czy rodzice beda długotrwałej opieki wymagali,
skad moge wiedziec czy sama nie bede wymagac opieki wczesniej niz oni?
ale jezeli by wymagali,napewno bede sie starała pomóc (siostra i brat mieszkaja
z rodzicami,ja bede mieszkac obok)
niewyobrazam sobie "oddac" rodzica do jakiegos domu opieki
przeciez rodzice to bliskie nam osoby i przede wszystkim ludzie, majacy uczucia!
zreszta ja sama jestem emocjonalnie zwiazana z rodzina i nie wyobrazam sobie
inaczej....
mimo ze z mama nie układa nam sie najlepiej

czyli według niektórych z was rodzice sa po to by wychowac,wykształcic,pieniadze
jakies wydrzec od nich (szczególnie ze spadku)
i sru do przytułku

[boja21]

Moi rodzice zmarli, a teściowa zapowiedziała, że mamy ją oddać w
razie czego do domu starców.

[mama-maxa]

nie mam, nie zastanawiam się nad tym jeszcze, ale jak pomysle, to
troche mnie to przeraża. Moja mama w życiu by do nas nie przyszła
mieszkać, raczej należy do samotników, a teściowie znów odwrotnie...

[kajak75]

z moja mama juz mamy ustalone, ze zostaje u siebie. BEDZIE mieszkala u siebie i
w zaleznosci od potrzeb osoba do pomocy/ opieki bedzie na dochodne lub zamieszkaniem
Jak wyjdzie- czas pokaze.

[gacusia1]

Nie mam planow i wlasnie sie nad tym ostatnio zastanawialam. Moi
rodzice mieszkaja sami. Ja z bratem za oceanemi i nie sadze,ze brat
bedzie chcial sciagnac ich do siebie albo wrocic do PL.Ja zreszta
tez nie. Pozostaje wiec dom opieki.

[mariolka55]

Moi
> rodzice mieszkaja sami. Ja z bratem za oceanemi i nie sadze,ze brat
> bedzie chcial sciagnac ich do siebie albo wrocic do PL.Ja zreszta
> tez nie. Pozostaje wiec dom opieki.


jak tak sobie czytam,to mam tylko wielka nadzieje ze moje dzieci beda miec
uczucia kiedys wobec mnie/nas
strasznie to przykre co piszesz

Co jest przykre?

[gacusia1]

Ja mam dwoje dzieci i nie rodzilam ich po to,by miec darmowa opieke
na starosc,by zatruwac im zycie. Po to sa domy opieki,by starzy
ludzie mogli spedzic tam reszte zycie w towarzystwie innych o
podobnym losie. Nie wyobrazam sobie by byc ciezarem dla moich
dzieci. Takie sa moje poglady na zycie,moja droga i Tobie nic do
tego.Jesli ty rodzilas po to,by sie toba zajmowali za free to twoja
sprawa.

[mariolka55]

nie,nie rodziłam dzieci po to zeby sie mna na starosc zajmowali,
ale to co piszesz i sposób w jaki sie wyrazasz brzmi bardzo okrutnie.

Okrutna jest rzeczywistosc

[gacusia1]

Bajki to nie moja specjalnosc. Jestem pragmatykiem i biore zycie
takim jakie jest,bo zycie wlasnie nauczylo mnie ze nie ma co sie
cackac. Ja sie nie nadaje na opiekunke do "staruszkow" i obojetnie
czy sa to moi rodzice,czy obcy ludzie. Nie dam sie wciagnac w to,w
czym tkwila moja matka przez wiele lat-zaniedbujac wlasna rodzine i
WLASNE dzieci.

[kropkacom]

> Nie dam sie wciagnac w to,w
> czym tkwila moja matka przez wiele lat-zaniedbujac wlasna rodzine i
> WLASNE dzieci.

A rodzice chcą iść do domu pogodnej starości? Bo wiesz, na siłę chyba ich tam
nie wsadzisz...

Koropkakom

[gacusia1]

Wiesz,piszac dom opieki,mam tez na mysli ewentualnosc wynajecia
kogos profesjonalnego do opieki. Tak wiec sa 2 wyjscia. Nie
rozmawialam z rodzicami bo jeszcze nie czas. Mysle,ze obraziliby
sie,zwlaszcza matka,bo to taki typ specyficzny. Mysle,ze lepszym
rozwiazaniem byloby miec kogos zamiast przenosic w nieznane miejsce.

[chloe30]

Ja bardzo prosze Kropkę i Kalipso o propozycje rozwiązania sytuacji
życiowej Gacusi w kwestii opieki nad rodzicami - czy Gacusia ma
rzucać swoje zycie i wracać zza oceanu (pytanie dodatkowe - czy
dzieci ma zostawić tam z mężem amerykańcem czy targac ich wszystkich
tutaj) - czy tez Gacusia ma rodziców na starośc wyryrwać z ich domu,
miasta, kraju, ba, nawet kontynentu???

Jeśli możecie, napiszcie ja WY byście to rozwiazały, niezmiernie
jestem ciekawa.

[kropkacom]

> tutaj) - czy tez Gacusia ma rodziców na starośc wyryrwać z ich domu,
> miasta, kraju, ba, nawet kontynentu???

Ja też jestem za granicą i wiem że jakby co będzie trudno. To nawet nie chodzi o
to że Gacusia chce dla rodziców dom starców ale kategoryczny ton wypowiedzi i
gołym okiem widać że przemawia przez nią złość. Ale ja też czasami tak mam że
jak czuje się bezradna to zastępuje to złością. Na starość większość chce być
jednak z bliskimi (tylko część wyłącznie w swoim domu) więc wyjazd do dzieci na
inny kontynent nie jest taka zła perspektywa.

[chloe30]

kropkacom napisała:

> kategoryczny ton wypowiedzi i
> gołym okiem widać że przemawia przez nią złość.

Ja zawsze mówię - ile włożysz tyle wyjmiesz.
Niektózry by chcieli całe zycie miec wszystko w d... a potem
oczekuja pomocy (choc nei wiem czy akurat tak jest w tym przypadku)

Na starość większość chce być
> jednak z bliskimi (tylko część wyłącznie w swoim domu) więc wyjazd
do dzieci na
> inny kontynent nie jest taka zła perspektywa.

Teraz mi sie przypomniał tekst z Samych swoich - coby się nasze
kości po świecie nie szukali.

[kali_pso]

Oj tak, bo możliwe są tylko skrajnościP
A poza tym- skąd wiesz, że akurat gacusiowi rodzice( rodzic) nie
chcieliby z nią mieszkać? Bo, że ona raczej tego nie widzi, to już
wiemy, nie tylko z tego wątku.
Jest jeszcze możliwość zorganizowania opieki na miejscu-
pielęgniarki, opiekunki itp. Ale ona nawet nie zająkneła się o tym.
Zresztą, nie robi wrażenia niezdecydowanej, wprost przeciwnieP

A radę mam tak naprawdę jedną- niech poszuka dobrego domu opieki,
takiego lepszego niż ten, o którym dzisiejsza Uwaga doniosła

[hrabina_murzyna]

Widzisz Mariolka, a ja wychodzę z założenia, że jak sobie rodzice
dzieci wychowali tak potem mają. Ja tam dzieci nie winię za ich
decyzje. Rodzice mieli kilkanaście lat na poukładanie sobie
kontaktów z dziećmi. Skoro nie potrafili ich problem.

[nangaparbat3]

hrabina_murzyna napisała:

> Widzisz Mariolka, a ja wychodzę z założenia, że jak sobie rodzice
> dzieci wychowali tak potem mają.


Strach pomyslec, kogo bedzie miala Gacusia.

[sanna.i]

Dzieci gacusi będą tak pragmatyczne i nauczone "niecackania się",że jak tylko
się matka zestarzeje,pewnie od razu poddadzą ją eutanazji

[kali_pso]

Zgadzam się z Mariolką- brzmi to okrutnie.
Tak okrutnie i bezdusznie, że aż się zastanawiam czy ta ledwie
tłumiona agresja nie ma czasem przytłumić tajonych wyrzutów
sumienia?p
Jakaż wspaniałomyślna jesteś dla swoich dzieci- czyżby dlatego, że
swoimi rodzicami nie masz zamiaru się zająć, więc automatycznie
stwiasz sie na pozycji, "nie oczekującej niczego od swoich dzieci"?
P
I to pisanie z perspektywy wyłącznie JA- Czy rodzice wiedzą, że juz
zaplanowałaś im przyszłość?;P

Jesli ty rodzilas po to,by sie toba zajmowali za free to twoja
> sprawa

Tiaaa, myślę, ze to zdanie wyjaśnia wiele, o ile nie wszystkop

[gacusia1]

Mam powody,dla ktorych takie mam zdanie.

[malila]

kali_pso napisała:
> Jesli ty rodzilas po to,by sie toba zajmowali za free to twoja
> > sprawa
>
> Tiaaa, myślę, ze to zdanie wyjaśnia wiele, o ile nie wszystkop

Wyjaśnia, w jakim stopniu Gacusia czuła się potrzebna swojej matce.
Kult rodzica, jaki by on nie był, widzę, ma się dobrze. Podobnie jak
stwierdzenie, że rodziców kochać trzeba. Tak jakby można było zmusić
się do miłości.
Sądzę, Kalipso, że mylisz skutek z przyczyną. Gacusia nie chce
obciążać swoich dzieci nie dlatego, że ma wyrzuty sumienia i nie
chce się osobiście zająć opieką nad rodzicami, ale dlatego, że wciąż
patrzy na matkę z perspektywy opuszczonego, odsuniętego na rzecz
babci dziecka. I z tej perspektywy patrzy też na siebie dorosłą. Nie
chce dla swoich dzieci takiego scenariusza, jaki został przygotowany
dla niej.
Ktoś napisał, że podjęcie się opieki nad rodzicem, nawet jeśli ta
opieka zepchnie resztę rodziny na dalszy plan, da dziecku poczucie
bezpieczeństwa. Taak, widać, że Gacusia poczuła się bardzo
bezpiecznie...

No ale było, minęło, powinna wreszcie dorosnąć (to chyba ukochane
słowo na forum ), zapomnieć o tym, co było, wyczyścić sobie umysł
ze wszystkich złych wspomnień i dojrzale (kolejne ulubione słowo)
spojrzeć na swoich rodziców tak, aby czuć do nich wyłącznie
wdzięczność za to, że dali jej życie Że też jeszcze nikt kursów
takich nie prowadzi: "Jak przestać odczuwać żal do rodziców i
pokochać ich czystą i bezgraniczną miłością - w trzy dni".
Nie wiem, dlaczego często nie bierze się pod uwagę, że owa
dojrzałość wymaga wcześniej poczucia bezpieczeństwa, poczucia
akceptacji, pewności, że jest się kochanym, potrzebnym, że ma się w
rodzicach oparcie.
To nie znaczy, że matkę Gacusi źle oceniam. W ogóle jej nie oceniam,
no bo co ja o niej wiem. Zapewne miała jakiś powód, żeby zachować
się tak a nie inaczej. Zapewne tym powodem było któreś z jej
rodziców. Ale to nie znaczy, że Gacusia ma obowiązek pochylić się
nad matką ze zrozumieniem i przeprosić, że poczuła się skrzywdzona.
Przyjdzie czas, to zobaczy, zrozumie i poczuje ulgę więź. A może nie
przyjdzie taki czas. W każdym razie emocji nie wymienia się w tak
prosty sposób jak oleju w silniku.

[mama-osama]

Mama zapowiedziała że w razie czego życzy sobie dom opieki. Ojciec
ze swoim alkoholizmem pewnie późnej starości nie doczeka. Teściowie
oczekują że sie nimi zajmiemy na starość (uwazają że dzieci sie ma
po to aby miec opieke na starośc) ale mi sie to nie podoba wcale
(mogę im opłacic opiekę) bo zwyczajnie ich nie znoszę.

[doral2]

nie wyobrażam sobie, żebym się nie zajęła moimi rodzicami na starość.
od dziecka uczono mnie szacunku dla rodziców i starszych, wszystkie moje ciotki
i wujkowie zajmowali się swoimi rodzicami aż do śmierci, moja mama też.
mimo że ci rodzice byli już zniedołężniali, w jednym przypadku nawet była ciężka
postać alzheimera, nikt z mojej rodziny nie wyrzucił rodziców na śmietnik czyli
do domu starców.
i ja nie zamierzam też inaczej.

dobrze jest gdy rodzice mieszkają blisko, bo dojazdy codzienne, czy nawet co
drugi dzień mogą uczynić z życia piekło.
mam chytry plan pobudować bliźniak i rodziców umieścić za ścianą, aby kiedy już
sami nie będą dawali rady z codziennymi czynnościami być pod ręką i móc im
pomagać. jestem im to winna za to, co dla mnie zrobili.

[lola211]

Nie planuje zycia w tak dalekiej perspektywie, a co do matki, to nie
bardzo wiem jak mialaby sie niby zabezpieczyc?Dom opieki to opcja w
razie, gdyby naprawde bylo megaciezko, inaczej mowy nie ma, wiem jak
tam jest i jak ci ludzie sie tam czuja.Moja matka nie chcialaby byc
oddana do takiego przytuliska i ja to postaram sie uszanowac.

takie plany są nic nie warte

[mysza9613]

Wczoraj umarła moja mama ...

[kali_pso]

Współczuję... i masz rację, niestety..

[kol.3]

W fazie planów to wszystko bardzo szlachetnie wygląda, gorzej bywa w
praktyce.Mama mojej kuzynki ma alzheimera i opieka (a wymaga 24
godzinnej opieki) nad nią trwa od 10 lat. Kuzynka 10 lat temu
zostawiła rodzinę - dziecko, męża i trwa przy mamie, do której ma na
dodatek niemały kawał drogi do pokonania codziennie. Podpiera się
opiekunkami dochodzącymi, które kosztują krocie (ale mąż zarabia
więc na to jest). Czasem się zastanawiam, czy ona nie umrze
przypadkiem wcześniej niż jej mama, do tego stopnia jest wykonczona.
Nie wspomnę o tym, że jej małżeństwo nie istnieje, a dziecko ma do
niej żal na całe życie.
Zawsze trzeba te sprawy wyważyć, bo ratując jednego człowieka czasem
niszczy się drugiego.

[kali_pso]

Rzeczywiście trzeba wyważyć- mnie drażnią zarówno deklaracje o tym,
że "ja bym nigdy rodziców nie oddała do domu opieki" jak i
przekonanie, że rodzice nie marzą o niczym innym jak być
umieszczonym w takim domu, bo nie "wyobrażają sobie bycia ciężarem"-
moja matka też tak brzęczy, ale na tyle ile ją znam, wiem, że dla
niej taki dom to byłby gwóźdz do trumny i sądzę, że wiele osób nie
mówi tego co myśli, mając za dzieci ludzi, którzy przecież równiez
nie chca, co głośno i wyraźnie artykułują, np. na forum, aby kiedyś
pociechy nimi się zajęłyP

Ja nie wiem co zrobię- optymalnym wyjściem byłoby zapewnienie opieki
w domu, aby starego człowieka nie wyrywać ze znanego mu srodowiska.
Czy się uda? Kto to może wiedzieć?

[doral2]

bo niestety alzheimer tak jak alkoholizm jest chorobą całej rodziny.

współczuję koleżance, która przedwczoraj straciła mamę...przykro mi.

[paolka_82]

Ja mieszkam póki co z moimi rodzicami, więc tego tematu nie
poruszliśmy, mama za to ciągle wszystkim powtarza gdzie ma być
pochowana-nie daj Boże u teściów w grobie. Ostatnio postraszyłam ją
że jak będzie niedobra ta ją po śmierci spalimy, posiejemy na łące i
jeszcze równiótko zaorzemy żeby czasem nie wyszła.Bardzo sie nie
przejeła, kazała tylko rególarnie świeczki pali, na co ja :mamo- na
łace będę znicze paliła-co sąsiedzi powiedzą" Mama wynegocjowała
więc znicze tylko raz do roku.

[sanna.i]

Ta perspektywa,która twoją mamę tak przeraża,dla mnie jest jedyną z
możliwych.Kremacja, rozrzucić te prochy i tyle.Mam nadzieję,że za kilkadziesiąt
lat dopiero...

[kol.3]

NO ale pocieszjące jest to, że wcześniej można dostać zawału serca
(skutecznego).

I o to wlasnie chodzi

[gacusia1]

Sa naprawde inne rozwiazania niz poswiecic wlasne zycie,
rodzine,dzieci dla wlasnego rodzica. Ja jestem takim "dzieckiem"
porzuconym w sensie emocjonalnym przez matke,ktora poswiecila sie
wlasnej matce chorej na alzheimera. Dlatego powtarzam raz jeszcze-ja
swoim dzieciom nie zafunduje takiego przykladu bezsensownego
poswiecenia.

[mamamira]

Ja chcę iść do domu starców.Dzieci nie rodzi się dla siebie,dzieci kiedyś
odchodzą i maja swoje życie.

[kropkacom]

> Ja chcę iść do domu starców

Ile masz lat? To że teraz stawiasz takie deklaracje nie oznacza że mając ponad
siedemdziesiąt będziesz chciała tego samego. Poza tym z moich obserwacji wynika
że pod koniec życia następuje u wielu osób przewartościowanie poglądów i
wartości. Tak więc nie mów hop.

[nangaparbat3]

Tata umarl, mama 78, podrożuje, remontuje, zmienia meble. Na bieząco w polityce,
ksiazkach, jak nie mam czasu czy checi sama leci do kina, a czasem nas zaciąga
na koncert czy do teatru.
Wiec ja zyje w jakiejś dziwnej rzeczywistosci - nie dociera do mnie, ile ma lat.
Niby na rozum wiem, ale co z tego.
Jakby co, pewnie bysmy sie do niej z corką przeprowadziły (albo ja juz sama, jak
corka będzie dosc samodzielna), ale nie wyobrazam sobie, bym miala zostac z
niedołężną mamą bez pomocy, uwiązana dzień i noc.

[asia_i_p]

Póki się da - opieka na dochodzącego. Potem - jeśli tylko warunki
pozwolą - opieka u mnie w domu. Wyobrażam sobie, że jeśli nie będzie
mnie na to stać "miejscowo", to oni sprzedają dom i spłacają
rodzeństwo, ja sprzedaję swoje i wspólnie kupujemy coś większego.
Przez cały czas myślę o teściach, bo mama nie żyje, a tatą raczej
będzie się zajmowac jego żona (jest 7 lat starsza ode mnie). No
chyba, że coś się rozleci, wtedy zostaję ja, moje siostry i brat.
Dom opieki to dla mnie absolutna ostateczność. Patrzyłam, jak
odchodził mój dziadek i jak teraz odchodzi moja babcia. Dla niego
było ważne, że jest w domu i wśród swoich. Babcia miała taki okres,
że nie za bardzo poznawała ludzi i znajome miejsce było niemal jej
tożsamością (teraz niestety nie poznaje ani ludzi ani miejsca).
Owszem, to może być trudne dla współmałżonka i dzieci, ale
równocześnie dzieci dostają sygnał, że przy kimś, kogo się kocha,
jest się do końca. Myślę, że to im daje poczucie bezpieczeństwa,
nawet ważniejsze od komfortu.

[wakacyjna_iguana]

Jak czytam takie posty jak gacusi, to współczuję jej rodzicom, że takie sobie
dzieci wychowali, przykre bardzo.....
Ja dla rodziców gotowa byłam/jestem poświęcić wiele. Mam 2 rodzeństwa i zawsze
bralismy w planach pod uwagę rodziców - kto kiedy i jak ewentualnie może być
blisko nich w razie potrzeby, żeby mieli na kogo liczyć zawsze.Tak, rodzice
potrzebują opieki swoich dzieci, i to po prostu miłość do rodziców to dyktuje a
nie jakiś obowiązek czy coś - co za bzdury. Dla mnie to oczywiste. Moja mama
była długie lata schorowana, wymagała troski i uwagi a na koniec dopadł ją
jeszcze rak, umierała na raka w ub. roku - byliśmy przy niej każdego dnia
choroby, dojeżdżaliśmy a brat był na miejscu. Mój tata zmarł nagle niedługo
przed mamą. Teraz zostali mi teściowie a mój mąż jest jedynakiem - wiadomo więc,
że mają tylko nas i że to my będziemy podporą na ich starość. Dlatego staramy
się często odwiedzać, pomagamy im w razie potrzeby no i też z/w na nich nie
planujemy np. wyjazdu na stałe za granicę, co innego gdyby mąż miała rodzeństwo
i rodzeństwo mieszkałoby blisko rodziców - ale oni mogą liczyć tylko na nas.

[wieczna-gosia]

jesli tylko beda chcieli- wezme do siebie. Dopoki sie da- niech mieszkaja u
siebie z opieka na dochodzace, postaramy sie za pare lat przeflancowac ich jakos
w sasiedztwo. Ale ja mam taki charakter. Dla odmiany uwazam, ze moja mama
popelnia straszny blad ze zajmuje sie babcia- ona mna sie nie umiala zajmowac a
babcia sie zajmuje od 10 lat i tak juz tej babci nienawidzi, taka jest umeczona
i uwiazana ze strach patrzec. Jednoczesnie w ramach pokuty nie pozwala sie
odciazyc.

[qunegunda]

1. > jesli tylko beda chcieli- wezme do siebie.
2. > Ale ja mam taki charakter
3. > Dla odmiany uwazam, ze moja mama popelnia straszny blad ze
zajmuje sie babcia-

masz taki sam charakter jak swoja mama

[wieczna-gosia]

nie qunegundo- mam totalnie inny charakter niz moja mama- i opieka jako taka nie
kojarzy mi sie z uwiazaniem i dramatem. Natomiast nie wiem czy moja mama po
doswiadczeniach z opieka nad babcia po prostu zgodzi sie na zamieszkanie ze mna-
na pewno zgodzi sie na zamieszkanie obok i pomoc dochodzaca. Ale byc moze bedzie
sobie pozniej zyczyla byc w domu opieki. Ja uszanuje jej zyczenie jakie by ono
nie bylo.

Moja mama kilkukrotnie dostala ode mnie propozycje ze moze jakos rozwiazemy to
tak bym to ja sie glownie zajmowala babcia a ona bylaby wsparciem dochodzacym-
nie zgodzila sie na to. Z jej punktu widzenia bylby to dramat dla mnie- ja zas
babcia zajmuje sie co roku latem i totalnie nie odbieram tej sytuacji jako dramatu.

[kawka74]

Matka nie żyje (dwa lata spędziłam uwiązana do niej, życie prywatne miałam
bliskie zeru, wiem, czym pachnie opieka nad osobą ciężko chorą czy niedołężną).
Ojciec musi poradzić sobie sam. Czy sobie coś wynajmie, czy wynajmie kogoś, czy
sam się odda do domu spokojnej starości - nie mój interes.

[thaures]

Moi rodzice mieszkają sami, mają problemy z oczami, są mocno starsi. W momencie
gdy zostanie tylko jedno, drugie przeprowadzi się do mnie. M in. dlatego parę
lat temu zmieniłam mieszkanie na dom.

[fajka7]

Plan dosc enigmatyczny mam, bo nie wiadomo co moich rodzicow na
stale dopadnie, ale w ogolnym zarysie chcialabym zapewnic im
profesjonalna prywatna opieke w ich wlasnym domu tak, zebym ja mogla
pelnic funkcje towarzyska podczas wizyt, a nie pielegnacyjna.
No i mam jeszcze brata.
A poza tym cholera wie, kto kogo bedzie pielegnowal, moj brat rok
temu byl bliski smierci.

[mama-osama]

Na fali tych gdybań o strasznej starości ja nam wszystkim życze żeby
nasi rodzice na starość trzymali się jak moja babcia. Ma 85 lat i
nie wymaga żadnej opieki. Prawie codziennie chodzi na bazarek,
gotuje obiady, co niedzielę jeździ autobusem na cmentarz... Ogólnie
fajna babka z tej mojej babuleńki. Kocham ją nad życie.

[czar_bajry]

mam nadzieję że moi rodzice jeszcze długo będą samodzielni chociaż do
najmłodszych już nie należą 78 i 76 lat. Widzę się z nimi przynajmniej raz w tyg.
Jak przyjdzie pora to na pewno się nimi zajmę, ale żadnych planów w związku z
tym nie robię.

[angazetka]

Jestem jedynaczką, z rodziców mam tylko mamę. Tzn. ojciec pewnie
gdzieś żyje, ale większość życia miał mnie w głębokim poważaniu,
więc i ja zamierzam go miec w poważaniu na starość - a mam obawy, że
przyjdzie wtedy po pomoc (dobra, tak tylko gadam, a pewnie pomocy i
tak nie odmówię, choc będe miała o to do siebie żal).
A mama... Nie wiem. Nie wyobrażam sobie jej starości. Na razie
twierdzi, że mam nie zmieniać dla niej planów zyciowych, nie rzucać
swojego życia, pracy, małżeństwa, by się nią zająć. A ja nie
wyobrazam sobie, że miałabym się nią nie zajmować. Mam nadzieję, że
będę zarabiać tyle, by mnie było stać na opiekunkę dla niej: co
fachowiec, to fachowiec. Wtedy ja bym mogła przychodzić mniej jako
opiekunka, a bardziej jako córka.

[pieskuba]

Nie zdążyłam. Oboje nie żyją.

[renatar-d]

U mnie jest juz ustalone chociaż do starości rodziców jeszcze
daleko. Najmłodsza siostra z mężem zamieszkała w domu rodziców i tam
zostanie. Dom będzie dla niej. Ja mieszkam 2 km,druga siostra 8 km
od rodziców, więc pomoc jak bedzie potrzebna też nie bedzie
problemem. U mnie w rodzinie zawsze któreś z dzieci zostawało z
rodzicami na starośc. Tylko jest łatwiej jak się ma dużą rodzinę.
Gorzej ze strony mojego M. Jest jedynakiem, teście po rozwodzie,
Teść mieszka 200km od nas, teściowa za granicą od lat. Zresztą teraz
myślimy jak się zająć dziadkami, bo teściowa zagranicy nie wróci,
ciotka dziadków odwiedza raz na rok. Zostaliśmy tylko my jako
jedynie mieszkamy w jednej miejscowości. Dziadki mają po ok 80 lat i
jak narazie tylko babcia zaczyna niedomagać. Narazie wystarcza jak
jeździmy tam w razie potrzeby, ale jest coraz gorzej, więc jakies
decyzję trzeba bedzie podjąć na zlocie rodzinnym na wielkanoc.

[sanna.i]

No właśnie,rodzice, a teściowie? Zwłaszcza,jeśli na linii teściowie-synowa jest
bardzo niewesoło? O ile opieka nad moimi rodzicami wydaje mi się czymś
oczywistym,o tyle nad teściami..brrrr.Zwłaszcza,że moja teściowa oddała swoją
teściową do domu starców - odmówiła zajmowania się nią.

[morgen_stern]

Och och, znów się pojawiły córunie z buźkami w ciup pełnymi ocen i dobrych rad
dla innych, o których sytuacji życiowej i rodzinnej nie mają zielonego pojęcia

[burza4]

Albo pomoc dochodząca, albo dom opieki. Nie widzę cienia sensu
mieszkania pod jednym dachem, skoro nie ma mnie w domu 12 godzin na
dobę, do tego mamy skrajnie różne tryby życia i byłoby to katorgą
dla obu stron. Mama sama doświadczyła uroków opieki nad babcią,
która choć sprawna fizycznie, osobowość miała ekhm...specyficzną.
Zapowiedziała już dawno, że mamy jej znaleźć dom w fajnym miejscu.
Obserwuję domową opiekę nad starszymi osobami w rodzinie i widzę
więcej wad niż zalet takiego rozwiązania.

no i jeszcze jedno: profesjonalna opieka domowa do zniedołężniałej,
chorej osoby w Warszawie kosztuje nawet 4 tysiące, szczególnie że
jedna osoba nie załatwi sprawy. Prywatny dom opieki - "tylko" 2,
przy tym starsza osoba ma tam nie tylko opiekę, ale i towarzystwo,
lekarza i rehabilitantów na miejscu.

[oli.nek]

Na starosc pomoge mojej mamie z calych sil i serca tak, jak ona
pomaga teraz mnie. Nigdy jej nie zostawie nigdzie, nie oddam, bo
wiem, ze tego by nigdy nie chciala. Po za tym, jestem jej jedynym
dzieckiem i ma tylko mnie... no i teraz dwie wnuczki

[echtom]

Te dwie wnuczki to Twoje córki? To wyobraź sobie sytuację, w której
musisz wybrać: matka czy własne dzieci.

[burza4]

oli.nek napisała:

> Na starosc pomoge mojej mamie z calych sil i serca tak, jak ona
> pomaga teraz mnie. Nigdy jej nie zostawie nigdzie, nie oddam, bo
> wiem, ze tego by nigdy nie chciala.

Tiaaa, uwielbiam takie patetyczne deklaracje...

a jak to sobie wyobrażasz w praktyce? mówimy o kimś wymagającym
OPIEKI a nie towarzystwa, a więc osobie, której nie da sie zostawić
samej nawet na godzinę, więc co - ty nie będziesz pracować? a co
zrobisz, jeśli:
a) pensja męża nie wystarcza na życie
b) fizycznie nie jesteś w stanie opiekować się matką (przykład
znajomej - ona 45 kg wagi, chory maż 100 - nie da rady go umyć,
przewinąć, wysiadł jej kręgosłup)
c) mąż inaczej zorganizował sobie życie, zostałaś sama z dziećmi i
marnym alimentami

jaki miałabyś w takiej sytuacji pomysł na opiekę że piszesz
"nigdy" ? przeciętnego Polaka nie stać na wynajęcie opiekunki na
cały etat, bo kosztuje to kolosalne pieniądze, dochodząca
pielęgniarka nie załatwia sprawy w przypadku osób wymagających
stalej pomocy. Co robisz, konkretnie?

[kawka74]

A wiesz, jak wygląda opieka nad osobą niedołężną? Ciężko chorą? Nie -
matką staruszką, która sama się oporządzi i trzeba tylko zakupy
podrzucić i okna umyć, tylko kimś, kto nie jest w stanie iść do
ubikacji? Kto dostaje ataku padaczki o piątej rano? Albo kimś, kto
ma założoną stomię, ale nie jest w stanie sam sobie zmienić worka?
Bardzo piękne są te deklaracje, tylko z reguły składają je osoby,
które nie mają pojęcia, jak taka opieka może wyglądać.

[asia_i_p]

Myślę, że ten sam problem jest po drugiej stronie - opinie o dobrych
stronach domu opieki wygłaszają osoby, które nie widziały, jak
starsza osoba, nie poznając już najbliższych, czepia się wzrokiem
znajomego pokoju.
A część osób zna obie strony medalu, a i tak ma jakąś opinię, więc
to nie jest tak, że jak ktoś ma inne zdanie niż ty, to znaczy, że
nic nie wie o życiu.

[burza4]

Bywałam w różnych domach opieki i mówiąc szczerze - niewielka część
pacjentów jest świadoma tego, gdzie jest, a co dopiero mówić o
czepianiu się wzrokiem pokoju. Sorry, ale to jest dorabianie tła do
swoich teorii, szczególnie jeśli rozmowa toczy się o ciężkich
przypadkach, a nie osób "na chodzie" które tylko lekko zaniemogły.

babcia mojego męża pieklila się w szpitalu, że chce do domu, do
siebie. W domu jest od ponad roku i piekli się dalej, a córkę, która
się nią zajmuje, traktuje jak najgorszego wroga. Córka nie ma siły
się nią zajmować, przebranie jej czy umycie trwa godzinami zamiast
15 minut jak wtedy, kiedy robi to profesjonalna pomoc. Mimowolnie
zamiast pomóc, dodatkowo matkę męczy.

[kropkacom]

> babcia mojego męża pieklila się w szpitalu, że chce do domu, do
> siebie. W domu jest od ponad roku i piekli się dalej, a córkę, która
> się nią zajmuje, traktuje jak najgorszego wroga.

Odwróćmy sytuację, czy jak dziecko jest z problemami to mama od razu myśli żeby
go oddać do zakładu? NIe. Coś się więc we mnie buntuje jak czytam że ktoś stary
z marszu traktowany jest tak a nie inaczej bo ma swoje lata a co za tym idzie
masę przypadłości.

Rozumiem że jak sztuka opieki osobistej się nie uda, jak jest choroba z którą
sobie w życiu nie poradzimy sami (czy nawet z pomocą) to szuka się rozwiązań.
Ale nie z marszu do przytuliska bo stary.

Rozumiem też ludzi którzy nie poczuwają się do opieki bo rodzic zawalił na całej
linii. Rozumiem.

[burza4]

mam wrażenie, że nie o takiej samej sytuacji dyskutujemy, ja mam na
myśli taką, kiedy osoba jeste w takim stanie, że nie można jej
zostawić nawet wychodząc na zakupy na 2-3 godziny, która wymaga
całodobowej pomocy, takiej której nie zalatwi się dochodząco.

Dopóki można, dopóki zdaje to egzamin, do tego czasu pomaga się w
inny sposób, nie chodzi przecież o to, żeby rodzica oddać do domu
opieki profilaktycznie.

[bi_scotti]

burza4 napisała:

Córka nie ma siły
> się nią zajmować, przebranie jej czy umycie trwa godzinami zamiast
> 15 minut jak wtedy, kiedy robi to profesjonalna pomoc. Mimowolnie
> zamiast pomóc, dodatkowo matkę męczy.

To naprawde nie jest az tak trudno nauczyc sie PROFESJONALNIE przebierac
niedoleznego, starego czlowieka. Zyczliwy pielegniarz/pielegniarka pokaze pare
razy i zycie staje sie latwiejsze dla wszystkich zainteresowanych bardzo szybko.
C'mon, to sa umiejetnosci, ktore akurat dosc latwo nabyc. Mozna miec w domu
lozko z barierka (wrecz nalezy) i pare innych udogodnien i wtedy w miare
spokojnie mozna babcie czy dziadka zostawic na jakis czas bez nikogo w domu.
Oczywiscie, samotna osoba opiekujaca sie zchorowanym staruszkiem to najgorsze
mozliwe rozwiazanie - taka osoba sama szybko moze zachorowac, popasc w depresje
itd. I zapewne w takich okolicznosciach warto poszukac innych opcji ale znam
samotnego faceta, ktory zajmuje sie swoja stara ciotka i radzi sobie z pomoca
znajomych, dochodzacych pielegniarek i terapeutow, wolontariuszy ze szpitala.
Jedyne co, jak sam mowi, na tym cierpi to Jego mozliwosci randkowania, bo ciotka
bywa wredna i wydzwania na Jego cell o roznych dziwnych porach Ale On tez nie
bierze pod uwage oddania Jej gdziekolwiek, bo jak sam stwierdzil - ta ciotka w
swoim czasie poswiecila tyle ciepla i opieki dla tylu roznych czlonkow rodziny,
ze Jej sie teraz "nalezy" zeby ktos z rodziny oddal Jej choc czesc tego ciepla.
I padlo na Niego
To sa wszystko BARDZO indywidualne decyzje!

[burza4]

nawet najlepsze szkolenie nie sprawi, że kobita po 60-tce będzie w
stanie sprawnie umyć ponad 90-letnią babcię.

Łóżko o którym piszesz tanie nie jest, po drugie - nawet z barierką
nie da się niektórych osób zostawić nawet na pół godziny. Babcia
męża zostawiona nawet na 10 minut zaczynała krzyczeć w niebogłosy,
sąsiedzi wzywali policję. Dochodzące pielęgniarki są słono płatne, i
nie każdego na nie stać, chyba że chodzi ci o taką, ktora wpada na
godzinkę raz w tygodniu, bo taka przysluguje "z urzędu". O
wolontariuszach poza dużymi ośrodkami nikt nie słyszał, zresztą
kolezanka niedawno szukała jakiejkolwiek pomocy do umierającego
męża - i w Warszawie jej nie otrzymała. Lekarz z hospicjum zajrzał,
o jakiejkolwiek niepłatnej pomocy nie było co marzyć.

mówię tyle, że niezależnie od dobrych chęci jest jeszcze granica
możliwości - i fizycznych i finansowych.

[kol.3]

Droga Bi scotti, z tego co piszesz widać, że w życiu nie miałaś do
czynienia z obłożnie chorym człowiekiem, z odleżynami. Nikt
jednoosobowo nie da dary podmyć, przewinąć, nie opatrzy odleżyn
osoby leżącej nawet normalnej wagi, najwyżej narobi jej cierpienia.
Wyciągasz wnioski na przykładzie swojego aktywnego dziadka z
demencją.

[asia_i_p]

Nie dorabiam teorii. Mówię o konkretnym przypadku, w którym dla
konkretnej osoby było bardzo ważne, że jest w znanym miejscu. Do
tego stopnia, że postawienie choinki w jej pokoju było dla niej
problemem, bo przestała go poznawać. W tej chwili jest w takim
stanie, że nie można jej już samej zostawić, ale właśnie teraz przy
tym bardzo spotulniała i złagodniała. I teraz nie poznaje miejsca,
ale widać, że potrzebni jej są bliscy ludzie.
Rozumiem, że można oddać starą matkę do domu opieki, bo nie ma się
siły nią zajmować. Ale nie ma co stwarzać ułudy, że takiemu
człowiekowi jest wszystko jedno, gdzie jest. Toż do diabła nawet
chomik przeżywa zmianę klatki, a my mówimy o człowieku.

[kawka74]

Akurat ja nie wygłaszałam żadnej opinii na temat domów opieki.
Czepianie się wzrokiem nie robi na mnie wrażenia o tyle, że przy ciężko chorej
matce zapier... tak, że nie miałam czasu sprawdzać, w co ona się wpatruje.

[kol.3]

Wspomniana przeze mnie wyżej kuzynka wyznała, że dokładają do
pielęgnacji jej mamy chorej na alzheimera 5 tys. miesięcznie, a nie
mieszka ona wcale w Warszawie, tylko w o wiele tańszym mieście.Tyle
kosztuje zapewnienie opiekunek mniej więcej na 3 zmiany i różne
koszty dodatkowe. Dobrze jak ktoś takie pieniądze ma na zbyciu, tyle
tylko, że mało kogo stać na taki wydatek miesięcznie.
Nasze szlachetne porywy co do opieki na rodzicami są bezlitośnie
korygowane przez życie. Dobrze jeśli staruszek żyje długo w dobrej
kondycji, jest sprawny fizycznie i umysłowo, gorzej gdy się
przyplączą demencje, udary, niedowłady, paraliże itp. które mocno
komplikują sprawę opieki. Inna sprawa to częsty brak solidarności
rodzinnej, gdy trzeba zaopiekować się starszą osobą.
Jest cała masa osób, które mają gęby pełne komunałow, na temat
obowiązków moralnych innych osób, ale same unikają jak ognia sytuacji
gdy trzeba pomóc. La vie.

Ja mieszkam z moją mamą

[echtom]

i tak już zostanie, ale nie będę nikogo przekonywać do takiego
wyboru, bo to masakra. Na moje dzieci nie będę naciskać w kwestii
opieki. Zamierzam zresztą być aktywna do końca, a któregoś dnia
przewrócić się i umrzeć.

[kropkacom]

> Zamierzam zresztą być aktywna do końca, a któregoś dnia
> przewrócić się i umrzeć.

Większość tak che Niewielu jednak ta sztuka się udaje.

Kurcze, trudny temat. Bo z jednej strony dzieci nie ma się po to żeby na starość
nam te szklankę wody podawały a z drugiej przydało by się choć trochę serca z
ich strony. Uderza mnie że tak wielu korzysta z pomocy rodziców puki są sprawni
(opieka nad wnukami, pomoc finansowa itd.) a potem widzi w nich tylko ciężar.

[echtom]

> Większość tak chce Niewielu jednak ta sztuka się udaje.

Nawet sobie nie wyobrażasz, jaką motywację i power do działania daje
negatywny przykład własnej matki
Ja np. przyrzekłam sobie 20 lat temu, że się nie roztyję i nie
ograniczę swego życia do pracy i domu. Na razie dotrzymuję słowa

Starosc tak ogolniej

[bi_scotti]

Ja bym byla bardzo ostrozna z deklaracjami typu "nie chce moim dzieciom robic
klopotu" albo "pojde do domu spokojnej (?) starosci". To, co czlowiek deklaruje
jako w pelni sprawny 30-, 40-, 50-, czy nawet 60-latek to nie jest rzeczywistosc
samotnego, schorowanego 80- czy 90-latka! Punkt widzenia naprawde zalezy od
punktu siedzenia. Osobiscie podejrzewam, ze nawet bedac obecnie bardzo
samodzielna i samo-stanowiaca jednostka, moge sie stac niedolezna i oczekujaca
(!!!) opieki moich dzieci staruszka. Dzis moge sobie tego w ogole nie wyobrazac
i zupelnie uczciwie tego nie chciec ale spotkalam juz w zyciu wystarczajaca
ilosc staruszkow, ktorzy jako mlodzu ludzie mieli okreslone poglady a z wiekiem
zmodyfikowali je drastycznie. Totez ja sie nie zarzekam, ze nie bede oczekiwala
od moich pisklat jakiejs formy pomocy, ktora bedzie czyms wiecej niz tylko
odwiedzinami raz do roku w jakims pensjonacie zlotej jesieni.
Poza tym mysle, ze to wcale nie jest taki blad przygotowywanie dzieci do
podejmowania obowiazku opieki nad starymi rodzicami, chorymi wspolmalzonkami czy
nawet potrzebujacymi pomocy dalekimi krewnymi, przyjaciolmi czy sasiadami. Ja
chce zeby moje dzieci mialy poczucie obowiazku i zeby byly zdolne i sklonne brac
na siebie rozne, czesto trudne i nieprzyjemne, obowiazki. Bo w ostatecznym
rozrachunku, wlasnie wywiazywanie sie z trudnych zobowiazan, "stawanie na
wysokosci zadania" daje czlowiekowi pelnie satysfakcji i zycie jest zwyczajnie o
wiele bogatsze gdy raz na jakis czas faktycznie jest trudne
Polecam film "Savages" z zeszlego roku i przypomnienie sobie odcinka "Babcia" z
serialu "Noce i dnie".

[echtom]

> Ja chce zeby moje dzieci mialy poczucie obowiazku i zeby byly
zdolne i sklonne brac na siebie rozne, czesto trudne i nieprzyjemne,
obowiazki

Ja też i jeśli tak się stanie, to będzie bajka i pełny sukces
wychowawczy. Nie chciałabym jednak wychować sobie opiekunek metodą
tresury i szantażu emocjonalnego.

a ja rozumiem Gacusię

[vernalis1]

może dlatego,że sama na własnej skórze doświadczyłam to o czym Ona
pisze; więc nie nam oceniac i komentowac jej zdanie -poznała ten
problem od środka i ma takie a nie inne spostrzezenie zi zdanie -a
te z nas, co sie tak oburzają- to przpypominaja mi pewnego księdza
co to instruował dosłownie rodziców jak maja wychowywać swoje
dzieci i zachowywał sie przy tym jakby w tej materii miał conajmniej
profesurę...

[kali_pso]

Coś Ci się złotko pokiełbasiło.
Mamy prawo komentować to, co chcemy i to, co pisze gacusia, również.
Poza tym- ksiądz dzieci nie ma i miał nie będzie. My mamy rodziców i
każda(prawie, z róznych przyczyn, prawie każda) z nas stoi przed
faktem ich starzenia się i zorganizowania opieki nad nimi.

[burza4]

bi_scotti napisała:
wlasnie wywiazywanie sie z trudnych zobowiazan, "stawanie na
wysokosci zadania" daje czlowiekowi pelnie satysfakcji i zycie jest
zwyczajnie o wiele bogatsze gdy raz na jakis czas faktycznie jest
trudne

przepraszam, będę cyniczna - nie mówimy o przypadkach, które można
opędzić tak, żeby "raz na jakiś czas było trudno", mówimy o osobach
wymagających opieki non-stop, a nie zrobienia zakupów.

mówimy o kilku - kilkunastu latach ogromnego obciążenia i fizycznego
i psychicznego. I widząc osoby, które się tak poświęcają - widzę
jedynie potworne umęczenie i poczucie obowiązku.

Większość osób ma złudne przekonanie, że starsza osoba jest
przepełniona wdzięcznością i cieszy się z obecności pomocnika, ot,
taka sprawna umysłowo babcia, co to bajeczkę opowie, doradzi jak
smażyć konfitury... tyle że leży w łożku. Tymczasem długotrwała
choroba i starość najczęściej objawiają się agresją, wyrzutami,
domaganiem się atencji i kompletnym nieliczeniem z potrzebami
innych. Widzę, jak taka poświęcająca się córka jest lżona, opluwana,
obmawiana, jak jej matka rozrzuca jedzenie, ma w nosie jej stan
zdrowia, jak nie chce wypuścić jej nawet do lekarza, zaczyna wzywać
pomocy wrzeszcząc wniebogłosy, bo coś jej się uroiło, jak opowiada
niestworzone historie np. listonoszowi. Wszystko można powiedziec o
córce, tylko nie to, że ma jakąkolwiek satysfakcję. Córka tę opiekę
już przypłaciła zdrowiem, ale daje się szantażować i boi oddać matkę
do domu opieki, choć matka ledwo kojarzy gdzie jest.

[nangaparbat3]

Moi znajomi byli wlasnie w takiej sytuacji i po dwóch chyba latach oddali matke
do domu opieki. I zlego slowa im nie powiem, na odwrót, rozumiem i popieram -
widziałam, jak to ich niszczyło.
Ale czym innym jest poszukanie ratunku, kiedy juz sie sprobowalo, podjęlo
wysilek i uznało, ze nie da sie rady, czym innym planowanie na zimno, kiedy jest
to tylko hipotetyczna możliwośc.
Poza tym sadzę, ze na tym forum jest calkiem sporo osob, ktore stac na wybor
drogi posredniej - mieszkajac z rodzicami wynajac pomoc - tak zrobila inna moja
znajoma, majac niedolęznego i schorowanego meza wynajęla do pomocy pania, ktora
u nich zamieszkala. On był w domu, u siebie, z żoną, a zona nie odchodziła od
zmyslow.

[echtom]

> Ale czym innym jest poszukanie ratunku, kiedy juz sie sprobowalo, podjęlo
> wysilek i uznało, ze nie da sie rady, czym innym planowanie na zimno, kiedy jest to tylko hipotetyczna możliwośc.

Tu masz świętą rację. Nie planuję oddać mamy, bo skoro ojciec był w domu do końca, byłoby to w jakiś sposób niesprawiedliwe. Jest tylko jedno "ale". Kiedy tata leżał przez blisko 5 miesięcy, mama miała do pomocy mnie i opiekunkę, a zapleczem finansowym była jego wysoka emerytura. Jeżeli mama kiedyś przestanie wstawać, zostanę z nią sama, bez stałej pomocy drugiej dorosłej osoby, z dochodem mniejszym o połowę ( a wciąż za wysokim, by uprawniał do bezpłatnej opieki). Pracy rzucić nie mogę, rodzeństwa nie mam. Mama waży 30 kilo więcej ode mnie i 40 od moich córek, więc nie mam sumienia obciążać młodych, dojrzewających organizmów takim fizycznym wysiłkiem. Krótko mówiąc, stanę przed realnym problemem.

[nangaparbat3]

Rozumiem.
Na razie myślę, że zdarzaja sie osoby, ktore do późnej starosci dobrze
funkcjonują, a potem wysiada krążenie - za jednym zamachem.
Sama o czymś takim marzę dla siebie (i corki).
Nie bedę sie martwic na zapas.

[bi_scotti]

burza4 napisała:

> Większość osób ma złudne przekonanie, że starsza osoba jest
> przepełniona wdzięcznością i cieszy się z obecności pomocnika, ot,
> taka sprawna umysłowo babcia, co to bajeczkę opowie, doradzi jak
> smażyć konfitury... tyle że leży w łożku. Tymczasem długotrwała
> choroba i starość najczęściej objawiają się agresją, wyrzutami,
> domaganiem się atencji i kompletnym nieliczeniem z potrzebami
> innych.

Alez ja tez nie mam zludzen. Przez ponad 7 lat zajmowalismy sie
dziadkiem mojego meza. Przez ostatnich 4 mieszkal u nas, mial
starcza demencje, byl zlosliwy, trudny, ciezko bylo wciaz Go kochac
i przywolywac w pamieci jakim byl zanim nie poddal sie starosci. Ale
zajmowalismy sie Nim cala rodzina, moje dzieci zmienialy Mu
Pampersy, posciel, karmily Go i po 1000 razy na dzien ukladaly
porozrzucane przez Niego rzeczy. Tylko RAZ moj wtedy nastoletni syn
sie zbuntowal gdy Dziadek rzucil w Niego kubkiem z goraca herbata i
przez jakis tydzien do Dziadka pokoju nie wchodzil. Ale potem Mu
przeszla zlosc, bo jak mozna sie zloscic na starego, nieswiadomego
swoich czynow czlowieka? Czlowieka, ktory w swoim czasie tyle
dobrego zrobil dla innych (akurat nie dla nas, bo nie bardzo mial
okazje, ale jakie to ma znaczenie?).
Gdy pisze o podejmowaniu trudu, nie mam na mysli 2-dniowej akcji
spolecznej "odwiedzmy weterana", mam na mysli Trud przez duze "T". I
ja wiem, ze moje dzieci sa lepszymi, wrazliwszymi ludzi wlasnie
DZIEKI Dziadkowi i wyzwaniom jakie mielismy gdy z nami mieszkal. A
gdy umarl najpierw odetchnelismy z wyrazna ulga by juz po paru
dniach zaczelo Go nam brakowac. Taka to ludzka natura - nie
dogodzisz

[kol.3]

Droga Bi scotti, a co by było gdyby dziadek rąbnął tym kubkiem
skuteczniej i zabił Twojego syna, albo np.tylko wybił mu oko?
Wielu sklerotyków po prostu lata z nożami za rodziną bądź sąsiadami,
stanowiąc realne zagrożenie dla życia i zdrowia.

[nangaparbat3]

Nie trzeba byc starym piernikiem, by kogos dźgnac nożem.
O ile wiem, mlodszym zdarza sie to znacznie częściej.

[bi_scotti]

kol.3 napisała:

> Droga Bi scotti, a co by było gdyby dziadek rąbnął tym kubkiem
> skuteczniej i zabił Twojego syna, albo np.tylko wybił mu oko?
> Wielu sklerotyków po prostu lata z nożami za rodziną bądź
sąsiadami,
> stanowiąc realne zagrożenie dla życia i zdrowia.

Po pierwsze staram sie unikac "gdybania", dzieki temu zachowuje
pogode ducha i wiare w lepsza przyszlosc Polecam!
Po drugie, jezeli faktycznie gdzies "wielu sklerotykow lata z
nozami" to swiadczy to wylacznie o tym, ze nikt o Nich nie dba.
Nawet najbardziej grozny (dla siebie i/badz otoczenia) i trudny w
obsludze stary czlowiek moze byc kontrolowany lekami, terapia,
roznymi formami zajec ruchowych i cwiczen mentalnych. KOMUS tylko
musi sie chciec to robic, KTOS musi znalezc na to czas i fachowa
pomoc.
Po trzecie, tak jak nie lubie gdy o trudnych nastolatkach mowi sie i
pisze, ze to "rozwydrzona mlodziez", tak i nie odpowiada mi
okreslanie ludzi starych i chorych "sklerotykami". Slowa niosa
okreslone tresci i potrafia ranic, dokuczyc, ponizyc. Po co? Nasz
Dziadek nigdy nie byl dla nas "sklerotykiem". Doswiadczylismy przy
Nim i przez Niego wiele trudnosci, klopotow i wyzwan ale nikt z nas
nigdy nie pozwolil sobie na brak szacunku wobec tego starego
Czlowieka, ktory wszak nie mial wplywu na to, ze odchodzil z tego
swiata dlugo, bolesnie i w ogarniajacej Go demencji. Nikt z nas nie
wybiera sobie konca

[kol.3]

Można nie gdybać, posiadanie elementarnej wyobraźni ma jednak swoje
plusy. Sklerotyk lata z nożami, bo nikt o niego nie dba? Zapewnienie
24 godzinnej opieki osobie zniedołężniałej jest bardzo trudne,
zwłaszcza jak się pracuje, z finansami przeciętnie, a solidarnosci
rodzinnej brak i tylko jedna osoba w rodzinie dba o staruszka.
Kontrolowanie lekami bardzo mnie rozbawiło.
Pamiętam wizytę z seniorką naszego rodu u tzw. geriatry, któremu
powiedziałam, że żadne leki geriatryczne już nie działają, że
sąsiedzi chcę mnie zabić za zachowanie staruszki (cała kamienica nie
śpi od 3 rano bop starsza pani stoi w oknie i wyje/lata z nożami,
rąbie drzwi siekierą itp.),poprosiłam o skierowanie do psychiatry.
Pamiętam oburzone spojrzenie i komentarze pani geriatrki, która
potraktowała mnie jak morderczynię, która chce starszą panią
wykończyć psychotropami. Na szczęście psychiatra był przytomny.
Twój post wypadł bardzo szlachetnie. Jakoś dziwnie nie natrafiłam na
szlachetność gdy chodziło o zajmowanie się staruszkami. Większość
ludzi uciekała od obowiązków, nawet gdy to byli ich rodzice,
natomiast na szerszym forum głosiła szlachetne hasła, grzmiała na
temat obowiązków moralnych, opowiadając o opiece nad swoimi
rodzicami używali słowa "my", choć oni osobiście palcem w bucie przy
swoich rodzicach nie kiwnęli.

[bi_scotti]

kol.3 napisała:

> Twój post wypadł bardzo szlachetnie. Jakoś dziwnie nie natrafiłam na
> szlachetność gdy chodziło o zajmowanie się staruszkami.

Bo ja mysle, ze nie szlachetnosci nalezy sie domagac. Od siebie i innych
Nalezy myslec pragmatycznie. Co z tymi starymi, chorymi ludzmi zrobic?
Eutanazja? Poki co, w np. moim kraju a i w Polsce chyba tez, wciaz nie w
okolicznosciach starczej demencji czy innych schorzen wylacznie geriatrycznych.
I zapewne slusznie. Wiec co? zamknac Ich w klatkach? Skoro sa i skoro my sami
uwazamy siebie za tzw. "przyzwoitych" to jakie mamy wyjscie? Wylacznie jedno -
zapewnienie PRZYZWOITEJ opieki tym starym ludziom, ktorzy z roznych powodow,
najczesciej kompletnie od Nich niezaleznych, staja sie naszymi podopiecznymi w
koncowce Ich zycia.
Lekarze sa rozni. Wszedzie na swiecie sa rozni, ja mialam pecha spotkac kilku
kiepskich w swoim zyciu ale znakomita wiekszosc lekarzy i personelu medycznego,
z ktorymi mialam i miewam do czynienia to sa sensowni fachowcy i po prostu
porzadni ludzie. Serdecznie Ci zycze podobnych doswiadczen w tym zakresie!
Wracajac do opieki nad starymi ludzmi, dla mnie to jest przede wszystkim kwestia
tego za kogo ja sama siebie uwazam. Mam wybitnie dobre mniemanie o sobie i
uwazam sie za takiego wlasnie "porzadnego" czlowieka wiec w jakims sensie sama
sie stawiam w sytuacji bez wyjscia - wyzwanie typu opieka nad Dziadkiem z
demencja przyjelam "na klate", bo taka byla (i jest) dla mnie konsekwencja
mojego dorego mniemania o sobie i potrzeby zachowania tego mniemania Wybitnie
egoistycznie, zadnej wyzszej szlachetnosci! I wybitnie pragmatycznie, bo oddanie
Dziadka do jakiegos domu opieki uwieraloby mi w sumieniu jak gwozdz w bucie a
jeszcze trzebaby za to extra placic, wczesniej miejsce znalezc, dojezdzac na
wizyty - po rozwazeniu "za" i "przeciw" wyszlo na to, ze Dziadek u nas w domu,
pod nasza opieka to bylo najsensowniejsze rozwiazanie. Za czasow opieki nad
Dziadkiem bylo nas w domu 5 - 2 doroslych + 3 dzieci - jak myslisz na kim
glownie opierala sie opieka nad Dziadkiem biorac pod uwage zbiorowosc "my"?
Ja naprawde wiem o czym mowie i wcale nie chce nikogo pouczac. Wyrazam swoja
opinie i przedstawiam moje argumenty. Przyznaje bez bicia - nie bylo latwo i nie
raz przez to wszystko plakalam ale przeciez inaczej sie zwyczajnie nie da, bo
jak potem spojrzec sobie w oczy w lustrze? Jak potem miec jakiekolwiek moralne
podstawy do wychowywania dzieci "na swoim wlasnym przykladzie"?
Jak to u nas mowia: if you talk the talk, you must walk the walk.

[mariolka55]

bi_scotti napisała:


>
> Bo ja mysle, ze nie szlachetnosci nalezy sie domagac. Od siebie i innych
> Nalezy myslec pragmatycznie. Co z tymi starymi, chorymi ludzmi zrobic?
> Eutanazja? Poki co, w np. moim kraju a i w Polsce chyba tez, wciaz nie w
> okolicznosciach starczej demencji czy innych schorzen wylacznie geriatrycznych.
> I zapewne slusznie. Wiec co? zamknac Ich w klatkach? Skoro sa i skoro my sami
> uwazamy siebie za tzw. "przyzwoitych" to jakie mamy wyjscie?

jestem coraz bardziej zniesmaczona

bi_scotti

[ledzeppelin3]

Ciwekawe, czy gdyby Dziadek poparzył twojego syna (syna, rozumiem,
piszesz z małej litery, bo to tylko syn, a nie Dziadek) i zafundował
mu trwałe kalectwo, też wstawiałabyś "uśmiechniętą buźkę w co drugim
zdaniu?
A nie poparzył go, bo miałas zwykłego farta. I to fart, nic więcej,
ocalił twoje "dobre mniemanie o sobie".

[kol.3]

Sama przyznajesz, że było Was pięcioro do opieki nad chorym
dziadkiem i to nie w Polsce, a więc domyślam się że w kraju gdzie
poziom życia jest wyższy.
Natomiast ja polecam Twojej uwadze fakt, że nie wszyscy mają 5 osób
do obsługi jenego staruszka i żyją w mniej komfortowych warunkach i
ich jednosobowy wysiłek i możiwości należy mierzyć inną miarą.
Natomiast wyrażając te czy inne opinie we wcześniejszych postach
kierowałam się własnymi doświadczeniami.

[ledzeppelin3]

Po pierwsze staram sie unikac "gdybania", dzieki temu zachowuje
> pogode ducha i wiare w lepsza przyszlosc Polecam!


Dziadek walnął w syna kubkiem z gorącą herbatą, a Ty
unikasz "gdybania" ? Może faktycznie nie gdybaj, ale zacznij myśleć.
Myśleć o swoich dzieciach. Polecam.

[kol.3]

Ooo, Burzo, skąd ja to znam?

[doral2]

kropkacom napisała:

"..Uderza mnie że tak wielu korzysta z pomocy rodziców puki są sprawni (opieka
nad wnukami, pomoc finansowa itd.) a potem widzi w nich tylko ciężar..."

z ustów żeś mię to wyjęła, Gacusiu.

[doral2]

przepraszam, pomyłka, to Kropkacom rzekła. i z nią się zgadzam, nie z Gacusią.

Tak a propos uroków mieszkania ze starymi rodzicam

[echtom]

Moja mama ma 83 lata i kondycję, powiedzmy, w normie wieku. Porusza się po
mieszkaniu, radzi sobie z samoobsługą i drobniejszymi pracami domowymi, ja robię
zakupy, obiad, pranie, jeżdzę z nią do lekarzy i jest ok. Nie ma Alzheimera ani
głębokiej demencji, tylko przeciętne dla wieku problemy z kojarzeniem i
pamięcią. To, co mnie zdumiewa, to niezwykła sprawność i przenikliwość jej
umysłu, kiedy chce dopiec komuś z domowników. Trafia wtedy w najczulszy punkt z
precyzją godną chirurga. Właśnie cała się trzęsę, bo dałam się nieopatrznie
wciągnąć w przyjazną wieczorną pogawędkę, a ona wykorzystała to, by pojechać po
mojej średniej córce. To jej ulubiona rozrywka - pastwienie się nade mną poprzez
uderzanie w moje dzieci. Zaraz usłyszę, że w imię szacunku dla siwych włosów
powinnam to pokornie i pogodnie znosić, tak samo jak gnojenie mnie przy
dzieciach, że np. późno wróciłam z pracy. A kiedy dzieci stają po mojej stronie,
oczywiście są podłe i przeze mnie źle nastawiane przeciw niej. Nie umiem sobie
wyobrazić, czym jest opieka nad chorym na Alzheimera, jeśli mieszkanie z dość
sprawnym umysłowo, tylko egocentrycznym i zgorzkniałym starym człowiekiem może
zamienić życie rodzinne w piekło.

[balbina.x]

Rodzice nigdy się mną nie zajmowali, więc ja nimi też nie planuję. Jedyne na co
mooooże się zdobędę to niewielka pomoc finansowa, co by w jakimś domu starców
mieszkać mogli.

Natomiast jeśli moja ukochana Babcia będzie wymagała opieki, to jestem gotowa
natychmiast pojechać do Polski albo ściągnąć Babcię do siebie (zależy co Babcia
by wolała) i opiekować się Nią dzień i noc.

[katrin.1]

Ojciec juz nie żyje, a matką opiekować się nie będę na starość.Przez
wiele lat rezygnując z własnych planów zawsze byłam na
zawołanie.Moje liczne rodzeństwo,w razie jakichś poważnych problemów
dzwonili z Ł. do Ś. żebyśmy załatwili lekarza itp/odległość 500
km!/A oni mieszkająć w Ł. nie mieli czasu!!!Aż wreszcie moje zdrowie
padło/druga operacja kolana/i kilkuletnia rehabilitacja.Któregoś
dnia,gdy przyjechałam ją odwiedzić wykrzyczała mi,że powinnam
zostać z nią i się nią zająć,bo ma półpasiec.Nic ją nie obchodziła
moja niesprawność i potrzeba rehabilitacji w moim miejscu
zamieszkania.Nie zostałam,a rodzeństwo/starsze/obraziło się,że
powiedziałam,że oni również mają obowiązek opieki nad
rodzicami.Obecnie jeden z braci zamieszkał z nią a mamusia obraziła
się na mnie i moją rodzinę- nigdy nie odwiedziła swojej
wnuczki,która ma teraz prawie 5 lat.Nawet do niej nie zadzwoniła!!!
Wkrótce będą chrzciny mojego drugiego dziecka,nawet jej nie zaproszę.

[alfa36]

Jestem mlodszą córką swoich rodziców, ktora miala zostac w ich duzym domu. Nie zostalam, wyprowadzilam się do męża. Rodzice bardzo nam pomagają (mieszkają 15 km od nas). Nie wyobrażam sobie nie pomagac im na starość (a nie są już najmlodsi). Nie wiem, jak to będzie, wlasciwie nie potrafię wyobrazic sobie ich starości, takiej kiedy trzeba będzie im pomóc. Ale na pewno pomogę, choćby kosztem wygody swojej rodziny.

[phantomka]

Nie ma innej opcji niz wziecie do siebie, ew. wsparcie sie osoba
pomagajaca przy mamie (tata nie zyje) I jest to kategoryczna i
swiadoma decyzja. Nigdy nie oddalabym mamy do domu opieki, po
pierwsze z szacunku do jej starosci, po drugie chyba za duzo
widzialam tych domow op. i wiekszosc z nich absolutnie nie odpowiada
standardom osob starszych.
A doswiadczenie mam, bo i pomagalam umierajacej babci i przez 3 lata
pracowalam z ludzmi chorymi na alzheimera. Wiem, czym sa takie
choroby dla calej rodziny, ale gdyby bylo mnie stac na dom opieki,
tzn. ze byloby mnie stac na opiekunke dochodzaca. Niektorym sie
wydaje, ze oddanie do d.o.s to taki pstryk. W panstwowych na kolejke
czeka sie czasem i do 2 lat, a prywatne sa drogie, wiec co za
roznicy patrzac przez pryzmat finansow.

[burza4]

prywatny dom opieki w Warszawie kosztuje 1,6-2.5 tys. Opieka w domu -
kosztuje nawet i 4 tys. (tyle płaciła znajoma, miała 2 panie na
zmianę). Mówię tylko o kosztach opiekunki, bez leków, pampersów,
jedzenia itd Naprawdę nie ma różnicy?

[phantomka]

Chyba zartujesz. To w Trojmiescie sa takie stawki za dos, nie
wierze, ze wawa ma tak niskie koszty. A cennik opiekunek, to z kolei
z kosmosu wziety calkowicie. Sa stawki ustalane przez mopsy, jest
cala masa babek pracujacych za te stawki w ramach wspolpracy z
mopsami wlasnie.

[lipsmacker]

Za jeden z moich podstawowych obowiazkow w zyciu uwazam ustawienie
sie finansowo tak aby stac mnie bylo na oplacanie profesjonalnej
opieki nad rodzicami tak abym ja byla tylko osoba wspomagajaca te
opieke. Przy moim domu jest planowane osobne mieszkanie dla nich.

[hrabina_murzyna]

Jasne, że komfortem byłoby mieszkanie blisko rodziców lub razem z
nimi. Mojej mamie życzę takiej starości, aby do końca była sprawna,
a moja pomoc ograniczała się do odwiedzin, zrobienia zakupów,
zawiezienia do lekarza, zrobienia obiadu czy śniadania,prania itd.
Natomiast nie wyobrażam sobie co by było gdyby mama nagle stała się
obłożnie chora. Jestem jedynaczką, więc nikt mi nie pomoże.Mam 28
lat, nie mam dzieci, mieszkanie małe, emerytura mamy niezawielka. I
co ja miałabym w takiej sytuacji robić? Zrezygnować z macierzyństwa?
A może urodzić dziecko i je olać, by zająć się uwiązaną do łóżka
matką? na szczęście moja mama nie wymaga żadnej opieki, ale wypadki
chodzą po ludziach. I bardzo proszę te wszystkie świątobliwe córunie
o niekomentowanie pewnych decyzji innych ludzi. Gadać to sobie można
dużo gorzej wykonać. Zapewniam, że nikt przy odrobinie uczuć nie
oddaje pełnosprawnych staruszków do domu starców, bo przeciążony
jest robieniem im zakupów.

[kawka74]

> Natomiast nie wyobrażam sobie co by było gdyby mama nagle stała się
> obłożnie chora.

To ja Ci powiem, co - zero życia osobistego, wszystko podporządkowujesz
chorobie, jesteś na zawołanie, biegasz z basenem, zmieniasz piżamę, wachlujesz,
masujesz, oklepujesz, i tak dalej. Wolontariusz przychodzi raz w tygodniu na
godzinę, wtedy możesz wyjść na zakupy.
No, chyba że stać Cię na profesjonalną opiekunkę, najlepiej dwie.
Taka opieka to bardzo bardzo trudna sprawa, fizycznie i emocjonalnie. Dlatego
nie wierzę żadnym teoretycznym deklaracjom o własnej szlachetności i
obowiązkach. Dobre to do chwili opróżnienia pierwszego worka stomijnego.

[hrabina_murzyna]

Kawka, ależ ja doskonale wiem jak to wygląda. Miałam w rodzinie
osobę, która wymagała opieki non stop. Odleżyny, wymioty, krwotoki.
Dlatego już nie oceniam i takie deklaracje, że ja nigdy, ja dla
rodziców wszystko to tak jak napisałaś do czasu, jak nam samym nie
przyjdzie się z tym zmierzyć. U mnie w rodzinie córki zdecydowały
się na prywatny dom opieki, zwyczajnie nie dawały rady mimo, iż były
we dwie. Ja się nie dziwię, bo mając lat 30 i małe dzieci w domu, w
tym u jednej rozpadające się małżeństwo, bo przecież choroba trwa
latami człowiek nie ma już sił. Niestety reszta rodziny do dziś jest
oburzona, a owe córki wyklęte, bo jak to mówią nie chciało się przy
matce chodzić. Szkoda tylko, że nikt tak naprawdę nie miał czasu im
pomóc kiedy ich matka żyła.

[kawka74]

Hrabino, ja to pisałam w sumie chyba mniej do Ciebie, bardziej do tych, którym
się wydaje, że opieka nad kimś chorym i niedołężnym to pozamiatanie mu podłogi i
poczytanie gazetki.

[phantomka]

Kazdy mierzy wlasna miara, mi twoja miara zwisa i powiewa, twoje
zycie. A'propos g*wna, to i zdarzalo sie myc babci rece po kupie,
jak sobie zdzierala pampersa, bo nie mogla zniesc tej bezradnosci.
Jak kogo kupa brzydzi, to niech sobie korek w tylek wlozy.

[kol.3]

Ktoś powyżej napisał o obowiązku odwdzięczenia się rodzicom za
wychowanie, za opiekę w dzieciństwie. Otóż w dalekiej rodzinie byli
kuzyni, małżeństwo, którzy mieli 2 córki. Obie córki zachorowały
młodo, jedna na raka, mając dwójkę małych dzieci (rodzice akurat
przebywali za granicą, ale z racji choroby córki ani myśleli wrócić,
mimo, że matka nie pracowała). Dziewczyna umierała w towarzystwie 2
małych dzieci. Druga córka dostała udaru, więc ją oddali do domu
opieki, gdzie umarła.
Jestem pesymistką jeśli chodzi o ludzi i spodziewam się po nich
raczej wszystkiego najgorszego.
Natomiast jeśli człowiek obracając się w takim towarzystwie ma
dobre serce, to szybko może zginąć, więc się trzeba z tego dobrego
serca wyleczyć.

[katrin.1]

To smutne,ale prawdziwe jest to, co kol.3 napisała powyżej.Czasem
dobre serce jest żródłem poważnych kłopotów.Ja osobiście jestem za
pomocą,ale o sobie też trzeba pomyśleć i nie dawać się wciąż
wykorzystywać.Pomoc w rodzinie powinna być wzajemna-rodzice powinni
pomagać dzieciom,a wszystkie dzieci powinny pomagać
rodzicom,szczególnie w razie choroby.Niestety często jest zupełnie
inaczej.Znam kobietę,która sama opiekowała się starszymi
rodzicami.Miała owszem braci,ale oni uważali,że ona jako córka
powinna się nimi zajmować a nie oni.