wypieszczone jedynaki....

oj tak tak

[anorektycznazdzira]

I takie, panie, te dzieciska niedobre, a takie rozpieszczone. Tylko
moje dobre. Bo te inne matki to głupie. Moje dzieci, to mają mądrą
matkę, to sa mądre a te inne mają głupie i nie są. Szczególnie ja
jestem mądra, bo mam dwoje dzieci a dwoje to lepiej niz jedno. W
ogóle tak, jak ja mam, to lepiej. I mądrzej. I dla dzieci i dla
matki, tylko dla tych co to potem czytają to już jakby mniej.

:D n/t

[rudy_wyjec]

[gku25]

Gdzie ty widziałaś spokojnie stojący ogonek w kolejce do zjeżdżalni?? Bo chyba
nie u mnie... Przepychanki i ogólna chamówa to u nas norma, muszę mocno się
natrudzić, żeby mojej dwulatce nikt nie zrobił krzywdy, nie zepchnął jej i żeby
mogła w ogóle sobie zjechać. Co do piaskownicy-nie po to kupuję dziecku zabawki,
żeby bawiło się nimi całe tałatajstwo z okolicy. Pół biedy jak się bawią, gorzej
jak niszczą, że już nie wspomnę, że jest potem problem z odebraniem swoich
rzeczy. I owszem, jestem matką jedynaczki i tak to właśnie widzę.

[maroco1977]

to sa dieci nadgorliwych mamus co sobie pozwalaly na glowe wchodzic od
pierwszych godzin zycia i dzdidzius spal z nimi na okroglo

[id.kulka]

maroco1977 napisała:

> to sa dieci nadgorliwych mamus co sobie pozwalaly na glowe
wchodzic od
> pierwszych godzin zycia i dzdidzius spal z nimi na okroglo

Albo takich, co dziecię zlewały i dziecię na rzęsach staje, by na
siebie uwagę zwrócić...

[gku25]

Albo takie, których matki siedzą na doopach w domu i wychowuje je podwórko.

[id.kulka]

gku25 napisała:

> Albo takie, których matki siedzą na doopach w domu i wychowuje je
podwórko.

No jeśli wychowuje je podwórko, to miejsce przebywania matczynej
doopy jest co najmniej drugorzędne.

[maroco1977]

dobrze, ze moj na rzesach nie staje

[kra123snal]

a wtedy byś zareagowała, czy byłaby to kolejna próba
terrorystycznego obalenia rządów matki?

[bogoosia]

a co ma spanie z dzieckiem do wchodzenia na głowę? nie upraszczasz
zbytnio?

[mal_art]

Mam nadzieję, że moje dzieci nie spotkają się z Twoim w piaskownicy... Nazywanie
innych użytkowników placu zabaw "tałatajstwem" jest co najmniej nieeleganckie.
Dzieci zachowują się tak, jak im na to pozwolą dorośli... A pożyczenie
niepotrzebnej w danej chwili zabawki innemu dziecku chyba nie wyrządza krzywdy
delikatnej psychice właściciela? Jakoś nie przedźwigałam się nigdy od dodatkowej
łopatki, noszonej właśnie po to, żeby moje dzieci mogły ją pożyczyć koledze,
który swojej akurat zapomniał, albo mu się złamała. Może dzięki temu gdy to my
zapomnieliśmy zabawek, mogliśmy pożyczyć je bez problemu od innych dzieci. I
owszem, zdarzyło nam się wrócić bez tej łopatki/foremki/samochodzika, mieszkamy
w takiej sobie okolicy i dzieci tu są różne. Taki lajf. Nie będę nad tym wylewać
łez, ani doszukiwać się zbrodniczych instynktów u trzylatków. Problemu z
odebraniem swoich rzeczy nie widzę - co za kłopot podejść do dziecka i poprosić
o zwrot zabawki, bo już wracamy do domu?
Jestem mamą trojga i tak to widzę.

A ja widzę inaczej

[triss_merigold6]

Jak potomek był młodszy to mówiłam: nie chcesz się dzielić - NIE
MUSISZ. Nie zmuszałam, jego zabawki jego wolne prawo. Teraz się
dzieli, wymienia na placu zabaw, bawi wspólnie, luz. Z tym, że ja
mam zamknięty plac zabaw tylko dla mieszkańców osiedla więc nie ma
tłoku.

No tak, autorko wątku

[kokardka_80]

wiele w tym racji, ale. Jedynaki uczą się dopiero tej współpracy
przez doświdczenie piaskownicy, czasem dobzre, jak sie mama wtrąci.
Przecież Ty jak miałaś w domu dwójkę, to na początku też musiałaś
naucyzć pewnych zasad, czyż nie? Teraz w domku odchowane, to wiedzą
jak i z innymi dziećmi postępować.

Mój wypieszczony jedynak ...

[gaskama]

nic nikomu nie musi zabierać, bo wszystko ma. Ale co i rusz jakieś
niewypieszczone rodzeństwo stara się mu podprowadzić jedną z jego
licznych zabawek.

[18_lipcowa1]

A ja tam nie uwazam ze bycie jedynakiem, wypieszczonym i egoista z
niechecia do dzielenia sie jest najgorsza cecha jaka moze miec moje
dziecko.
Nie znosze zmuszania dzieci do dzielenia sie wszystkim z innymi
dziecmi, dla zasady, bo tak, bo 'podziel sie z kolega'.
Ja osobiscie mam traume wlasnie z takiego dzielenia sie, ustepowania
z dziecinstwa i teraz sobie odreagowuje, bo bylam zmuszana do
dzielenia sie ,bo tak- zeby nie byc egoistka.
Moje dziecko nie bedzie chcialo, to nie bede zmuszala do
ustepowania, dzielenia. Itp- mozna ladnie tlumaczyc, ze tak jest
koledze milej, itp ale zmuszac nie wolno.

[myelegans]

Jakas obsesja z tym dzieleniem sie. Widzicie doroslych namietnie
dzielacych sie swoimi zabawkami w dodatku z obcymi? Sa rzeczy,
ktorymi w zyciu nie podziele sie z nikim i juz, nie, bo nie, bo
moje. Dlaczego wszyscy zadaja od dzieci dzielenia sie?

Dzieci nasiakaja tym co obserwuja u rodzicow, a nie tym, ze rodzic
wydrze zabawke, by dac innemu, obcemu dziecku w piaskownicy. Mnie by
rogi wyrosly, i robilabym odwrotnie.

NIgdy nie nalegalam tym bardziej u 2-roczniaka, zeby dzielilo sie
swoimi zabawkami. Pojecie dwulatka o dzieleniu sie, to dzielenie sie
ze soba. Moj 4-latni jedynak dzieli sie chetnie, tzn. moze nie
dzieli, ale nie jest terytorialny jak ktos chwyci jego wlasnosc
chyba, ze jest to ukochany rower (nie podzieli sie z nikim), i kilka
zabawek z tych ukochanych. Te to chowa przed przyjsciem gosci.
Reszta mu lata, ale ma tego duzo.

Dzielic sie?

[emilly4]

Ale skad taki mus,ze dziecko ma sie dzielic?? Nie jestem zdania, ze maluchy maja
walczyc o swoje, przemoca odbierac swoje zabwki i walic po glowach, ale jesli ta
foremka/lopatka/lalka jest jego/jej ulubiona, to nie nalezy naciskac Dzielic sie
to nie znaczy oddawac...czy wy tez oddalysbyscie komus swoje auto-bo trzeba sie
dzielic??? Sek w tym by nauczyc dziecko zabawy w duzym gronie dzieci,
przygotowac na to, ze ktos cos tam moze zrobic i tyle.
Ja to sie ciesze, ze wasze dzieci maja wogole mozliwosc bawienia sie w
piaskownicy. My mieszkamy w Ie, gdzie sa tylko bezpieczne place zabaw, co to
dzieci nie maja co robic,a piaskownice wypelnia jakis czarny
piach...suuuupeeeerrrr. Dobrze, ze blisko do morza

[alexandra74]

Moj 4-latni jedynak dzieli sie chetnie, tzn. moze nie
> dzieli, ale nie jest terytorialny jak ktos chwyci jego wlasnosc
> chyba, ze jest to ukochany rower (nie podzieli sie z nikim), i
kilka
> zabawek z tych ukochanych. Te to chowa przed przyjsciem gosci.


I to jest wg ciebie normalne zachowanie?

[moofka]

> I to jest wg ciebie normalne zachowanie?

a czemu nie?
ty swoim gosciowkom pozwalasz bez ograniczen korzystac ze swojej kosmetyczki na
przyklad?

[alexandra74]

Moofka i Erin - wasze porównania są wg mnie śmieszne.

[moofka]

rozwin dlaczego
przypuszczam, ze niektore zabawki sa dla dziecka cenniejsze nawet niz zawartosc
kosmetyczki czy bizuteria
wlasciwie mozna tez dla analogii w miejsce kosmetyczki wstawic samochod

[lila1974]

Dlaczego śmieszne?

Nie widzę nic zdrożnego w tym, że dziecko chowa coś dla niego cennego przed
przyjściem gości. Wcale to nie musi oznaczać, ze jest wstrętnym sobkiem -
rozumiem, że jakaś rzecz jest na tyle ważna dla dziecka, że jej ewentualne
uszkodzenie bardzo by przeżywało - chcąc tego uniknąć chowa - zupełnie normalna
sprawa.

[kali_pso]

Nie rozumiem tutaj czegoś- czy Wy, dorosłe kobiety, przed przyjściem
gości też chowacie cenną biżuterię, maskujecie kosmetyczkę warstwą
ręczników w szafie a samochód wprowadzacie do garażu sąsiada?

Nie wiem, widocznie goście mojego syna są kosmitami, bo jakoś nikt
nic nigdy nie zepsuł a i syna chyba podrzucił ktoś z Marsa co
najmniej, bo super zabawka to dla niego powód do pokazania koledze a
nie schowania przed jego wzrokiem a nie daj Boże, przed rękamiP

[lila1974]

Nie, mam normalnych znajomych i nic nie muszę przed nimi chować, ale pamiętam,
że takie np. wieczne pióro chronione było przeze mnie jak skarb największy i
nikomu nie pozwalałam nim pisać. Zresztą dziś również nie pozwolę.

Moje dzieci również nie rzucają się do chowania swoich skarbów jak oszalałe,
raczej właśnie wyciągają zabawki nawet na dwór - dla siebie i dla koleżanek, ale
absolutnie nie miałabym dziecku za złe, gdyby jednak coś tam przed kimś schowały
w obawie, że popsuje.

I wiesz co, mimo, że daję dziecku do tego prawo - jakoś udało mi się nie
wychować sobków. Całkiem chętnie np. taszczą na dwór lalki dla siebie i koleżanek.

A jedynactwo - wracając do tematu wątku - nie ma tu nic do rzeczy.
Dziecko i tak czerpie wzorce z rodziców, więc jeśli oni sa otwarci na innych, to
dziecko pewnie też będzie.

[e_r_i_n]

Ja sie po Lila podpisze.
Moje dziecko tez sie raczej chwali tym, co ma. Natomiast jak ma sie
ochote pochwalic, a niekoniecznie od razu dac w uzytkowanie na Bog
wie ile czasu - to ma do tego prawo.
A cenne/delikatne rzeczy chowa np. przed przyjsciem sporo mlodszego
rodzenstwa. Dla bezpieczenstwa dzieci i zabawek.

[myga]

Smieszne, a nawet smutne jest twoje podejscie do socjalizacji dziecka polegajace
na zmuszaniu go do dzielenia sie na sile jego zabawkami z obcymi dziecmi. Prawo
wlasnosci jest od zarania dziejow dzwignia cywilizacji. Chroni go prawo i nawet
religia cyt. "nie bedziesz pozadal zony blizniego ani zadnej rzeczy ktora jego
jest". Komunizm wlasnie taka filozofie dzielenia sie wszystkim i tez pod
przymusem wprowadzil w zycie i wszyscy wiedza czym sie skonczyl ten eksperyment
w dziejach ludzkosci. Dzieci, ktorych naturalne prawo wlasnosci jest pogwalcone
nigdy nie beda altruistycznie dzielic sie nawet z najbiedniejszymi, wrecz
przeciwnie. Do dzielenia sie z bliznimi trzeba dorosnac i dojrzec. I taka
potrzeba dzielenia sie musi byc decyzja samego dziecka, a nie mamusi, ktora
zmusza dziecko do oddania ulubionej zabawki innemu dziecku. A tak naprawde chce
sie pokazac innym jaka ona jest dobra, a nie mysli w tym momencie o dziecku ani
o wlasnym, kto,re w tym momencie odczuwa ogromna krzywde ani o tym innym. To
taki falsz, bo patrzcie wszyscy, jak ja dobrze wychowuje swoje dziecko!
Swiadczy to wg mnie o niepewnosci w roli matki i jakichs kompleksach, krore
zmuszaja do szukania akceptacji nawet w piaskownicy.
A przyklad z bizuteria lub z kosmetykami jak najbardziej jest na miejscu, wiec
wytlumacz, dlaczego cie to smieszy. Czy moze ogolnie uczucia dziecka cie
smiesza, tak to odbieram.

[kali_pso]

A tak naprawde chce
> sie pokazac innym jaka ona jest dobra, a nie mysli w tym momencie
o dziecku ani
> o wlasnym, kto,re w tym momencie odczuwa ogromna krzywde ani o tym
innym. To
> taki falsz, bo patrzcie wszyscy, jak ja dobrze wychowuje swoje
dziecko!
> Swiadczy to wg mnie o niepewnosci w roli matki i jakichs
kompleksach, krore
> zmuszaja do szukania akceptacji nawet w piaskownicy.



Pomieszanie z poplątaniemp
Takie matki często rzeczywiście pomniejszają rangę swojego dziecka
odbierając mu wręcz zabawki, ale nie robią tego, bo chcą pokazać
swoja szlachetność, tylko szukają akceptacji dla swoich zachowań u
otoczenia, boją się etykietek "Matka Jedynaka", albo "Jedynak-
egoista" dla swojego dziecka. Myślą również, że dzieląc się
zabawkami dziecko zyska nowych kolegów, zostanie przez nich
zaakceptowane, wcielone w szeregi zsocjalizowanych maluchów, "Dobrze
wychowanych" a one zyskaja status "Matki_ dobrze_wychowującej_
swoje_ dziecko"- wszystko ze strachu przed odrzuceniem- siebie i
dziecka przez społeczność. Nie wiedzę tutaj chęci pokazania się,
raczej parcie na uniformizacjęP

[myga]

Napisalas dokladnie to, co mialam na mysli.

[alexandra74]

śmieszy mnie właśnie to, o czym pisałam wczesniej, że decyzja o nie
podzieleniu się czy pożyczeniu zabawki wydaje mi się decyzją nie
dzecka, ale jego mamusi. Przeżywacie to niemiłosiernie, żeby czasami
kto inny nie pobawił się łopatką Waszego dziecka.

Nie myślcie, że ja do dzielenia się czymkolwiek zmuszam swoje
dzieci. Ale gdy mój 3-letni syn na widok rówieśnika siadającego na
jego rower (pomimo, iż mój od pół godziny bawi sie w piaskownicy)
woła: ejjj, to mój rower - zwracam mu uwagę, że przeciez nic sie nie
stanie, gdy kolega siądzie na rowerze czy pod nadzorem mamusi
przejedzie się dookoła placu zabaw.


Nie wiem, co za niszczycieli macie wśród znajomych czy rodziny, że
wasze dzieci chowają zabawki, nie daja się pobawić na podwórku.

I zanaczam, ze więcej w temacie sie nie wypowiadam, bo mi sie nie
chce wałkowac w kółko tego samego, wszystko już napisałam.

[moofka]

alexandra74 napisała:

> śmieszy mnie właśnie to, o czym pisałam wczesniej, że decyzja o nie
> podzieleniu się czy pożyczeniu zabawki wydaje mi się decyzją nie
> dzecka, ale jego mamusi. Przeżywacie to niemiłosiernie, żeby czasami
> kto inny nie pobawił się łopatką Waszego dziecka.


no nie kto inny niz ty pisal, ze to dziecko dostaje histerii na widok zabierania jego zabawki dziecko nie mama


>
> Nie myślcie, że ja do dzielenia się czymkolwiek zmuszam swoje
> dzieci. Ale gdy mój 3-letni syn na widok rówieśnika siadającego na
> jego rower (pomimo, iż mój od pół godziny bawi sie w piaskownicy)
> woła: ejjj, to mój rower - zwracam mu uwagę, że przeciez nic sie nie
> stanie, gdy kolega siądzie na rowerze czy pod nadzorem mamusi
> przejedzie się dookoła placu zabaw.

stanie sie o tyle, ze dziecku jest przykro
jesli moje dziecko chetnie dzieli sie zabawkami, a nie ma z tym problemu
to i ja sie ciesze
jesli jest rozzalone, bo ktos dysponuje jego wlasnoscia majac go w nosie
i ja go popre
zauwazylam tez, ze znajac dzikie obyczaje w piaskownicy on sam odnosi mi zabawi ktorymi akurat sie nie bawi z zastrzezeniem pilnuj
i ja pilnuje, bo to jego zabawka
a jak dziecko lubi sie bawic konkretnie taka lopatka, to niechmu mama kupi



> Nie wiem, co za niszczycieli macie wśród znajomych czy rodziny, że
> wasze dzieci chowają zabawki, nie daja się pobawić na podwórku.
>
> I zanaczam, ze więcej w temacie sie nie wypowiadam, bo mi sie nie
> chce wałkowac w kółko tego samego, wszystko już napisałam.
>

[alexandra74]

> zauwazylam tez, ze znajac dzikie obyczaje w piaskownicy on sam
odnosi mi zabawi
> ktorymi akurat sie nie bawi z zastrzezeniem pilnuj
> i ja pilnuje, bo to jego zabawka

no musiałam jeszcze to dodać z tym pilnowaniem to też zauważyłam,
co uważam za lekką schizę już. Tu - schizę dziecka.

Dobrze, że na naszym osiedlu jakos stosunkowo niewiele "dzikusów".

[moofka]

alexandra74 napisała:

>
> no musiałam jeszcze to dodać z tym pilnowaniem to też zauważyłam,
> co uważam za lekką schizę już. Tu - schizę dziecka.


zwyczajnie - on bardzo szanuje swoje rzeczy i nie cierpi jak sie walaja samopas
po piaskownicy kazdy z nimi robi co chce
schiza? jesli tak, to nieszkodliwa uwazam
przestaje sie bawic, zbiera, przynosi i odklada z boku

i taka zdarza sie ze obce dzieci przybiegaja i nawet probuja mi zabawki spod
wozka wyciagac
to jest zachowanie, ktore mnie sie nie podoba i gonie
no takie z nsa sobki nieuzyte
>
> Dobrze, że na naszym osiedlu jakos stosunkowo niewiele "dzikusów".
>

[lila1974]

Wydaje mi się, ze patrzysz na nas zero-jedynkowo.
To, że dopuszczam myśl, że moje dziecko może nie chcieć się podzielić jakąś
swoją rzeczą, nie oznacza jednocześnie, że głaszczę je po główce codziennie przy
śniadaniu i wpajam zasadę "pamiętaj, jak nie chcesz, to się nie dziel".

[id.kulka]

alexandra74 napisała:

> śmieszy mnie właśnie to, o czym pisałam wczesniej, że decyzja o
nie
> podzieleniu się czy pożyczeniu zabawki wydaje mi się decyzją nie
> dzecka, ale jego mamusi. Przeżywacie to niemiłosiernie, żeby
czasami
> kto inny nie pobawił się łopatką Waszego dziecka.

To chyba Ci się źle wydaje. Swoją drogą, nie widziałam jeszcze 3-
latka, który by biegł ze swoimi zabawkami, by rozdać je innym
dzieciom, a za nim biegła mamusia, wołają: "NIE DAWAJ MU TEJ
ŁOPATKI!"

> Nie myślcie, że ja do dzielenia się czymkolwiek zmuszam swoje
> dzieci. Ale gdy mój 3-letni syn na widok rówieśnika siadającego na
> jego rower (pomimo, iż mój od pół godziny bawi sie w piaskownicy)
> woła: ejjj, to mój rower - zwracam mu uwagę, że przeciez nic sie
nie
> stanie, gdy kolega siądzie na rowerze czy pod nadzorem mamusi
> przejedzie się dookoła placu zabaw.

A jeśli mimo tłumaczeń dziecko nadal protestuje i płacze?

> Nie wiem, co za niszczycieli macie wśród znajomych czy rodziny, że
> wasze dzieci chowają zabawki, nie daja się pobawić na podwórku.

Zastanawiamy się po prostu, czy dziecko ma prawo nie chcieć dać
komuś jakiejś zabawki (bo to jego ukochana i nie chce się z nią
rozstawać albo np. nie lubi dziecka, które chce coś pożyczyć), czy
też MUSI się podzielić. Moim osobistym zdaniem, dziecko do dzielenia
się, pozyczania można zachęcać, tłumaczyć, ale nie zmuszać i
przepraszać cały świat, jeśli maluch nie chce się podzielić.

[id.kulka]

alexandra74 napisała:

> Moofka i Erin - wasze porównania są wg mnie śmieszne.

Ale dlaczego?
Skoro ja mam swoje ptywatne/ulubione/bardzo dla mnie cenne
przedmioty, którymi nie chcę się dzielić, nie chcę ich pożyczać, to
dlaczego moje dziecko nie może mieć swojej ukochanej śmieciary?

[e_r_i_n]

Tak, normalne. Ja np. nikomu nie pozwalam dotykać mojej bizuterii. I
nie pozyczam. Straszne! (a nie jestem jedynaczka)

[myelegans]

alexandra74 napisała:

Te to chowa przed przyjsciem gosci.
>
> I to jest wg ciebie normalne zachowanie?

Absolutnie. Sama mu pomysl podsunelam po tym, jak mlodszy brat
kolegi zepsul mu ukochany pociag. Nie chcial zeby kolega
przychodzil, chociaz go bardzo lubi i ladnie sie bawia, ze wzgledu
na brata. Wiec mu powiedzialam, ze te zabawki, ktorymi nie chce zeby
inne dzieci sie bawily, niech po prostu schowa na ten czas. I byl to
wlasnie ten ukochany pociag i jakies auto.

U nas dzieci znajomych i przyjaciol sa kilka razy w tygodniu na
grupach zabawowych i bawia sie calkiem bezkonfliktowo. Nie ma tez
walki o zabawki. Wiele rzeczy kupuje po kilka jak moge, zeby bylo
dla wszystkich.

Raz popelnilam blad usilujac namowic syna, zeby podzielil sie
rowerem ze swoja najlepsza przyjaciolka. Jej zrobilo sie przykro i
zaczela plakac, dalam mu warunek, ze jak nie pozwoli pojezdzic to
traci rower na 5 dni (glupia, glupia, glupia). Oczywiscie, ze nie
dal, bo to jego ukochany rower. Swojego tez niechetnie pozyczam
komukolwiek.

[mal_art]

Ale przecież dzielenie się nie jest (czy też nie musi być) wszechogarniające!
Chyba rzadko zdarza się, żeby mama kazała oddać koledze zabawkę, którą akurat
dziecko sie bawi - raczej tę, która leży obok, chwilowo niepotrzebna. W naszej
piaskownicy przynajmniej pożyczamy sobie nawzajem te zabawki, których właściciel
w danej chwili nie potrzebuje. Nie pozwalam moim dzieciom na sceny rozpaczy, bo
upatrzoną przez nie zabawką ktoś właśnie się bawi (właściciel czy inny
"pożyczkobiorca"). Tak samo nie nakazuję pożyczania koledze zabawki, którą moje
dziecko właśnie się bawi. Albo tej najulubieńszej, do której jest szczególnie
przywiązane. Zmuszanie siłą do dzielenia się moim zdaniem przynosi akurat
odwrotny efekt. Ale nazywanie tego traumą (jak ktoś wyżej to uczynił) jest tak
małostkowe, ze aż żenujące. Trauma to Auschwitz, Pola Smierci, gwałt czy
przemoc. Ale wymuszone dzielenie się zabawkami? Śmieszne.

[id.kulka]

alexandra74 napisała:

> Moj 4-latni jedynak dzieli sie chetnie, tzn. moze nie
> > dzieli, ale nie jest terytorialny jak ktos chwyci jego wlasnosc
> > chyba, ze jest to ukochany rower (nie podzieli sie z nikim), i
> kilka
> > zabawek z tych ukochanych. Te to chowa przed przyjsciem gosci.
>
>
> I to jest wg ciebie normalne zachowanie?

Tak, jesli to najukochańszy pod słońcem rower, to jest to normalne.
Gorzej, jakby histerycznie rzucał się na kazdy swój przedmiot, jaki
znajdowałby się w potencjalnym zasięgu kogoś innego
A dlaczego nienormalne?

[kali_pso]

Wiesz, Lipcowa mam wrażenie, ze bycie " wypieszczonym i egoistą"
może generować inne, złe zachowania, chociaz oczywiście nie musi. I
tego należy sie baćP

Co do dzielenia się- w pewnym wieku dziecka to jest troche nie do
przeskoczenia, ale moim zdaniem jak najwczesniej należy dziecko do
tego dzielenia wdrażać, rozmawiając z nim i zachęcając do
podzielenia się. Bez zmuszania tez można osiągnąć pozytywne wyniki-
mój syn też z tych, co moje to moje( najczęściej druga częśc tej
rymowanki go nie dotyczyłaP, nie zmuszałam do oddania łopatki
Jasiowi, kiedy widziałam, że mały się nią bawi. Ale kiedy nie dawał
BO NIE, próbowałam perswadować, tłumaczyć, decyzję pozostawiając
jemu, bardzo często wynikiem był sukces w postaci własnoręcznego
pozyczenia zabawkiP


Taki mały OT-ktoś wyżej napisała, że z kolega to jego dziecko sie
podzieli ale z obcym to nie musi- pwnie, że nie musi, tylko jak w
takim wypadku znaleźć sens dla wszystkich akcji organizowanych na
rzecz chorych dzieci np.? Bezdomnych, czy poszkodowanych w pożarze?
To też obcy ludzie a ucząc dziecko, że z obcymi sie niczym nie
dzielę, uczymy chyba tez trochę obojętności wobec problemów
nieznajomych na osób, czyż nie?

[moofka]

> Taki mały OT-ktoś wyżej napisała, że z kolega to jego dziecko sie
> podzieli ale z obcym to nie musi- pwnie, że nie musi, tylko jak w
> takim wypadku znaleźć sens dla wszystkich akcji organizowanych na
> rzecz chorych dzieci np.? Bezdomnych, czy poszkodowanych w pożarze?
> To też obcy ludzie a ucząc dziecko, że z obcymi sie niczym nie
> dzielę, uczymy chyba tez trochę obojętności wobec problemów
> nieznajomych na osób, czyż nie?
>

po pierwsze do altruizmu tez sie dorasta
po drugie dobroczynnosc zaklada dobrowolnosc
poszodowany w pozarze nie przyjdzie do ciebie zeby wybrac z szafy twoje
najlepsze buty, bo tak chce, a ty sie nie sprzeciwiaj bo to niegrzeczne (jak w
opisywanych piasownicowych sytacjach)
tylko ty sama zadecydujesz czym ewentualnie chcesz sie podzielic

[lola211]

uczymy chyba tez trochę obojętności wobec problemów
> nieznajomych na osób, czyż nie?

No wlasnie nie.IMo tu jest popelniany blad - trzeba zmuszac dziecko
do dzielenia sie od najmlodszych lat, bo inaczej wyrosnie na egoiste.
Wcale nie ma takiego przelozenia.
Norma jest, ze male dzieci nie lubia sie dzielic zabawkami.Norma
jest, ze z biegiem czasu z tego wyrastaja.
Nadal nie oddadza ulubionej zabawki nikomu(to chyba logiczne), a
jednoczesnie beda wrazliwe na los innych i z ochota wespra
pokrzywdzonych.
Nigdy nie zmuszalam corki do pozyczania lopatki, jesli nie
chciala.Raz pozyczyla, raz nie.Jest jedynaczka, jesli egoistka- to w
zdrowym stopniu- bo tak powinno byc.
Chetnie dzieli sie wszystkim ze swoimi przyjaciolkami, odda
kieszonkowe dla potrzebujacych dzieci czy zwierzat, bo na ich
krzywde jest mocno wyczulona.

Mam natomiast w rodzinie przypadek matki altruistki, wspomagajacej
wszystkich wkolo , kosztem swoich dzieci, teraz juz dorosłych.Dzieci
ofkors zmuszane byly do oddawania najlepszych kąskow innym.Nie znam
wiekszych egoistow, do bólu przywiazanych do rzeczy i przedmiotow,
gromadzacych ich w nadmiarze i nie potrafiacych sie tym dobrem
dzielic z innymi.





-

[myelegans]

kali_pso napisała:

to nie musi- pwnie, że nie musi, tylko jak w
> takim wypadku znaleźć sens dla wszystkich akcji organizowanych na
> rzecz chorych dzieci np.? Bezdomnych, czy poszkodowanych w
pożarze?
Mozna bez koniecznosci zmuszania dziecka do dzielenia sie zabawkami.
u nas jest tak:

1. swieta BN. "adoptujemy" ubozsza rodzine (najczesciej sa to
emigranci, albo samotne matki) z kilkorgiem malych i kupujemy im
ubrania, ksiazki, zabawki. Zabieram syna ze soba do sklepu,
wybieramy razem. Pakujemy razem i rzeczy w tym zabawki ida "bye,
bye" do innych, on w tym uczestniczy
2. 2-3 razy w roku przynosimy zabawki i ksiazki na oddzial onkologii
szpitala dzieciecego, syn mi towarzyszy
3. ostatnio wolontarystycznie robilismy sprzedaz ciast na rzecz
dzieci z ubozszych rodzin. Syn pomagal.
4. co jakis czas robimy przeglad zabawek, ktorymi juz sie nie bawi i
oddajemy do jakiejs organizacji. To on decyduje, ktorych zabawek sie
pozbywamy

[asia_i_p]

Aż wam trochę zazdroszczę.
Moje dziecko w piaskownicy najczęściej bawi się samo albo ze mną,
ostatnio trochę zaczyna z dziećmi, a raczej obok dzieci. Jeszcze nie
zagaduje, ale wyraźnie umieszcza się w pobliżu dzieci, co mnie
bardzo cieszy.
Ale tych dzieci jest jak na lekarstwo! Mowy nie ma o żadnych
tabunach. W zimie (bezśnieżne dni) i na przedwiośniu byłyśmy zawsze
same, teraz jest z nami po kilkoro dzieci, ale o tabunach mowy nie
ma. Liczę, że jak się skończy przedszkole, to się pojawią.

I takie pytanie trochę off topic - w jakich etapach wasze dzieci się
socjalizowały i w jakim wieku? I co robiłyście, żeby im pomóc? Bo
moje dziecko (3,5) na razie jest na etapie, że ciągnie do innych
dzieci, czasem powie cześć, pohuśta się na huśtawce (z moją pomocą,
bo ciężko trafić partnera tej samej wagi), ale bawią się obok
siebie, nie razem. Potem wraca do domu i z zapałem opowiada, jak
bawiła się z koleżankami .

Już i tak jest postęp, bo kiedyś nie weszła na karuzelę, jak było
inne dziecko, a teraz specjalnie wtedy mnie tam ciągnie, ale też nie
zamieni z tym dzieckiem słowa - ostatnio stały na tej płytce
obrotowej, trzymały się jednego drążka i obie (córcia i potencjalna
koleżanka) patrzyły w dół, z główkami o 10 cm od siebie.
Aha, z moim młodszym bratem, starszym od niej o 8 miesięcy bawią się
w chowanego lub berka (wciągając w to jakiegoś dorosłego) albo
zgodnie i bez skrępowania bawią się obok siebie, rozmawiają, podają
sobie różne rzeczy, proszą się o coś i spełniają swoje prośby,
chociaż też nie wymyślają sobie wspólnych zabaw.

[lila1974]

Zachowanie Twojego dziecka jest jak najbardziej normalne - dzieci tak do
czwartego roku życia bawią się raczej obok siebie niż ze sobą - spokojnie