Festiwal Radości

[3miastoorg]

Czy plany premiera Tuska dotyczące ograniczenia praw pracowniczych i praw
związków zawodowych to część tego happeningu? Pytam poważnie, bo troszkę
ciekawe wydaje mi się podobieństwo w tym, jaki stosunek do związków zawodowych
mieli komuniści, ze stosunkiem do tychże neoliberałów. I komuniści i
wolnorynkowcy nienawidzą związków zawodowych - należy zastanowić się dlaczego.

Zapytaj się przewodniczącego związków zawodowych w

[Gość: asa]

Zapytaj się przewodniczącego związków zawodowych w swoim miejscu pracy ile zarabia.

[3miastoorg]

nie odwracaj kota ogonem - związki zawodowe to nie są przewodniczący, ale masy
pracownicze. Bardzo sprytne posunięcie socjotechniczne - uwalić związki zawodowe
wmawiając publice, że walczy się z liderami. Specjaliści PO od PR, są mistrzami
manipulacji.

Platforma Obywatelska ro relikt PRL

[Gość: kosmo z bagien]

Dzisiaj w Gazecie Wyborczej niemal seria tryumfalnych artykułów po tym jak
związkowcy z KGHM-u zapowiedzieli, że nie będą na razie przeprowadzali strajku
generalnego w firmie, który chcieli zorganizować z powodu planów prywatyzacji
miedziowego giganta.

Porażka związkowców KGHM
(gospodarka.gazeta.pl/Gielda/1,85951,6922874,Porazka_zwiazkowcow_KGHM.html)–
głosi nagłówek artykułu czołowego wrocławskiego “specjalisty” od rozpracowywania
propagandowego tematu KGHM Michała Kokota. Dziennikarz Trybuny Lud Gazety
Wyborczej grzmi w leadzie: Strajk ostrzegawczy kosztował KGHM 30 mln zł. Nie
ukrywa też radości z faktu, że władze firmy oddały sprawę do prokuratury. Kokot
znakomicie spełniłby się w każdym systemie – a już zwłaszcza w PRL, gdzie na
związkowców notorycznie nasyłano prokuraturę. Gdzieś mimochodem (oczywiście ani
słowa o tym w leadzie) pojawia się wypowiedź Przemysława Pogłódka, eksperta
prawa pracy, który wyjaśnia:

- Związkowcy mają prawo protestować w przypadku, gdy ważą się losy
pracowników co do warunków pracy i płacy. Można założyć, że w przypadku
prywatyzacji te warunki mogą się zasadniczo zmienić - mówi Pogłódek. Według
niego procedury zostały przez związkowców dochowane. - Wysyłając pismo z prośbą
o rozmowy do premiera i ministra skarbu, zrobili krok do rokowań. Gdy nie
dostali odpowiedzi, mogli wprowadzić strajk ostrzegawczy - mówi Pogłódek.
Zastrzega jednak, że problem by się pojawił, gdyby związkowcy zamierzali
wprowadzić od razu strajk generalny. Bo najpierw musieliby przeprowadzić
referendum wśród załogi.

Ponoć, jak pisze Kokot, “koncern konsultował się z czterema niezależnymi
kancelariami prawnymi” w sprawie rzekomej nielegalności strajku ostrzegawczego.
Jakie to kancelarie i ile na nie zarząd wydał z kasy KGHM – tego nie wiadomo,
nikt o to ich nie pyta. Wszak wiadomo, że zarząd może szastać pieniędzmi na lewo
i prawo, jak chce, natomiast związkowcom wypomina się każdy grosz.

Drugi artykuł (wyborcza.pl/1,75478,6922809,Juz_PO_zwiazkach_.html) wali
już konkretnie w ruch związkowy jako taki.

Gazeta dowiedziała się, że PO przygotowuje nowelizację ustawy o związkach
zawodowych. To ma być pierwszy krok do ograniczenia praw związkowych. - Chcemy
podnieść próg reprezentatywności dla związków zawodowych - mówi nam szef klubu
PO Zbigniew Chlebowski. Gdy podniesiemy próg reprezentatywności do 25-33 proc.,
będziemy mieć w firmie trzy-cztery związki - mówi Chlebowski. - Z jednej strony
ograniczamy liczbę związków, a z drugiej ułatwiamy negocjacje pracodawców z
pracownikami - dodaje.

Biurokratów z trzech związków łatwiej jest przekupić, to oczywiste. Dlatego też
szefostwo największych central związkowych już się cieszy:

- Trzeba zmienić przepisy, bo w Polsce jest kilkanaście tysięcy
zarejestrowanych związków. Dogadanie się w konkretnej sprawie jest praktycznie
niemożliwe - mówi "Gazecie" szef OPZZ Jan Guz.

Wiadomo wszak, że chodzi przede wszystkim o “dogadanie się”, najlepiej za
plecami i kosztem pracowników, którzy będą musieli należeć do jedynego słusznego
związku, bo innych nie będzie. Mam propozycję – za PRL też była jedynie słuszna
centrala: CRZZ, może by tak PO wróciła do tego światłego mechanizmu, pochopnie
zarzuconego. Jak znalazł przydałby się we współczesnej dyktaturze
kapitalistycznej. W chińskim kapitalizmie sprawdza się świetnie. Taka centrala
nie sprawia problemów kierownictwu firm i państwa, nawet nie trzeba się
dogadywać, sama wie co jest słuszne, a co nie i jaka jest wola kierownictwa –
czyta wręcz mu w myślach.

Jest jednak we wspomnianym artykule jawna sprzeczność w rozumowaniu. Druga jego
część skupia się na pomstowaniu na “patologie” central związkowych – wysokie
zarobki, biurokratyzację itd. A przecież to małe związki – które zostaną
pozbawione możliwości działania po wprowadzeniu powyższej ustawy – są znacznie
mniej zbiurokratyzowane, są takie które w ogóle nie mają pracowników na etatach,
siłą rzeczy nie ma w nich także rozbudowanej biurokracji. No to panie i panowie
– albo rybka albo akwarium. Dzięki ustawie zlikwidujecie małe związki i
wzmocnicie duże – co doprowadzi do jeszcze większej biurokratyzacji,
centralizacji i rozpasania bonzów związkowych (przerabialiśmy to już za PRL).
No, ale za to będzie “spokój”. Posłuszne, nieruchawe i przekupione duże związki
będą załatwiać sprawy tak, żeby było jak należy.

W artykule wspomina się o związkach amerykańskich jako wzorze do naśladowania –
a to przykład wyjątkowej patologii. Przypomniała mi się w tym kontekście pewna
historia badacza dziejów związkowych w USA. W jednym z oddziałów General Motors
zaczęło w latach 70. wrzeć, ludzie parli do strajku, wszystko jedno legalnego
czy nie. Szef miejscowego oddziału GM odwiedził lokalnego bonzę związkowego z
AFL-CIO i mówi: Słuchaj John, wiesz, ludzie słyszałem zaczynają się burzyć,
zrobią jakiś zaraz tutaj dziki strajk, cholera wie co z tego może być. Niech AFL
zawczasu wywoła krótki strajk w celu spuszczenia napięcia i przejęcia kontroli
nad tym ruchem. My coś tam dorzucimy, jakąś małą podwyżkę, żeby się ludzie
nacieszyli. Wiadomo, że jakby poszli na całość niekontrolowani, to mogliby
wywalczyć więcej, ale nam się to nie kalkuluje. No i biurokrata związkowy na
sznurku koncernu zatańczył jak mu zagrali. O takie właśnie związki chodzi
zarządom firm i państwu – mierne, bierne, ale wierne.

Gawiedzi liberalnej, fanatykom FC PO, jak widać po komentarzach na gazeta.pl, te
artykuły to miód na serce. Ciekawe jak ta nagonka ma się do liberalnych rzekomo
ideałów pluralizmu, wolności zrzeszeń, budowy tzw. społeczeństwa obywatelskiego
itd. W takich przypadkach widać, że liberalizm najmniej ma wspólnego z
postulowaną wolnością. Najzwyczajniej na świecie jest aktorem w ramach konfliktu
klasowego w którym liberalna prasa trzyma stronę silniejszego – sprawiając
fałszywe wrażenie, że tym silniejszym są związki zawodowe, co jest idiotyzmem,
wystarczy spojrzeć na poziom uzwiązkowienia w Polsce, który spadł do poziomu
najniższego w Europie i jednego z najniższych na świecie. Siła związków nie ma
żadnego przełożenia w twardych danych i istnieje wyłącznie w głowach
niedoinformowanych (albo raczej informowanych z jedynego słusznego źródła)
dziennikarzy.

Ale czy można było się spodziewać innego wyniku tzw. transformacji ustrojowej?
Związki były dobre do czasu gdy walczyły “z komuną”, jak już robią to co do nich
należy, czyli walczą o prawa pracownicze – to się okazuje, że są “reliktem PRL”.
Tymczasem okazuje się, że więcej z PRL ma wspólnego polityka PO, niż związków
zawodowych.

Ale nie ma co rozpaczać. Historia pokazuje, że im bardziej garnek szczelnie się
przykrywką zablokuje, tym para gwałtowniej później wysadzi go w powietrze. Walka
klasowa toczyć będzie się tak czy inaczej. Nie za pomocą sprzedajnych związków,
to innymi metodami, np. sabotażu. Tego nie da się łatwo zdusić. Kiedyś ta cała
gorąca kasza z gara przywali liberałom prosto w gęby. I znowu będzie płacz w
reżimowej prasie, że “populiści”, że “anarchiści”, że “warchoły”.

Cóż, za te słodkie chwile tryumfu przyjdzie kiedyś rachunek zapłacić…

[Gość: kosmo z bagien]

zapomniałem podać źródło artykułu:
cia.bzzz.net/wyborcza_tryumfuje_juz_po_zwiazkach_zawodowych