taka refleksja odnośnie posiadania dzieci

[shellerka]

naszło mnie wczoraj. otóż... w poprzednią ciążę zaszłam w wieku 26 lat.
Wydawało mi się, że jestem całkowicie i absolutnie gotowa na dziecko. Bardzo
pragnęłam zajść w ciążę, ale moment w którym zobaczyłam dwie kreski mnie
przeraził. Cała ciąża to był koszmar psychiczny, mimo, że pierwsze miesiące
pod względem fizycznego samopoczucia były rewelacyjne. Miałam problem z
zaakceptowaniem zmieniającego się ciała, z utratą w pewien sposób seksualności
- irytowały mnie niezaciążone kobiety, bo czułam się zagrożona w jakiś sposób.
Wogóle, zamiast koncentrowac się na byciu przyszłą mamą, koncentrowałam się na
eksponowaniu dekoltu.
W tej ciąży - od samego początku - kończę za dwa miesiące 30 lat - jestem
bardziej spokojna, skoncentrowana na moim organizmie, na dziecku, bardziej
świadoma, radosna...
I doszłam do wniosku, że dopiero teraz w wieku 30 lat jestem naprawdę gotowa
na macierzyństwo.

[kali_pso]

doszłam do wniosku, że dopiero teraz w wieku 30 lat jestem naprawdę
gotowa
na macierzyństwo



Nie mogę, nie nie mogę....P
Czy dla Ciebie wyznacznikiem dojrzałości do macierzyństwa jest
potrzeba lub nie pokazywania dekoltu? Rozumiem, że teraz już nie
pokazujesz, więc czujesz się przez to lepsza od samej siebie sprzed
czterech lat? Jeśli tak, to wybacz ale niewiele się zmieniłaśp

[shellerka]

lubisz wszystko spłycać kalipso...
teraz też pokazuję dekolt, ba... nogi pokazuję, bo lepsze są niż w poprzedniej
ciąży.
zmieniły mi się priorytety i nastawienie do ciąży i macierzyństwa.

chodziło mi o to, że dojrzałam i dorosłam jako kobieta.

shellerka, kalipso

[lilka69]

to nie splycanie...kali pso nazwala rzecz po imieniu. glownie rozpisalas sie
wlasnie o wygladzie. zmienily ci sie priorytety:czyli zamist pepka i dekoltu do
pasa pokazujesz nogi?trudno napisac, ze dojrzalas do macierzynstwa, po prostu
pokazujesz cos innego.

(dodam, ze nie z zawisci pisze-nie jestem wielorybem, jestem szczupla, moze
zaryzykuje stwierdzenie bardzo szczupla, normalne jest dla mnie wystwawienie
ciala na widok publiczny jednak stosownie do okazji. z rosnacego brzucha
cieszylam sie bo tylko on rosl a reszta pozostawala taka jaka byla przed ciaza)

[super-mikunia]

A to nie jest kwestia, że to druga ciąża i obecnej sytuacji
życiowej, a nie wieku?
Łatwiej jest zaakceptować swoje ciało bo i tak wiadomo, że te zmiany
są jedyne przejściowe, wiadomo już już jak to będzie z porodem (no
cżęściowo) i po porodzie, z opieką nad dzieckiem, stąd ten większy
spokój i chęć cieszenia się tym stanem?

[wieczna-gosia]

Dekold w ciazy mam ladny- eksponowalam majac 16 lat i majac 28 poza tym twoich
lekow nie mialam w zadnej z moich ciaz, co jest dowodem jedynie na to ze w rozny
sposob ludzie dojrzewaja i w roznym wieku.

[demonii.larua]

Wiesz co, ja miałam nieco podobnie z tą różnicą że to było moje czwarte dziecko
Cała ciążę mi odwalało, nie mogłam na siebie patrzeć (wcześniej byłam
zachwycona zmieniającą się figurą, czułam się mega sexy), psychicznie byłam
zmasakrowana, co nie ukrywam bardzo odczuli moi bliscy (mąż zwłaszcza) i doszłam
do wniosku że dla mnie to był ostatni moment na urodzenie dziecka, bo później
zwyczajnie wylądowałabym na srebrzysku czy w innych tworkach Kwestia
dojrzałości, gotowości to chyba bardzo mocno indywidualna sprawa.

[shellerka]

może ty jesteś dziwnym przypadkiem benjamina jakiegoś tam?

[karro80]

Myślę, że racja właśnie nie wieku dotyczy a tego, że druga ciąża...
W pierwszej ciąży(późno poroninej zresztą)przejmowałam się ciałem,
ew rozstępami itp.
W drugiej miałam dokładnie w d. jak będę wyglądać w trakcie i po -
inetresowało mnie, żeby donosić i tyle.

Ty ze szczęsliwym finałem pierwszej ciązy wiesz, że wynikiem było
dziecko, które kochasz i teraz też dziecko jest najważniejsze.

Wcześniej nie wiedziałaś czego oczekiwać(wrzeszczące cuś???), a
wiedziałaś co możesz stracić...

[shellerka]

ha! no właśnie - nie miałam takiego poczucia, że noszę w sobie żywą istotkę. w
sensie, ze tak oczywiście, zdawałam sobie sprawę, że będę matką, ale tak jakby
to do mnei nie docierało. zupełnie różne poziomy świadomości))

[karra-mia]

znaczy się, że na pierwsze dziecko nie byłas przygotowana, na to
jesteś? I co teraz z tym faktem? Drugie będziesz bardziej kochać?

Ja zaszłam w ciążę w wieku 24 lat i tez mnie trochę ciąża dziwiła,
denerwowała, moje ciało nie takie, ale to nie miało nic wspólnego z
gotowością do macierzyństwa.

[shellerka]

tak karra-mia i to pierwsze postanowiłam oddać do adopcji.

w kwestii kochania, to na razie kocham mojego synka, a to co czuję do dziecka
nienarodzonego trudno mi nazwać.

gdybym miała wybierać między zdrowiem urodzonego, a tego nienarodzonego,
wybrałabym to urodzone.

trochę OT

[nihiru]

O co chodzi z tym wyglądaniem "seksi"?

Jakaś obsesja czy co, że każda kobieta, w każdym wieku i sytuacji musi być
seksowna, bo inaczej to grób i mogiła?

To już drugi wątek, jaki w ostatnim czasie przeczytałam, o "problemie" bycia
seksowną w ciąży.

Być może dlatego nie rozumiem tych dywagacji, bo sama nigdy (w ciąży czy bez
ciąży) nie miałam potrzeby żeby wyglądać seksownie. Owszem: ładnie, elegancko,
pociągająco itd, ale nie seksownie.

[shellerka]

ja tam w żadnej ciąży seksi się nie czułam, mimo wielkich cycków
tyle, że w poprzedniej nad tym ubolewałam, a w tej to zaakceptowałam.
jak tak dzisiaj sobie wspominam, to nawet styl ubierania i podkreślania ciąży mi
się diametralnie zmienił. Z niemalże wulgarnego podkreślania kształtów, do
podkreślania swojej kobiecości (nie seksualności)

[mamongabrysi]

a jak wygląda wulgarne podkreślanie kształtów w ciąży?

[shellerka]

wielkie dekolty, bardzo krótkie mini, bardzo obcisłe fasony, epatowanie
seksualnością? tak wg mnie...

[wieczna-gosia]

eee, to ja tak nawet bez ciazy nie mialam i nie mam

schellerka-przeczytaj co napisalas!

[lilka69]

(...wulgarnego podkreslania ksztaltow...) opis twojego stylu ubierania sie?
dodaj , ze masz czarne lub platynowe wlosy i dluuugie tipsy. bede miala jasnosc
odnosnie twojej osoby.

ktos juz napisal- wyglad elegancki, mily dla oka, zadbany. mysle, ze epatownie
biustem i pupa to istny cud! dla robotnikow budowlanych. co innego we wlasnym
domu dla meza/partera. mysle, ze tu jest dowolnosc ubioru.

lilka69

[lila1974]

Kobito czytaj co jest napisane a nie nadinterpretujesz.

[shellerka]

tak.. opisałam po części swój dawny sposób ubierania. D.A.W.N.Y.
wątek jest o przemianie...
poza tym dla każdego poziom wulgarności jest gdzie indziej - u ciebie przy
tipsach i czarnych włosach.. być może uznałabyś mój styl, za subtelny

[lilka69]

u mnie poziom wulgarnosci jest juz przy bluzce z dlugim rekawem ale wylewajacych
sie piersiach z dekoltu tejze bluzki. trafilam-to twoj styl?

[przeciwcialo]

Moim zdaniem nie wiek zadziałał ale fakt że to druga a nie pierwsza
ciąża.
Równie dobrze tę sama burze mogłaś przejść w wieku 30 lat tylko
dlatego że to pierwsza ciąż itd

iii tam :)

[lacitadelle]

ja zaszłam jak miałam 25, świetnie się czułam w ciąży fizycznie i psychicznie,
zmian fizycznych wpatrywałam z niecierpliwością i bardzo mi się one podobały,
brzuch był śliczny, m.in. dlatego, że pokazywał, że tam w środku jest dziecko.
Wprawdzie do końca nie urósł zbytnio i czasem, jak widzę kobiety z takim
ogromnym brzuchem, to im jakoś tak pozytywnie zazdroszczę.

Seksi też się czułam (ale zawsze uważałam, że to raczej stan umysłu , nawet
bardzo i korzystaliśmy z tego z mężem nad wyraz często i intensywnie.

Za to urodzenie dziecka było dla mnie prawdziwym szokiem, cały czas się
zastanawiam, czy ja dojrzałam do tego macierzyństwa czy nie Wg. wielu pań z
forum - nie, szczęśliwie mój syn (14 mies.) jakoś się tym zdaje nie przejmować
Zawsze byłam na 100% pewna, że chcę mieć przynajmniej dwójkę, zaraz po
urodzeniu to przeświadczenie też we mnie było i dostarczało prawdziwych tortur
umysłowych (będę musiała przechodzić przez to jeszcze raz!), a od jakiś 2 mies.
zaczynam się zastanawiać, że to jedynactwo to jednak nie jest nic złego...

Podsumowując: mój przykład pokazuje, że reakcja na ciążowy organizm nie za wiele
ma wspólnego z gotowością do macierzyństwa.

a ja myślę

[liwilla1]

że to nie kwestia wieku, ile doświadczenia. za pierwszym razem jest to skok w
nieznane. za drugim juz jednak wiadomo mniej wiecej, ze diabel nie taki straszny.
ja w pierwszej ciazy tez bylam smarkula (24 lata), koncentrowalam sie na sobie.
w drugiej (w zeszlym roku - 26/27 lat) juz wiecej na dziecku i jakos bardziej
emocjonalnie ja przezylam (w pierwszej wiekszosc emocjo przycmil paniczny strach
przed porodem).
marzy mi sie trzeci maluch (jale ale juz bede kilka lat po 30tce), chcialabym
chociaz raz przezyc swiadomą, zaplanowaną ciązę

[moofka]

mam bardzo podobne odczucia
w pierwsza ciaze zaszlam majac lat 25, w druga w wieku 30
zdecydowanie wtedy nie bylam jeszcze gotowa
poradzilam sobie rzecz jasna, ale bylo to okupione duzym stresem, niepewnoscia,
wydawalo mi sie, ze siedzac w domu z dzieckiem trace czas, szanse itd
bo przeciez wszystko co ciekawe dzieje sie poza domem i z dala od pieluch
teraz i ciaza cieszylam sie bardziej (chociaz zdecydowanie wole siebie solo) i
dla dzieci mialam wiecej cierpliwosci, czuje sie na swoim miejscu pchajac
wzeczek po parku
i ciesze sie kazdym dniem spedzonym z dzieckiem, bo widze jak strasznie szybko
mija

[szyszunia11]

ja ma pierwsze dziecko dopiero, planowane i chciane, urodziłam w wieku 27 lat, ale mam nadzieję, że przy nastepnym dziecku będę już bardziej dojrzała do macierzyństwa

[shellerka]

moofka, no właśnie - ja w tamtej ciąży pracowałam do praktycznie końca i z całej
siły chciałam pokazać swiatu, ze ciąża w żaden sposób nie zmieni mojego życia.
Dziecko też nie! Niecałe 4 miesiące po porodzie już na pełnych obrotach w pracy,
na macierzyńskim też pracowałam w domu.

Teraz - zupełnie inne podejście. Nikomu niczego nie udowadniam. Delektuję się
macierzyństwem

[franczii]

ja mialam problem z samoakceptacja ale nie w ciazy bo w ciazy akurat czulam si
atrakcyjnie pomimo obfitosci ksztaltow chyba hormony tak na mnie dzialaly ale po
ciazy nie moglam sie pogodzic z tym, ze tak opornie cofaly sie moim przypadku
slady urodzenia dziecka. Cuda wianki wyprawialam, z 10 dni po porodzie
wskoczylam na step, 6 weidera, kregoslup mi siadl a do pelnej formy wrocilam
dopiero po roku, bylo to dla mnie bardzo deprymujace. Po drugiej ciazy
podeszlam do tego o wiele spokojniej i ze swiadomoscia, ze tak to moze wygladac
i nie koncentrowalam sie tak na swoim ciele bo juz wiedzialam, ze rzucanie sie
jak ryba w sieci nie ma sensu i w niczym nie pomoze i rzeczywiscie lepiej na tym
wyszlam, ale wrecz mniej czasu zajelo mi dochodzenie do formy. Uwazam, ze to nie
chodzi o gotowosc na macierzynstwo i dojrzalosc tylko o doswiadczenie i wiedze
na temat tego, z czym trzeba sie zmierzyc.

[franczii]

dodm, ze oboje dzieci planowane i upragnione
nie widze tez nic zlego w tym, ze kobieta chce czuc sie atrakcyjnie, lubi
podkreslac swoje fizyczne walory

[azile.oli]

Urodziłam pierwsze dziecko w wieku 23 lat, było chciane i planowane.
Nie koncentrowałam się na wyglądzie zewnętrznym, bo pierwsze 3
miesiace przeleżałam w szpitalu. Potem było w porządku, ale brzuch
miałam tak monstrualnych rozmiarów, że problemem było ubrać się
jakoś sensownie. Od początku koncentrowałam się na dziecku, bo było
ono moim celem, a ciąża do tego celu prowadziła. Drugie dziecko
urodziłam po roku, tym razwem nie miałam problemów, ale też dziecko
było najważniejsze, a brzuch jeszcze większy. Nie rozmyślałam o tym,
że robią mi się rozstępy, że skóra na brzuchu rozciągnęła się ponad
miarę i nie wiadomo, jak sobie z tym poradzę. Takie problemy dla
mnie w ciąży nie istniały,no bo tak naprawdę jaki mogłam mieć wpływ
na to, że urodziłam dwójkę dzieci, każde ponad 5kg, a sama jestem
niska i drobna, więc wyglądałam w ciąży nieco dziwnie z monstrualnym
brzuchem.
Przypuszczam, że w każdej kolejnej ciąży też bym raczej myślała o
dziecku, a nie o wyglądzie, natomiast wcale nie twierdzę, że np po
30-tce byłabym bardziej spokojną i świadomą mamą. Myślę raczej, że
im później, tym mniej byłabym gotowa na kolejne dziecko. Więc
niekoniecznie jest tak, że wiek ma coś wspólnego z tym, jak się
przeżywa ciążę. Znam postrzelone 30-latki w pierwszej ciąży i w
pełni świadome 18-latki. To są sprawy bardzo indywidualne.

[fra_mauro]

shellerko, pozostaje tylko cieszyc sie razem z Toba, iz dostrzegasz
u siebie pozytywne zmiany, lepiej i dojrzalej radzisz sobie z
emocjami... pozdrawiam,zycze wielu sil i zdrowia

[shellerka]

dzięki

[atra1]

to chyba magia drugiego dziecka Pierwsza ciąża maksymalnie wyczekana, a jak zobaczyłam test to poczułam przerażenie i zero prywiązania emocjonalnego. Pierwsze ruchy - jak pasożyt, fuj, a ja jak inkubator. Z czasem mi przeszło, ale w ciązy psychicznie czułam się do bani. Druga ciąza - decyzja dość żywiołowa, bo przyspieszyliśmy o pół roku, udało się już po miesiącu starań i od początku wiedziałam jak czekac na to dziecko, z radością wyczekiwałam ruchów, pierwsze dziecko nauczyło mnie tej radości, bo przez pierwszego syna wiedziałąm czego mniej więcej oczekiwać.

[emilly4]

Dokladnie. W drugiej ciazy wiemy czego mniej wiecej mozemy sie
spodziewac. Wiemy jak zachowuje sie nasze cialo, nasz partner,
jakiego lekarza wybrac, szpital itp...
Ja bedac w ciazy mialam 21 lat i tez troche inne priorytety na
zycie. Bylam pewna siebie i wiedzialam, ze sobie poradze-skoro
milion innych rodzin daje rade, to dlaczego nie ja?
Zawiodlam sie jednak, ale nie na sobie, czy lekarzu..bardziej na
moim partnerze, ktory pomimo tego, ze jest ode mnie starszy o kilka
lat nie byl na to zupelnie przygotowany. Wiec wiekszosc ciazy
chociaz czulam sie, swietnie, biegalam do pracy, bylam smutna, zla,
balam sie co z tego bedzie.
Wszystkim moim kolezankom, przyjaciolkom odradzam przypadkowego
zachodzenia w ciaze (Bo sobie poradza!). W 100% jestem za swiadomym
planowaniem macierzynstwa razem z partnerem, duzo rozmow! Najlepiej
jesli juz mamy swoje miejsce na ziemi, prace, zajecia, hobby, jakas
pomoc od rodziny by czasami moc wyjsc z domu. Ja mieszkajac daleko
od domu nie mam takiego luksusu, jestem zdana na siebie i na mojego
TZ..a ciezko to czasami wychodzi...
I chociaz chcialabym, aby moja corka miala rodzenstwo, jak na razie
nie zdecydowalabym sie jeszcze na druga ciaze.

[deodyma]

jesli o mnie chodzi, zaszlam w ciaze w wieku 32 lat i do fdzis
pamietam, jak bardzo sie cieszylam, gdy na tescie zobaczylam dwie
krechy
gdybym teraz zaszla w ciaze ponownie, nie wiem, czy bym cieszyla sie
tak, jak wtedy, przed dwoma laty...
wiec u mnie chyba jest odwrotnie

[zuzanna56]

Byłam w ciąży dokładnie w takim samym wieku jak autorka wątku - 26 i
30 lat. Jedno i drugie planowane, nie widzę jakis specjalnych różnic
w moim podejściu do zmieniającego się ciała czy ciąży.

[falka32]

Ja myślę, że po pierwsze, tak jak dziewczyny pisały, druga ciąża bywa zazwyczaj
mniej abstrakcyjna od drugiej , a poza tym sporo kobiet, które były wcześniej
bardzo spięte na swoim punkcie, po doświadczeniu ciąży i porodu nabywa pewien
rodzaj akceptacji i lepszego kontaktu ze swoim ciałem, to procentuje mniejszym
ciśnieniem na spełnianie popkulturowych wyśrubowanych standardów "bycia seksi".

[falka32]

I jeszcze dodam, że odczucia na temat ciąży nijak się mają do gotowości do bycia
matką. Prędzej mają się do stopnia akceptacji swojej dorosłej kobiecości.