Chorzy psychicznie, upośledzeni a rodzicielstwo

[zebra12]

Czy ludzie chorzy psychicznie lub upośledzeni mogą samodzielnie
zajmować się dziećmi?
Mam koleżankę chorą na schizofrenię. Ma 3 dzieci. Czasowo sąd jej je
odebrał, bo nie chciała podjąć leczenia. Teraz znów sama je
wychowuje.
Drugi przypadek: moja była uczennica po szkole specjalnej urodziła
syna. Jaki to dziecko bedzie miało start? Jaki rozwój?
Co o tym myślicie? Znacie podobne historie? Jak takie dzieci radzą
sobie w przyszłości? Czy matka podoła wychowaniu?

[syriana]

różnie bywa w tej materii
nie ma jednego wzoru choroby psychicznej ani jednego stopnia upośledzenia

[cafe_tee]

zgadzam się z syrianą. Nie można ulegać stereotypom i "wciągać" wszystkich pod
jedną kreskę. A najgorsze pytanie, to "jaki oni start zapewnią.."

osobiście znam 2 rodziny w której rodzicami są osoby upośledzone w stopniu
umiarkowanym.
Kiedy ich obserwuję myślę sobie czasem, że dzieci są w takich rodzinach
szczęśliwsze, niż w niejednej "normalnej".
Pierwsza rodzina to rodzina już "starsza". Troje dzieci, wszystkie po studiach,
z własnymi już rodzinami, domami, biznesami itp. Nie powiem, że było im łatwo -
ale bardzo się starali, żeby takie głosy jak założycielki wątku - nie odebrały
im dzieci. Przychodziła do nich jakaś pani - nie wiem, może opieka społeczna
albo jakaś pani kurator..nie wiem. Matka nie umiała i nie umie czytać- za to
umiała ubrać, nakarmić i kochać swoje dzieci - może niedołężnie, może nie do
końca tak "jak trzeba" - ale dzisiaj jeden z jej synów jest profesorem na
wyższej uczelni, drugi sędzią a trzeci jakimś naukowcem od fizyki czy innej chemii.
Druga rodzina ma 2 dzieci - z czego dziewczynka ma 13 lat, a chłopczyk 10. Do
nich również przychodzą różne panie typu - opieka społeczna, pielęgniarka
środowiskowa i inne. Dziewczynka jest rezolutna, mądra, spokojna, umie gotować,
sprzątać i jest nad wyraz dojrzała. Chłopczyk jak to chłopczyk - łobuzuje
trochę, rozrabia ale uczy się dobrze. W ich domu nie ma krzyków, awantur,
wyimaginowanych depresji, problemów typu "ja już nie daję rady". Nie ma też
PlayStation i innych gier p.t :"zabiłem 150 ludzi i mam jeszcze 3 życia". Jest
nowy komputer, który matka czyści ściereczką codziennie, jakby miała nerwicę
natręctw jest czyściutko, posprzątane i ugotowane. A najdziwniejsze jest to,
że nie ma w domu 200 figurek udających pamiątkę z Afryki czy innego Egiptu, nie
ma halogenów, mebli venge, 40'telewizora plazmowego, w łazience nie ma kafli i
bidetu - ale za to cały dom jest w książkach. Wszędzie są książki. Siedzą
wieczorami i miast dzieci zabijać ludzi w grach, a rodzice oglądać durny serial,
ciesząc się, że mają święty spokój - czytają te książki. Jedno dziecko siada i
czyta na głos. Nie pytałam, ale ci rodzice tak jak poprzedni - również nie
umieją czytać. Matka trochę sobie nie radzi manualnie ze wszystkim - ale jej mąż
szóstym zmysłem zaraz to wyłapuje i jej pomaga.Tak jakby chciał, żeby ktoś
przypadkiem tego nie zauważył.Bardzo to wzruszające i miłe Pamiętam, że kiedy
urodziło im się pierwsze dziecko , dzień i noc siedziały u nich pielęgniarki.
Przy drugim dziecku tez przychodziły na początku, potem już co 2-3 dni.
Obydwoje biorą leki, obydwoje chodzą do lekarzy i leczą swoje "choroby". Ale nie
ma osoby na osiedlu, która powiedziałaby o nich złe słowo.



Na pewno są przypadki drastyczniejsze. Ale po co z góry zakładać, że upośledzony
to sobie rady nie da, a poza tym "co w ogóle wyrośnie z tego dziecka?". Dobitny
przykład mamy ostatnio w telewizji i prasie, jakie to w "normalnych" rodzinach,
uczęszczających do kościoła i mówiących "dzień dobry" - tragedie się wydarzają.
Nie mówiąc o patologiach, kiedy to "normalna" rodzina się rozpija itp.

Żyją sobie? niech sobie żyją.Co nam do tego. Od tego są służby i inne
instytucje. My ewentualnie możemy im pomóc jeżeli nie fizycznie lub materialnie
- to dobrym słowem. Ludzie niewidomi albo bez rąk czy nóg - również mają dzieci.
A to tez jakiś stopień niepełnosprawności - przecież osoba nie widoma, nie
zobaczy czy dziecko nie wkłada gwoździa do gniazdka albo czy garnka z zupą nie
ściąga z kuchenki. Osoba bez rąk tez nie wszystko zrobi przy swoim dziecku. A
tacy ludzie mają dzieci i szczęśliwie je chowają i nikomu nie przychodzi do
głowy - jaki oni start zapewnią swojemu dziecku.
Nam pozostaje jedynie obserwować czy dzieci nie chodzą głodne i brudne i czy nie
dzieje im się krzywda. Wtedy należy to zgłosić odpowiednim władzom. A nie z góry
zakładać, że nie jest źle ale NA PEWNO będzie.

[hellious]

Cafe_tee wzruszylas mnie normalnie

[jowita771]

I mnie też.

[donkaczka]

cafe, pieknie napisane
amen i tyle

Cafe-tee

[zebra12]

Ty uważasz, ze dobry start to wycieczki do Tunezji????????????? Kobieto, nie
załamuj mnie!!!!
Mnie chodzi o stymulowanie rozwoju dziecka, a nie o kasę, która nie ma znaczenia
w tym przypadku.
Sama nie mam nawet własnego mieszkania, warunki mam kiepskie, ale staram się o
to, by moje dzieci rozwijały się intelektualnie. Dlatego byłam ciekawa, jak
sobie z tym radzą osoby upośledzone.
A co z zapewnieniem dzieciom bezpieczeństwa? Przecież czasem same nie rozumieją
zagrożen...

[annabetka]

Pięknie Cafe napisałaś,nic dodać nic ująć.Podpisuję się pod Twoimi słowami
całkowicie,mam takie samo zdanie tyle że tak ładnie tego wyrazić bym nie potrafiła

[alesio23]

Moim zdaniem nie jest to takie świetne do końca, skoro potzreba
rodzinom wymienionym przez ciebie aż tak dużej ingerencji osób z
zewnątrz. a ten argumnet o ksiazkach...hmm conajmniej hybiony

[margotka28]

moja ciocia ma 3 dzieci. Urodziła je jako osoba "zdrowa".
Schizofrenię zdiagnozowano u niej, jak najstarsze dziecko miało 1o
lat. Wychowywała dzieci na ile mogła,dużo pomagał mąż oraz rodzina.
Dziś dzieci są dorosłe, mają swoje rodziny. Szczęśliwie wspominają
swoje dzieciństwo, każde z nich skończyło studia. Wujek niestety
rozwiódł się z ciotką i teraz ciocia mieszka u swojej starej,
schorowanej matki. Jakoś sobie radzą. Ale z biegiem lat, ciocia
coraz bardziej dziwaczeje. Wiem, że kiedyś zaopiekują się nią jej
dzieci.

[gryzelda71]

Proszę nie pisz,że mąż dużo pomagał.No chyba,że to nie jego dzieci,albo
rozwiedli się.

[margotka28]

Skoro ci to tak przeszkadza to nie będę pisać, ale chyba nie to było
najważniejsze w tej opowieści prawda?

[titta]

Mysle ze chodzi o to, ze pisze sie "duzo pomagal" jakby bylo to cos
niezwyklego. Tym czasem "pomagal" w ogole nie powinno miec racji
bytu w takim kontekscie. Bo czy wypelnianie swoich obowiazkow
wzgledem dzieci to "pomoc zonie"?

[gryzelda71]

Dzięki,ze wyjaśniłaś

[alesio23]

Tak to bardzo ładnie, aczkolwiek zaryzykuję stwierdzenie, że
schizofrenia rózni się nieco od uposledzenia umysłowego

[mamaady]

co do schizofrenii: w chwilach ataków choroby (a te mogą trwać nawet
po kilka miesięcy!) samodzielne wychowywanie dziecka jest nie do
pomyslenia. Jezeli w domu nie będzie nikogo odpowidzialnego (jakiejs
babci, cioci, starszego rodzeństwa w odpowiednim wueku) sąd na pewno
odbierze dzieci i bedzie je umieszczał w placówkach lub rodzinach
zastępczych. W chwili regresji choroby osoba chorująca może
normalnie funkcjonować, i może samodzielnie robić niemal wszystko.

Co do osób uposledonych: jezeli pracowałaś w szkole specjalnej, to
miałaś zapewne kontakt z rodzicami. 80% rodziców dzieci
uposledzonych to ludzie również upośledzeni, z różnymi zaburzeniami
lub patologiami. Musisz wiedzieć, że wychowanie to nie tylko geny,
ale przede wszystkim srodowisko. Pewne choroby i niedomagania
psychofizyczne dzieko może przejąć po rodzicach, ale jeżeli w
rodzinie z upośledzonymi rodizicami nikt nie pomoże zająć się
właściewie dzieckiem, to takie dziecko, nawet urodzone zdrowo, ma
spore szanse nie rozwijać sie prawidłowo i może wystąpić
upośledzenie i zaburzenia wychowawcze.

No właśnie, dlatego pytam...

[zebra12]

Dlatego zadałam pytanie, czy taka osoba może SAMODZIELNIE wychowywać dziecko.
Koleżanka w końcu dostała kuratora, a opiekę nad jej dziećmi przez jakiś czas
sprawowała i tak jej matka. Jednak zanim sprawa trafiła do sądu, koleżanka
głośno zastanawiała się, jakby to było, jakby dziecko jej "spadło" z 11 piętra
itp. W sumie bałam się o nią i jej dzieci. Były dni, ze nie mogła wstać z łóżka...
A moja uczennica dopiero urodziła - trzy miesiące temu. Mieszka z matką, to
pewnie sobie poradzi. A pisząc o starcie chodziło mi o stymulację rozwoju
dziecka, a nie o kafelki... B. - tak nazwijmy moją uczennicę, ma brata w III
klasie szkoły podstawowej. Gdy ona robi mu zadanie domowe, to jest totalnie źle
wykonane... B. ma jeszcze dwoje rodzeństwa, oboje upośledzeni w różnym stopniu.
Matka jej również. Dlatego ciekawi mnie, czy takie dziecko ma szansę na dobry
start w szkole. Czy są instytucje, które pomagają w takim przypadku? Mam
nadzieję, ze dziecko jest zdrowe...
Ktoś tu napisał o ludziach niepełnosprawnych fizycznie. Fakt, że mają wiele
ograniczeń fizycznych, które utrudniają im rodzicielstwo, ale przecież potrafią
dzieci wiele nauczyć, umieją im zapewnić bezpieczeństwo, przewidzieć zagrożenia.
Ludzie niepełnosprawni intelektualnie niekoniecznie. Stąd moje wątpliwości.

[denea]

Aaaale wielki wór ! Strasznie dużo zagadnień wrzuciłaś i co, mamy
powiedzieć, że nie, bo to oburzające ?
Myslę, że wszystko zależy od konkretnych sytuacji. Znam dziewczynę
trochę ociążałą umysłowo, któa ma dwoje dzieci i o ile wiem, średnio
sobie radzi, ale dzieciaki głodne ani obdarte nie chodzą.
Natomiast co do chorób psychicznych... po pierwsze bywa, że
ujawniają się kiedy dzieci są już na świecie... po drugie, czasem
mam wrażenie, że wszyscy jesteśmy chorzy psychicznie ;P Zależy,
zależy, zależy.
Temat tak szeroki, że nie da się odpowiedzieć jednoznacznie.

[18_lipcowa1]

zebra12 napisała:

> Czy ludzie chorzy psychicznie lub upośledzeni mogą samodzielnie
> zajmować się dziećmi?

Chorzy psychicznie, bioracy leki i chodzacy na terapie oczywiscie.
Uposledzeni chyba nie za bardzo.

> Mam koleżankę chorą na schizofrenię. Ma 3 dzieci. Czasowo sąd jej
je
> odebrał, bo nie chciała podjąć leczenia. Teraz znów sama je
> wychowuje.

Znam wiele osob ze schizofrenia, lekkimi chorobami psychicznymi. Ci
co sie leczyli, interesowali choroba, chodzili na terapie
funkcjonuja normalnie. Zyja, pracuja, maja dzieci. Ludzi dookola
nich pojecia nie maja o ich chorobie.

> Drugi przypadek: moja była uczennica po szkole specjalnej urodziła
> syna. Jaki to dziecko bedzie miało start? Jaki rozwój?
> Co o tym myślicie? Znacie podobne historie? Jak takie dzieci radzą
> sobie w przyszłości? Czy matka podoła wychowaniu?


Zalezy.Choroba psychiczna a uposledzenie to 2 rozne rzeczy.

[aluc]

rzeczywiście, wór waćpanna niezmierny wymodziła

mam w rodzinie dziewczynę po szkole specjalnej, upośledzoną umysłowo
w lekkim stopniu, która ma trójkę dzieci i świetnie (chociaż z
wydatną pomocą matki) sobie radzi z ich wychowaniem, macierzyństwo w
jej przypadku zadziałało wręcz terapeutycznie, zmobilizowało ją do
aktywności

start? rozwój? nie wszystkie dzieci mają rodziców - orłów intelektu,
a jednak znakomita większość sobie radzi, profesura nie jest
wyłącznie dziedziczona po przodkach , a brak choroby psychicznej
czy upośledzenia umysłowego nie gwarantuje wychowawczego sukcesu

zresztą czym mierzyć ten sukces? osiągnietym wykształceniem? rocznym
dochodem? przymiotami charakteru i intelektu?

[tolka11]

Mam wielu juz byłych uczniów z upośledzeniem w stopniu lekkim, maja
rodziny, ich dzieci chodza do szkoły. Bez niczyjej pomocy prowadzą
dom. Pochodzą z rodzin bez dysfunkcji i mieli mimo uposledzenia
dobry start.
Jesli chodzi o upośledzenie umiarkowane i znaczne to sprawa nie jest
już taka prosta. Juz z upośledzeniem umiarkowanym trudno samemu
poradzić sobie z rzeczywistością i tutaj dzieci zawsze w końcu będą
pod opieką nie tylko rodziców, ale i innego opiekuna prawnego,
kuratoraa, itp.
Bardzo wiele zalezy od wzorców, rodziny, srodowiska.
Pytanie na doktorat, rzekłabym.

[andaba]

Skończenie szkoły specjalnej nie świadczy wcale o niezdolności człowieka do normalnego zycia. Znam sporo osób po szkole specjalnej i wszystkie te osoby są najzupełniej normalne - mają rodziny i pracę.

[e_r_i_n]

andaba napisała:

> Skończenie szkoły specjalnej nie świadczy wcale o niezdolności
> człowieka do normalnego zycia.

Ba, nawet osoby niepełnosprawne intelektualnie moga i powinny
NORMALNIE zyc.
Jest mnostwo osob z uposledzeniem w stopniu znacznym, ktorzy sami
mieszkaja, jezdza do pracy (nie ZPChr) i sobie radza.
Czesto lepiej, niz osoby 'zdrowe' i 'normalne'.

[lolinka2]

Przede wszystkim, zebro, nie-znawco materii, proszę nie wrzucać chorób
psychicznych do jednego worka z upośledzeniem umysłowym. Obraża mnie to.
Jestem chora psychicznie - to nie tajemnica, ani na forum, ani w realu. Mam
ChAD. Mój mąż też. Mamy dwoje dzieci, którymi nigdy nie interesowała się ani
opieka społeczna, ani inne sądy rodzinne czy kuratorzy, bo nie ma takiej
potrzeby. Pracuję zawodowo (praca umysłowa, częściowo b. stresująca - przekład
symultaniczny), nie biorę zwolnień lekarskich, dziećmi zajmujemy się wspólnie i
nie widzę przeszkód, aby nie miało tak być. Nie widzę również powodu, dla
którego ktokolwiek miałby/ mógłby w tę opiekę ingerować.
Mój iloraz inteligencji (to w ramach nieporównywania chorób psychicznych do
upośledzenia umysłowego) zdecydowanie przewyższa 120. Iloraz inteligencji mojego
starszego dziecka również (reszta rodziny nie wpadła w łapy Wechslera ).
Czytamy, korzystamy również ze zdobyczy cywilizacji, dużo rozmawiamy (ze sobą i
z dziećmi), mnóstwo rzeczy staramy się robić razem - ot, życie jak każde inne,
za wyjątkiem chemii stanowiącej jego integralną część i przyjacielskich wizyt u
specjalisty określonej profesji, plus okresowo również psychoterapii...

Lolinko!

[zebra12]

Nie utożsamiam choroby psychicznej z upośledzeniem, choć, jak
napisałaś, nie jestem znawcą materii. Dlatego użyłam spójnika "i".
Znam bowiem osobę chorą na schizofrenię i (całkiem inną osobę) z
upośledzeniem. A ponieważ pracuję, gdzie pracuję, to spotykam się na
co dzień z różnymi dysfunkcjami i wiem, czym różni się choroba
psychiczna od upośledzenia. Koleżanka, o której pisałam była w
czasach liceum najlepszą uczennicą w szkole. Czy ja gdzieś
napisałam, że osoba chora psychicznie jest upośledzona?????? Nawet
mi to do głowy nie przyszło, a Ty mnie wrzucasz do jednego wora z
osobami tak myślącymi, co mnie obraża!

[e_r_i_n]

lolinka2 napisała:

> Przede wszystkim, zebro, nie-znawco materii, proszę nie wrzucać
> chorób psychicznych do jednego worka z upośledzeniem umysłowym.
> Obraża mnie to.

Przepraszam, dlaczego obraża?

[iwonag25]

Ja znam dziewczynę, która jest chora psychicznie (nie wiem niestety
co to za przypadłość). Zaszła w ciążę i przestała brać leki.
Nastąpił nawrót choroby po porodzie. Niestety dziewczyna wylądowała
w szpitalu po tym, jak wzięła dziecko i stanęła z nim w oknie grożąc
że skoczy. Na szczęście pod domem była straż miejska i policja,
którą wezwali sąsiedzi ze względu na straszną awanturę wydobywającą
się z domu tej dziewczyny.
Teraz prawdopodobnie znowu jest w ciąży z nowo poznanym w szpitalu
psychiatrycznym chłopakiem

[phantomka]

Jak juz ktos wyzej zauwazyl, nalezy rozroznic chorobe psychiczna od
uposledzenia. Dzieci ze szkoly specjalnej to czesto dzieci z
deficytami spowodowanymi brakiem zainteresowania rodzicow, one nie
maja jako takiego uposledzenia umyslowego, przekreslajacego ich
szanse na dobre macierzynstwo.
Mialam taka rodzine pod opieka (zreszta juz 6 lat utrzymuje z nimi
kontakt, wiec troche o nich wiem) Matka po szkole specjalnej ze
stwierdzonym uposledzeniem. A madrzejszej matki musialabym dlugo
szukac. Pewnie, ze pojawialy sie duze problemy wychowawcze, ale one
zdarzaja sie przeciez w tzw. zdrowych rodzinach.
Co innego choroba psychiczna, ona powinna wylaczac z rodzicielstwa
do czasu wyleczenia-o ile to mozliwe w ogole.

[alesio23]

zauważyłam dziwną tendecję. Odnoszę wrażenie, że dzieci, chorych,
baź też niepełnosprawnych rodziców zawsze zostają profesorami, bądź
też kończą studia..
Moim zdaniem bycie rodzicem nie polega tylko na tym, żeby dać
dziecku jeśc, ubrać je itp. Wg mnie dziecku należy zapewnić
jakikolwiek rozwój intelektualny, odpowiadać na jego pytania,
starać się być autorytetem.

[gryzelda71]

alesio23 napisała:

> zauważyłam dziwną tendecję. Odnoszę wrażenie, że dzieci, chorych,
> baź też niepełnosprawnych rodziców zawsze zostają profesorami, bądź
> też kończą studia..

Wg opowieści na forum.

[alesio23]

no oczywiście