odeszłam od męża

[jadeit]

Odeszłam przedwczoraj w nocy o tzeciej nad ranem z dziećmi z dwoma walizkami.
Nie wytrzymałam. Tułam sie po znajomych rodzinie. Nie mam pracy, nie mam
gdzie mieszkać, nie wiem co zrobić. Nie moge wrócić, nie moge.

[amfenix]

Ja nie wiem czy to był najrozsądniejszy krok ...Rozumiem,że nie mogłaś
wytrzymać ale nie wyobrażam sobie jak ci teraz można pomóc?
Masz jakiś plan?
Zgłosiłaś gdzieś pobicia?
Wystąpiłaś o alimenty?
POwiedz czy oprócz odejścia przedsięwzięłaś jakies kroki prawne??

[md0512]

Cześć !!

jadeit napisała (z innego wątka):
"Jest jeszcze coś : przemoc psychiczna i fizyczna. Od czasu do czasu "puknie"
mnie. Rzadko, ale porzadnie. Ostatnio 4 miesiace temu miałam połamane zebra. 3
tygodnie temu byam poobijana. Pewnie powinnam iść na obdukcję, ale zwyczajnie
sie boję i...wstydzę. Nigdy nie pomyślałam, ze musiałabym iśc do lekarza z
powodu człowieka, którego kocham...Chociaż dzieci nie raz były świadkami jego
popychanek i szarpania mnie."

Idź jutro na policję. Tam uzyskasz pomoc, co dalej robić w tej sytuacji. Zgłoś
pobicia w prokuraturze i załóż "ślubnemu" sprawę karną o przemoc fizyczną.
Zapamiętaj, że nie ma miejsca na wstyd, na litość i wyrozumiałość wobec męża -
teraz to już Twój wróg. Czas zacząć energicznie działać, myśleć o sobie i o
dzieciach.

[ania_rosa]

Bez obdukcji i dowodów nie ma na co liczyc. Gdyby tak nie było teoretycznie
kazdy mógłby zakładać sprawy karne o pobicia, gwałty itd. Policja nic tu nie
pomoże. Poza tym pomoc prędzej się uzyska w opdowiednich organizacjach
zajmujących sie prawami kobiet ( w tym poradnictwem prawnym), niż na policji,
która niechetnie miesza się w sprawy rodzinne, a zwłaszcza tak bardzo
nieudokumentowane.
Jadeit- nie wnikam czemu się zdecydowałaś na ten krok, zapewne sytuacja była
dramatyczna, ale to nie było rozsądne posunięcie w tym momencie. Przynajmniej
ja tak sądzę w świetle Twoich poprzednich postow. Odeszłas bez dowodów i
donikąd. Trudno będzie cokolwiek udowodnić.
pzdr
Rosa

ps. skorzystaj z tych adresów, które podałam

Może jednak...

[md0512]

Cześć !!

Może jednak jakieś dowody ma (dokumentację lekarską na temat połamanych żeber).
Istotnym dowodem mogą być zeznania dzieci (jeżeli są już trochę starsze). W
większych miastach są specjalne komórki policji zajmujące się przemocą w
rodzinie, specjalne numery tel., itd. Może przynajmniej ktoś by ją wysłuchał i
coś doradził...

[nowajulka]

Tak, tak.......wróć do niego, daj się pobić i uciekaj dopiero z dowodem w
postaci obdukcji lekarskiej......wrrrr.........sorry, ale nie mogłam się
opanować, żeby tego nie napisać.......
A tak serio to zwróć się do jakiejś organizacji..pomogą Ci..........

[elaw2]

Przede wszystkim zrób Sobie obdukcję, bez tego ani rusz! Wiem, co mówię, bo
sama doświadczałam przemocy od męża i to jeszcze całkiem niedawno. Podobnie jak
ty uciekałam, miałam jednak do kogo (mama). Kiedy urodziła się córeczka i miała
miesiąc, ślubny dostał szału i spuścił mi łomot taki, że ślady nosiłam dłuższy
czas, nie poszłam jednak wtedy na policję ani na obdukcję. Wstyd, upokorzenie i
bezradność. Ale jak tylko zasnął, to zaczęłam szukać kluczy (to była stara
zagrywka, mego byłego - zamykał drzwi i zabierał klucz, abym nie mogła wyjść),
no i znalazłam. Klucze, swoje dokumenty i kartę kredytową - swoją. I jak
poszedł do pracy, zamówiłam taksówkę bagażową i z córeczką, jej łóżeczkem,
wózkiem i całym majdanem zwiałam z domu. Wiedzałam, że mam już dość a
świadomość, że mam dziecko i muszę je chronić dodała mi sił. I bardzo, żałuję,
że nie poszłam wtedy na obdukcję, bo miałabym dowody do sądu. Teraz jestem już
po rozwodzie a moja Kaśka ma spokojny, normalny dom...
Piszę to wszystko, żebyś wiedziała, że zawsze jest wyjście. I rozumiem Cię
doskonale, rozumiem przez co przechodzisz. Wiem jak ciężko iść na policję a tam
częstują Cię frazesami w rodzaju: nie mieszamy się w sprawy rodzinne czy nie ma
wyroku sądu, odnośnie dziecka. I dochodzi jeszcze strach, co będzie kiedy
wrócisz do faceta, przeciesz on płazem nie puści takiej zniewagi. Ja miałam
oparcie w rodzinie, Ty go nie masz. Piszesz jednak o znajomych. Pamiętaj, nie
jesteś workiem do bicia i nawet mąż (on Cię kocha?) nie ma prawa Cię "pukać"!
Walcz o Siebie i dzieci. Idź na policję i powiedz co się dzieje, poszukaj
jakiejś organizacji zajmującej się przemocą w rodzinie i przede wszystkim załóż
sprawę o alimenty. Przydałoby się też spotkanie z psychologiem. Dziewczyny
podały Ci listę pomocnych organizacji. Ja też przechodziłam przez
piekło "domowego szczęścia" i trwało to siedem lat. Teraz wiem, że siedem lat
za długo...

[jadeit]

Witam
Mieszkam kątem u znajomych do jutra. Jutro muszę sie wyprowadzic, nie wiem
gdzie. Wczoraj okazało się, że mąż zablokował mi karte-nie mam na jedzenie dla
dzieci. Nie wytrzymam tego, nie wiem co robić, ni mam za co żyć. Czy ja muszę
do niego wrócić?

[dyrgosia]

Witaj.
Nie wiem w jakim mieście mieszkasz, ale najlepiej odnaleźć Ośrodek Interwencji
Kryzysowej, najczęściej przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej. Tam pracują
profesjonaliści, pomogą Ci. Na jakiś czas możesz zamieszkać w hostelu.

[agaada72]

skorzystaj z podanych wczesniej adresow,zglos sie do jakiejs instytucji,ja tak
zrobilam,wtedy latwiej jest to wszystko przetrwac,nie mozesz tulac sie z
dziecmi jedna noc tu,druga tam,rodzina w takich przypadkach,mh,woli stac z
boku.a maz ? bedzie ci utrudnial zycie jak tylko moze,trzymaj sie jakos,ale i
tak mysle,ze potrzebna ci fachowa pomoc.Jejku ,normalnie z sil opadlam jak
przeczytalam Twoj post,choc to pewnie niewielkie pocieszenie,pozdrawiam mocno

[alina66]

jadeit

czego się wstydzisz?
ze ktoś cię bije?
Nie byłam nigdy ofiarą przemocy fizycznej, ale byłam zoną alkoholika. też się
wstydziłam i pomogło mi coś takiego:
Pomyśl, jeśli widzisz na ulicy faceta bijącego kobietę, to co myślisz - że ona
się powinna wstydzić???? Na pewno nie. Myślisz, że facet to kawał ch....
i że to on powinien się wstydzić, prawda???
Ruszaj po pomoc, tak jak napisaly tutaj dziwczyny. To żadna hańba prosić o
pomoc.
nie znam Twojego faceta, ale sobie myślę- że jak wróciśz to tylko go upewni w
przekonaniu, że jest bezkarny i wszystko może....

[olkit]

> czego się wstydzisz?
> ze ktoś cię bije?

Też nie byłam ofiarą przemocy, tylko zdrady i uciekania ode mnie w alkohol,
ale wiem jaki był u mnie mechanizm wstydu:
otóż - wybrałam sobie tego faceta za męża, trochę wbrew woli/radom rodziców i
przyjaciół, a teraz on okazał się taki czy owaki. I ja mam się do tego
przyznać? Niedoczekanie, zacisnę zęby i...
Wiem, oczywiście, że to droga donikąd, ale nic nie zmienia faktu, że tak
właśnie wtedy myślałam.
Olka

[elaw2]

Jadeit! Idziesz na policję i zgłaszasz co się dzieje! Po drugie Ośrodek
Interwencji Kryzysowej, tam Tobą pokierują, powiedzą co i jak. Koniecznie złóż
też o alimenty - trochę potrwa, ale nie może być tak że jesteś bez grosza. I
jeszcze jedno, dzieci mu nie dawaj (kiedyś pisałaś o jego wspaniałomyślości w
temacie opieka), bo potem w Sądzie mogłabyś mieć problemy. Ale teraz musisz iść
na policję i do ośrodka, a może tam gdzie mieszkasz jest Unia Demokratyczna
Praw Kobiet? Działaj! I pamiętaj, nikt nie ma prawa Cię uderzyć!

[grazia31]

cześć,
nie raz uciekałam z domu o ile wcześniej nie zostałam z niego wyrzucona, tak
wiec wiem jak sie czujesz i co myślisz. mam jednak lepszą sytuację , bo mam
blisko rodzinę u krórej mogłam zawsze znależć schronienie. na szczęście piekło
skończyło sie wraz z rozwodem. teraz mam świety spokój, ciszę i komfort
psychiczny. na początku też nie chodziłam do lekarza po obdukcje i nie wzywałam
policjii bo uwazałam ze to wstyd. jednak z czasem zmieniłam zdanie i dobrze na
tym wyszłam. nazbierałam obdukcji, dzwoniłam po policję, straż miejską,
pomagali mi sąsiedzi. potem złożyłam sprawe do prokuratury o znęcanie fizyczne
i psychiczne. było to w marcu ubiegłego roku. juz w kwietniu byłam wzywana na
przesłuchania na policję, on zresztą też, i sąsiedzi, i rodzina... policja
odnosiła sie do mnie z szacunkiem i zrozumieniem. byli to ludzie sympatyczni i
delikatni... nie tacy jak ci którzy przyjeżdżali na interwencję i mieli
wszystko głęboko "gdzieś". mój, wtedy jeszcze, mąż nie wykazywał skruchy i
starchu aż do czasu gdy został poproszony o odciski palców do kartoteki i
usłyszał o terminie zrobienia zdjęć. wtedy dopiero skruszał. w zamian za
wycofanie sprawy w prokuraturze wyprowadził sie, wymaldował, zabrał swoje
rzeczy i wyniósł sie do swojej matki. na rozwodzie nie robił problemów. cały
ten bałagan trwał rok. ale warto było. teraz jestem spokojna o dziecko i
siebie. szkoda tylko ze czekałm aż 5 lat zeby dojrzeć do tej decyzji.
dlatego dziewczyno rób coś żeby wyjść z tego cało i nie daj się. w końcu
przecież zło nie może być górą.
pozdrawiam

[ania_rosa]

Odnosnie tego, co powinnaś teraz zrobić: juz odeszłaś, pytanie co dalej.
Wyjścia są dwa, możesz wrócić, możesz nie wracać. Każde w tych wyjśc implikuje
co innego. Jesli nie wrócisz- przed Tobą trudna droga szukania pomocy
(mieszkanie, praca, pieniądze na utrzymanie). Jesli nie masz pomocnej rodziny/
przyjaciół będziesz zmuszona skorzystać z jakiejś formy pomocy społecznej typu
dom samotnej matki. Potem sprawa o alimenty i rozwód. To wszystko będzie trwać.
W międzyczasie szukanie pracy, a przeciez nie masz doświadczenia, więc nie
będzie to proste. Nie piszę tego po to, by Cię zniechęcać, ale po to, aby Ci
pokazać, że kierowanie się nawet najbardziej usprawiedliwionymi emocjami może
być zawodne. W poście z innego wątku napisałam Ci o stworzeniu precyzyjnego,
chłodnego planu działania i jak najdłuższym pozostaniu przy mężu. Stworzeniu
sobie tyłów w postaci odkładania pieniędzy na ukryte konto, nawiązaniu
współpracy z organizacjami kobiecymi, rozpoczęcie doszkalania, znalezienie
żłobka/przedszkola/szkoły dla dziecka itd. Sprawa o rozwód z orzekaniem o winie
byłaby prostsza, gdybyś mogła sie wykazac choćby jedną interwencją policji,
która została odnotowana. O obdukcjach nawet nie wspominam. Dalej: pisalam też
o terapii rodzinnej, któa umożliwiłaby Ci zaangażowanie i wciągnięcie do sprawy
osoby trzeciej (tj. terapeuty/tki), a tym samym zapewniła opinię psychologiczną
odnośnie Twojej sytuacji w małżeństwie i stanowiła bardzo istotny dowód.
Jesli więc istnieje jakaś szansa Twojego powrotu do męża tzn. nie obawiasz się,
że mógłby zareagowac przemocą- doradzałabym wrócić. Wrocić i spokojnie
przygotowywać sobie grunt do dalszych działań. Jednocześnie skontaktować się
z "niebieską linią" choćby, aby miec potwierdzony dowód obecnego odejścia i
uzyskać patronat. Każde zgłoszenie na policję, do ośrodków interwencji, na
niebieską linię, jest/może zostać odnotowane. Szukaj jak największej ilości
możliwości takich potwierdzeń, aby potem można było odtworzyć Twoje działania i
przedstawić je w sądzie. "Na gębę" nie da się w takich sprawach załatwić
niczego: choćbys opowiadała o połamanych żebrach, jeśli nie masz na to
podkładki w postaci obdukcji, czy nawet badania lekarskiego z izby przyjęć- nic
nie zyskasz. Załóż sobie więc, że od tej pory maksymalna liczba organów ma
wiedziec o Twojej sytuacji i posunięciach.
Czas w tej sytuacji jest Twoim sprzymierzeńcem. Nie kieruj się emocjami, tylko
wykalkulowanym mysleniem. Pamiętaj, że od twoich obecnych posunięć zależą
najbliższe lata. Zabezpiecz się jakoś. I- jeśli to możliwe- wróć do męża.

pozdrawiam
Rosa

[jadeit]

Byłam już w centrum kryzysowym jestem po rozmowie z psychologiem, dziś mam
drugie spotkanie. Co to jest ta niebieska linia? I czy moge np. iśc na policję
wogóle powiedzieć co jest grane i prosic o radę? A jeśli tak to gdzie, o kogo
pytac?

[grazia31]

jeżeli nie masz obdukcji ani niczego czym mogłabyś udowonić że mąż robi to co
robi to nawet nie idź tam. do nie bieskij linii możesz zadzwonić po poradę. a
podczas interwencji policji mozesz poprosić o wypełnienie niebieskiej karty.
a tu masz adres: [e-mail]
i stronę www.niebieskalinia.pl

[jadeit]

Obdukcji nie mam. Przede wszsytkim jest przemoc psychiczna.Byłam w centrum
kryzysowym.Opowiedziałam o naszych "rozmowach". Były pobicia,
ale najczęsciej są to wyzwiska, straszenie, szyderstwa, kpina, obojetność,
wpedzanie w poczucie winy, wpędzanie w kompleksy na temat mojej kobiecości, np.
że jego kolezanka z którą się spotykał jest lepszą kochanka, z większym
temperamentem niz ja,a ja powinnam sie leczyć, wmawianie mi choroby
psychicznej, straszenie odebraniem dzieci, mówienie ze dom, który wybudowaliśmy
jest jego, ja nie mam do niego prawa, wogóle nie mam zadnych praw, bo nie
pracuję itd. Dużo by wymieniać. Przed odejsciem od niego wylał na mnie cały
kubeł potwornie brudnej wody, przy dzieciach. Stałam tak w tym brudzie, mokra
upokorzona, i nie wierzyłam. Córka stanęła w mojej obronie i usłyszała, ze jest
dla niego niczym i niech sie wynosi razem z matką(ma 12 lat), synek mnie otulał
ręcznikiem(6 lat). Pani w centrum kryzysowym powiedziała, ze to wszystko też
jest PRZEMOCĄ PSYCHICZNĄi na drugi raz jesli mnie obleje mam dzwonić na policję
bez skrupułów. Świadkami tego wszystkiego sa dzieci, przed obcymi jest
czarujący i miły. Nie wiem jak mam to udowodnic, ale mam prawo dzwonić tyle
wiem.Dlatego pytałam czy na policji jest ktoś kto mógłby mi poradzic co ja w
takiej sytuacji mam robić.

OGÓLNOPOLSKIE POGOTOWIE DLA OFIAR PRZEMOCY

[kanga_i_roo]

ZADZWOŃ: OGÓLNOPOLSKIE POGOTOWIE DLA OFIAR PRZEMOCY W RODZINIE "NIEBIESKA LINIA"
0-801-1200-02 - płatny pierwszy impuls - telefon czynny: pn-sob: 10:00-22:00;
nd i święta: 10:00-16:00
(0-22) 666 00 60 - połączenie płatne - telefon czynny: pn-pt: 10:00-22:00

www.niebieskalinia.pl/dorosli.html

[elaw2]

Myślę, że możesz pójść na policję i powiedzieć co się dzieje. Złożyć skargę na
zachowanie męża. Zostanie ślad a poza tym mogą go postraszyć i może się
opamięta...Przynajmniej na chwilkę...Założą Ci też niebieską kartę. To co on
robi jest karalne. Dobrze, że zaczęłaś działać. Jak czytałam Twój ostatni post,
chciało mi się płakać...Bardzo Ci współczuję. Możesz jednak przerwać ten
zaklęty krąg przemocy. A jego groźby, że nic nie jest Twoje, może między bajki
włożyć. Dzieci też Ci nie zabierze. Jestem z Tobą.Ela

[ania_rosa]

Skoro poszlaś do psychologa i zaczęłaś szukac kontaktu przez Niebieską Linię-
robisz bardzo dobrze. Zanim zaczniesz podejmowac kolejne kroki, poszukaj
dojścia do prawnika (przez organizacjie kobiece- tam porady sa bezpłatne).
Najlepiej byłoby wysondowac prawnika odnośnie Twojej sytuacji finasnowo-
mieszkaniowej. Dowiedz się, co mogłoby Ci przysługiwać już teraz, a o co trzeba
będzie walczyc i jak. Jednym słowem: zbierz maksium informacji i zdecyduj, czy
wracać czy szukać czasowego pobytu w jakimś domu samotnej matki.
Wszystko się stopniowo poukłada, zobaczysz.
A przy okazji: jak wyglada sprawa z Jego rodziną? Byłoby mozliwe jakieś
wsparcie, pomoc czy choćby powołanie ich na świadków?
Rosa

[grazia31]

jeżeli możesz to kup dyktafon i nagrywaj rozmowy i sytuacje. policjant doradził
mi taki rozwiązanie, to jest dozwolone. mój mąż tez nagrywał kłótnie ale jak
sie okazało to było przeciwko niemu. znęcanie psychiczne to śliska sprawa, ale
jest gorsze od bicia. zacznij chodzić do psychologa i załatw zaświadczenie ze
jesteś zdrowa psychicznie. to moze przydać sie przed policją, gdy będzie
wmawiał im że jesteś psychiczna. ja miałam podobny przypadek.

[mikmar.pl]

Witam .To bardzo przykre co przeczytałam o twoich przejściach,bardzo dobrze że
odeszłaś pierwszy krok chyba najtrudniejszy za tobą i jeszcze wiele przed
tobą .Nie wracaj do niego chociby ci niewiem co obiecał, i co mówili inni,że
trzeba dać mu szanse,że się zmieni to nie prawda ja wracałam trzy razy i to był
największy błąd.Bo co ludzie powiedzą ,są przecież dzieci bzdura poradzisz
sobie mały krokami przejdziesz przez to .Walcz o to co należy się tobie i
dzieciom.Trzymam bardzo mocno kciuki.

[jadeit]

Witam
Mieszkam od dzis w centrum kryzysowym, mam pokój na tydzień. Wczoraj
rozmawiałam z mężem, o ile to była rozmowa. Z jednej strony mówi, ze mnie
kocha, ze powinnam wrócić bo to jest nasz dom, bo jestesmy rodzina itp. a za
chwilę straszy mnie ze odbierze mi dzieci, bo jestem psychiczna bo leczyłam
depresję, miał prawo zablokować mi kartę, bo pieniądze są jego-on je zarabia, a
ja od niego odeszłam(konto jest wspólne jestem współwłaścicielem konta). Znów
były drwiny, szyderstwa, złośliwości, jak powiedziałam cos co sie mu nie
spodobało to zakażdym razem kazał mi wy....ć(rozmawialismy u nas w domu i to
był chyba błąd). o niczego nie doszlismy. Ja tylko wiem, ze boję sie go, nie
umiem walczyc z jego słowami, czuję sie poniżona. Wczoraj mnie wystraszył tym
co mówił, nie spałam w nocy, araz ide na rozmowe z prawnikiem, ale...gdy go nie
ma jest mi jakoś lzej, łatwiej i nie przezywam strachu, lęków, jest mi lepiej
jak go nie widze, tylko chyba wciąz boję sie jeszcze do tego przyznać i uczynić
ostateczny krok-od niego a nie do niego.
Pokój-okropna nora, ale czuj sie bardziej u siebie niz we "własnym" domu.

pozdrawiam i dziekuje za wsparcie i rady, kochane jesteście, a ja się bałam, ze
jestem sama, ze to ja jestem winna, ze źle zrobiłam, ze ludzie bedą mnie
potepiać. On mizreszta powieział czy ja się zastanowiłam, co rodzice, rodzina i
znajomi powiedzą na to co JA! zrobiłam.

[chalsia]

Nie ma najmniejszego znaczenia co rodzice, rodzina a już zwłaszcza znajomi
powiedzą )))))
Zawsze możesz im przedstawić swoją wersję wydarzeń, a co oni sobie pomyślą to
ich sprawa.
Nie licz też na nich za bardzo - właśnie w takiej sytuacji okaże się, kto jest
i będzie prawdziwym przyjacielem.
Trzymam kciuki za dalsze działania i cieszę się, że "z kopyta" wzięłaś swoje
sprawy we własne ręce.

Chalsia

[elaw2]

Jadeit! Cieszę się, że zaczęłaś mówić NIE. Ja też odeszłam i też miałam czas
lęków, strachów co powiedzą ludzie i jak dam sobie radę. Zostawiłam fajne
mieszkanko i dużo "niematerialnych rzeczy" ale zyskałam z córeczką spokój. Nie
boję się wracać do domu, mówię, że jestem rozwódką (ja z rodziny katolickiej na
wskroś i z tradycjami, że rozwodów nie ma). Teraz wszystko wydaje Ci się
straszne, ale powoli, powoli będzie się normować. U mnie to normowanie trwa już
drugi rok. Życzę dużo siły. A wiem, że masz ją w Sobie. Ela