odnaleźć dziecko adoptowane - czy to możliwe?

[zonka77]

Dziewczyny. Czy jest jakaś szansa aby odnaleźć dziecko oddane do adopcji za
granicę ponad 20 lat temu? Nie chcę się zagłębiać w szczegóły, to bardzo
smutna historia, bardzo młodziutka zmanipulowana dziewczyna w skrajnej
sytuacji życiowej, umierający ojciec dziecka i rodzina plus zakonnice. Efekt
jest taki że mama tego dziecka całe życie potwornie cierpi i tęskni i
zastanawiam się czy jest jakakolwiek szansa aby jej pomóc. Zakonnice nie chcą
udzielić żadnych informacji a tylko one wiedzą kto adoptował dziecko...

[tomelanka]

nie tylko zakonnice, ale i zapewne sąd, który wyraził zgodę na adopcję, w USC
powinna być prawdziwa metryka, ale wgląd do niej jest tylko za zgoda sądu, może
być ciężko, powodzenia

[zonka77]

dziecko miało już kilka lat kiedy je zabrano (dosłownie zabrano) Adopcja podobno
bardzo szybko się odbyła, zadziwiająco szybko. Ale masz rację, jeszcze w sądzie
powinny być informacje.

[tomelanka]

w sądzie raczej nie ma informacji, sąd wydaje tylko zgodę na dostęp do nich,
przynajmniej z tego, co się orientuję

[hellious]

A chociaz do jakiego kraju dziecko trafilo jest wiadome?

[thaures]

Chcesz pomóc mamie, ale czy to dziecko chciałoby poznać prawdę? Ciągle mam w
głowie sytuacje tych zamienionych bliźniaczek i ich, rozwalone, teraz życie

[zonka77]

no cóż, dziecko raczej wie - chyba ze miało zanik pamięci. Myślę że może mieć
przedstawioną sytuację źle, jakiś żal do mamy - inaczej mogłaby znaleźć matkę
(tak sądzę) W rzeczywistości mama chciała ją bardzo bardzo mieć i wychowywać.
Ciężko to wytłumaczyć nie opisując szczegółów ale naprawdę wierzcie mi że to
historia bardzo smutna i że ta mama powinna móc spotkac dziecko a i dziecko
powinno spotkać bardzo kochającą mamę

[tomelanka]

jeśli dziecko wi i ukończy 18 lat, może wystąpić właśnie do sądu z wnioskiem o
udostępnienie swoich prawdziwych danych, tzn tych poprzednich, czy jakkolwiek je
nazwać, nie wiem czy rodzice mają takie prawo? tak jest w Polsce, a w innych
krajach to nie wiem, byc moze tak samo, ale niekoniecznie

[karra-mia]

ale czy to dobrze, że teraz mieszać życie temu dziecku?
Nie osądzam, mam po prostu obawy, ale to jest taka sytuacja, że co
by się nie zrobiło, nigdy nie wiadomo, czy dobre to będzie czy złe...

[zonka77]

Kraj znany. A co do mieszania dziecku - dziecko mamę pamięta raczej na pewno
(było dość duże aby pamiętać więc wie że jest adoptowane) Sądzę tylko że może
być tak że powiedziano jej że mama jej nie chciała lub coś takiego (inaczej może
sama by mamę znalazła?)
Nie chcę za dużo szczegółów pisać, wierzcie mi że to strasznie smutna historia i
uważam że ta mama i dziecko zdecydowanie powinny się spotkać.

[intuicja77]

pytanie czy to dziecko / w tej chwili dorosły człowiek / wie ,że jest
adoptowane . I czy taka informacja nie przewróci jego życia do góry nogami.

[zonka77]

myślę że wie, miało na tyle lat że wie.

[kawka74]

Tzn. ile?
A może wcale nie będzie chciało się spotkać? W tej tragedii mamy dwoje równie zranionych bohaterów, nie tylko matkę, ale i dziecko.

[zonka77]

7 lat.
Oczywiście że dziecko było zranione. Jednak pytanie co to dziecko wie - czy zna
prawdę czy tylko to co jej powiedziano? Może też cierpi bo np. myśli że mama jej
nie chciała? Wydaje mi się że powinny mieć szansę się spotkać. Zawsze może
odrzucić propozycję ale powinna wiedzieć że może a i dla jej mamy info że żyje,
że ma się dobrze byłoby błogosławieństwem. Powinna mieć szansę opowiedzieć,
zobaczyć chociaż to dziecko po tylu latach cierpienia ponad siły (bo tak to
wyglądało).

[zawsze-chetna]

7 lat to spore dziecko i na pewno matkę pamięta.
Przypuszczam, że miało pranie mózgu i dlatego mmatki nie szuka, albo
i szuka - tego przecież nie wiemy.

Myślę, że w takiej sytuacji detektyw by pomógł.

[kawka74]

Siedmiolatek może pamiętać, choć - wbrew pozorom - nie musi. Co dziecku powiedziano, tego nikt nie wie, a prawda nie musi być dla niego najlepszym wyjściem. Może wcale nie pała chęcią poznania matki biologicznej; na to powinna ona być przygotowana - na to, że to nie jest to samo dziecko, które znała, że to jest już obcy (w dużej mierze) człowiek.
Może się okazać, że najlepszym wyjściem byłoby zostawienie tego tak, jak jest.
Ze spraw formalnych: ośrodki ado nie mają prawa udzielać informacji o rodzicach adopcyjnych.

[tomelanka]

wiesz zonka, to nie jest takie proste, jesli dziecko jest adoptowane, to rodzice
są pozbawieni władzy rodzicielskie, nawet jesli sie spotkaja i pokochaja, to co
to zmieni? do momentu usamodzielnienia się i tak bedzie pod opieka rodziców
adopcyjnych

[tomelanka]

a moze dziewczynka jest w rodzinie zastepczej? ale to chyba nie bylaby zagranica

[michasia24]

ale to dziecko powinno miec teraz 27 lat

[kawka74]

Zatem od prawie dziesięciu lat ma prawo wglądu do swoich danych sprzed adopcji, gdzie są także dane matki biologicznej.

[zonka77]

Dziecko to już dorosła kobieta (okolice 30)
Sądzę że skoro mamy nie szuka mogła mieć właśnie tzw pranie mózgu zrobione.
Kurcze nie chcę opisywać za dużo ponieważ to nie moja historia ale naprawdę nie
mam 18 lat i nie podniecam się byle czym i zawsze rozważam wiele możliwości. Ale
rozumiem znajomą w 100% (jej rozpacz) i uważam że to co w sumie przeżyła od
dziecka i w dorosłym życiu niejednego doprowadziłoby do szaleństwa (ja nie
Uważam że gdyby jej dziecko wiedziało co się stało i znało całą historię od
początku mogłoby zrozumieć.
Zastanawia mnie co można formalnie zrobić. Sąd? detektyw? Błagać w ośrodku
(wydaje mi się że błagania nic nie dadzą ponieważ zapewne ośrodek właśnie nie ma
prawa udzielić info)
Znajoma ma jeszcze dzieci, jedna to dorosła dziewczyna (od niedawna dorosła) i
chce szukać siostry tylko nie wie jak. Może ona ma większe możliwości prawne??

oj urwało mi kawałek zdania

[zonka77]

miało być: uważam że to co w sumie przeżyła od
> dziecka i w dorosłym życiu niejednego doprowadziłoby do szaleństwa (ja nie
wiem czy bym nie straciła rozumu na jej miejscu)

[kawka74]

> Sądzę że skoro mamy nie szuka mogła mieć właśnie tzw pranie mózgu zrobione.

A może po prostu nie chce jej szukać, nawet jeśli historia MB została opisana dokładnie i rzetelnie?

> Zastanawia mnie co można formalnie zrobić. Sąd? detektyw? Błagać w ośrodku
> (wydaje mi się że błagania nic nie dadzą ponieważ zapewne ośrodek właśnie nie m
> a
> prawa udzielić info)

Nie ma prawa i dobrze. Detektyw? Musiałby znać dane RA, a tymi dysponuje tylko ośrodek, i tak w kółko.
Może niech znajoma zostawi w ośrodku, z którego było adoptowane dziecko, namiary na siebie?

[zonka77]

Może nie chce - ale przecież nikt jej nie zmusi do spotkania jeśli nie będzie
chciała. Może nie chce a może chce. Może ma prawdziwe info a może nie (trudno
uwierzyć że gdyby wiedziała jak było to nie chciałaby się z mamą znać ale
możliwe że właśnie tak jest)
> Nie ma prawa i dobrze. Detektyw? Musiałby znać dane RA, a tymi dysponuje tylko
> ośrodek, i tak w kółko.

no właśnie też tak myślę że nie bardzo się da zdobyć info gdzie indziej niż z
ośrodka lub sądu. Ośrodek czy co to tam jest podać nie chce, podobno była jedna
zakonnica która usiłowała pomóc i wyleciała z pracy.

Namiary zostawić może tylko pytanie czy to dotrze do dziecka. Ośrodek jest
nastawiony negatywnie z powodów innych (różnica wyznania)

[kawka74]

> Może nie chce - ale przecież nikt jej nie zmusi do spotkania jeśli
nie będzie
> chciała.

Ale sama próba kontaktu może zburzyć spokój dziecka, i to na długo.

Ośrodek czy co to tam jest podać nie chce, podobno była jedna
> zakonnica która usiłowała pomóc i wyleciała z pracy.

I dobrze. Tego nie wolno robić.

> Namiary zostawić może tylko pytanie czy to dotrze do dziecka.

Nie chodzi o dotarcie do dziecka, ale o to, że gdyby dziecko chciało
się skontaktować, w ośrodku będą czekały namiary na MB.

[sanna.i]

Kawka, mam wrażenie, że bardzo osobiście do tego podchodzisz.I bardzo na NIE.
Jesteś mamą adopcyjną może?
Ja bym szukała.Detektyw - tak. Formalnie może nie mieć dostępu do wielu
info.Nieformalnie to co innego. Może jakiś program, w którym ludzie się
poszukują, internet? Znajoma ma zdjęcia tego dziecka w wieku 7 lat? Media to potęga.
A o tym,czy to "dorosłe dziecko" ma ochotę na kontakt z matką czy nie, niech
zdecyduje ono samo, po poznaniu prawdy.Bo być moze jest tak,że ktoś jej tę
prawdę z głowy wykrzewił...

[kawka74]

> Kawka, mam wrażenie, że bardzo osobiście do tego podchodzisz.I bardzo na NIE.

Może nie tyle osobiście, co z perspektywy, która dla wielu z Was jest nieistotna. Cały czas trąbi się o tym, że matka chce, że musi. A co z dzieckiem? Może ono nie chce? Mam wrażenie, że się panie naoglądały amerykańskich filmideł o po latach odnalezionej rodzinie, która sobie pada w ramiona. A wcale tak być nie musi. To "dziecko" ma prawie trzydzieści lat, to już nie jest tamten siedmiolatek. DWadzieścia lat z RA, w innym kraju zrobiło swoje.

> Jesteś mamą adopcyjną może?

Będę. I jeśli dziecko zechce po osiemnastu latach poznać swoich rodziców biologicznych, to mu to ułatwię, bo to jego dobre prawo. Ale nie chciałabym, żeby MB pojawiła się nieproszona i zrobiła dziecku wodę z mózgu. Między innymi dlatego dziecko może mieć dostęp do danych rodziców biologicznych, a RB takowego dostępu nie mają.

[sanna.i]

Wszystko fajnie,ale ty swojemu przyszłemu dziecku adopcyjnemu tę prawdę powiesz.
Nie wiemy jak było w tym przypadku. Może jednak chciałoby wiedzieć,że ma matkę,
która jednak przez całe życie je kochała i -co bardzo ważne - rodzeństwo.

[kawka74]

Na to, że kochała, mamy tylko jej słowo. Może tak było, a może nie.
Nie wiemy, co powiedzieli RA, pewnie przekazali to, czego dowiedzieli się od
pracowników ośrodka. Co powiedzieli pracownicy, tego nie wiemy również.
A matkę dziecko ma - adopcyjną. To też jest rodzic, wcale nie gorszego gatunku.
I może rodzeństwo, też wcale nie drugiego sortu. Biologia to nie wszystko, dużo
- ale nie wszystko.
IMO najlepszym wyjściem jest pozostawienie swoich danych kontaktowych wszędzie
tam, gdzie ewentualnie dziecko mogłoby szukać - ośrodek adopcyjny, dom dziecka.
Jeśli będzie chciało szukać, będzie mu łatwiej. Jeśli matka biologiczna chce
tylko wiedzieć, czy dziecku nie jest źle, może pozostawić prośbę o info, choćby
jedno zdanie.
Uważam, że kwestię nawiązania kontaktu powinno się zostawić do dyspozycji
dziecka. Robienie po dwudziestu latach zadymy z pokazywaniem zdjęć w TV po to,
żeby się wytłumaczyć, może mieć fatalne skutki.

[mamaemmy]

Robienie po dwudziestu latach zadymy z pokazywaniem zdjęć w TV po to,
żeby się wytłumaczyć, może mieć fatalne skutki.


czemu zadymy??
Postaw sie w sytuacji matki,ktorej dziecko zabrali w ciezkim okresie dla niej i
za ktorym tesknila pewnie co dzien przez te lata..
Poza tym to juz jest dorosla osoba,wiec nie bedzie oderwana od piersi przybranej
matce.A przynajmniej pozna osobe ktora ja urodzila i wychowywala przez 7 lat..

[kawka74]

Dla odmiany postaw się w sytuacji dziecka, które było wychowywane przez
dwadzieścia lat w rodzinie adopcyjnej. Dwadzieścia - to kawał czasu, znacznie
więcej niż siedem.
Jeśli chodzi o matkę, nie wiem, czy ma świadomość tych dwudziestu lat - tamten
siedmiolatek nie istnieje, a spotkanie z dorosłym już dzieckiem może być bardzo
trudnym doświadczeniem, w którym więzy krwi mogą nie mieć żadnego znaczenia.

[burza4]

Kawko - co prawda lżejsza gatunkowo historia, ale w podobnym tonie.
Mój znajomy żył w przekonaniu, ze ojciec miał go gdzieś. Zawsze to w
nim tkwiło, ale prób dotarcia do niego nie podejmował. Ze strachu, z
tego, że było to dla niego niepojęte, nieważne. Ktoś go w tym
wyręczył, i okazało się, że to matka namieszała. Naturalnie nie
zniwelowało to wielu lat zadry, ale jakoś podniosło na duchu.
Matka naturalnie nic nie wiedziała o tych odczuciach, w ogóle facet
dopiero koło 40-tki wyrzucił to z siebie, w sensie przeszło mu to
przez gardło, a trafił na takiego słuchacza, który coś z tym zrobił,
a nie tylko pokiwał głową.

Uważam, że dziecku należy się informacja o tym, że RB na nim
zależało, i zależy. Nawet gdyby RB zawiódł, i dał plamę - to i tak
świadomość, że przynajmniej żałuje przeszłości jest dla takiej osoby
bardzo ważna

[kawka74]

Należy się informacja, ale przede wszystkim należy się respektowanie jego prawa
do pewnych decyzji. Nie bez powodu - piszę o tym trzeci raz - to dziecko ma
prawo do wglądu do akt przedadopcyjnych, nie RB.
Poza tym skąd założenie, że dziecko uwierzy MB? Albo że zostało oszukane i o
niczym nie wie?
Dlatego również matce biol zalecałabym ogromną ostrożność - może się okazać, że
nie będzie rozmowy, tylko trzepnięcie drzwiami i ogromna obcość.

[sanna.i]

Nie wiem...Znam dwie adoptowane kobiety, aktualnie jedna ma 30 lat, druga trochę
więcej.Obie z radością poznały matki biologiczne, odwiedzają je, utrzymują z
nimi kontakt i nie ma mowy o żadnej obcości - uważają je za matki, mimo dobrych
kontaktów z rodzicami adopcyjnymi.A sytuacje były podobne - matki nie porzuciły
z wyrachowania, braku miłości ,tylko z powodu biedy i braku pomocy od
kogokolwiek.Kochających i kochanych ludzi wokół nigdy za dużo.

[kawka74]

Same zdecydowały się na kontakt czy ktoś zadecydował za nie?

[sanna.i]

Matka wraz z pozostałymi jej dziećmi szukała kontaktu.Widać, ktoś pomógł im się
odnaleźć.Może nie było to trudne, bo mieszkali nie tak daleko siebie.

[kawka74]

Wszystko ładnie pięknie, tyle że znacznie więcej jest przypadków, w
których kontakt kończy się niepowodzeniem. Dotyczy to tak dzieci,
które szukają swoich rodziców biol, jak i RB, którzy - powodowani
różnymi pobudkami - szukają dzieci.

[sanna.i]

Nie znam takich statystyk.
Zresztą, co znaczy "niepowodzenie"? Czasem dotarcie do swoich korzeni daje
wiele.Nawet jeśli nie nawiąże się potem więzi.

[burza4]

kawka74 napisała:

> Wszystko ładnie pięknie, tyle że znacznie więcej jest przypadków,
w > których kontakt kończy się niepowodzeniem.

ale to chyba jest wypadkową takiego a nie innego modelu adopcji u
nas, że tak powiem. Chodzi mi o to, że u nas praktycznie nie
istnieje nurt znany choćby z amerykańskich filmów - typu młodociana
matka oddaje dziecko, żeby dać mu szansę na godziwe życie, którego
sama nie jest mu w stanie zapewnić. Smutne to, ale u nas większość
dzieci adopcyjnych pochodzi z wybitnie patologicznych środowisk, bo
w naszym kraju naprawdę trzeba się postarać, żeby wyrozumiałe sądy
ruszyły tyłki i odebraly RB ich prawa.

myślę, że to poniekąd skutkuje takimi historiami, o jakich
wspominasz.

Masz rację, żeby nie działać wbrew dziecku, ale cała ta historia
jest jakby podejrzana, sorry, ale jakoś nie wierzę w to, że 7-latka
zapomniałaby o matce, i uważam, że najbardziej naturalnym odruchem
jest chęć dowiedzeenia się co się stało. Jeśli tego u niej nie ma,
to wg mnie świadczy o tym, że ktoś jej nałgał, może jej powiedziano
że rodzice nie żyją i stąd brak poszukiwań?

[kawka74]

Nie zawsze tak jest. Czasem nawet matka biologiczna, która oddała dziecko, bo
nie była w stanie, ze względów emocjonalnych, finansowych, rodzinnych, zająć się
nim, nie chce kontaktów, nie chce pamiętać. To też niestety nie jest rzadki
przypadek.
Tak czy siak, uważam, że kontakt - owszem, dlaczego nie, dziecko ma do tego
święte prawo, ale inicjatywa powinna wyjść od niego, nie od matki. No i, jak
zawsze w tego typu sytuacjach, trzeba się liczyć z tym, że osoba, której się
szuka, może tego kontaktu nie chcieć. Czy to naprawdę takie straszne?

[zonka77]

Kawka ja nie pamiętam czy ty już masz jakieś dzieci czy nie ale napiszę Ci że ja
gdybym była w tej sytuacji prawdopodobnie odchodziłabym od zmysłów miesiącami
(tak było z tą kobietą) i nie wiem jak bym się pozbierała.
I o niczym bym bardziej nie marzyła i do niczego bardziej nie dążyła jak do
odzyskania kontaktu z dzieckiem. W końcu ja wiem jak bardzo kocham moje dzieci i
myśl o tym że one może myślałyby że ich nie kocham byłaby nie do zniesienia. nie
mówiąc o tym że nawet nie wiedziałabym czy żyją, czy są zdrowe itp

"Jedyny sposób, by odkryć granice możliwości, to przekroczyć je i sięgnąć po
niemożliwe"

[kawka74]

I właśnie o to mi chodzi - o patrzenie na sprawę wyłącznie z perspektywy matki
biologicznej. W tym wypadku to błąd, który może dużo kosztować obie strony.

zonka77

[olamortel]

czy dziecko było w domu dziecka,w jakiejś ochronce? to podstawowe pytanie
matka dziecka powinna zgłosić się do placówki w ktorej dziecko było
osoba zarzadzająca na obowiązek udostepnić informację na temat tego dziecka nie
ma prawa jednak podać danych rodziców adopcyjnych, mogą podać jej miasto
w aktach dziecka powinna być sygnatura sprawy,na jej podstawie może udac się do
sądu i również poprosić o wgląd do akt sprawy,bo czasem w placówkach
opiekuńczych nie ma pełnych lub dużo informacji
Wiem tylko ze na pewno nie dostanie danych rodziców adopcyjnych,ich adresu.
Jedynie dziecko adoptowane,może uzyskać więcej informacji lub ewentualnie samo
chcieć sie spotkać z matką.
Jesli masz jakieś pytania pisz na priv,pracuje w domu dziecka, mam na codzień
kontakt z osobami szukanymi i szukającymi, może w czymś pomogę

[zonka77]

Dzięki wielkie, dopytam o szczegóły i napisze do Ciebie na priv.

[osa551]

zonka77, ja się zupełnie na procedurach adopcyjnych nie znam, ale mogę ci tylko
doradzić, że taką sytuację naprawdę trzeba wyjaśnić. moja babcia została oddana
przez swoją matkę w wieku 7 lat na wychowanie bezdzietnemu bratu matki i jego
żonie. Teoretycznie sytuacja materialnie piękna, bo z dwóch pokoi w bloku i 5
rodzeństwa przeniosła się do domu z ogrodem. Praktycznie - zniszczyło to jej
psychikę, miała przez następne 73 lata jakiś syndrom odrzucenia, nie była w
stanie szczęśliwie żyć w związku, dalej nie będę pisać, bo nie ma sensu. Z
perspektywy czasu widzę, że mój dziadek to był złoty człowiek i dotąd nie wiem
jak on to wytrzymał. To wszystko miało też oddziaływanie na moją matkę etc.
Jeśli było tak jak piszesz, to lepiej znaleźć tę kobietę i jej wytłumaczyć,
naprawdę.

[hrabina_murzyna]

Raczej nic nie zrobi. Tylko pełnoletnie dziecko może szukać
biologicznych rodziców. Swoją drogą biologiczna matka powinna się
dobrze zastanowić zanim odszuka dziecko. Nie tylko ona jest tu
pokrzywdzona, dziecko ucierpiało dużo bardziej. Sorry, ale jakoś nie
mam zrozumienia dla takich matek co po latach chcą naprawiać swój
wyrzut sumienia.

[annakate]

formalnie i zgodnie z prawem matka, która oddała dziecko/odebrano jej dziecko
nie ma żadnej mozliwości dotarcia do informacji o adopcji. Ma natomiast taka
mozliwośc pełnoletnia osoba adoptowana; na forum adopcja temet pojawia się
cyklicznie, jak kto ciekaw

[mamamira]

Jeżeli dziecko zostało adoptowane do Niemiec to nie ma szansy,według niemieckich
przepisów dziecko musi chcieć odnaleźć rodziców a nie odwrotnie

[mamaemmy]

znam podobny przypadek,tez dziecko,tyle ze chlopczyk i mial 8 lat.
Pojawil sie w domu rodzinnym po prawie 20 latach..
Kontakt z rodzenstwem utrzymuje,z matka nie-zreszta nic dziwnego
Rodzina jaka go wziela byla i jest dla niego naprawde super.Wyobrazcie sobie ze
wzieli dziecko 8 letnie z (chyba)ADHD,i generalnie sprawiajace potworne problemy
wychowawcze-i pokochali go jak syna-mieli kilkoro dzieci swoich ...

Na miejscu matki tej dziewczyny,o ktorej pisze autorka...poszlabym pewnie do
kilku programow tv,do gazet..

[bi_scotti]

Znakomita wiekszosc dzieci adoptowanych SZUKA, cos ponad 95%. I to
niezaleznie od tego czy byly/sa szczesliwe w adoptowanych rodzinach
czy nie. Ciekawosc ludzka i potrzeba poznania korzeni sa silniejsze
nic logika itd. To najczesciej rodzice biologiczni zastrzegaja
sobie, ze nie zycza sobie kontaktu!
Internet jest "wszchwladny" - jesli kobieta zna kraj, do ktorego
adoptowano dziecko, niech szuka na stronach tego kraju - na pewno sa
dziesiatki stron poszukujacych sie wzajemnie dzieci, rodzenstw,
rodzicow. W kazdym znanym mi "cywilizowanym" kraju takie strony
istnieja i tysiace ludzi sie przez nie odnalazlo.
Co zas do "burzenia spokoju" 30letniej kobiecie to Ona tego spokoju
i tak nie ma - dopoki nie spotka swojej biologicznej matki i z Nia
nie pogada, na pewno zyje w poczuciu niespelnienia - to normalne i
typowe. Jedyne, co moze byc problemem to jezyk. Jesli wychowala sie
w innym kraju, nie zna polskiego to to moze byc spora bariera w
komunikacji.

[kawka74]

> Znakomita wiekszosc dzieci adoptowanych SZUKA, cos ponad 95%.

A skąd. Rodziców szuka wcale nie tak wiele dzieci (jeśli już, to po części z
ciekawości, po części z chęci zapytania: dlaczego?, po części z powodu problemów
w RA). Częściej szukają się wzajem rodzeństwa.

> Co zas do "burzenia spokoju" 30letniej kobiecie to Ona tego spokoju
> i tak nie ma - dopoki nie spotka swojej biologicznej matki i z Nia
> nie pogada,

Niekoniecznie. Trudno w to uwierzyć, ale są dzieci adoptowane, które nie pałają
chęcią poznania swoich biologicznych rodziców.

Całe te poszukiwania trzeba prowadzić delikatnie, z wyczuciem i rozsądkiem, żeby
nie zniszczyć czyjegoś życia. Myślę, że lepiej poprzestać na pozostawieniu
informacji o sobie wszędzie, gdzie się da (na wypadek, gdyby dziecko szukało
kontaktu), ale decyzję, czy ten kontakt ma nastąpić, pozostawić jemu.

[bi_scotti]

kawka74 napisała:

> > Znakomita wiekszosc dzieci adoptowanych SZUKA, cos ponad 95%.
>
> A skąd. Rodziców szuka wcale nie tak wiele dzieci (jeśli już, to
po części z
> ciekawości, po części z chęci zapytania: dlaczego?, po części z
powodu problemó
> w
> w RA). Częściej szukają się wzajem rodzeństwa.

Wiesz ja mam dane (aktualne) z Prowincji Ontario, gdzie jakis czas
temu wreszcie wprowadzono ustawe umozliwiajaca pelne otwarcie akt na
zyczenie ktorejkolwiek ze stron. I nie przypuszczam zeby inne
jurysdykcje mnialy o wiele inne proporcje. Przy okazji przyznam, ze
nie mam pojecia jakie jest ustawodawstwo w tej kwestii w Polsce. Tak
czy inaczej, tuz po wejsciu ustawy w zycie tysiace adoptowanych
dzieci, w wiekszosci z bardzo szczesliwych domow
adopcyjnych "rzucily" sie na akta w poszukiwaniu biologicznych
rodzicow. Niektorzy z tych rodzicow nie zdarzyli sobie zastrzec, ze
sobie nie zycza kontaktow i tu byly pewne "schody" - w druga strone
nie bylo zadnych problemow.
Jest to zreszta jak najbardziej psychologicznie uzasadnione i
dlatego z adoptowanymi dziecmi sie pracuje i dlatego jeszcze wiecej
pracuje sie z rodzicami adopcyjnymi, bo najczesciej to oni w tym
wszystkim najbardziej nieszcesliwi i czuja sie pokrzywdzeni jesli
sie z nimi najbardziej prowdopodobnego scenariusza nie przepracuje
za wczasu.

[sanna.i]

Dokładnie w tym rzecz.To rodzice adopcyjne w wielu przypadkach nie radzą sobie z
tym, czują zazdrość, albo czują się wręcz zdradzeni.Pewnie dlatego jest to tak
ważne, żeby od początku mieli świadomość, że to rodzicielstwo jest inne i nie
mają na nie wyłączności.

[kawka74]

Liznęłaś temat po wierzchu i takie dyrdymały potem Ci wychodzą.
W pewnym okresie życia dziecka mają wyłączność i z tym RB pogodzić się nie
potrafią. Nawet jeśli dziecko odejdzie (a rzadko to się zdarza), to RA byli z
nim przez kilkanaście lat i tego nikt im nie jest w stanie odebrać.

[sanna.i]

Ale tu właśnie nie chodzi o odbieranie kogokolwiek komukolwiek i posiadanie na
wyłączność! Jeśli ktoś tak myśli, to nie powinien adoptować dzieci.

[kawka74]

Nikt, ani rodzice adopcyjni, ani biologiczni nie są właścicielami dziecka.
Pisząc o posiadaniu miałam na myśli nie osobę, a wspomnienia.
Podobieństw między RA a RB jest o wiele więcej, niż Ci się wydaje.
BTW wielu rodziców adopcyjnych zostawia listy do MB, zostawia zdjęcia dziecka -
tam, gdzie ewentualnie MB mogłaby ich szukać. Zgadnij, ile MB szuka...

[ally]

iść do mediów? musiałaby trafić na wyjątkowo nieetyczne hieny, żeby zgodzili się
w to zaangażować. ale w sumie super expressy i inne fakty istnieją

[chloe30]

Tamto dziecko co prawda wie że mialo inna matkę, ale wyobraźcie
sobie - nie wiecie nic i przychodzi do was jakas baba i chce
przepraszać, że was oddała. Życie w gruzach, ja bym na 100%
wariatkowie skończyła.

[sanna.i]

Ja wręcz przeciwnie, pozbyłabym się poczucia odrzucenia.

[sanna.i]

O adopcji (Charaktery):
"Badania Davida Brodzinsky’ego, profesora psychologii z Rutgers University,
specjalizującego się w problematyce adopcyjnej, pokazały jednak, że większość
dzieci w wieku przedszkolnym nie jest w stanie zrozumieć, czym jest adopcja,
jeśli nawet mówią o sobie, że są adoptowane. Mylą ją z urodzeniem. Uważają, że
adopcja jest jedynym sposobem znalezienia się w rodzinie lub odpowiadają
twierdząco na pytanie, czy wszystkie dzieci są adoptowane. W wieku sześciu lat
większość dzieci jest w stanie zrozumieć, że urodzenie i adopcja to dwie różne
sprawy. Adoptowane dzieci, porównując się z rówieśnikami, zaczynają zdawać sobie
sprawę, że adopcja nie jest zwykłym sposobem tworzenia rodziny, a ich
biologiczni rodzice gdzieś żyją. Powoli dociera do nich, że aby być adoptowanym,
trzeba wcześniej być porzuconym. Może to rodzić wrogość do biologicznej matki
lub lęk przed nią.
Czasami agresja kieruje się na rodziców adopcyjnych. Dziecko postrzega ich
bowiem jako egoistów, którzy odebrali je biologicznej matce – być może bez jej
zgody. Bywa ona wtedy idealizowana i pojawia się w fantazji dziecka jako np.
królowa, której zostało ono podstępnie wykradzione. Często zdarza się też, że
dziecko uważa się za niewarte miłości lub poszukuje w sobie defektu
usprawiedliwiającego porzucenie. Niektóre dzieci manifestują zachowania typowe
dla okresu żałoby: stają się smutne, apatyczne, rozkojarzone, często wycofujące
się lub zbuntowane."

"Szczególnie trudny dla dziecka adoptowanego jest okres dorastania. Intensywne
zmiany fizyczne związane z dorastaniem, a także rozwój sprawności poznawczych i
abstrakcyjnego myślenia kierują jego zainteresowania w stronę autoanalizy. Młody
człowiek zadaje sobie pytania o własną tożsamość. Zastanawia się, kim jest, skąd
pochodzi, do kogo jest podobny, analizuje swoje relacje z innymi ludźmi.
Dochodzi do wniosku, że wiele kluczowych kwestii dotyczących jego życia
pozostaje poza jego kontrolą, np. wiedza o własnej przeszłości.
Dlatego też w tym okresie pojawiają się pytania dotyczące rodziców
biologicznych. Dziecko chce wiedzieć, kim oni byli, czy je kochali i dlaczego
oddali do adopcji. Rodzice adopcyjni powinni umieć z wrażliwością ocenić, czy
pytania te zadawane są tylko z ciekawości, czy też są wyrazem emocjonalnych
trudności, bolesnych uczuć związanych z porzuceniem."

"Gdy adoptowany osiąga pełnoletność, często zaczyna poszukiwać biologicznej
matki. U większości rodziców adopcyjnych pojawia się wtedy lęk przed utratą
dziecka. Największe trudności przeżywają rodzice, którzy takie działania uważają
za swoją porażkę. Ważne jest więc, aby potraktować poszukiwania dziecka przede
wszystkim jako próbę utworzenia spójnego obrazu siebie.
W USA osoby pełnoletnie mają dostęp do swojego oryginalnego aktu urodzenia.
Istnieje sieć instytucji pomagających adoptowanym i rodzicom biologicznym w
nawiązaniu kontaktu. Psychologowie dokładnie analizują pozytywne i negatywne
skutki takich spotkań po latach. Zwracają uwagę, że niektórym adoptowanym
pomagają uwolnić się od negatywnych emocji czy rozwikłać dręczące ich tajemnice.
Dla innych jednak jest to przeżycie destrukcyjne wtedy, gdy przeżyją ponowne
odrzucenie lub gdy odnalezieni rodzice traktują ich jako źródło wsparcia
emocjonalnego lub materialnego.
Traumatyczne przeżycia wielu dzieci adoptowanych, szczególnie ich problemy z
budowaniem własnej tożsamości, skłoniły specjalistów do poszukiwania nowych
rozwiązań. Jednym z nich jest tzw. adopcja otwarta."


Tutaj "dziecko" nie będzie miało problemu z ponownym odrzuceniem.Jestem na tak.

[kawka74]

> Dla innych jednak jest to przeżycie destrukcyjne wtedy, gdy
przeżyją ponowne
> odrzucenie lub gdy odnalezieni rodzice traktują ich jako źródło
wsparcia
> emocjonalnego lub materialnego.

Ten fragment polecam szczególnej uwadze. To działa w obie strony.

[sanna.i]

A całą resztę fragmentów omijasz szerokim łukiem
Wybacz kawka, nie piszę tego lekceważąco, ale dla mnie jakoś nie jesteś
obiektywnym głosem rozsądku w tej dyskusji.Od początku podążasz jednym torem. I
nie widzę tu troski o dziecko (wybacz), tylko o rodziców adopcyjnych i rodzinę
adopcyjną jako taką.

[kawka74]

Wybaczam.
Ty też nie jesteś obiektywna. Nie widzę ani u Ciebie, ani u paru innych osób
troski o dziecko, a jedynie troskę o dobre samopoczucie matki biologicznej.
Wiadomo, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.
Reszta fragmentów? Znam takie teksty na pamięć, wbijano mi je do głowy kilka
miesięcy.
Nie piszę tego lekceważąco, ale dla mnie jesteś ofiarą amerykańskich
melodramatów. Za dużo tego, panie dzieju, było, za dużo.

[chloe30]

sanna.i napisała:

> Ja wręcz przeciwnie, pozbyłabym się poczucia odrzucenia.


Gdybyś wiedziała że byłas adoptowana to być może.
Bez tej wiedzy - straszne. Dla mnei przynajmniej.

[sanna.i]

Każdy ma prawo do życia w prawdzie, która i tak prędzej czy później wyszłaby na
jaw (może w bardziej dramatycznych okolicznościach)?

[kawka74]

> Każdy ma prawo do życia w prawdzie,

Brzydko kojarzy mi się to wyrażenie ;p
Na temat prawdy znacznie lepiej ode mnie wypowiedział się Ibsen
w 'Dzikiej kaczce'.

[sanna.i]

No cóż, może ci się kojarzyć w dowolny sposób,dla mnie jest to rzecz oczywista.

[zonka77]

No tylko to nie jest tak że ktoś po latach chce uciszyć wyrzut sumienia. Nie
znasz sytuacji. Ja bym chyba oszalała gdyby mi w takiej sytuacji zabrano dziecko
i wierz mi że ta mama była na progu utraty zmysłów nie raz już. Leczy się do
dzisiaj i całe życie po prostu bardzo cierpi. Rozumiem to bo mam córkę 8 letnią
i sama myśl że mogłabym ją stracić jest straszna. A nie potrafię powiedzieć co
by było ze mną gdybym się znalazła na miejscu znajomej w jej sytuacji i tp -
wiesz nie mogę powiedzieć na 100% ze nie dałabym się zmanipulować. Oceniasz
okrutnie.

[asia_i_p]

Zakonnice nie mają prawa takiej informacji udzielić.
Rodzina, która adoptuje, jeżeli się nie zgadza na formułę adopcji
otwartej, też musi być jakoś chroniona.
Żal mi matki, ale ona potrzebuje terapii, żeby przeżyć żałobę
związaną ze swoją stratą, a nie ładowania się w życie jakiejś
rodziny. Czy pomyślałaś jakim obciążeniem dla dziecka, nawet jeśli
wie, że jest adoptowane, będzie zjawienie się depresyjnej matki,
pełnej cierpienia, tęsknoty i oczekującej zaspokojenia swoich
potrzeb emocjonalnych? Dwudziestokilkuletni człowiek wydaje się
dorosły, ale nie wiem, czy jest na tyle stabilny psychicznie, żeby
mu to fundować. Sporo zależy, czy to 21-letnia studentka, czy 29-
letnia kobieta, ale i tak uważam, że matka biologiczna powinna
najpierw rozwiązać swoje problemy emocjonalne, a potem ewentualnie
szukać dziecka, a nie próbować rozwiązywać te problemy tym dzieckiem.