Pamiętam jak sam śmigałem z kluczem na szyi

[tsoprano]

a w ogóle miałem super dzieciństwo - pełno kolegów, rower, gra w piłkę, wypady
nad rzekę, chodzenie na czereśnie do sąsiada
a teraz - szkoda gadać, na komunię komputery, w domu to to siedzi, słońca na
oczy nie widziało, kolana nigdy nie rozwaliło, a rodzice "Z jakiegoś powodu
zaczęli zwracać dużo większą uwagę na zdrowie i bezpieczeństwo swoich dzieci"
tyle tylko że efekt jest odwrotny od zamierzonego

[iwles]

> a w ogóle miałem super dzieciństwo - chodzenie na czereśnie do
> sąsiada


sąsiad jest tego samego zdania ?

[to.ja.kas]

www.edziecko.pl/rodzice/1,79361,6688028,Strach_byc_rodzicem___dlaczego_tak_bardzo_boimy_sie.html
Fajny artykuł.
Teraz dzieci do 14 r z nie wracaja same do domu. W wieku 12 lat to
juz niemalze wyczyn puscic dziecie same do szkoły ...

[babcia47]

hmm..ja w wieku 12 lat "zaliczyłam" pierwsza samodzielna podróz
pociągiem..mając 15 wyjechałam z kolezankami na drugi koniec Polski
pod namioty..rodzice w wieku 14 lat po podstawówce (wówczas 7-
letniej) wyjechali z domu do "szkół" na drugi koniec Polski,
rodziców widywali tylko na świeta (a i to nie zawsze, bo wyjazd
kosztował, pochodzili z wielodzietnych, wiejskich rodzin, "kułacy"
stypendiów nie dostawali, rodzice nie mogli wesprzec finansowo..bo
nie było z czego). Na sasiednim watku mówi sie o tym, ze samochodów
było mniej np. 20 lat temu..ale nie było również świateł na prawie
kazdym skrzyzowaniu, jak w moim małym mieście..ja majac 10 lat
chodziłam po mame do pracy z Grunwaldu na Stare Miasto w Poznaniu,
moi chópcy gdy mieli 15 (młodszy) i 17 (starszy) wyjechali
samodzielnie pod namioty..w tym samym roku starszy samodzielnie
autostopem wrócił z drugiego końca Polski,z rejsu po Bałtyku.. bo
tak wyszło, że kasy miał juz za mało na bilet, a popsuł się po
drodze samochód znajomego, który go podwoził..inaczej chyba
musielibysmy sie zrywac z pracy, szukac go gdzies tam, w izbie
dziecka czy cóś, kontaktu nie było, bo komurki dopiero wchodziły do
powszechnego uzycia..podjął decyzje i dał radę..ja "stopem"
podrózowałam duzo wcześniej..ale w większej grupie

[to.ja.kas]

O sobie nie mówię, bo ja mam prawie 40-tke wiec dla dzisiejszych
rodziców to prehistoria.
Ale moja 17letnia córka też od dziecia jezdzi na obozy, chodzi do
koleżanek samodzielnie, od 2 klasy szkoły podstawowej sama chodziła
do szkoły , bawiła sie na podwórku mając lat 5 -6 a ja miałam ja na
oku przez okno razem z mami jej koleżanek, bywała sama w sklepie po
lody czy chipsy a teraz zamierza z koleżankami wybrac sie pod namiot
nad morze no i zostaje sama w domu od 10 roku zycia , na noc zostaje
czasem sama odkąd skończyła lat 14. Nie mam obaw, ze jak chce
wyjechac teraz na urlop czy na weekend a ona chce zostrac w domu to
zastane po powrocie zdemolowaną chałupę, dziecie płaczące bo sie boi
czy głodne. Czy nigdy nic sie nie stało? Tak, rozbiła sobie głowę
jak szłysmy razem na spacer. Na prostym chodniku.

[tsoprano]

sąsiad absolutnie był innego zdania niż my a jak kiedyś wpadliśmy na pomysł
budowy "BAZY" na drzewie to jeszcze inny sąsiad dostał białej gorączki
ehhhh.... to były czasy

Kwestia informacji

[kotbehemot6]

Pewnie wynika to z tego,ze kiedys -dziesiat lat temu- zagrożenia nie były az tak
nagłasniane jak teraz, co stwarza poczucie,ze ich nie było. Oczywiście to
nieprawda, istnieli pedofile, pijacy ,mordercy , dzieci tak samo jak i dziś
gubiły sie rodzicom i wypadały przez okna i topiły sie w stawach tyle tylko,ze o
tym sie nie mówiono, a wiedzieli jedynie Milicjanci i najbliższe otoczenie.

Trzymanie dziecka pod kloszem tylko pozornie jest bezpieczne, czego bowiem
uczymy takie dziecko ano tego,że świat jest niebezpieczny i jednoczęsnie tez nie
uczymy jak się w nim poruszać-i to jest największa krzywda-przeciez kiedyś
dziecko będzie musiało zacząc zyć same- a moze nie??? I będziemy mieli rzeszę
przywiązanych do biurka i komputera nękanych fobiami dorosłych.

[babcia47]

Kocie..mieszkałam w dzieciństwie w trzech miastach, wyjezdzałam do
rodziny w nieduzych miastach i na zapadła wies..gdzie plotka
stugebna była nie tylko równie skuteczna jak prasa ale również
powodowała "rozdmuchanie" tematu do granic wiarygodności..chodziłam
do kilku szkół..i pamietam jeden przypadek gdy szesciolatka sostała
zabita przez niezrównoważona psychocznie, starszą sasiadkę (ponoc
zazdosciła sąsiadom, ze im sie tak dobrze powodzi)..pochodze z
rodziny "mundurowej"..jednym z członków był ówczesny komendant grupy
operacyjnej na moim terenie..o wiekszości "przypadków", oczywiscie
bez wdawania sie w szczegóły sledztw rozmawiało się :przy stole" w
czasie spotkań rodzinnych..wiecej było ostrzezeń ze strony osoby
pracującej w sanepidzie (krowy zarazone gruźlicą) niz od niego..a
człowiek "rodzinny" i bardzo dbający o wszystkich członków, w tym
szczególnie o najmłodszych..
Co do Baraku odpowiedzialnosci i umiejetności poruszania "w szerokim
swiecie" u osób trzymanych pod kloszem to tu sie
zgodzę..najpredzej "komplikowały" sobie życie koleżanki wychowywane
w ten sposób przez rodziców..na wyjazdach takie osoby (obu płci)były
mało zaradne i wymagały ze strony innych opieki i nieustannej pomocy
a nawet wyreczania lub załatwiania czegos za nie by nie napytały
sobie i innym biedy..najgorsze były egzemplarze, które nie miały
instynktu samozachowawczego (nie miały praktyki) a nagle zostały
spuszczone ze smyczy..

[babcia47]

ps. kuzun nie ostrzegał, bo nie było przed czym..w czasie mojej
młodosci więcej było targnięć na włąsne zycie w wieku licealnym..tak
straciłam kilkoro znajomych..żadne z moich kolegów nie zgineło pod
kołami samochodu lub na skutek zamachu na ich zycie ze stony
agresywnych osób lub "zboczeńców"..bez nadzoru lub pod dyskretnym
bawilismy na podwórku i w okolicy się od czasów
przedszkolnych..często rodzice nie widzieli gdzie jestesmy, co
robimy, bo oddalalismy sie na pobliskie łąki, do lasku
Marcelińskiego, szlismy "na forty", gdy bylismy w klasach 3-5
chodzilismy z wózkiem po całej dzielnicy i okolicach by zbierać
materiały wtórne (malulatura, butelki, złom) w ramach "pracy
domowej" zadanej przez szkołę..

[sanna.i]

Przykro mi, ale dla mnie to co piszesz jest totalną nieprawdą. Do dziś na stronach ITAKI poszukiwane są dzieci z okresu, kiedy "my byliśmy młodzi"... Dzieci wtedy też ginęły, były krzywdzone przez dorosłych itp. Twój kuzyn, z całym szacunkiem, nie miał na pewno wiedzy o wszystkich przypadkach. Poza tym, dziś jest dużo większa anonimowość. Przestępcom jest łatwiwej, czują się pewniej. Mają internet. Weź to pod uwagę.

[reggats]

Tylko wtedy pomoc międzyludzka była dużo większa, było więcej dzieci, tylko
pozornie nikt ich nie pilnował - zawsze ktoś miał te dzieci na oku, co więcej
dzieci same się pilnowały, a teraz? Znieczulica, jak się komuś dzieje krzywda to
ludzie się odwracają i idą w swoją stronę.
20-30 lat temu jak milicja złapała pedofila to spuściła mu taki łomot, że taki
pedofil sam się "wyleczył". Teraz? Jakby policja uderzyła raz uderzyła to by
była ogromna afera, policjanta wyrzucili by z pracy i jeszcze jakieś
odszkodowania by taki pedofil dostał.
Poza tym ten artykuł generalizuje. Na wsiach nadal tak jest - tam się wszyscy
znają i zwracają uwagę zarówno na dzieci jak i na obcych.
Inne czasy i dzieci trzeba pilnować przynajmniej dopóki nie będą w pełni
samodzielne - 12-14 lat(samo sobie ugotuje i jest świadome przynajmniej
większości zasad rządzących obecnym światem).
Nie jest to pochwała komuny, ale trzeba przyznać, że za komuny więź międzyludzka
była większa - zresztą to cecha polaków: w niewoli potrafią współdziałać.
Wracając do tematu: inny czasy - inne zasady, pilnowanie dzieci wcale nie
oznacza chowanie ich pod kloszem. Swojego dziecka pilnuje i będę pilnował jak
oka w głowie, ale to nie oznacza, że zabronię jej wejść na drabinkę bo może
spaść - wręcz przeciwnie sam ją namawiam coby przełamywała coraz to trudniejsze
bariery. Poza tym jedną z najczęstszych moich odpowiedzi na prośbę o pomoc jest
"radź sobie sama" i to nie bynajmniej z lenistwa ale aby sama sobie radziła. I
co ? Młoda(5 lat) sama robi rzeczy z którymi 7-latkowie sobie nie radzą.

[echtom]

> Na wsiach nadal tak jest - tam się wszyscy
> znają i zwracają uwagę zarówno na dzieci jak i na obcych.

Miałam to szczęście, że przez 9 lat mieszkałam z dziećmi na wsi. Tego, o czym mówisz, doświadczyłam na pierwszym wiejskim odpuście - co chwila któreś z dzieci gubiło mi się w tłumie i co chwila ktoś je do mnie przyprowadzał. Wcześnie zaczęły się poruszać same w terenie - nie było w okolicy pułapki typu glinianka, musiały tylko uważać, przechodząc przez ulicę, bo jakiś ruch kołowy tam był. Kiedy przyjeżdżałam do rodziców, niechętnie je wypuszczałam na podwórko, które bardzo się zmieniło od czasów mojego dzieciństwa - brak dzieci, mało zieleni, dużo samochodów.

[titta]

Nie zupelnie prawda. Te 20 lat temu w miescie nikt nie interesowal
sie na dobra sprawe gromadami dzieci. Zreszta one same wybieraly
takie miejsca gdzie nadzoru nie bylo (opuszczony sad, lesisty wawoz,
sluzacy za motokros, olbrzymie osiedle w budowie, piwnice, strychy,
a na wsi stodoly, uroczyska, opuszczone domy itp.). Nie sadze tez,
ze dzisiaj (pomimo tzw. znieczulicy) nikt nie zwroci uwage na
dziecko. Wrecz przeciwnie, pusc je samo, to zobaczysz ile osob
zechce sprawdzic, czy to aby nie jakas "patologia".

[anika1983]

Ha! Mam to samo, jestem mamą siedmiolatka i uważam, że ludzie popadają
w paranoję, zastanawiam się w jakim wieku dziecko będę mogła puścić
samo ze szkoły czy na dwór czy zostawić je na dłużej samo w domu, ale
nie ze strachu o nie, ale ze strachu o to czy nagle nie przyjdzie do
mnie policja z moim dzieckiem i nie oskarży o zaniedbywanie dziecka i
ktoś nie postara się o odebranie praw rodzicielskich w momencie, gdy ja
będę chciała nauczyć dziecko samodzielności?

odpowiedz na te pytania "Dlaczego" jest banalna ..

[zbychus1]

Globalizacja, zanik lokalnych spolecznosci a dodatkowo media, media,
media. One wykreowaly w nas wieczne poczucie zagrozenia. Wystarczy,
ze cos sie stanie w Wachocku, a juz cala Polska o tym dyskutuje -
internet, radio, tv. Kiedys 2 programy TV i wszystko pod kontrola
parti Nie ma jednak czego zazdroscic, za komuny bylo paskudnie...

Mam dokladnie to samo jak w artykule. Wychowany bylem przez
podworko. Po ukonczeniu 7 lat bylem praktycznie samodzielny
(wiadomo, pracujacy oboje rodzice, bo w domu sie nie przelewalo). Do
szkoly sam (15 minut piechota), po szkole brykalem na 10-tysiecznym
osiedlu az do wieczora. Jak przypomne sobie co robilem, to wlos na
glowie staje. Mimo to, ja i rodzice mieli poczucie bezpieczenstwa.

Nie wiem czemu, ale nie potrafie (mimo takiego wychowania) dac
takiej samej swobody moim dzieciom

[mojboze]

Mając 8 lat pojechałam sama pociągiem z Warszawy do Łodzi, mama
wsadziła mnie w pociąg, ciocia odebrała ze stacji. Mając 8 lat sama
jeżdziłam autobusem do okolicznej szkoły (niby Warszawa, ale
peryferyjna), mając 10 lat jeżdziałam 3 razy w tygodniu do Pałacu
Młodzieży, mając 12 lat nocowałam u koleżanek, albo one u mnie,
zostawałam też sama w domu, kiedy rodzice wyjeżdżali, sama sobie
potrafiłam ugotować i posprzątać. Nie wiem skąd ten strach. Dzieci
są naprawdę mądre. Pamietam, że kiedyś zaczepił mnie pedofil, ale
ostrzeżona wcześniej przez rodziców wiedziałam co zrobić. Nie da się
ustrzec dziecka przed wszystkim trzymając je pod kloszem, lepiej
uczyć radzić sobie w ciężkich sytuacjach.

[ostryga11]

Moja trójka to dzieci bardzo ruchliwe i samodzielne. Nie było takiej
siły, która by je zmusiła do bycia dzieckiem nadopiekuńczych
rodziców. Najsamodzielniejsza jest mała (4 lata). Od dawien dawna
wspina sie po płotach i drzewach, a na drabinę włazi tak długa az
drabina sie skończy i my przyzwyczailismy sie, że raczej nic jej sie
nie dzieje poza siniakami, które przecież miewają także dzieci
nieruchliwe. Ale otoczenie reaguje na to strachem ( np. wołając -
gdzie jest opiekun tego dziecka, które wisi na barierkach), albo
informując mnie o zagrożeniach albo wymieniając między sobą uwagi o
nieodpowiedzialnosci rodziców. Któregoś dnia mała siedziała na
drabinie na posesji, ja weszła po coś do domu. Słyszę jej
dramatyczne wołanie " Mamusiu, nie mogę zejść, mamusiu, mamusiu".
Dorze wiem , że udaje, bym natychmiast dotrzymała jej towarzystwa.
Nagle słysze dzwonek do drzwi - to jakaś przechodząca ulicą kobieta
wzruszyła sie apelem maleństwa i przyszła mnie przywołać do
porządku, ale spasowala, gdy zza jej pleców zajrzało maleństwo
potrzebujące pomocy ciekawe, kto przyszedł.... Ulubiona zabawą
mojego straszego syna było siedzenie w zielonym ubranku na czubku
orzecha i wołanie do zaskoczonych sąsiadów podniebnego " dzień
dobry". Ich miny kiedy nagle odzywało się do niech drzewo -
bezcenne! A najstarszy teraz juz 17-latek porusza sie po mieście i
Polsce samodzielnie od nie wiem kiedy. Pewie, że się bałam, kiedy w
wieku 14 lat sam jechał do stolicy - bo nigdy nie był, a chciał
zobaczyć , pewnie że czasem , kiedy zasypiem , a go jeszcez nie ma (
bo mamo gra sie przedłużyła i jeszce muszę odprowadzić
dziewczynę....) wolałabym, aby spał zamiast wędrować, ale wiem, że
moje strachy nie mogą ograniczyć inwencji i samodzielności dziecka.
Myślę, że dzięki takiej postawie nasze dzieci są twórcze i ciekawe
świata.

[przeciwcialo]

Dzieci sa teraz niesamodzielne, pozbawione obowiązków.

[tato69]

A nie wydaje Wam się że to za sprawą naszego prawa?? Jeżeli dziecku coś się stanie od razu jest nagonka na rodziców.. co robili, czy są trzeźwi, czy dziecko miało odpowiednią opiekę. Ja będąc dzieckiem złamałem sobie rękę na podwórku ale nikt mojemu ojcu - bo wtedy byłem pod jego opieką - nie zarzucał braku opieki nad dzieckiem. A dzisiaj to pewnie skończyło by się na prokuratorze. Może przesadzam ,ale tak to wygląda. Jestem weekendowym tatą. Moje dziecko na co dzień mieszka z matką. Ale kiedy syn jest u mnie też bardzo na niego uważam. Boję się pomyśleć co by było gdyby stała się jemu jakakolwiek krzywda. O wypiciu choćby jednego piwa też nie ma mowy. Beznadzieja.

[tsoprano]

Masz rację. Wygląda to tak, że gdyby twojemu dziecku stałą się niechcący
krzywda, zupełnie niezależnie od Ciebie, to ktoś "mądry" gdyby doniósł na Ciebie
gdzie trzeba, to musiałbyś udowadniać, że nie jesteś wielbłądem. A tam gdzie
jest alkohol, przemoc i inne patologie jak dojdzie do nieszczęścia, to
oczywiście nikt nic nie widział, pomoc społeczna "nie otrzymała żadnych
sygnałów", sąd rodzinny i kurator "uznali swoje działanie za prawidłowe" (jak
słyszę takie tłumaczenie w np TV to mam ochotę wywalić odbiornik przez balkon)

[heljo]

Cos w tym jest - wszyscy oburzamy się słysząc z telewizji dziecko
pod opieka pijanych rodziców. Jakiś czas temu byliśmy na rodzinnym
grillu, kazdy wypił a to piwo a to pare kieliszków wina, opadal
bawiły się dzieci. Moja ciocia zauwazyła: popatrzcie, ktos mógłby
teraz zgłosić - dziećmi opiekują sie pijani rodzice, alkomaty
napewno by cos wykazały. Telewizja miałaby o czym mówic. A jesteśmy
absolutnie normalną rodziną - pijemy bardzo okazjonalnie.

byłam w II klasie podstawówki

[niewysoka]

i miałam iść z mamą po buty do komunii. Ale wyleciało mi z głowy, bo całe
popołudnie spędziłam - jak zwykle - na półdzikim placu zabaw położonym za
dwupasmową arterią. Była z tego afera, ale tylko ze względu na te buty, bo
moje bieganie samopas było w zwyczaju. To był '69 rok.
Moja córka (najmłodsza) do komunii idzie za rok. Dotychczas jeszcze nie miała
okazji nawet wyjść sama do sklepu - cztery bramy dalej, po tej samej stronie
ulicy. A ja sama, kiedy widzę kilkuletnie dziecko samo na ulicy, pilnie
obserwuję, czy ktoś go pilnuje, a jeśli nie - to czy jest bezpieczne, czy nikt
się do niego nie przyczepia i czy wie, dokąd iść.
Z tym, że takich obserwacji nie prowadzę zbyt często - raz, dwa razy w roku.
Bo dzieci po ulicy same nie chodzą.

[titta]

No i sama sobie odpowiedz, czy to jest normale? Czy jednak ma cos z
fobi?

[kurczak1]

Kiedy mój synek miał 5-6 lat zaczęłam go uczyć, jak sobie radzić w
różnych sytuacjach niebezpiecznych. Nie tylko mówiłam, po p[rosstu w
drodze do przedszkola (na szczęście mieliśmy czas na rozmowy, bo
łaziliśmy piechotą) trenowaliśmy sytuacje. Trening obejmowa
zaczepianie przez obcych, samotne powroty do domu, oczywiście
przejscia dla pieszych oraz zgubienie sie. Wszystkie te sytuacje
wkrótce zostały przetrenowane na żywym organizmie, bo się zdarzyły.
W zwiazku z tym, że nie uważam, że moje dziecko uniknie takich
sytuacji, było z nimi na tyle oswojone, ze nie wywołało to żadnej
traumy ani u mnie, ani u niego. Zgubił się to poszedł do umówionego
miejsca, a ja znalazłam go tam po 15 minutach, kiedyś zadzwonił
jakiś pan ze sklepu że jest u nich mój syn i podał ten nr żebym po
niego przyszła. Do zaczepiającego go pijaka wcale się nie odezwał,
bo stwierdził, że to jest lepsza metoda niż mówienie mu, ze nie
rozmawia z nieznajomymi, co ja mu zalecałam. Włazi na drzewa i
płoty, wiem ze musi, choć czasem wolę tego nie widxieć. Zostaje sam
w domu od dawna (ma 9 lat), bo często woli obejrzeć tvn turbo niz
latac ze mną po sklepach. Sam chodzi do szkoły (odprowadzam go po
drodze do pracy) często sam wraca. Jeździ na rajdy, był na 2 - tyg
obozie.
Gdybym go nie nauczya samodzielnosci to nie mogłabym normalnie żyć.
Widzę jak męczą siebie i dzieci moje koleżanki, ubierając je w
sobotni zimowy poranek po to tylko zeby zrobić zakupy w czasie gdy
dziecko chce ogladac bajke albo budowac z klockow.
I jeszcze jeden aspekt tej sprawy: dla mnie istotny - mój syn czasem
chce pobyć sam. Ja też. Myślę, że taka samotnosć jest ważna dla
zdrowia psychicznego. Jak w kazdym zwiazku, również tym z dzieckiem
trzeba od sibie odpoczac.

[kckk]

Jeśli dla kogoś z Was zachować zdrowie czy życie dziecka jest efektem odwrotnym
od zamierzonego to współczuję serdecznie. Wykażcie się wtedy odwagą, stając w
niedzielę przed grobami dzieci zmarłych śmiercią tragiczną i powiedzcie patrząc
w oczy ich rodzinom: dobrze się stało jak się stało. Tak być powinno.
Lubię ludzi z wyobraźnią, nawet tą lekko przesadną. Po prostu więcej w nich
inteligencji, a to już plus.

[gulcia77]

Nadmiar wyobraźni częst przeradza się w fobię - a to już jest
niebezpieczne. Poza tym zbytnie pilnowanie dzieci nie uczy ich
najważniejszego - samodzielności. Sama mam okazję obserwować 4,5 -
letniego siostrzeńca i zdałam sobie sprawę, że to jest niezwykle
bystry chłopak, który naprawdę potrafi sobie radzić w życiu, ale
niestety, jego rodzice za bardzo mu na to nie pozwalają. Ostatnio
był bardzo grzeczny, kiedy poszedł ze mną do miasta, więc zapytałam
go jaką chciałby dostać za to nagrodę, ale ma być ona jakaś
oryginalna, a nie np kolejne autko. Myślał przez całą drogę
powrotną, po czym zapytał, czy mogłabym go na chwilę zostawić sama
na podwórku. Ponieważ obietnica jest święta, więc został sam, i
okazało się, że ten postrzelony wariat potrafi być grzeczny i
posłuszny - przez cały czas nie schodził z placu sprzed balkonu, a
wieczorem przed spaniem powiedział mi, że to był najfajniejszy
prezent w życiu. Więc może trochę myslenia i rozwagi, a nie
zabijania w dziecku fantazji i ochoty na samodzielność.

[sanna.i]

Konsultowałaś ten prezent z jego rodzicami? Nie zostawiłabym na ich miejscu
dziecka z osobą twojego pokroju. Decydować to ty mozesz o własnych dzieciach.

[titta]

Czasem w przypadku fobi rodzicow interwencja osob z zewnatrz jest
wprost nieoceniona. Ludzie nawet nie zdaja sobie sprawy jak krzywdza
dzieci traktujac je jak uposledzone istoty i wmawiajac, ze swiat
jest jednym wielkim zagrozeniem. Najgorsze wypadki zdazaja sie
zreszta pod baczna obserwacja rodzicow. Wystarczy sie odwrocic, bo
takie rozpieszczone dziecko nie jest przyzwyczajone do myslenia
samemu.

[sanna.i]

Rodzice powierzyli jej opiekę nad dzieckiem, zaufali jej. Ona tego zaufania nadużyła. Koniec kropka. Jeśli uważa, że przesadzają, niech z nimi rozmawia. Dla mnie byłaby już kompletnie spalona.

[babcia47]

ja sie wykazywałam odwaga pozwalając swoim dzieciom
zdobywac "doswiadczenie życiowe", poczatkowo, zanim nie sprawdziłam
jak sobie radza pod moim dyskretnym nadzorem..pozwalałam 2 latkowi
myć naczynia (stał na stołku , ja odbierałam i układałam na
suszarce, kruchych szklanek nie dostawał), pozwalałam na pomaganie w
kuchni przy pomocy obieradełka a potem noza, pozwalałam iść di
sklepu lub odebrac jego prase z teczki w kiosku (ja szłam dyskretnie
za nim), puszczałam synów samych do przedszkola (j/w)..musiałam
przezwycięzyc przede wszystkim własny lęk i watpliwosci, niepokój
czy zapamietali wszystko o czym rozmawialismy wcześniej..ale tez nie
miałam wyboru, bo od momentu pójscia do szkoły musieli sami sie do
niej zaprowadzic, przyprowadzić (brak komunikacji miejskiej i
świetlicy oraz stołówki w szkole) zrobic sobie kanapke gdyby głód
okazał się większy niż ilość zostawionego jedzenia, podgrzac obiad
gdyby mama musiała zostac dłużej w pracy a ojciec akurat była na
wyjeżdzie..musieli byc pozatym na tyle rozsądni by nie zrobić
jakiejs głupoty pod naszą, rodziców nieobecność, wychodząc na drwór
lub zapraszajac kolegów do siebie.. obcych, którzy mogliby wedrzeć
się do domu nie bałam soę, bo "zaopatrzyłam" (i wyszkoliłam) ich w
duużą wilczycę, która pilnowała domu i dzieci(niektórzy bali się
wejśc nawet na nasza posesję a co dopiero do domu,
Sonia "rezydowała" w domu, nie na podwórku)..nie byli wyjątkami, bo
podobnie funkcjonowała większośc rodzin na naszej ulicy..wszystkie
dzieci przeżyły i cieszą się dobrym zdrowiem

[kckk]

Widocznie potrafiliście wszystko dobrze przekazać i dopilnować. Niestety nie
każdy ma tyle szczęścia. Szczęścia, ponieważ bez tego drobiazgu nawet Tobie
mogło by się nie udać.
Ja nie zmyślam byle czego tylko po to żeby straszyć. Znam tragedie szkolnego
kolegi, który myślał, że nauczył się pływać i niestety grubo się pomylił. Znam
też dwa przypadki z rodzinnego podwórka. Otóż, było sobie dwóch braci, z których
jeden lubił jeździć rowerem ulicą opodal gospodarstwa swoich rodziców - pewnego
dnia do domu już nie dojechał. Drugi wymyślił sobie, że nie pójdzie do wojska.
Faktycznie nie poszedł, nałykał się jakiegoś dziadostwa, stając się tym samym
chodzącym warzywem bez kontaktu z otoczeniem.
Przyznasz scenariusze nie do pozazdroszczenia. Nie chce mi się rozwodzić czego
zabrakło w każdym z powyższych przypadków, by zapobiec tragedii. Teraz to i tak
nie ma znaczenia.

I żeby nie było, ja nie jestem przeciwko usamodzielnianiu. Sam chodziłem za
młodu do Zuchów , zaliczyłem trzy obozy harcerskie, Taizety, później jakieś
wypady na mazury, itd. Dobrze wiem jak takie coś wygląda. Niby niewinnie,
przecież z idiotami się nie zadawałem. Ale pamiętam epizod kiedy płynęliśmy
przez niemałe jeziorko w eskorcie dwóch łódek i jeden koleś dla zabawy nie
chciał pozwolić żebym złapał się na chwilę burty dla odpoczynku. Wiesz, płakać
mi się wtedy chciało z bezsilności. A że postanowiłem nie pokazywać własnej
słabości, równocześnie nie tracąc sił na bezskuteczne przekonywanie go,
ostatkiem sił dopłynąłem do brzegu (RODZICOM TAKICH RZECZY SIĘ NIE MÓWI-ja też
nikomu nie powiedziałem, nie chciałem ich denerwować).

Dlatego po raz kolejny piszę, choć w zasadzie kij mnie obchodzą wasze dzieci -
uważajcie na każdym kroku. Zróbcie wszystko co w waszej mocy, żeby zapobiegać
nieszczęściom. Na ten przykład słyszałem dziś bilans zeszłorocznych kąpieli, to
ponad 450 topielców, ilu wśród nich było młodych??? Wolę nie wiedzieć!

[babcia47]

..ja przez jakis czas w stosunku do siebie i tego co wyprawiałam
jako dziecko uzywałam okreslenia, ze miałam szczęście..ale potem
przyszło otrzeźwienie i zrozumienie!! ja nie miałam szczęścia..ja
zostałam odpowiednio wychowana przez rodziców z cała gama odcieni
tego wychowania, czyli zarówno gdy chodzi o pewne zasady, których
powinnam sie trzymac w zyciu jak i o to, ze zostałam skutecznie
ostrzezona przed niebezpieczeństwami, konsekwencjami, nauczono mnie
odpowiedzialności i roztropnosci w wystarczającym stopniu, takim,
który zapewnił, ze umiałam rozpoznac niebezpieczeństwa lub sie przed
nimi bronic, wiedziałam, ze włażąc pod samochód lub łykajac jakies
g..no moge narazic swoje zycie i zdrowie..na tym mój drogi polega
wychowanie i odpowiedzialność rodziców..na daniu im najlepszej broni
we własnej ochronie, jakiej nie zastąpi "pilnowanie" i trzymanie
dziecka "za rączkę" do dorosłości..tak tez wychowałam swoich synów,
pozwalajac im zdobywac doswiadczenie i robic małe błedy (pod
dyskretnym nadzorem), potwierdzające moje wczesniejsze ostrzeżenia,
co do konsekwencji..robiąc je i "błądząc" lub narazając się jedynie
na siniaki przekonywali sie na własnej skórze, ze warto stosowac sie
do rad..potem brali powaznie moje ostrzezenia co do spraw
poważnych..tak sie buduje autorytet i zabezpiecza dzieci przed
niebezpieczeństwami

[sanna.i]

Twoja pewność siebie i zadufanie w sobie bije wszelkie rekordy. Miałaś SZCZĘŚCIE. Tak właśnie było.

[titta]

"Drugi wymyślił sobie, że nie pójdzie do wojska."
Moze wytlumaczysz, jak opieka rodzicow mogla uszczec przed tym
nieszczesciem?

Uwazasz, ze trzymane pod kloszem dzieci wyrosna na bardziej
odpowiedzialnych ludzi?

[jonaszewski]

Po pierwsze, sam o mało się nie utopiłeś, nie z cudzej, ale z własnej głupoty.
Po drugie, jak słusznie zauważyłeś, topielców było 450. Ilu z nich to ludzie dorośli? Większość. Oczywiście można powiedzieć, że są sami za siebie odpowiedzialni, ale zobacz, jak blisko stąd do fobii - zakażmy ludziom się kąpać, bo są nieodpowiedzialni i toną, nawet ci dorośli! Chcesz, żeby za każdym łaziła opieka społeczna, nawet za pięćdziesięciolatkami? Przecież starszi ludzie też robią głupstwa.

[fichtel1]

w latach 60/70tych bawilismy sie cala paczka na ulicy. Były straszne
dziury... nawierzchnia posypana tłuczniem. Nieliczne zuki i
warszwawy z respektem dla naszych dziur zwalnialy. Takze z respektu
dla nas...bawiacych sie dzieci.

Sales repy, karkówki czy warzywa na motocyklach za nic maja
ograniczenia predkosci. Dlatego przestraszeni rodzice czesto dowoza
swoje pociechy do szkól oddalonych nawet o 1km gwoli bezpieczenstwa.

Z tego powodu dzieciakom pozostaje rozrywka na kompie lub zajecia
sportowe pozalekcyjne. Samo zycie!!!

Zajęte dzieci

[1kierka]

W dzień powszedni większość dzieci sie nie bawi, bo nie mają czasu.
Od rana do nocy maja narzucony plan zajęć, który trzeba zrealizować.
Pozostaje weekend: a tu często działka z rodzicami, zakupy. Żadnej
swobody. Chyba im współczuję.

nadopiekunczosc

[mjetker]

nalezy tez tutaj dodac, ze zmienilo sie ustawodastwo dotyczacyce
opieki nad dzieckiem. za jej brak groza surowe kary jak np.
odebranie praw rodzicielskich czy pozbawienie wolnosci.

[lemmikki66]

rodzice są teraz przewrażliwienie na punkcie swoich dzieci, chowają je na
kaleki, które nie potrafią sobie same poradzić

ale ja nie mieszkam w bloku

[muminos1975]

ale ja nie mieszkam w bloku, tylko w domu, działka łączna
powierzchnia 1600 m, ogrodzone, piesek itp
Czy musze to czytac ?

[titta]

Jesli dziecko przebywa tylko za tym ogrodzeniem, to chyba tak...

[beata.salkowska_olber]

to nie czytaj, jeśli cię to nie interesuje. Mi akurat to się przyda, ciekawe
rzeczy piszą.

[esi1]

Wszystko ma swoje dobre i złe strony.
Mam dwoje dzieci i starszego 7-latka wypuszczam na podwórko z kolegą, czy do
pobliskiego sklepu (wszystko w obrębie małego osiedla). Nie chcę ich chować pod
kloszem. Sama pamiętam swoje podwórko z dzieciństwa i szalone zabawy.
Ale jest też druga strona medalu- byłam taki dzieckiem z kluczem i raz wracając
ze szkoły zostałam zaatakowana w bramie przez zboczeńca - na szczęście chciał
sobie "tylko" podotykać, ale ja będę to pamiętać do końca życia.

[kropkacom]

Nie byłam dzieckiem z kluczem na szyi i jakoś nie żałuje. Nie zamierzam też pod
pretekstem usamodzielniania tak wychowywać dzieci. Oczywiście nie jest to
"wygodne" bo trzeba być dla dziecka częściej niż tylko rano i wieczorem ale
jednak.

Zgadzam się z Tobą, Kropkacom

[iwoniaw]

Moi rodzice też dbali o mnie i moje rodzeństwo i ja również nie zamierzam
puszczać samopas przedszkolaków, choć w pewnych środowiskach rzeczywiście
całkiem małe dzieci muszą same sobie radzić, włócząc się po podwórkach
bez opieki, a także często bez obiadu. Nie widzę nic fajnego w samotnych
powrotach do pustego domu w wykonaniu kilkulatka.

Oczywiście, dzieciom trzeba stopniowo zwiększać zakres samodzielności i
obowiązków. Ale trzeba robić to mądrze, a nie sugerować w głupawych
artykulikach, że rodzic fundujący dziecku szczepienia, nie pozostawiający bez
opieki kilkulatka i troszczący się o jego zdrowie i rozrywki jest przewrażliwiony.

[malinka_bdg]

Mam teraz 24 lata i 3miesięcznego synka i zastanawiam się, jak bedzie wyglądać jego dzieciństwo... Sama miałam 2 latka, kiedy mama(jak na te czasy bardzo nadopiekuńcza), pozwoliła mi wyjść przed blok i samej się pobawić. Co chwila wyglądała przez okno i mnie obserwowała. Zwiałam na tyły;P. Po laniu, jakie wtedy dostałam, już zawsze byłam grzeczna! Mieszkałam w małym mieście, teraz mieszkam w Bydgoszczy, w śródmieściu... Czy mój synek będzie miał szansę tak bawić się z rówieśnikami jak ja? Czy będę dzwonić do Kasi czy innej Joli i pytać, czy mój Błażejek może się przyjść i pobawić się z jej Kacperkiem? Bo teraz to my-rodzice "ustawiamy" zabawy naszych dzieci... Smutne...

[iwoniaw]

malinka_bdg napisała:

> Mam teraz 24 lata i 3miesięcznego synka i zastanawiam się, jak bedzie wyglądać
> jego dzieciństwo... Sama miałam 2 latka, kiedy mama(jak na te czasy bardzo nado
> piekuńcza), pozwoliła mi wyjść przed blok i samej się pobawić. Co chwila wygląd
> ała przez okno i mnie obserwowała. Zwiałam na tyły;P. Po laniu, jakie wtedy dos
> tałam, już zawsze byłam grzeczna

Jestem starsza od ciebie, za czasów mego dzieciństwa dzieci w wieku
wczesnoszkolnym rzeczywiście biegały po podwórku samopas "dozorowane" z
okna, ale nawet wówczas nawet najbardziej niefrasobliwe matki nie wypuszczały
2-latków samych bez choćby iluzorycznej "opieki" starszego rodzeństwa. A żeby
zbić dwulatka, który poszedł sobie na drugą stronę bloku wypuszczony sam z domu
przez sprawną intelektualnie inaczej mamusię, to słów mi brak. Naprawdę nie
wiem, co cię tak cieszy.

[malinka_bdg]

iwoniaw napisała:

> Jestem starsza od ciebie, za czasów mego dzieciństwa dzieci w wieku
> wczesnoszkolnym rzeczywiście biegały po podwórku samopas "dozorowane" z
> okna, ale nawet wówczas nawet najbardziej niefrasobliwe matki nie wypuszczały
> 2-latków samych bez choćby iluzorycznej "opieki" starszego rodzeństwa. A żeby
> zbić dwulatka, który poszedł sobie na drugą stronę bloku wypuszczony sam z domu
> przez sprawną intelektualnie inaczej mamusię, to słów mi brak. Naprawdę nie
> wiem, co cię tak cieszy.
>
Słuchaj, obrażaj sobie mnie jak Ci źle, ale moją mamę sobie daruj, ok? Mieszkałam w malutkim mieście i bawiłam się ze starszymi kuzynkami (12lat). Poszłam sobie z nimi za blok. Dostałąm lanie bo mama się strasznie przestraszyła, jak się odwróciła zamieszać w garnku i mnie nie było (a miałą wtedy raka i była nerwowa). I u nas to była norma, że dzieci bawiły się razem przed blokiem a nie siedziały w mieszkaniu i kisiły się, bo rodzice nie mieli tyle czasu, żeby ciągle dzieci doglądać. I nigdy się nikomu nic nie stało, bo zawsze ktoś z sąsiadów czuwał. Sorry, ale nie masz prawa nikogo obrażać, jeśli masz inne zdanie na temat wychowywania dzieci!

Czy ja kogoś obrażam?

[iwoniaw]

> Dostałąm lanie bo mama się strasznie przestraszyła, jak się
> odwróciła zamieszać w garnku i mnie nie było (a miałą wtedy raka i była nerwowa
> ). I u nas to była norma

To doskonale, że potrafisz tak pięknie usprawiedliwić mamę. Co nie znaczy, że
inni muszą przyklaskiwać biciu dwulatka za to, że pozbawiony opieki nie zachował
się jak dorosły.

[echtom]

Ale w czym problem, jeżeli sama zainteresowana nie ma żalu do matki ani "traumy"?

[malinka_bdg]

Dzięki za wsparcie echtom!

[malinka_bdg]

No moim zdaniem "sprawna intelektualnie inaczej mamusia" to zwrot obraźliwy...
Nie musisz się zgadzać, możesz potępiać, ale obrażać NIE MOŻESZ! I raczej w moim pierwszym poście bardziej znaczące powinno być to, że rodzice "ustawiaja" zabawy swoich dzieci, a nie to, czy komuś się podoba danie klapsa, czy nie.

[pierwsze-wolne]

> Dostałąm lanie bo mama się strasznie przestraszyła, jak się
> > odwróciła zamieszać w garnku i mnie nie było (a miałą wtedy raka i była n
> erwowa
> > ). I u nas to była norma

Świetnie wybrany fragment, no naprawdę - czytaj zdaniami - wtedy wygląda to nieco inaczej...

"Dostałąm lanie bo mama się strasznie przestraszyła, jak się odwróciła zamieszać w garnku i mnie nie było (a miałą wtedy raka i była nerwowa). I u nas to była norma, że dzieci bawiły się razem przed blokiem a nie siedziały w mieszkaniu i kisiły się, bo rodzice nie mieli tyle czasu, żeby ciągle dzieci doglądać."

[titta]

Jak zwykle brak umiejetnosci zrozumienia sedna sprawy.
Ja nie mialam klucza na szyi. Rodzice pracowali ale na codzien
mialam nianie, w domu zawsze ktos byl. Co jednak nie kolidowalo z
mozliwoscia swobodnych zabaw z ruwiesnikami (bez "dyskretnego"
nadzoru) i samotnymi powrotami ze szkoly od samego poczatku.
Dlatego, ze bylo to normalne, a nie dlatego, ze wynikalo z
koniecznosci. To byl piekny czas, a dzisiejszych dzieci mi normalnie
zal. Siedza uwiezione w domu przed kompem (ew. nudza sie w swoim
wlasnym ogrodzie), bo sie ich nie wypusci: ze strachu
przeed "elementem", pedofilami i ich wlasna glupota.

[sanna.i]

Ja raczej nie biadolę nad synem jak po raz kolejny włazi gdzie się da, nie
izoluję go od dzieci - przeciwnie. Ale zdecydowanie uczę go ostrożności w
kontaktach z obcymi. Może dlatego,ze sama spotkałam w swoim życiu pedofila i
znam sporo osób,które też miały z kimś takim do czynienia.Jak się dziecku
wyjaśni, będzie wiedziało jak się bronić. W naszych czasach mało kto dzieciom
wyjaśniał...

Pamiętam jak sam śmigałem z kluczem na szyi

[mdro]

Eh, ja ostatnio miałam piękny przykład różnicy w podejściu do
samodzielności dzieci. Mój młodszy zaprosił na popołudnie trzech
kolegów. Wiek 12 lat, Warszawa, wszyscy koledzy mieszkający daleko
od nas, z tym że dwóch na linii metra, więc dojazd prosty. X
przyjechał sam, Y był "pod opieką" mojego syna (tzn. przyjechali
razem prosto po szkole), Z został przywieziony przez swojego tatę,
który z miejsca spytał, o której ma po niego przyjechać. Ponieważ z
mamą Y już się wcześniej umówiłam, że go koło godz. 20 odstawię na
stację metra, a stamtąd ona go zabierze (musiałby jeszcze jechać
kawał autobusem), zaproponowałam, że i Z na tę samą stację odwiozę
(do domu miałby kawałeczek na piechotę), w przekonaniu, że to sprawę
załatwi całkowicie i facet już nie będzie musiał się fatygować.
Usłyszałam: o, bardzo dziękuję, to proszę o telefon, o której mam po
niego wyjść. No ręce opadają... Dodam, że chłopak już ode mnie
wyższy i na moje oko z całej tej czwórki najrozsądniejszy. (Aha, X
stanowczo sobie jakiekolwiek odprowadzanie wyprosił ).

Moim zdaniem to już jest krzywdząca dziecko nadopiekuńczość. Kiedy
on się ma nauczyć samodzielności i odpowiedzialności?

Niedouczeni dziennikarze, pseudopsychologowie,

[guru133]

pseudolekarze i wielu innych pseudo wciąż straszą rodziców a pseudoprawnicy ciągaja ich po sądach za pseudoprzewinienia, więc trudno się dziwic iż rodzice wpadają w kompleksy i pozwalają się terroryzować dzieciakom.

Strach być rodzicem - dlaczego tak bardzo boimy...

[gazeta_mi_placi]

U mnie na osiedlu w wakacje lub dni wolne (ale ciepłe) od szkoły zbierała się grupka dzieci, gdzie najstarszej miało 11-12 lat najmłodsze 4-5 i szło się do lasu (bez opieki dorosłego) który mieścił się o jakieś 20 minut spacerem,oczywiście kilka razy trzeba było przejść przez ulice (mało ruchliwe co prawda), brało się ze sobą psy ( bez kagańca, większość tutejszych mamusiek posikałaby się ze strachu o dzidzię) i heya...
W lesie na jakiejś polance rozkładało się koc, wyciągało picie/jedzenie przygotowane przez tych nieodpowiedzialnych dorosłych i spuszczało psy ze smyczy (uwaga mamuśki! psy bez smyczy i kagańca!!!) aby sobie spokojnie pobiegały.
Po kilku godzinach zbierało się ten cały majdan i wracało z powrotem na osiedle.
Najmłodsze dziecko (4-5 letni chłopczyk) nie miało rodzeństwa, matka (samotna,ale żadna patologia poza tym) wysyłała go więc w grupie całkiem obcych dzieci

[katja]

W Szwecji wchodzi wlasnie program w TV pt "dzisiejsi mlodzi czyli pierwsze pokolenie dzieci trzymanych pod kloszem. Dzieci /mlodzi ale wciaz mysla ze sa dzidziusiami majac po 17-21 lat nic nie umieja, nic nie chca robic i wszystkiego sie boja , musza byc podwozone pod uczelnie, mama idzie z nimi na rozmowe kwalifikujaca do pracy etc...dzieci -kaleki! Mam nadzieje ,ze ludzie przejrza na oczy i zaczna fundowac swoim dzieciom normalne dziecinstwo z rozbitymi kolanami i doswiadczeniem ktore musza zdobyc w dziecinstwie. Jesli ktos nie nauczyl sie jezdzic na rowerze jako dziecko nigdy tego nie nauczy sie jako dorosly ...to tylko taki przyklad, kazdy wie o co chodzi.

[gazeta_mi_placi]

Słyszałam (ale nie wiem czy to nie lokalna urban legends) o 18-latce ze Szwecji która bała się bez mamy przejść na drugą stronę ulicy.

Strach być rodzicem - dlaczego tak bardzo boimy...

[alinaw1]

Mój syn (II klasa) samo wraca do domu ze szkoły i z zajęć dodatkowych. Jest odpowiedzialny, zrównoważony itd. Czuje się w ten sposób wyróżniony na tle klasy. Okazuje się, że jestem jedyną wyrodną matką. W przedszkolu zaś u córki jestem świadkiem ciagłego ubierania i rozbierania dzieci. Dziewczynki 5-letnie znają serial M jak miłość, ale nie potrafią zawiązać butów. Chłopcy wymieniają wszystkie marki samochodów ale stoją bezradni przed gimnastyką, bo nie umieją założyc samodzielnie stroju...

[royal_pl]

Niestety, ale tzw. rownouprawnienie kobiet doprowadzilo do feminizacji, czyli "zniewiescienia" spoleczenstwa. Pozwolilismy my sobie narzucic kobieca, czyli histeryczna wizje swiata, w ktorej to swiat jawi sie jako pelen niebezpieczeństw chaos. Ma to szczegolnie niegatywny wplyw na meska czesc spoleczenstwa, stad tyle dewiacji seksualnych, depresji, niepotrzebnej agresji....

[rayenne]

Nie tylko feminizacja, ale msza dużo racji. Wynika to z tego, że faceci głównie siedzą po biurach do późna, żeby zarobić na wszelkie zajęcia dodatkowe pociech, a dzieci na placykach siedzą pod okiem często niepracujących mam lub odpowiedzialnych za "cudze" dziecko ( i przesadnie ostrożnych) opiekunek (nie dziwię się im). I chowa się kaleki, dla których przytarcie kolana musi być skonsultowane na ostrym dyżurze, a na kichnięcie - koniecznie antybiotyk. Takie mamusie również w imieniu dzieci rozsądzają konflikty, mediują, nie dając dzieciom możliwości samodzielnego załatwienia między sobą sprawy. Często takie laski (z niespełnionych własnych ambicji) ładują dzieci zajęciami dodatkowymi na maksa (dziecko przedłużeniem własnego niedopieszczonego ego), niekiedy totalnie nie pokrywającymi się z potrzebami dzieci (znam przyoadki, gdzie chłopcy marzący o piłce czy karate, chodzą na lepienie z masy solnej, zajęcia teatralne - bo robi je modna "artystka" i spotyka się tam samozwańcza śmietanka dzielnicy mogąca poplotkować przy kawuni). Zgadzam się, że chłopcy, w których wychowaniu aktywnie uczestniczy ojciec (choćby przez wspólny wypad na ryby o 6 rano i wspólne podżeranie kukurydzy na zanętę z puszki pakcami ) są bardziej głodni i ciekawi świata.

[ylunia78]

ja też z bratem śmigałam z kluczem na szyi jak było po szkole,ewentualnie szło się do świetlicy szkolnej i grało w gry z innymi.Było świetnie.
Na obozy jeździłam chyba od 4klasy podstawówki,co rok gdzieś,tzw rajd nocny,szło się nocami jakiś odcinek drogi,spało u dobrych ludzi w stodołach.Do dziś pamiętam szczególnie jedną taką wielką.Moje dziecko nie będzie raczej miało okazji przespać się na sianie.
Ale czasy były inne,albo moje spojrzenie na życie się zmienia.Bo nie wyobrażam sobie,że dzieciaka puszczam na imprezy.Szok.Ale sama latałam co tydzień

[hamerykanka]

Heh, BYLO INACZEJ.
Przede wszystkim bylo mniej samochodow-kto nie pamieta niech obejrzy ktorys film realizowany w czasach swojej mlodosci. Teraz wpasc pod samochod jest duzo latwiej.
Wypadki byly i sa, tyle ze nie byly naglasniane w TV-moje dziecinstwo minelo w latach 80tych, mielismy bodajze tylko jedynke, w kazdym razie nie bylo wiadomosci ze ten sie utopil a ten wpadl pod samochod.
Samodzielnosc tez konczyla sie tragicznie, brat mojej kolezanki z klasy zginal pod ciagnikiem ojca, w szkole sredniej byly samobojstwa.
Teraz niebezpieczenstwo nie musi polegac na 'pijaczku zaczepiajacym mojego synka" jak ktos w poscie opisal, ale moze to byc szybkie wciagniecie do samochodu uzywajac brutalnej sily fizycznej i dziecko w podstawowce NIE MA szans na obrone.
Dlatego samodzielnosc mojej corce bede dozowala. Pozwole jej wlazic na drzewo ale nie pozwole pojechac na rowerze do kolezanki pare km dalej czy do szkoly. Po prostu nie te czasy.

[katja]

Nie masz racji. Wypadkow jest wiele wiecej gdyz dzieci nie umieja znalezc sie w zyciu, nie umieja nawet przejsc ulica na druga strone, samobojstwa i podcinanie zyl na porzadku dziennym bo takie zycie pod kloszem to tak jak zycie w wiezieniu i rodzi frustracje.
Gdyby wszystkie dzieci zyly jak kiedys to by razdem wracaly do domu ze szkoly, razem bawily sie na podworku, pomagaly sobie i byly odpowiedzialne za swoje czyny i uczylismy sie zabawy z dziecmi w roznym wieku. Nie wiem jak spoleczenstwo bedzie wygladalo gdy te male dzieci beda dorosle, bez empati, egoistyczne i niezaradne. Bez GPS nie znajda drogi do domu gdyz nei nauczyly sie chodzic samodzielnie po ulicach i tak dalej i tak dalej...

Strach być rodzicem - dlaczego tak bardzo boimy...

[skrzatko]

Moje dziecko ma teraz nową oświeconą filozofię: Hulaj dusza, piekła nie ma...

Rysuję jego skoki z kanapy, kiedyś i dziś...
buntskrzata.blogspot.com/2010/10/dorastanie.html