Jestem zła córka ..dlugie

[lola211]

Napilam sie melisy, bo by mnie chyba nerwy zezarły.

Oddzwonilam do matki,bo musiala mi koniecznie opowiedziec co sie jej
przytrafilo.Odebrala łamiacym sie glosem- zadzwon za pol godziny ,
bo musze odpoczac i ogladam Ranczo.Ok, niech bedzie(juz mi sie lekko
cisnienie podnioslo).Dzwonie ponownie.Otoz wybrala sie na grób
siostry 300 km pociagiem.Ubrala sie jakby mialo żabami rzucac, bo
mowili ze padac bedzie.Spocila sie na tym cmentarzu jak mysz, bo sie
okazalo, ze prognoza byla mylna.Tramwaj nie przyjechal.Drugi
zaladowany kibolami, bo byl jakis mecz.Połamali drzwi, tramwaj
ruszyl z opoznieniem.Na dworzec dotarla 2 min przed odjazdem
pociagu, w nerwach dobiegla do pociagu, zdązyła, uff, siadla w
przedziale i - tu clou programu- ZASŁABŁA, cuciły ja
wspolpasazerki.I co ja na to??

A ja zamiast jej wspolczuc, zrozumiec grozę sytuacji po prostu
powiedzialam, zeby dala sobie w koncu spokoj z tym cmentarzem, ktory
odwiedza co roku i co roku slysze jaka to męczaca podróz i
oporzadzanie grobów.Tamtej zycia nikt nie zwróci, a jej to tylko
szkodzi.

Po takiej rozmowie czuje sie jak zimna sucz bez grama empatii, a
wcale taka nie jestem.

Nie umiem zdobyc sie w jej przypadku na zrozumienie, moja wlasna
matka irytuje mnie strasznie opowiesciami na temat chorob,
samopoczucia i swoich lęków.Mam ochote nia potrzasnac i wykrzyczec,
by wziela sie w garsc, nie zatruwala innym zycia opowiesciami o tym,
co ja boli, ze nie jada tłustego i nie lubi slonca.Ze ZAWSZE zle sie
czuje.
A ja wraz z nia, bo co rozmowa to same negatywne emocje.Jak jej juz
brakuje problemow wlasnych to mi donosi, co sie zlego wydarzylo w
dalekiej rodzinie.A mnie prawde mówiac to g..no obchodzi.Niech kazdy
ciagnie wlasny wózek, po co mi wysluchiwac o cudzych problemach?

[myga]

kazdy ma swoj szkielet w szafie...

myga

[lolinka2]

trafniej się nie dało. amen.

[somebody1234]

Hmmm. no raz na rok na cmentarzu u siostry to w sumie nie tak często...więc
rozumie że twoja mam ma ochotę jechac, może opowiadając ci tą historię chciała
ci dać sygnał że może byś z nią pojechała?
Albo ją np zawiozła samochodem???
Nie wiem, z jednej strony wiem jakie potrfią byc upierdliwe matki, sama mam taką
co wszędzie widzi czarne scenariusze i ma mega węża w kieszeni (co potem
skutkuje tym że z przesadnej oszczędności płaci dwa razy) ale z drugiej strony
ty sprawiasz wrażenie jakby nie obchodziło cię nic poza czubkiem własnego nosa,
no cóż oby twoja córka kiedyś nie napisała takiego posta...bo pewnie by ci się
przykro zrobiło

[18_lipcowa1]

masz racje
uwazam ze sa wieksze problemy ktore moga nam sprawiac nasi rodzice

[echtom]

Może i są, ale przymusowy kontakt z takim "wampirem energetycznym" do miłych doznań nie należy i człowieka czasem aż korci, żeby powiedzieć coś okrutnego. Zwłaszcza jeżeli, jak Lola pisze niżej, takiego biadolenia słucha się od 10 (albo 30 ) lat. Jak to Pollyanna powiedziała pewnej pani: "Powinna się pani cieszyć, że ma tyle zmartwień, bo pani lubi być nieszczęśliwa".

[lola211]

Moja mama nie jest jedyna siostra tej zmarlej.Ma poczucie obowiazku
i jedzie tam, by grob ktos odwiedzil.Bo nikt inny z rodziny sie nie
kwapi.IMO obowiazek ten powinien byc podzielony pomiedzy rodzenstwo,
a nie spoczywac tylko na mojej matce.
Co do wspolnego wyjazdu- w sumie moglabym z nia jechac,ale ona sobie
wybiera termin i sztywno sie go trzyma, a ja nie jestem na tyle
dyspozycyjna, by wsiadac w auto i dzien spedzic na cmentarzu.Mam
swoje obowiazki, 1 wolny dzien w tygodniu tylko i ostatnie o czym
marze, to takie wyprawy.Poza tym cmentarzy nie lubie.Wystarczy mi
chandra 2 razy w roku, gdy odwiedzam grob dziecka.

> ty sprawiasz wrażenie jakby nie obchodziło cię nic poza czubkiem
własnego nosa,

Ja mam swoje zycie, swoja rodzine, swoje stresy.Nikogo nimi nie
obarczam, nie zanudzam, nie robie z siebie meczennicy.Owszem, moge
czasem miec dzien zwierzen, ale to sie zdarza incydentalnie, zas
moja mama na co dzien karmi sie tylko zlymi wiesciami, zas trzon jej
zycia stanowi problem zdrowia czy raczej jego braku.Po pewnym czasie
czlowiek sie znieczula, bo jak ktos biadoli od 10 lat to juz go to
biadolenie nie wzrusza.

takiego posta...bo pewnie by ci się
> przykro zrobiło

Ja mam głeboka nadzieje, ze nie bede taka jak moja mama,wiec i córka
takiego watku nie bedzie miala podstaw wysmarowac.Inny i owszem, ale
nie taki.

[yenna_m]

lola, niestety bledem bylo umieszczanie tego bledu na forum

tutaj kazdy bedzie wiedzial lepiej i ocenial na "be" na podstawie strzepkow
informacji

trzymaj sie
wierze, ze Cie szlag trafia, gdy sluchasz takich relacji

mnie by tez trafilo

[julcia_kulcia123]

Popieram poprzedniczkę moze wartaby mamie raz do roku potowarzyszyc
w tej wyprawie skoro to dla niej takie ważne.Pomyśl czy z Twojego
postu nie prznika egoizm.Jak dla mnie to straszne chciałabym
osobiscie miec życzliwszą córkę.

[kropkacom]

No cóż ... Ludzie są irytujący ale dla najbliższych jednak chciałaby się mieć
odrobinę zrozumienia. Na starość wszyscy tacy będziemy nie do słuchania
Poważnie. Mało znam przypadków że jest inaczej. Nawet z energicznych
karierowiczek robią się takie co to ich wszystko boli a jedyny temat to cmentarz.

[lola211]

Widzisz, moze jestem do niej tak krytycznie nastawiona, bo mam
porownanie.Moj facet jest niewiele mlodszy od mojej matki, moja
tesciowa jest od niej 20 lat starsza.I widze, ze w tym wieku mozna
zyc zupelnie inaczej.Normalnie, bez nadmiernego skupiania sie na
swoim nadcisnieniu czy bolacych kolanach.Aktywnie, optymistycznie,
ciekawie.
A moja matka to teraz kosciol, seriale i cmentarz oraz wszelkie
medyczne przypadłosci.Kurde, nie ma nawet 60 lat.

[echtom]

Weź nie strasz. Nie chcę tego zrobić moim dzieciom. Jak na razie qrwica mnie
bierze, kiedy moi rówieśnicy zaczynają rozprawiać o chorobach.

[kropkacom]

Znam masę osób które się tak zachowują jak mama Loli. Oczywiście zdaje sobie
sprawę że większość z nich deklarowała: Ja tak nie będę. A tu zonk i nagły zanik
pamięci Kurcze, nie da się zaplanować jakie będziemy na starość

[echtom]

No wiem... ale walczę i nie zamierzam się łatwo poddać

[kropkacom]

Powodzenia

[lola211]

No ale czy 55 lat(mniej wiecej), gdy u mojej mamy to sie zaczeło, to
starosc? A w zyciu.
IMo od zawsze tacy ludzie zapowiadaja sie na tego typu jednostki.
Jakos malo usmiechnietej matki z dziecinstwa pamietam, raczej
wieczne skrzywienie i pretensje.

[echtom]

I tacy wiecznie chorzy, cierpiący i jęczący na ogół dożywają pięknego wieku

[kali_pso]

Zaplanowac nie, ale czy trzeba to robić?
Wystarczy spojrzeć na własną matkę czy babkę- najprawdopodobniej
powielimy ich zachowania czy się to podoba czy nie. Możemy
stetryczeć i zdewocieć pod wpływem innego czynnika- dramatu
zyciowego, samotności na stare lata, przesranego życia rodzinnego-
ale będziemy zachowywać się podobnie o ile nie tak samo. Pewne cechy
przecież dziedziczymy innych uczymy się obserwując otoczenie.
Jesteśmy w jakims tam stopniu naszymi matkami czy to się nam podoba
czy nie.
Moja matka mówi już i robi rzeczy dokładnie tak jak robiła jej matka
( co zawsze tametj miała za złeP chociaż ich życie toczyło się i
ułożyło, zupełnie inaczej.

[tosina]

Twoja matka to najwyrazniej egzemplarz ktory lubi byc nieszczesliwy.
I zawsze sobie znajdzie ku temu powod. Jak dla mnie szuka waszej
uwagi , a co najmniej stara sie ja na was wymoc.

Wiem ze gdyby sie z Toba umowila z Toba ze chce jechac na ten grob
predzej to bys ja zabrala.Bez znaczenia jak Ci to lotto.
Kiedys pewnie probowala i sie jej udawalo wzbudzac wasze
zainteresowanie, zrozumienie no to probuje dalej. A jak juz mniej
dziala to tragizm sytuacyjny narastac bedzie do momentu jak zrozumie
ze nie tedy droga.

Moze jakies hobby jesj znajdz. Np. u nas jest klub
emeryta ,zapisalam moja mame na kurs komputerowy. A jej kolezanki
chodza na lekcje malowania. Nie wiem ile z tego wyniesie ale sie nie
nudzi .



sp. powiem ci ze moja kiedys zadzwonila do nas gdy bylismy u
znajomych 100km od domu ze sie zle czuje i zaraz zemdleje. PO czym
nie odbierala. No i co mi zostalo zadzwonilam na pogotowie.
Zaplacila ze przyjazd i juz nigdy mi takich numerow nie robi.

[lola211]

> Twoja matka to najwyrazniej egzemplarz ktory lubi byc
nieszczesliwy.

Trafilas w sedno.Uwielbia.Dla niej zla wiadomosc to dobra wiadomosc,
bo mozna wowczas sie nia karmic, nakrecac, ubolewac.Spelnia sie
widac w męczennictwie.

> Moze jakies hobby jesj znajdz.

Raz w tygodniu uczeszcza na jakies spotkania, ale 6 pozostałych dni
spedza sama ze soba.

>zapisalam moja mame na kurs komputerowy

To gratuluje, bo jak moja chcialam nauczyc pisania sms-ow to
zareagowala agresywnie wrecz- jest to dla niej zbyt skomplikowane i
niczego uczyc sie nie bedzie.Nie potrafi po paru latach posiadania
komorki zapisac w niej numeru- NIE CHCE sie nauczyc.

sp. powiem ci ze moja kiedys zadzwonila do nas gdy bylismy u
> znajomych 100km od domu ze sie zle czuje i zaraz zemdleje

Mnie kiedys zas zaangażowała w odszukiwanie ojca(byli po rozwodzie)
po szpitalach, bo jej powiedziano, ze z domu zabralo go
pogotowie.Obdzwonilam powiatowe szpitale, wyrwalam ze snu kierownika
zakladu, gdzie byl zatrudniony, cyrk na kólkach.Ojciec nie odbieral
telefonu, bo po prostu SPAŁ we wlasnym domu nieswiadomy calej
akcji.A wszystko to na skutej zaslyszanej plotki, ktora dla mojej
mamy byla megaatrakcyjnym kąskiem..

[kropkacom]

> Trafilas w sedno.Uwielbia.Dla niej zla wiadomosc to dobra wiadomosc,
> bo mozna wowczas sie nia karmic, nakrecac, ubolewac.Spelnia sie
> widac w męczennictwie.

A może ona myśli że w ten sposób (paradoksalnie) zainteresuje sobą Ciebie.

[lola211]

Nie raz dalam jej do zrozumienia, calkiem delikatnie, ze sposob jej
bycia jest dla otoczenia irytujacy.Moj brat zas sie nie patyczkuje
i jak dzwoni (mieszka poza Polska), a ona zaczyna mu wyjezdzac z
narzekaniem, to sie po porostu rozłacza.
To chyba powinno dac jej do myslenia?
No i daje chyba, bo ostatnio jak juz tak sobie pojojczy w moim
kierunku, to na koniec doda- no ale nie bede ci tu wiecej narzekac..
Czyli wie, ze to po prostu ROBI.

Lola

[lila1974]

Nie jestem psychologiem, więc takiego zachowania fachowo nazwać nie
umiem, ale moim zdaniem to jest zachowanie dość typowe dla osób,
które potrzebują ciągłego potwierdzania, że komuś na mnie zależy - a
umartwianie się to sposób potwierdzania samemu sobie "jestem
potrzebna, bo tylko ja się o to martwię" (jak choćby o ten grób
siostry).

Doszłam do takich wniosków obserwując: a) siebie samą, b)ciocię,
siostrę mojej mamy, c)Przyszłą (?) szwagierkę.

Ja:
Zachowywałam się podobnie, czyli narzekałam, że tu mnie boli, tam
mnie strzyka, gdy wymykała mi się z rąk moja wielka miłość. Wtedy
nie zdawałam sobie z tego sprawy, dziś z dystansu potrafię to
ocenić. Wciąż biadoliłam, że coś mnie boli i oczekiwałam, że ON się
tym przejmie, a wóczas będę miała pewność, że jeszcze mu na mnie
zależy.

Ciocia:
Z całego rodzeństwa była najmniej kochana ... a ośmielam się
powiedzieć, że nawet najmniej lubiana przez własną matkę, została
wdową tuż po 30 i nigdy za mąż nie wyszła, dorosłe dzieci mieszkają
jedno w innej miejscowości, drugie nie bardzo ma z matką wspólny
język ... Dla mnie ona jest samotna jak jasna cholera, choć wciąż
między ludźmi (na górze moi rodzice, często ma kontakt z moim
rodzeństwem czy kuzynostwem, ma koleżanki, własne sprawy ... ale
wieczorami, gdy sę kładzie myślę, że dociera do niej ogrom
samotności - samotności zaznawanej od dziecka).


Stąd też jej choroby bardziej są stanem umysłu i tym przysłowiowym
wołaniem o pomoc niż na prawdę przypadkiem czysto somatycznym.



c) przyszła szwagierka - patrz punkt A




Na ten przydługi wywód pozwoliląm sobie po to, byś może inaczej
spojrzałą na matkę? Ja wiem, ze będąc bombardowanym takim
zachowaniem człowiekowi trudno spojrzeć na sprawę z dystansu, ale
może warto spróbować? Może warto dopieścić w mamie tę samotną osobę,
którą wydaje mi się, że jest?


Nie lać wody na jej młyn i nie brać czynnego udziału w przejmowaniu
się, wręcz przeciwnie zmieniać tory rozmowy na siebie a jednocześnie
zaproponować mamie, że się ją gdzieś zabierze ... postarać się być
dla niech przez jakiś czas bardziej wyrozumiałym i milszym -
zobaczysz co wtedy się będzie działo.

[echtom]

to jest zachowanie dość typowe dla osób,
> które potrzebują ciągłego potwierdzania, że komuś na mnie zależy

M. in. typowe dla rodziców, którzy nie potrafią się pogodzić z tym,
że dla dorosłej córki przestali być najważniejsi na świecie. W
skrajnych przypadkach tacy zaborczy rodzice (szczególnie samotni)
zatrzymują dorosłe dziecko przy sobie i nie pozwalają mu na ułożenie
sobie życia. Jeśli im się to nie uda, pozostaje nękanie, ciągła
rywalizacja z nową rodziną i wpędzanie w poczucie winy. Sorry, ale
nie potrafię współczuć ludziom, którzy nie potrafią się przystosować
do normalnej kolei rzeczy i stwarzają chore układy.
Moja mama to np. klasyczny emocjonalny bluszcz. Do 33 roku życia
oplatała się wokół własnej matki, po jej śmierci zaczęła szukać
męża, który by ją zastąpił, a po jego śmierci przywarła do mnie. Z
zazdrością czytam reportaże o starszych ludziach, którzy mają własne
życie i nie chcą mieszkać z dorosłymi dziećmi. Mogę tylko mieć
nadzieję, że na starość nie zdradzę własnych przekonań i nie
zamienię życia swoich dzieci w koszmar. Trzymajcie za mnie kciuki

echtom

[lila1974]

Nie wkładaj wszystkich do jednego worka

BLUSZCZ - to własnie taka osoba, która nie daje innym chwili
wytchnienia, żyje ich życiem, próbuje podejmowac decyzje, we
wszystko się wtrąca.

U mamy Loli tego nie dostrzegam (acz przyznaję bez bicia przez cały
wątek jeszcze nie przebrnęłam).


Ty masz bluszcza, ona (jak dla mnie) osobę samotną (choć może sobie
owa mama tego nie uświadamia).

Nie wiem, czy będąc dzieckiem jednej lub drugiej umiałabym
racjonalnie spojrzeć na matkę i powiedzieć sobie "tak, kiedyś
wydarzyło się w jej życiu coś takiego, co sprawiło, że jest taka a
nie inna" - być może nie.

Ale Lola podzieliłą się z nami swoimi wątpliwościami, więc każda z
nas próbuje coś podpowiedzieć przez pryzmat włąsnych doświadczeń.

Ty masz takie - ja mam inne.
Myślę, że osoba rozumna, a za taką Lolę uważam, poczyta, przemyśli,
może spróbuje spojrzeć na problem z innej strony.

[echtom]

Ja też jakoś sobie z problemem radzę, bo jakie mam wyjście? Tylko
czasem pomarudzę na forum - w końcu nikt nie musi tego czytać To
bardziej humanitarna forma odreagowywania niż zadręczanie rodziny i
przyjaciół

[madame_edith]

Wiesz Lola, ja mam taką babcię. ZAWSZE mówi tylko i wyłącznie o rzeczach złych,
przykrych, swoich cierpieniach i bólach. Uśmiech na jej twarzy to prawdziwa
rzadkość. 5 minut rozmowy z nią męczy każdego, zabierze Ci całą radość życia i
zepsuje humor za każdym razem jak zapytasz z troską co słychać. Jak się nie zna
takiej osoby to trudno zrozumieć, ale człowiek naprawdę po jakimś czasie
głuchnie na to jojczenie. Szczerze Ci współczuję, ja się z babcią widuję
sporadycznie na szczęście, ale jak moja mamuśka ewoluuje w tym kierunku to się
pochlastam.

[figrut]

> Raz w tygodniu uczeszcza na jakies spotkania, ale 6 pozostałych dni
> spedza sama ze soba.
I sama sobie odpowiedziałaś, dlaczego tak nachalnie zadręcza Cię swoim użalaniem
się nad sobą. Raz, że takie typy to bardzo częsty przypadek, dwa, to takie
przypadki podparte samotnością stają się bardzo uciążliwe. Matki nie zmienisz,
ale sama od siebie możesz dać coś więcej niż "mam swoje życie, swoje interesy".
Twoja matka szuka kontaktu z Tobą w jedyny znany jej doskonale sposób, który na
początku zwykle skutkuje, a później się przejada tyle tylko, że sam szukający
kontaktu, zainteresowania nie zdaje sobie z tego sprawy. Moja Mama to taki typ.
Bywa to bardzo uciążliwe, jednak choć jeden dzień w tygodniu dajemy jej
możliwość się wygadać, wyżalić, nastękać i choć wpada nam to często jednym
uchem, a wypada drugim, jest to dużo mniej męczące niż np. ciągłe telefony z
uskarżaniem się. Kiedy jeden brat był w UK, drugi w Niemczech i zostałam ja z
bratową, moja Mama użalała się o wiele częściej niż teraz, kiedy daje sobie
kilka razy w tygodniu, ale podzielony na nas czterech.
Co do wyjazdu na cmentarz, nie jest to w końcu tak częste. Niedawno przeczytałam
bardzo mądry tekst na temat zmarłych i żywych - każdy człowiek powinien mieć
miejsce, gdzie może spotkać się z zmarłą, bliską osobą. Tym miejscem jest zwykle
cmentarz.

[echtom]

> kilka razy w tygodniu, ale podzielony na nas czterech.

Gorzej, jak nie ma na kogo podzielić

[kropkacom]

Czasami nie opłaca się być jedynakiem

[figrut]

> Gorzej, jak nie ma na kogo podzielić
>
Spójrz na to z drugiej strony. Jeśli nie ma na kogo podzielić teraz, to często
jest tak, że i matka nie była dzielona na innych i dziecko miało jej więcej dla
siebie kiedyś

[echtom]

Czasem nawet za dużo

[lola211]

Ja, siostra 2 braci, w zasadzie zostalam sama na posterunku.
Nie mam czasu spotykac sie z nia raz w tygodniu, widujemy sie raz
na miesiac.Plus telefony z inicjatywy mojej mamy.
Zastanawia mnie jedno- mam poswiecac własny psychiczny komfort i
robic za sciane płaczu? Bo mnie autentycznie te zale i narzekania
podnosza cisnienie.Jej bedzie lepiej, ale mnie sie pogorszy.I to
bedzie ok?

[kropkacom]

> Nie mam czasu spotykac sie z nia raz w tygodniu, widujemy sie raz
> na miesiac.Plus telefony z inicjatywy mojej mamy.

Gdyby miała kogoś częściej niż raz w miesiącu ...

[lola211]

Nic by to nie zmienilo, 2 lata temu dopiero wyprowadzil sie od niej
moj brat- to co on musial znosic osobiscie, ja mam teraz w formie
przekazu telefonicznego.

[figrut]

> Zastanawia mnie jedno- mam poswiecac własny psychiczny komfort i
> robic za sciane płaczu? Bo mnie autentycznie te zale i narzekania
> podnosza cisnienie.Jej bedzie lepiej, ale mnie sie pogorszy.I to
> bedzie ok?
Tak, będzie to OK. Tak samo jak było OK., kiedy Ty jako dziecko biegłaś do niej
rozpaczając z zadrapanym palcem po plasterek, płacząca bo koleżanka z
piaskownicy znalazła sobie inną koleżankę, bo ktoś Ci powiedział że jesteś
głupia małpa, bo rozsypała Ci się babka z piasku itd. wybieraj w czym chcesz.
Rodzicielstwo to nie tylko miód, ale i ciężki obowiązek czasami wyczerpujący
psychicznie. Nie wmówisz mi chyba, że jako dziecko nie miałaś dziecięcych
problemów i nie biegłaś z nimi do matki. Kilkugodzinne wycie dziecka o bzdurę
też może skutkować psychicznym umęczeniem. Czas na spłacenie długu.

[lola211]

Z tym to juz w ogole sie nie zgadzam.Jaki dlug, jak wdziecznosc?
Kobieta chce miec dzieci to je ma,bez pytania ich o zgode.Ja tam w
ogole nie podchodze do tematu macierzystwa w ten sposob.To nie jest
dla mnie wyrzeczenie, meka, tylko wrecz przeciwnie- sama radosc.I
chetnie wysluchuje córki, gdy zwraca sie do mnie z jakims problemem.

Nie wmówisz mi chyba, że jako dziecko nie miałaś dziecięcych
> problemów i nie biegłaś z nimi do matki.

Jakos sobie nie przypominam.Bylam skryta, a moja matka nie nadawala
sie na pocieszycielke.Jej matkowanie sprowadzalo sie do ubrania,
nakarmienia i logistyki, nie miala czasu na dysputy z nami.

[figrut]

Dług Lola, choć długu wdzięczności za wikt i opierunek żadne dziecko mieć nie
musi, bo to właśnie rodzice to dziecko sprowadzili na świat.
Nie chce mi się wierzyć, że Twoja matka sprowadzała się tylko do zapewnienia Ci
bytu, a Ty teraz masz że tak powiem lekkiego kaca moralnego nazywając siebie złą
córką. Nie będę tu przytaczać nicka jednej z foremek, której rodzice się nią nie
interesowali i co najwyżej ograniczali się do zapewnienia "wiktu i opierunku".
Ona w swych postach kaca moralnego względem swojej matki nie ma i wcale jej się
nie dziwię, bo nic po za "socjalnym" z matką ją nie łączyło.

[lola211]

Nie bylo az tak zle, ale i dobrze nie bylo.Ja naprawde nie mam
wspomnien z radosna matka w tle.Wrecz przeciwnie.Ale to za malo, by
mi byla emocjonalnie obojetna.Nasze relacje nigdy nie były super, ja
sie nigdy do matki nie przytulilam poza dziecinstwem,nie ma i nie
bylo miedzy nami przyjacielskiej stopy.Ale czuje sie za nia
odpowiedzialna, dobrze ze jest, sa tez pozytywne strony naszego
zwiazku matka- córka, jedynie co mi przeszkadza to ta jej wlasnie
sklonnosc do pesymizmu.

[nutka07]

Czyli wszystko co wybiega ponad 'wikt' jest dlugiem do splacenia?
Czulosc, poczucie bezpieczenstwa, zrozumienia, milosc jest na wyrost? Jezeli
moje dziecko przybiega do mnie z rozbitym kolanem, jezeli rozpadnie mu sie babka
itd. to wszystkie sily, ktore wkladam w pociszanie mam zapisywac jako dlug?? Co
to za przyklady?

Co z dziecmi, ktore mialy wikt, milosc ale i krzywde od rodzicow? Mozna kochac i
krzywdzic wlasne dziecko. Co w takiej sytuacji?
czy chlod emocjonalny jest jedynym warunkiem do umozenia dlugu?

Czyli relacja matka dziecko jest takze transakcja wymienna?

[nutka07]

figrut napisała:

> Nie chce mi się wierzyć, że Twoja matka sprowadzała się tylko do zapewnienia Ci
> bytu, a Ty teraz masz że tak powiem lekkiego kaca moralnego nazywając siebie zł
> ą
> córką.

To o niczym nie swiadczy. Posiadanie kaca moralnego wzgledem rodzica nie jest
wyznacznikiem otrzymania czegos ponad byt socjalny.

Kac moralny moze pojawiac sie wylacznie z powodu okreslonej relacji tu matka -
corka. Poczucia 'wymuszonego obowiazku', 'splaty dlugu' o czym pisalas
wczesniej. Uwazam, ze wlasnie takie postawy w spoleczenstwie utrudniaja
'wyzwolenie' sie od przemocy w rodzinie, zwlaszcza w zyciu doroslym. Ludzie
tkwia w toksycznych relacjach bo to matka, bo to ojciec.

[figrut]

Nutka, Lola już pisała, że nie było aż tak źle, czyli było przeciętnie, jak u
większości.
> Kac moralny moze pojawiac sie wylacznie z powodu okreslonej relacji tu matka -
> corka. Poczucia 'wymuszonego obowiazku', 'splaty dlugu' o czym pisalas
> wczesniej.
Może, ale nie WYŁĄCZNIE jak napisałaś. Znam sporo osób które relacje z rodzicami
miały naprawdę dobre i teraz słyszę, że np. "kiedyś mama dała mi część siebie,
teraz kiedy ona stara, ja dam jej część siebie". Oczywiście wszystko ma swoje
granice które zwykle wyznacza nam życie. Nie musimy bez przerwy przesiadywać u
mamusi i być na każde jej wezwanie, bo to byłoby chore. Jednak przeszłości o ile
była "w miarę" nie zostawia się zamkniętej za sobą na cztery spusty chyba, że
była tak zła, że definitywnie zostawiamy ją za sobą i nigdy do niej nie wracamy.
Też nie jestem aniołem. Potrafię nie odbierać siódmego z kolei w ciągu godziny
telefonu od Mamy bo wiem, że jedyne co mi będzie chciała powiedzieć, to "czy jej
nie oszukają w zusie, czy nie będzie musiała za coś fortuny zapłacić, czy uda
się jej załatwić banalną sprawę, czy nie pociągną jej do odpowiedzialności za
odebranie emerytury Taty dzień przed jego śmiercią i nie zwrócenie jej". Tego
jest masa. Czasami zwyczajnie nie odbieram i nastawiam się na zadzwonienie
później, kiedy będę w stanie wszystkiego wysłuchać tak, że wpadnie z jednej
strony, a wypadnie z drugiej. Przez lata takich narzekań, czarnowidztwa i
"siudania dupą" jak to nazywam o byle co, nauczyłam się nie podchodzić do tego
zbyt emocjonalnie. Psychoterapeuta (a tym bywamy dla naszych matek, bo ojcowie
zwykle inni są) też nie angażuje się emocjonalnie w to, co mu pacjent opowiada,
a jednak po takim wygadaniu się pacjentowi jest lżej.

[nutka07]

Nie zrozumialas mojego 'wylacznie' . Mialam na mysli, ze czasami tylko i
wylacznie z tego powodu jet ten kac. Z powodu pokrewiensta matka - corka a nie z
powodu cieplych wspomniec i uczuc. Dlatego napisalam, ze sa ludzie, ktorzy tkwia
w chorych relacjach tylko albo az z tego powodu. 'Rodzicow ma sie jednych' itd.

Jezeli w domu sa 'normalne uklady' (kazdy ma swoja miare normalnosci) to jest to
poniekad naturalna kolej rzeczy.

Zbulwersowalo mnie nieco pojecie dlugu. Nie rozpatruje tego w takich kategoriach.

Moj ojciec podczas klotni (ja bylam ta 'zla') wykrzyczal mi 'Dalem Ci
zycie', co w kontekscie historii rodzinnej zabrzmialo wrecz komicznie.

[echtom]

> Ludzie tkwia w toksycznych relacjach bo to matka, bo to ojciec.

Dokładnie. Albo tkwisz w toksycznych relacjach, albo wychodzisz na
potwora bez serca. Kto nie doświadczył, nie zrozumie, czym jest
życie w atmosferze permanentnego szantażu emocjonalnego i wpędzania
w poczucie winy. Trudno z tego wyjść, gdy jest się w ten sposób
urabianym od wczesnego dzieciństwa i nie wie się, na czym polega
normalna, zdrowa relacja z rodzicami.

[vibe-b]

Kto nie doświadczył, nie zrozumie, czym jest
> życie w atmosferze permanentnego szantażu emocjonalnego i
wpędzania
> w poczucie winy. Trudno z tego wyjść, gdy jest się w ten sposób
> urabianym od wczesnego dzieciństwa i


trudno, ale da sie.
Wiem nie tylko z teorii,ale i z praktyki. Pochodze z alkoholickiego
domu, wiec szantaz emocjonalny byla "podstawa" mojej egzystencji. Do
czasu.

[echtom]

A co konkretnie można zrobić w przypadku schorowanej, 83-letniej
toksycznej matki?

[vibe-b]

echtom napisała:

> A co konkretnie można zrobić w przypadku schorowanej, 83-letniej
> toksycznej matki?

Nie angazowac sie emocjonalnie. Pozwol, ze podam przyklad.
Idziesz sobie ulica i nagle jakis przechodzien obok ciebie
nieszczesliwie sie potyka lamiac noge, tak paskudnie, ze kosci
wystaja ze zlamania. Jak zareagujesz? Na pewno zadzwonisz po pomoc
to jasne, czynnosc techniczna. Nastepnie jesli chodzi o twoje emocje
to albo a/ rozkleisz sie, zaczniesz sie uzalac , moze plakac albo
nawet krzyczec bedac w szoku. Potem przez caly dzien bedziesz
przezywac, popijac melise zeby sie nerwowo nie zalamac i ogolnie
zatruwac sobie zycie wciaz i wciaz mielac to w myslach. A mozesz tez
podejsc do sprawy na spokojnie, poczekac do przyjazdu karetki a po
upewnieniu sie ze pacjent otzrymal pomoc odejsc i zapomniec o
sprawie.
I masz dwa w jednym: primo, nie okazalas sie wredna suka tylko
wspolczujacym czlowiekiem chetnym do pomocy, secundo, Twoj swiat na
tym nie ucierpial.
Ja wiem, ze to ostatnie jest trudne, dlatego mowie, ze nie kazdy
sobie poradzi sam, czasem psycholog jest niezbedny.

[echtom]

Przykład ok, ale jest drobna różnica - przechodzień po załatwieniu
sprawy znika fizycznie z mojego życia, "domowy czynnik toksyczny"
jest w nim przez cały czas obecny.

[lola211]

> Nie angazowac sie emocjonalnie

A czy przypadkiem z bliskimi nie jestesmy wlasnie emocjonalnie
zaangazowani? Czy nie na tym polegaja rodzinne więzy?

[echtom]

> To nie jest dla mnie wyrzeczenie, meka, tylko wrecz przeciwnie-
sama radosc

Tak już jest, że dla niektórych ludzi życie jest do końca radosnym
dawaniem siebie kochanym osobom, dla innych ponurym obowiązkiem, za
którym wystawiają bliskim astronomiczny rachunek. Wystarczy
popatrzeć na moją mamę i moją teściową

[echtom]

> Czas na spłacenie długu.

Hmm, tylko weź pod uwagę, że dorosła córka na ogół ma własne
upierdliwe dzieci, które wyczerpują ją psychicznie

[figrut]

> Hmm, tylko weź pod uwagę, że dorosła córka na ogół ma własne
> upierdliwe dzieci, które wyczerpują ją psychicznie
>
Takie jest życie, że nie tylko czeka nas jakaś przyszłość, ale ciągniemy też za
sobą ogon przeszłości.
Może gdybym nie miała bardzo podobnej sytuacji z moją Mamą (nie wiem, czy nie
dużo gorszej, ale nie znam życia Loli, więc oceniać nie mogę), takie gadanie
byłoby tylko czysto teoretyczne na zasadzie "a ona siedzi sobie w fotelu przed
kompem, matkę ma z przeciętnymi skłonnościami do narzekań i się wypowiada w
temacie, którego nie zna". Ja jednak to znam jak przysłowiową własną kieszeń.
Ja tak jak i Lola miałabym kaca moralnego w takiej sytuacji, bo w dzieciństwie
nie było tylko tych złych chwil, ale były i dobre.
Gdyby Mama z racji tego, że mnie urodziła, nakarmiła, ubrała i posłała do szkoły
wymagała wdzięczności, byłoby to pożałowania godne, bo fakt jest faktem, że to
nie ja na świat się prosiłam. Istnieją jednak zależności takie zwyczajne
rodzinno ludzkie. Ja zostałam wysłuchana gdy miałam mega problem dziecięcy
(śmieszny dla dorosłego), teraz czas na to, abym ja wysłuchała mega problemów
mojej Mamy mimo, że dla mnie są one nie tyle śmieszne, co bardzo przesadzone.
Dzieciństwo miałam trudne. Nie ze względu na bicie, bo tego nie było, ale ze
względu na charakter mojej Mamy. Ja narzekań nie słucham od lat 10, a od kiedy
rozumiałam co do mnie mówiono, czyli jakieś 35 lat (mam 38). Wszystkie czarne
wizje raków, zawałów, przesadny teatr z bólem serca, dusznościami, pisaniem
testamentu przy każdej kłótni itp.
Były jednak i te dobre chwile, kiedy to Mama słuchała mnie, kiedy starała
obchodzić się ze mną jak z jajkiem (na miarę możliwości swojego charakteru) gdy
miałam swój dziecięcy, czy młodzieżowy problem.

[stinefraexeter]

Wiesz co, powiem ci tak.

Zachowałaś się nie w porządku, natomiast dosyć typowo.

Dlaczego nie w porządku?
Bo matka chciała ci się jedynie wyżalić. Sorki, ale ta przygoda z pijanymi
kibicami naprawdę mogła nią wstrząsnąć. Nie chodziło o to, byś do niej gnała
przez miasto, aby pogłaskać po głowie. Nie chodziło o to, abyś następnym razem
jej towarzyszyła na cmentarz.
Nie. Twoja matka chciała się tylko wyżalić.

Dlaczego powszechne?
Bo IMHO takie bardzo nerwowe podejście do rodziców jest dosyć powszechne. Ich
wady denerwują nas bardziej niż podobne wady u znajomych. Widzę to po stosunku
mojej własnej matki do mojej babci. Jakiś wieczny wstyd, wieczne niezadowolenie,
że matka jest taka a nie inna. Całkowity brak zrozumienia, którego nie brakuje
jeśli chodzi o koleżanki.

Dlatego twój atak był głupi i niepotrzebny. I dlatego masz teraz wyrzuty
sumienia, które chcesz zagłuszyć racjonalizacją.

Dlaczego nie mogłaś mamy na spokojnie wysłuchać, wyrazić współczucie, nieco
uspokoić? Czemu reagujesz na nią z taką niecierpliwością?

[echtom]

>Ich wady denerwują nas bardziej niż podobne wady u znajomych.

Nic dziwnego. Uciążliwych znajomych możemy olać, rodziców nie.

>Czemu reagujesz na nią z taką niecierpliwością?

Bo słucha w kółko tego samego od 10 lat. I jeśli kiedyś NAPRAWDĘ coś się stanie, może to przeoczyć, co wcale nie będzie dziwne. W angielskim nazywa się to cry wolf.

[stinefraexeter]

Jasne, to jest uciążliwe i w ogóle.
Ale to nie jest wytłumaczenie na taką reakcję.
Najlepiej było pozwolić się mamie wyżalić, ponarzekać i powstrzymać się od
komentarzy. Zwłaszcza że akurat zdarzenie w tramwaju mogło wstrząsnąć każdą
osobą, nie tylko wiecznie umęczoną starszą panią.

Sądzisz, że to co zrobiła autorka było lepsze?
Z jednej strony mamy córkę z poczuciem winy, a z drugiej zawiedzioną matkę,
która od najbliższej osoby nie uzyskała wsparcia, a jedynie krytykę.

[echtom]

> Zwłaszcza że akurat zdarzenie w tramwaju mogło wstrząsnąć każdą
> osobą, nie tylko wiecznie umęczoną starszą panią

Gdyby jej mama była "każdą osobą", Lola pewnie by się przejęła samą historią. A w tej sytuacji potraktowała ją jako jeszcze jeden pretekst do narzekania.

[stinefraexeter]

Ale co z tego??

Ludzie, miejcie trochę empatii, wyrozumiałości i cierpliwości.

Pomruczeć ze zrozumieniem do słuchawki, mieszając jednocześnie łyżką w garnku -
tak dużo?

Matka się nie zmieni. Zawsze była marudna, będzie taka do śmierci. Powywracać
oczami, policzyć do dwudziestu - lepsze to niż wrzeszczenie na osobę, która
zadzwoniła do nas licząc na zrozumienie.

[lola211]

>Lepsze to niż wrzeszczenie na osobę

Hola, hola- jakie wrzeszczenie?? Ja tylko spokojnie powiedzialam, co
mysle o tych jej wyjazdach.

> Pomruczeć ze zrozumieniem do słuchawki, mieszając jednocześnie
łyżką w garnku
> -
> tak dużo?

To juz przerabialam, dosc długo.Mama z siebie zale powyrzucala
nieswiadoma mojej irytacji- czy to jest w porzadku? Oklamywanie?
Udawanie?

> Ludzie, miejcie trochę empatii, wyrozumiałości i cierpliwości.
>
A gdzie maja ja ludzie, dręczacy innych takim zachowaniem? Dla mnie
to wlasnie przejaw skrajnego egoizmu- psucie humoru innym w celu
zaspokojenia swoich chorych potrzeb uzalania sie.

[stinefraexeter]

lola211 napisała:

>
> To juz przerabialam, dosc długo.Mama z siebie zale powyrzucala
> nieswiadoma mojej irytacji- czy to jest w porzadku? Oklamywanie?
> Udawanie?

Tak, moim zdaniem to jest lepsze wyjście.



> >
> A gdzie maja ja ludzie, dręczacy innych takim zachowaniem? Dla mnie
> to wlasnie przejaw skrajnego egoizmu- psucie humoru innym w celu
> zaspokojenia swoich chorych potrzeb uzalania sie.

Ale chwilka.
Może zastanów się wpierw, czemu taka banalna rzecz popsuła ci humor?
To znaczy wiem czemu, bo mama ci smęci od urodzenia.
Ale teraz pytanie: czy nie sądzisz, ze powinnaś nabrać nieco dystansu do tych
żali mamy? Brać je bardziej na spokojnie, bez "poczucia misji"?
Wiesz jaka jest. Daj jej posmęcić, nie przywiązując aż tak wielkiego znaczenia
do jej żali.

A czy w ogóle to jest skrajny egoizm ze strony twojej mamy? Nie znam jej, ale
zakładam, że ona po prostu nie potrafi inaczej.

[lola211]

>czy nie sądzisz, ze powinnaś nabrać nieco dystansu

A jak to sie robi?
Widac nie umiem, bo mnie to ciagle denerwuje i psuje humor, naprawde.

Dzis piekny dzien,wzielam córke na spacer, dzialka, ptaki, relaks,
zycie jest piekne, te sprawy.No ale ten stan nie mogl trwac za dlugo-
Ja sie tu zyciem zachwycam, a w tym czasie moja mama mogla zejsc z
tego padolu.No i jak tu nie miec wyrzutow sumienia?

[stinefraexeter]

Jak to się robi to wielka sztuka, ale do opanowania IMHO. POlega to na pełnej i
świadomej akceptacji odrębności drugiego człowieka. Twoja matka ma prawo sama
podejmować decyzje dotyczące jej życia, choćby były nieracjonalne (z twojego
punktu widzenia). Oczywiście, zawsze będziesz się o nią martwić, to naturalne,
podobnie jak o swoje dzieci, męża, rodzeństwo, ojca. Natomiast nie jesteś w
stanie ochronić jej przed jej własnymi decyzjami i sprowadzić na jedną
"właściwą" drogę, zwłaszcza w tym wieku. Daj jej prawo popełniać błędy.

Zresztą trochę się przesunął ciężar dyskusji. Najpierw pisałaś o wyrzutach
sumienia z powodu twojej reakcji, a teraz o niepokoju o zdrowie mamy. Co jest
właściwym problemem?

[lola211]

Mam wyrzuty,ze sie wlasnie tym jej zdrowiem nie przejmuje, a byc
moze powinnam, bo cos jej naprawde dolega.Ale ten brak nalezytej
troski po prostu wynika z tego, ze od lat ciagle o tym slysze i
uwazam, ze wyolbrzymia i przesadza.Znieczulilam sie.

[echtom]

> A czy w ogóle to jest skrajny egoizm ze strony twojej mamy?

Można to zastąpić słowem "egocentryzm".

[lola211]

>Czemu reagujesz na nią z taką niecierpliwością?

Powód jest bardzo prosty.Za duzo tych zalów.Za duzo zlych wiesci.Za
duzo czarnowidztwa.Dzis to bylo omdlenie, wczoraj jakas debilna
akcja mojego starszego brata, przedwczoraj cala relacja z okropnych
swiat, jakie spedzila w tym roku moja ciotka.Plus dziesiatki
pomniejszych wiadomosci, najczesciej dotyczacych tego, co ja
aktualnie boli.

Rozumiesz?

Poza tym- ja uwazam, ze ona sama powoduje swoje złe samopoczucie,
sama wywołuje w sobie choroby, taka samospelniajaca sie
przepowiednia.

[estelka1]

Lola, pamiętaj o dwóch rzeczach. Kiedyś byłaś dzieckiem i z byle
pierdołą leciałaś do mamy, a ona musiała to znosić, chociaż problemy
dzieci z punktu widzenia dorosłych na ogół są bzdurne i wydumane.
Kiedyś też będziesz stara i historia się powtórzy, tyle że Twoje
dzieci prawdopodobnie Cię oleją, bo z ich punktu widzenia będziesz
zwyczajnie upierdliwa. A wiesz dlaczego tak się zachowają? Bo nauczą
się tego od Ciebie, tak jak Ty prawdopodobnie powielisz zachowanie
mamy i będziesz zanudzała cały świat swoimi dolegliwościami. Ale nie
życzę Ci tego. Bądź sobie zdrowa, wesoła, samowystarczalna, otoczona
przyjaciółmi i kochającymi, wyrozumiałymi dziećmi, których
absolutnie nie będziesz sobą absorbować, bo nie będziesz miała
takiej potrzeby.

[lola211]

Bądź sobie zdrowa, wesoła, samowystarczalna, otoczona
> przyjaciółmi i kochającymi, wyrozumiałymi dziećmi, których
> absolutnie nie będziesz sobą absorbować, bo nie będziesz miała
> takiej potrzeby.

Taki mam zamiar, jak bedzie to sie zobaczy.

tak jak Ty prawdopodobnie powielisz zachowanie
> mamy i będziesz zanudzała cały świat swoimi dolegliwościami

Ale dlaczego tak ma byc? Ja jestem INNA.Widze to.Inaczej podchodze
do zycia.

[stinefraexeter]

lola211 napisała:

> Ale dlaczego tak ma byc? Ja jestem INNA.Widze to.Inaczej podchodze
> do zycia.

Jesteś inna, co nie znaczy, że jesteś mniej upierdliwa

[lola211]

Nie moge byc upierdliwa, bo nikogo nie zadreczam swoimi problemami.

[stinefraexeter]

lola211 napisała:

> Nie moge byc upierdliwa, bo nikogo nie zadreczam swoimi problemami.

Upierdliwość to szersze zjawisko

[stinefraexeter]

OK, wszystko prawda, ja ci wierzę.

Tylko co osiągnęłaś tą krytyką?

Sądzisz, że jak będziesz ją przez ileś tam lat krytykować, to ona wreszcie się
zmieni? Jeśli wciąż w to wierzysz, to obawiam się, że szanse są na to mizerne.

Masz tak naprawdę dwie możliwości:
1) dzisiejsze zachowanie, czyli krytyka, zniecierpliwienie
2) cierpliwe wysłuchanie i zatrzymanie swojej opinii dla siebie.

Nie ma takiej opcji, że mama nagle stanie się odmienionym człowiekiem.

A tak na marginesie: akurat ta historia wydaje mi się dosyć dramatyczna. Kibice,
omdlenie - to też jest użalanie się nad sobą?

[fajka7]

Nieprawda, jest 3 mozliwosc:
"mamo, to o o czym opowiadasz/ta sprawa tak naprawde mnie nie
dotyczy, opowiesz mi innym razem, musze leciec, zadzwonie za
pojutrze/w sobote/za tydzien, pa"

albo "mamo, podsumowujac czujesz sie nienajlepiej, mam nadzieje, ze
Ci sie poprawi, a na razie koncze, do uslyszenia..."

Taka prawidlowosc zaobserwowano, ze znacznie rzadziej choruja te
dojrzale panie, ktorych otoczenie podchodzi nieco rajonalniej do ich
schorzen

[stinefraexeter]

Ale ja w sumie to podciągnęłam pod jedną z możliwości, choć może nie do końca to
wyjaśniłam.

[angazetka]

> "mamo, to o o czym opowiadasz/ta sprawa tak naprawde mnie nie
> dotyczy, opowiesz mi innym razem, musze leciec, zadzwonie za
> pojutrze/w sobote/za tydzien, pa"

Tak, powiedzenie tego matce zamiast poświęcenia jej paru minut
rozmowy to rewelacyjny pomysł. Kulturalny, empatyczny...

[fajka7]

Lola nie mowi o kilkuminutowych rozmowach, ale regularnych
szczegolowych relacjach z zycia mamy oraz innych osob, ktore to
relacje sa uciazliwe i trudne dla Loli.
I na tym wlasnie polega asertywnosc: na wyrazeniu swojej zlosci czy
sprzeciwu w sposob kulturalny, ale stanowczy, gdy ktos przekracza
nasze granice.

[lola211]

Kibice
> ,
> omdlenie - to też jest użalanie się nad sobą?

Wiesz, ja w sumie czulam, ze ten wyjazd nie obejdzie sie bez sensacji
(ciekawe czemu.Problem jest wowczas wszedzie- " jaka bedzie
pogoda, a tam trzeba tak daleko isc, a znicze waza, a ja nie mam juz
siły w rekach, w tygodniu jest tam pusto i sie boje, ze mnie ktos
napadnie, stopy mnie tak bola, no nic, jakos dam rade", itp
itd.Jedzie z takim nastawieniem.No to jak moze byc normalnie?
Wystarczylo, wziac ze soba pieniadze, w razie sytuacji nadzwyczajnej
zadzwonic po taxi i nie byloby tego zamieszania.
No ale po co sobie ulatwiac, jak mozna utrudniac? I miec pozniej
historie do opowiedzenia? Bo ze uslyszy ja jeszcze 10 osob, to nie
mam watpliwosci,taka okazja nie moze sie zmarnowac.

[stinefraexeter]

Lola, ale ja ci wierzę na słowo, bo znam ten typ i wiem, jaki potrafi być męczący.

Ale w całym tym wątku rozchodzi się o to, jak sobie z takimi sytuacjami poradzić.

Rozumiem twoje rozżalenie i frustrację na 110%, wierz mi.
Natomiast uważam, ze twoja reakcja to taka spirala w dół, która niczego nie
ułatwia, a jedynie psuje atmosferę.

Winą za swój paskudny nastrój obarczasz matkę. A to ty sama nie potrafisz
poradzić sobie w takich sytuacjach. Bo to TY masz problem.

[lola211]

Tak,ja mam z tym problem.
Niestety, taki ze mnie typ, ze nie potrafie udawac, ze mnie cos nie
rusza, jak mnie po prostu rusza, no.Bywa, ze po prostu udaje ze
slucham, a tak naprawde jestem myslami daleko.Ale to mnie tak samo
denerwuje.Ze musze to w ogole robic.To na co mam naprawde ochote, to
po prostu wszelkie wkurzajace mnie tematy ucinac w zarodku.Zmienic
temat i juz.Uwazam, ze moja mama powinna poczuc, ze to jak sie
zachowuje nie jest wlasciwe.

Lolu

[lila1974]

Ale ona tego nie pojmie za Chiny Ludowe.
Jedyne refleksja będzie kolejną "zła" - moja córka jest bezduszna,
nikomu na mnie nie zależy.

Skomplikowany nick na S (przepraszam, jeszcze nie zapamiętałam) ma
bardzo dużo racji - Twoja mama się nie zmieni, Twoja irytacja na nią
też jej nie zmieni.

Co Ci pozostaje? Przyjąc do wiadomości, że ten typ tak ma, ze nie ma
potrzeby stresować się każdym jej katarem (acz się nie znieczulać -
przeważnie człowiek czuje kiedy alarm jest fałszywy). A z drugiej
strony dac jej poczuć, że się ją kocha. Być może jest już tak
nakręcona, ż ei tego nie zrozumie i nadal się będzie umartwiac, ale
przynajmniej Ty będziesz wiedziałą, ż ejesteś w porządku w stosunku
do niej i do samej siebie.

[echtom]

Przecież o to chodzi, żeby było na co ponarzekać Moja mama nie
proszona przez nikogo zmywała naczynia, żeby przez resztę dnia móc
sobie pojęczeć, jak od stania przy zlewie boli ją kręgosłup

[chicarica]

Bo to jest taki typ, co jak się nie umorduje, to nie czuje się nic wart. Do tego
wampir energetyczny.
Nie wiem co Ci doradzić, poza zdystansowaniem się. Matka się pewnie nie zmieni,
ona po prostu pasie się swoją udręką i chce, żeby wszyscy wokół skakali bo ona
jest taka udręczona. Może przestanie, jak zobaczy że to nikogo nie rusza. Może.

[figrut]

>Może przestanie, jak zobaczy że to nikogo nie rusza. Może.<
Przestać to raczej nie przestanie, ale u mnie poskutkowało trochę twarde
postawienie sprawy. W wielu sytuacjach da się postawić sprawę jasno. Moja Mama
często widzi u siebie wszystkie choroby świata, więc zamiast pozwolić jej jałowo
użalać się nad sobą, umówiłam ją na wizytę do lekarza i załatwiłam sobie czas
akurat na ten dzień, żebym mogła ją do tego lekarza zawieźć i nie wysłuchiwać
czy zdąży, że nie da rady dojechać, że boi się o złe wyniki. Konkretne podejście
do problemu u mojej Mamy powoduje, że na drugi raz jest bardziej ostrożna w
użalaniu się nad sobą. Jednak bywa, że na takie twarde postawienie i załatwienie
sprawy odpowiada "po co, ja i tak chcę umrzeć, bo co mi na tym świecie jeszcze
zostało ?". Ostatnio obraziła się na moją córkę, więc w poczuciu wielkiej
krzywdy i odtrącenia postanowiła jechać do swojego brata na tydzień. Zadzwoniła
do mnie w niby innej sprawie, ale cały czas napominała o tym, że jej tydzień nie
będzie. Chciała wciągnąć mnie w dyskusję o tym, dlaczego wyjeżdża, ale znałam
wszystkie fakty i nie zapytałam co się stało, tylko czy ma czym pojechać. Jej
sensacyjną wiadomość o wyjeździe przyjęłam tak, jak by to była norma jak gdyby
wyjeżdżała co tydzień, a nie raz na 20 lat. Poskutkowało. Nie miała punktu
zaczepienia aby zacząć wylewać żale na temat "niewdzięczności" jaka ją spotkała
(córka podała mnie samą do odebrania listu gratulacyjnego, a nie babcię i mnie).
Bywa ciężko, nawet bardzo, ale da się nauczyć trzymać dystans.

[joanekjoanek]

figrut napisała:

> Jednak bywa, że na takie twarde postawienie i załatwienie
> sprawy odpowiada "po co, ja i tak chcę umrzeć, bo co mi na tym świecie jeszcze
> zostało ?".

I co wtedy odpowiadasz?

Pytam, bo to, co piszesz, jest dla mnie bardzo interesujące i, powiedzmy, inspirujące - dla mnie jako dla osoby, która też ma podobny orzech do zgryzienia.

[fajka7]

Dzisiaj, wczoraj, przedwczoraj... Moze za duzo na siebie bierzesz?
Za duzo przyjmujesz od mamy? Czujesz sie zle, bo mama Cie tym
wszystkim obciaza - no mama sie nie zmieni, ale Ty mozesz sie
zastanowic nad swoimi mozliwosciami i nie dawac z siebie wiecej niz
jestes w stanie bez szkody dla swojego samopoczucia. Zmierzam do
stwierdzenia czy nie za czesto fundujesz sobie te mamine relacje i
sensacje?
Nic dziwnego, ze sie teraz zle czujesz, bo zareagowalas zloscia,
ktora sie w Tobie stale kumuluje od nadmiernej ilosci tego, co Ci
mama na nos wiesza. Bo o tym, zeby przemyslala sprawe cmentarza
mozna powiedziec spokojnie, a nawet z troska i zostawic kwestie
mamie. O swietach ciotki przeciez nie musisz sluchac ani o innych
nieistotnych sprawach - wystarczy sie przeciwstawic, troche sie
ochronic po prostu przed emocjami mamy. Mama tego nie przyjmie z
latwoscia i nie zrozumie zapewne, ale to jest ten moment, gdy nawet
mamie mowi sie "trudno".

[angazetka]

Mam babcię dość podobną do twojej matki, więc wiem, że takie wieczne
narzekanie jest wkurzające. Ale postąpiłaś moim zdaniem
niewłaściwie. Ona faktycznie miała nieliche przygody - daleka
wyprawa, kibole, zasłabnięcie - i chciała komuś, córce, o tym
powiedzieć. Tak trudno cierpliwie wysłuchać przez 10 minut?
BTW odwiedzanie grobu siostry raz w roku to nie jest nic dziwnego
chyba?

[lola211]

> BTW odwiedzanie grobu siostry raz w roku to nie jest nic dziwnego
> chyba?

Jak sie czlowiek nie czuje na silach(a tak jest w tym przypadku) to
powinien IMO na miejscu gdzies swieczke zapalic czy msze zamowic.

[estelka1]

Lola, Twoja mama nadaje konkretne komunikaty, że chciałaby Twojej
pomocy przy wyjazdach na te groby. Wylicza wszystkie uciążliwości i
czeka, żebyś zaproponowała, że pojedziedziesz z nią. Nie ma odwagi
wprost Cię poprosić i niestety chyba domyślam się dlaczego. Bo
prawdopodobnie z marszu objedziesz ją za "głupi" pomysł. Nie chcesz
zrozumieć, że dla Twojej mamy wyjazd na grób siostry jest ważny. Dla
Ciebie odwiedzenie grobu dziecka to przykry obowiązek i ciężkie
przeżycie, ale nie oczekuj, że mama będzie tak samo przeżywała swoją
żałobę i będzie unikała odwiedzenia cmentarza.
W każdym razie, Twoja mama doskonale sobie zdaje sprawę, że bardzo
krytycznie odnosisz się do jej poczynań i zachowań i boi się
poprosić Ciebie o wiele rzeczy, żeby nie usłyszeć odmowy. Dlatego
wymyśla różne choroby i dramaty, żebyś Ty się nad nią ulitowała i
sama zaproponowała pomoc. No i kolejna rzecz, uważasz że spotkanie
się z mamą raz na miesiąc jest ok? Ja tam się nie dziwię,że ona
czuje się samotna i niepotrzebna i zwyczajnie próbuje zainteresować
Cię sobą. Gdybyś naprawdę nie miała możliwości zajrzeć do niej
częściej, to co innego.
Wiesz co, ja mam już tylko tatę. Podobnego marudę, jak Twoja mama.
Staram się kontaktować z nim codziennie. Nie to, że wysiaduję u taty
pół dnia. Po prostu jak mam możliwość, podrzucę go na działkę, raz w
tygodniu zaproponuję wspólny wyjazd na cmentarz do mamy,co wieczór
dzwonię spytać, czy wszystko ok. Tata nie musi więc zadręczać mnie
telefonami, bo to ja kontaktuję się z nim. A nawet jak wylewa
gorzkie żale na cały świat (a ma w tym kierunku wybitne zdolności)
po prostu słucham,nie biorąc sobie specjalnie do serca tych
problemów. Naprawdę nie jest to wielkie wyrzeczenie z mojej strony.

[echtom]

To, co piszesz, brzmi rozsądnie, chociaż nie mam pewności, że gdyby
Lola zastosowała się do Twoich rad, jej mama zmieniłaby się cudownie
w osobę pogodną i pełną radości życia. Moja ciocia mieszkała sama i
w wieku 71 lat była mimo złego stanu zdrowia wesołą i pełną energii
starszą panią. Moja mama mieszka z nami, spędzam z nią "aktywnie"
kilka godzin dziennie, a ona wiecznie narzeka i żali się wszystkim
wokół, jaka jest opuszczona i samotna - bo chciałaby, żebym się nią
zajmowała 24x7. Ciocia na emeryturze dużo pracowała społecznie, mama
w wieku 60 lat usiadła w domu przed telewizorem i tak już zostało.
Aż trudno uwierzyć, że były rodzonymi siostrami. Ten typ tak ma,
chciałoby się powiedzieć.

[miedzymorze]

"Ten typ" to jest właśnie standardowy produkt wmawiania kobietom, że powinny się poświęcać, odkładając na bok własne zainteresowania, pasje, znajomości, itp. Po kilkunastu - kiludziesięciu latach takiej postawy zostaje wyprodukowana klasyczna męczennica, jałowa, upierdliwa dla otoczenia, przepełniona wyimaginowanym cierpiętnictwem. I nie dziwię się autorce wątku, że ma dosyć ciągłego wylewania na siebie żalów i pretensji. Wspieranie kogoś, kto po prostu chce być nieszczęśliwy nie ma sensu.

pozdr,
mi

[echtom]

> "Ten typ" to jest właśnie standardowy produkt wmawiania kobietom,
że powinny się poświęcać,

Wiem o tym i dlatego desperacko walczę o siebie i swoją przyszłość,
choć mama chciałaby mnie pogrzebać żywcem w swoim "domu starców". Po
prostu codziennie mam przed oczami memento, jak nie wolno żyć.

[estelka1]

Mamy Lola nie zmieni, ale jest szansa, że obydwu im łatwiej będzie
dogadać się ze sobą.

[lola211]

Nie ma odwagi
> wprost Cię poprosić i niestety chyba domyślam się dlaczego

Moja mama jak cos ode mnie chce to wali prosto z mostu.Oprócz mnie
ma jeszcze innego kierowce, ktory mogłby ja zawieźć, ale ona woli
widac pociagiem.

No i kolejna rzecz, uważasz że spotkanie
> się z mamą raz na miesiąc jest ok?

Spotykam sie z nia wowczas, gdy mam taka mozliwosc.Spotykalabym sie
pewnie czesciej , gdyby kazda taka wizyta nie oznaczala ładowania
mnie negatywnymi emocjami.Mam swoje obowiazki, prace 6 dni w
tygodniu, dziecko, ktorym zajmuje sie po pracy, dom, w ktorym to i
owo musze porobic.Jak juz mam wolna chwile to chce spedzic ja
spokojnie i milo, a nie tracic na wysłuchiwanie narzekania i gadki
o chorobach.
Zabieram mame do kawiarni, do teatru, do kina.

>Naprawdę nie jest to wielkie wyrzeczenie z mojej strony.

To pewnie wina charakteru.Ja podchodze do zycia inaczej, skupiam sie
na pozytywach, nie chce sie dołowac, nie lubie tego.Zycie ma byc
przyjemnoscia, a nie wiecznym zadreczaniem sie.

[echtom]

> Spotykalabym sie pewnie czesciej , gdyby kazda taka wizyta nie
oznaczala ładowania mnie negatywnymi emocjami

Właśnie - ja mieszkając pod jednym dachem też staram się unikać
kontaktu. Czasem nawet wolę się zająć pierdołami na kompie, udając,
że pracuję, niż słuchać narzekań. Co do wychodzenia - mama jest mało
sprawna, więc wychodzimy głównie do lekarza i załatwiać sprawy
urzędowe. Mówi czasem, że chciałaby wyjść na spacer, a mnie zimny
pot oblewa, kiedy pomyślę, że cały spacer byłby wypełniony
jęczeniem, jak ją boli krzyż, jak jej się źle chodzi, że zaraz
upadnie itp. Dodatkowo qrwica mnie bierze, kiedy wspomnę sobie, jak
20-30 lat temu konsekwentnie unikała wszelkiej formy ruchu i
spędzała cały wolny czas z książką na kanapie, zamiast wtedy
zainwestować we względnie sprawną starość. Uważam, że to bardzo nie
fair, że obciąża mnie teraz konsekwencjami swoich życiowych wyborów.

[kropkacom]

> Mówi czasem, że chciałaby wyjść na spacer, a mnie zimny
> pot oblewa, kiedy pomyślę, że cały spacer byłby wypełniony
> jęczeniem, jak ją boli krzyż, jak jej się źle chodzi,

Prosto nie jest i przyjemnie też nie. Kwestia czy to oznacza że trzeba sobie
darować?

> 20-30 lat temu konsekwentnie unikała wszelkiej formy ruchu i
> spędzała cały wolny czas z książką na kanapie, zamiast wtedy
> zainwestować we względnie sprawną starość. Uważam, że to bardzo nie
> fair, że obciąża mnie teraz konsekwencjami swoich życiowych wyborów.

Nic tylko strzelić sobie w łeb na starość

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony rozumiem ten ból, a z drugiej to są nasi
bliscy przecież. Dopóki wszystko jest cacy jesteśmy a zaczynają się schody to
szukamy wymówek. Sama już nie wiem. Najlepiej wtedy nie być samemu z taka osobą.

[echtom]

> Mam mieszane uczucia.

Ja też. Gdyby była obcą osobą, mogłabym ją olać, ale to mimo
wszystko moja matka, która kochała mnie najlepiej, jak potrafiła i
coś dobrego jednak mi w życiu dała. Najbardziej dołujące
jest "mieszane uczucie", że z jednej strony chciałabym, żeby żyła
jak najdłużej, a z drugiej mam świadomość, że dopiero po jej
odejściu bedę mogła wreszcie swobodnie oddychać.

[echtom]

> Kwestia czy to oznacza że trzeba sobie darować?

Niby nie, ale gdy codzienna jazda obowiązkowa jest taka
wyczerpująca, brakuje sił i inwencji na program dowolny.

Najlepiej wtedy nie być samemu z taka osobą

Łatwo powiedzieć

[net79]

Rodzice całe życie pracują na nasz stosunek do nich, nie da się tego odkręcić na
starość, ani wymusić roszczeniową ;postawą... na tych , którzy dają się
wmanewrować w poczucie winy i obowiązku odbija to ciężkie piętno i powoli sączy
jad w ich ciała...
Lola się nie odcięła, ma jeden dzień w tyg dla własnej rodzin y - czytaj 4 dni w
miesiącu, z czego jeden poświęca Matce...myślę, że to zdrowe podejście, pisała
też, że pojechałaby z matka na grób, gdyby nie jej sztywne podejście co do dnia
i godziny.... i to jest dramat toksycznego rodzica, dorosłe dzieci nie chcą sie
dostosowywać bezwzględnie, póki na dzieciach można to wymusić, na dorosłych
niekoniecznie i tak powinno być, tu obie strony powinny sie dostosować... Po za
tym to błędne koło, bo im bardziej taka zgorzkniała życiem osoba narzeka, tym
bardziej nie chce się jej słuchać, im mniej jej słuchasz. tym więcej narzeka, a
pewni cała historia zaczęła się od tego, że nie słuchał jej mąż, niedoceniał,
kobieta nigdy nie poczuła się spełniona, za to umęczona 4-ką dzieci na które
przeniosła swe oczekiwania i chciałaby, żeby w końcu ktoś ją poniańczył i o nią
się zatroszczył, ale niestety przez lata bycia uciążliwym poprzez swoje
podejście dla otoczenia, poprzez ciągłe gadanie o tym jak jej źle i nie dobrze
sprawiła, że dzieci nie potrafią już rozpoznać kiedy jej źle na prawdę, a kiedy
pitoli, żeby pitolić, co niestety przekłada się na jakieś poczucie winy i lęk,
że przegapią moment...
takie podejście do rodziców znikąd sie nie bierze, zapewniam.

[echtom]

> pojechałaby z matka na grób, gdyby nie jej sztywne podejście co do
dnia i godziny....

No właśnie. Kardiolog mojej mamy przyjmuje raz w tygodniu od 11 do
14. Mówię jej, żeby się z nim umówiła na 13.30, to zwolnię się
wcześniej z pracy i pojedziemy. Nie, musi być tam na 11. Sorry, ale
nie wezmę całego dnia urlopu, żeby pojechać na godzinę czy dwie do
lekarza, wolę odpracować. Potem słyszę, że musi sobie załatwić
opiekunkę z PCK, bo ja nie mam czasu, żeby z nią pojechać

[net79]

Ponieważ często jest to świadome działanie w celu wywołania winy i potem taka
mamuśka jedna z drugą siedzą i tak od 10-tej w przychodni, narzekając, że nie
miał kto pomóc dojść...
Ja z moim Ojcem sprawę załatwiłam raz na zawsze, za to...
niestety Mame miałam mało narzekającą i tylko raz mi sie poskarżyła na jakieś
duszności i oczywiście pożałowałam jej, poradziłam żeby poszła do lekarza, ale
nie wzięłam jej za rękę i nie poszłam z nią, sama miałam wówczas miesięczne
dziecko i nie pomyślałam... dwa miesiące później zeszła na zawał, poczucie winy,
którego nie da się łatwo zmyć... Ojciec z kolei to ten dugi przypadek, który
wiecznie sobą absorbował wszystkich i mając zbadanego guza, wiedząc, że mam
wypis w ręku i wiem, że tom nie rak, to on mi powie, że lekarz po cichu jednak
mówił, że rak.... nie raz już umierał mi przez telefon, po czym mnie telepało
pół nocy, aż pewnego dnia wezwałam pogotowie, mówiąc, że nie mogę tam dojechać,
co było zgodne z prawdą, po czym odłączyłam telefon... o godz. 3ciej w nocy,
straż pożarna wyciągała go przez balkon przy użyciu dźwiga i megafonu, bo nie
mógł znaleźć kluczy, a oni odwołać zgłoszenia, zabrano, przebadano, stwierdził,
że w życiu tyle wstydu sie PRZEZE MNIE nie najadł i od trzech lat już przez
telefon nie umiera i w ogóle jakoś samopoczucie mu się polepszyło powiedzmy.
Adulkowy Blog
"Dlatego nam jeden język i dwie uszy dano, iżby mniej mówiono, a więcej słuchano..."

[echtom]

Przypadek o tyle ciekawy, że ta przypadłość statystycznie częściej
występuje u kobiet.

[net79]

[kropkacom]

> występuje u kobiet.

Kobiety częściej dożywają "pięknego wieku" i często są wtedy już same

[echtom]

Właśnie, to fenomen, że "pięknego wieku" bez problemu dożywają te wiecznie chore, cierpiące i umierające

[azile.oli]

Ja mam prawie dokładnie taką samą matkę, na dodatek w tym samym
wieku. Też uwielbia narzekać i całe życie wpędzała mnie w poczucie
winy. Nawet z akcja z cmentarzem podobna. Przez wiele lat musiałam z
nią chodzić porządkować wszystkie rodzinne groby przed 1 listopada.
Obecnie nie mam na to czasu, a także stan zdrowia na to nie pozwala.
Ale moja matka dalej to robi i później mam telefony z żalami. Mówię
jej, że jeśli sprzątała przez 30 lat to teraz kolej na innych
członków rodziny, moim obowiązkiem jest uporządkowanie grobu ojca
(co trwa 10 minut), natomiast dziadkowie mają też inne wnuki. Dodam
jeszcze, że za każdym razem proponuję, żeby poprosiła kogoś, kto
chce dorobić, a ja zapłacę. Ale nie, ona woli się narobić, a później
stękać.
I tak jest ze wszystkim. Dodam tylko, że to zachowanie nie ma nic
wspólnego z wiekiem. Po prostu lubi robić z siebie męczennicę i tyle.

[vibe-b]

Ty masz problem z soba a nie z matka.
Kazdy z nas ma w swoim otoczeniu osoby toksyczne. Matke, meza,
szefa, kolezanke z pracy czy sasiadke. Chyba przyznasz,ze nierealne
i naiwne jest oczekiwanie by osoba toksyczna pozbyla sie swojej
toksycznosci. To ty sama masz sie "pozbyc" tej osoby z otoczenia,
niekoniecznie przez fizyczne jej usuniecie ale poprzez
niedopuszczanie jadu do siebie.
Mowisz ze sie zupelnie znieczulilas na biadolenie matki.
No chyba nie bardzo, skoro tak cie ponioslo, ze az sie musialas
napic melisy bo, cytuje "by cie nerwy zezarly". Chociaz sobie z tego
sprawy nie zdajesz, Twoja matka w jakis sposob cie kontroluje, bo ma
dramatyczny wplyw na Twoj nastroj, jak widac.
Polecam psychologa (nie, tu nie ma zadnej zlosliwosci, ale skoro nie
poradzilas sobie dotad ze swoja matka sama, to chyba czas by siegnac
po pomoc?)

[echtom]

> niekoniecznie przez fizyczne jej usuniecie ale poprzez
> niedopuszczanie jadu do siebie.

Tak, ale izolując się emocjonalnie od toksycznej bliskiej osoby też
wychodzi się na "zimną sucz pozbawioną empatii". A Lola nie
znieczuliła się na samo zjawisko biadolenia, tylko jego konkretne
treści.

[vibe-b]

echtom napisała:


>
> Tak, ale izolując się emocjonalnie od toksycznej bliskiej osoby
też
> wychodzi się na "zimną sucz pozbawioną empatii".


A co jest wlasciwie meritum tego watku? Czy jes nim Lola_czujaca_sie
_jak _sucz czy jest nim irytacja Loli negatywnym i toksycznym
wplywem swojej matki?
Bo Jesli glowna kwestia jest fakt, iz Lola chce miec o sobie dobre
mniemanie wspolczujacej corki to jedna rzecz. Ale jesli chce
poradzic sobie z eskalacja frustracji po kazdej rozmowie z matka to
rzecz zupelnie inna.
Obawiam sie ze ta pierwsza i ta druga nie dadza sie pogodzic.

[vibe-b]

vibe-b napisała:


>
>
> A co jest wlasciwie meritum tego watku? Czy jes nim
Lola_czujaca_sie
> _jak _sucz czy jest nim irytacja Loli negatywnym i toksycznym
> wplywem swojej matki?
> Bo Jesli glowna kwestia jest fakt, iz Lola chce miec o sobie dobre
> mniemanie wspolczujacej corki to jedna rzecz. Ale jesli chce
> poradzic sobie z eskalacja frustracji po kazdej rozmowie z matka
to
> rzecz zupelnie inna.
> Obawiam sie ze ta pierwsza i ta druga nie dadza sie pogodzic.



Zle sie wyrazilam, a scislej nie dokonczylam mysli.
"nie dadza sie pogodzic" jesli pozostana na etapie, na jakim sa
teraz. Dlatego polecam Loli psychologa.

[echtom]

> A co jest wlasciwie meritum tego watku?

Meritum jest takie, że dorosła córka przeżywa wewnętrzny konflikt. Z
jednej strony broni swego prawa do własnego życia i zdrowia
emocjonalnego, z drugiej ma poczucie, że taka postawa jest
nielojalna wobec cierpiącej, nieszczęśliwej matki.

[beacia09]

Oj LOLA, doskonalę Cię rozumiem. Moja mama w tym roku skonczyła 50 lat. Przynajmniej od 10 lat chodzi po lekarzach. Od gabinetu do gabinetu, bardzo dobre wyniki...dla mojej mamy ciśnienie 135/90 to koniec świata. Faszeruje się lekami, nie dość , że siebie to jeszcze w ojcu na siłe szuka choroby, w domu cała apteka, ciśnienie przez dzień mierzy jakieś 25 razy (to nie żart).
Nie ma innego tematu jak choroba, z kimkolwiek rozmawia żali się jak bardzo jest chora ( a nie jest bo któregoś dnia poprostu niewytrzymałam i poszłam do lekarza do którego chodzi).
Dwa razy w miesiącu na pogotowie bo boli w mostku, po badaniach w szpitalu oczywiście do domu bo nic sie nie dzieje.

Leży całymi dniami bo jak nie brzuch to głowa, serce, ciśnienie ciągle coś nowego...masakra
Wiecznie na zwolnieniu... Użala sie nad sobą, szuka choroby na siłe.
Jest zdrową, młodą (50lat) kobietą, odchowane samodzielne dzieci. Niczego Jej nie brakuje. zamiast wziąć ojca na wycieczkę, spacer...to ciągle twierdzi że źle się czuje... także wiem co czujesz.

[lola211]

Relacja z rodzicem a innymi osobami to IMO zupelnie inna
rzecz.Toksyczną kolezankę czy sasiadkę po prostu olewam, bo nie
ejstem z nia emocjonalnie zwiazana.A na matke taka czy inna jest sie
po prostu skazanym, ze tak powiem nieladnie.Nie da sie odciac, nie
da sie calkowice unikac.
Co do znieczulenia to chodzilo mi po prostu o brak empatii dla
niej,w koncu po latach.O ile kiedys naprawde przejmowalam sie jej
stanem zdrowia to teraz nawet pewnie uzasadnione kopoty zdrowotne
bagatelizuję.
bo ma
> dramatyczny wplyw na Twoj nastroj, jak widac.

Ano ma.Psycholog ? Moze..A moze to ja zaciagnac do niego, zeby jej
pewne sprawy wytłumaczył?

[michasia24]

zalosna jestes, kur.a przeciez to grób SIOSTRY

[lola211]

Owszem, siostry.

W imie pamieci msze zamówic, swieczke w kosciele zapalic- sadzisz,
ze dla zmarłej siostry ma jakies znaczenie, gdzie sie to odbedzie ?

[estelka1]

Lola, dla mamy to ma znaczenie, szkoda że nie chcesz zrozumieć tak
prostej rzeczy. Mam wrażenie, że Ty sama się nakręcasz w tej złości
na mamę, robisz z siebie cierpiętnicę, którą mama wykańcza
psychicznie. I kurczę, jakoś bardzo jest to podobne do zachowania,
jakie krytykujesz u swojej rodzicielki.

[lola211]

Estelko , nawet nie wiesz jak mylne wnioski wyciagasz.Ja nie mam w
sobie NIC z cierpietnicy.Watek zakladalam na goraco, stad pewne
emocje ,teraz jestem calkiem spokojna.Ja naprawde rzeczowo podchodze
do tematu i moje zachowanie calkowicie odbiega od zachowania mojej
matki.
Mylnie jakos interpretujecie, ze ja sie na nia złoszcze, wrzeszcze,
itd.A skad.Mnie to po prostu nadzwyczajnie w swiecie DENERWUJe i
kisze to w sobie.Na zewnatrz pelne opanowanie.

[estelka1]

Jeśli tak, to całkiem co innego. Zwracam honor Odmalowałaś siebie
jako cyniczną zołzę i stąd moja burzliwa reakcja. Nie mniej
proponuję Ci przemyśleć jedną rzecz. Chcemy, czy nie, bardzo
upodabniamy się do naszych rodziców. Ostatecznie to oni w
największym stopniu nauczyli nas ról małżonków i rodziców. I jeśli
nie chcesz, by Twoje dzieci w przyszłości musiały się "użerać" z
Tobą i Twoimi bolączkami, też musisz im dać przykład, właśnie teraz,
kiedy mama sprawia Ci tyle problemów. Oczywiście niekoniecznie
będziesz starzeć się tak boleśnie, jak Twoja mama, ale kto to wie...
Pozdrawiam i dużo cierpliwości życzę. Może faktycznie skorzystaj z
pomocy psychologa. I to Ty, nie mama. Pomożesz sobie, a być może i
mamie przy okazji.

[echtom]

Ale dla mamy to nie to samo i ja to rozumiem. Uważam natomiast, że jeśli ktoś
robi coś nadobowiązkowego, bo się do tego poczuwa, nie powinien demonstrować
całemu światu, ile go to kosztuje zdrowia, sił itp., bo tak naprawdę robi to dla
własnego samopoczucia.

[lola211]

Tu akurat chodzilo o grob siostry, ale moglabym przytoczyc multum
innych przykladow, gdzie zwykla czynnosc urasta u mojej matki do
mega problemu i jest gadania na tydzien.

[michasia24]

a czy dla zmarlej siostry ma znaczenie gdzie sia ja zakopie i czy
sie ja zakopie?, ja bym chciala zeby moj grob byl zadbany czytsy i
lezaly na nim kwiaty znicze czy co tam

[lola211]

ja bym chciala zeby moj grob byl zadbany czytsy i
> lezaly na nim kwiaty znicze czy co tam

No swietnie, tylko jesli to odbywa sie czyims kosztem, to juz to
twoje chcenie jest dosc niewlasciwe.
Zadzwonilam dzis do mamy, zeby juz ten temat zakonczyc.Poddalam
pomysl,by oplacac firme zajmujaca sie nagrobkami.Nie.Po co.

[miedzymorze]

To akurat oczywiste - wynajęcie firmy odebrałoby jej cały jeden dzień aktywności oraz możliwość przeżywania i roztrząsania, tu nie chodzi o to, żeby problem rozwiązać, tylko żeby rozpaczliwie czymś wypełnić pustkę.
Tak naprawdę, to w zasadzie masz 3 możliwości:
1. podjąć (niewykluczone, że daremny) trud wzbudzenia w mamie jakichkolwiek zainteresowań
2. zostawić sytuację tak jak jest
3. odciąć się od biadolenia - powiedziec krótko - jeśli nie chcesz mojej pomocy, to ja nie chcę słuchać twoich żalów, bo widzę, że ci z nimi dobrze, a mnie to męczy, nudzi i denerwuje. Znajdź sobie kogoś innego.

pozdr,
mi

[michasia24]

czyims kosztem az raz w roku.... echh

[lola211]

Tak-kosztem zdrowia mojej mamy.Kosztem typowo finansowym
rowniez -taka wyprawa to ok. 150 zl -dla emerytki z dochodem 800 zł.
Poniała?

[echtom]

Ale można zrozumieć, że ma taką duchową potrzebę. Gorzej, że ma
również duchową potrzebę zadręczania otoczenia swoim poświęceniem.

[michasia24]

Lola ty powiedz poprostu ze cie cholera trafila przez marudzenie
twojej mamy a ze akurt tym razem z tego powodu to sie zacietrzewiasz
na to, daj spokoj raz w roku pójscie na grob siostry to jest ogromne
zaniedbanie

[michasia24]

i zdrowia mamusia nie traci przez tak czeste zapalenie znicza a
narzeke pewnie z kazdego powodu,

[lola211]

No jasne, ze chodzi ogolnie o marudzenie.

daj spokoj raz w roku pójscie na grob siostry to jest ogromne
> zaniedbanie

Tego to akurat nie rozumiem- jakie zaniedbanie?

Nie pojscie- tylko cala wyprawa.

[burza4]

doskonale cię rozumiem. Upierdliwość i pesymizm to jedno.
Jest taki typ ludzi, którzy z uporem maniaka komplikują najprostsze
czynności, dowalając sobie na maksa, ale przy okazji też innym.

moja babcia, mieszkająca na wsi byla w tym mistrzynią. Przed
wyjazdem dzwoniłam, pytałam czy czegoś nie trzeba jej kupić (tam nie
ma sklepu). Nie, skąd, nic. Po przyjeździe - nie ma herbaty, cukru,
mąki. Pytam czemu do diabła nie powiedziała, zebym kupiła??? bo NIE
CHCIAŁA ROBIĆ KŁOPOTU... po drodze do niej mijałam kilkanaście
sklepów, wystarczyło się zatrzymać na 5 minut. Od babci trzeba było
do sklepu jechać specjalnie 5 km w jedną stronę. Tak wyglądała
jej "niekłopotliwość"...

moja teściowa z uporem maniaka wiozła wnukom z Warszawy do Gdyni 2 5-
kilowe arbuzy, nie wiem po co, skoro takie same można było kupić i
tam. Po co było tłuc się tramwajem, autobusem i pociągiem z takimi
siatami?

moja mamusia - do zakupu czegokolwiek potrzebowała zawsze delegacji.
Z nią, ojcem i siostrą objechałyśmy pół miasta oglądając meble
kuchenne. Technika i strategia działań wygląda następująco:
-objechać mozliwie najwięcej sklepów
- wrócić do domu
- objechać te sklepy jeszcze raz, porobić notatki gdzie co ile
kosztuje
- wrócić do domu
- przemyśleć sprawę
- jechać do wybranego sklepu, przyjrzeć się bliżej
- wrócić do domu, przespać się ze sprawą, bo pośpiech to przy
łapaniu pcheł itd
- za 5-6 podejściem kupić meble

cały tydzień pracowałam, w domu byłam najwcześniej o 18-tej, 3
weekendy w miesiącu miałam zajęte studiami, sorry - po 3 wypadzie
który zająl mi ostatni wolny w miesiącu weekend wymiękłam i
odmówiłam współpracy. Obraza straszna, na sukę wyszłam...

Opłacam mojej mamie komórkę - a i tak w supermarkecie nie zadzwoni
po mnie że np. czekają przy kasie, tylko wysyła ojca żeby mnie
znalazł. Po czym ja szukam z kolei ojca 40 minut zgrzytając zębami,
bo na nadmiar czasu nie cierpię...

Ponieważ cierpliwością nie grzeszę, czasu wolnego nie mam, a takie
podejście doprowadza mnie do szału - zmieniłam radykalnie zasady,
stawiam ją przed faktem dokonanym. Otóż np. łapię to do jest do
kupienia, i nie oglądając się za siebie idę do kasy, na przekór
żałosnemu monologowi że ona by się jeszcze zastanowiła i jutro
przyjdą z tatą i kupią. Marzyła o tym, żeby zobaczyć jakieś miejsce -
dzwonię do niej z samochodu że jadę po nią, i żeby się szykowała.
Inaczej w życiu nie doszłoby do wyjazdu.

[lola211]

> moja mamusia - do zakupu czegokolwiek potrzebowała zawsze
delegacji.
> Z nią, ojcem i siostrą objechałyśmy pół miasta oglądając meble
> kuchenne. Technika i strategia działań wygląda następująco:
> -objechać mozliwie najwięcej sklepów
> - wrócić do domu
> - objechać te sklepy jeszcze raz, porobić notatki gdzie co ile
> kosztuje
> - wrócić do domu
> - przemyśleć sprawę
> - jechać do wybranego sklepu, przyjrzeć się bliżej
> - wrócić do domu, przespać się ze sprawą, bo pośpiech to przy
> łapaniu pcheł itd
> - za 5-6 podejściem kupić meble
>
, smieje sie, choc to wcale nie jest tak naprawde smieszne

[burza4]

teraz to może i anegdotycznie brzmi, ale wtedy wcale nie było mi do
śmiechu, czułam się naprawdę parszywie, choć wiedziałam że mam rację
odmawiając bezsensownego tłuczenia się po mieście po raz enty.
Cholerne poczucie winy pamiętam do tej pory, teraz nie tyle się
uodporniłam, co po prostu przejęłam organizacyjną inicjatywę.

[julchen33]

o jezu...te arbuzy mnie rozwalily DD

egoistka

[niki_222]

moze by tak minimum zrozumienia dla drugiego człowieka.

[gryzelda71]

Ale to lola ma matkę zrozumieć i troszkę z nią ponarzekać,czy matka córkę,ze
doprowadza ją do pasji szewskiej swoim biadoleniem?

[leeloo2002]

Z jednej strony Cię rozumiem, bo nikt mnie tak nie potrafi wyprowadzić z
równowagi jak własna matka.

Ale z drugiej strony, rozmawiałam ze znajomą której mama kilka lat temu zmarła i
powiedziała że najbardziej brakuje jej tego gderania mamy.

Spróbuj na nią spojrzeć spokojnie, z miłością, w szerszym kontekscie i
zastanowić się dlaczego opowiada tylko o złych rzeczach. Może przejęła to od
własnej matki?

[lola211]

Nie wiem dlaczego jest taka jaka jest, nawet jesli to po matce, to
co to zmienia?
Podejmuje pewne dzialania, decyzje, po czym zali mi sie, jak to jej
ciezko.Pracowala- biadolila.Stracila prace- biadolila
podwojnie.Znalazla prace- znowu biadoli.I tak kurde, zawsze znajdzie
sobie powód.A ze to nie zalezy od wieku, tylko charakteru to
zauwazylam po mojej znajomej z pracy- mloda, a taka sama.

[nutka07]

Po lekturze watku, mozna smialo stwierdzic, ze stajemy sie rodzicami dla
wlasnych rodzicow.

[girlinacoma]

Wyobrazilam sobie forum "ecórka" z watkami typu:
"Co jada wasz siedemdziesieciolatek?"
"Ciagle marudzenie i histerie - jak przetrwac bunt 65latka?"

[echtom]