niech ktoś zatrzyma to życie...ja wysiadam:((

[screen]

Tak... dzisiaj mam już tak dosyć. deprecha na całego. Ktoś powie, ze jak ktos
mówi, że ma depresję to się użala ale tak naprawdę chowam ją przed światem
jak tylko potrafię a potem płaczę do 4-tej nad ranem,obmyslam plan jak
uratować swoje życie albo... je skończyć, śpię 2 godzinki, robię mega makijaż
i pędzę do pracy. I nie uwierzycie mi jak bardzo nie chce mi się wracać do
domu. Nawet mimo to, że w nim czeka wszystko co mam-MÓJ SYN wszystko mi się
wali na głowę( Macie tak czasami????

[maminekb]

Kochana - spokojnie.
Ja tak miałam dłuuugo po rozstaniu. Pamiętam jak kiedyś o 3 nad ranem nie
mogłam tego wytrzymać , pomyślłam o boże on jest z nią, myslałam ze oszaleję
wybiegłam z domu w koszuli nocnej, kurtce i butach, śnieg do pasa i - 10 a ja
plątałam się po parku wróciłam nieprzytomna, usiadłam w wannie i wyłam jak
pies. Byłam w 2 miesiącu ciaży ... Koszmar. Długo jeszcze bolało. Teraz jak Go
słucham to sobię myśle - matko to dla niego chciałam podciąć żyły?????? Wierzyć
sie nie chce.
Wiem że dziecko nie zawsze jest w stanie uratować nas od rozpaczy. Ja nadal
szukam nowych wyzwań, wciąż coś zmieniam - pracę samochody dużo zwiedzam no i
Dziecko moje ukochane ale czasem też nic mi się nie chce. Chociaz powiem Ci
szczerze - coraz częściej myślę o sobie jako o osobie szczęśliwej. Jestem sama
ale jest mi dobrze mamy fantastyczne życie. Nie potrafię pokochać mężczyzny,
czasem mam jakieś romanse przelotne. Jestem wypalona, tamto uczucie mnie
uniosło do nieba i wtrąciło do nicości.
Screen - Nie poddaj się rozpaczy, mimo wszystko życie ma sens. To tylko kwestia
czasu.

[sm30]

Jakbym o sobie czytała - 1sza i 2ga część wypowiedzi. Ale najpiękniejsze jest
zdanie, że myślisz o sobie jak o osobie szczęśliwej. Ja też staram się nie
czekać na szczęście tylko zauważać je w chwili obecnej - nawet to, że mój
maluch słodko sobie teraz śpi, ja mam czas poczytać forum a kołomnie stoi
filiżanka gorącej czekolady, mniamm....

[screen]

To nie tak maminekb... Mój nie odszedl do innej. to ja pierwsza odeszłam, bo
nie wytrzymałam terroru psychicznego. Wtedy mi obiecal, że mnie zniszczy.
Powoli(2 lata) udaje mi się odpierać jego ataki ale wciąż przychodzi coś
nowego, coś co mnie dobija. Dostałam rozwód, teraz przyszło mi radzic sobie z
niespłacanym kredytem mieszkaniowym.Juz mam na karku egzekucje komorniczą
Tylko jak ze mnie ściągną to z czego ja zapłacę za wynajmowane mieszkanie i
utrzymam siebie i dziecko. Alimenty widzialam jeden raz na dwa lata, więc jak
widzisz, troche trudniej mi finansowo i nie moge sobie pozwolić na odreagowania
nie tylko podróżą i samochodem ale nawet nowym kosmetykiem czy ciuchem. A to.,
że on z kimś sie związal zaraz po moim odejściu w ogóle nie robi na mnie
wrażenia. To już jej problem. Pozdrawiam i dziękuje wszystkim mamom, które mnie
podtrzymują na duchu.

[czekolada72]

Screen, ja niestety mam to samo
Daje sobie rade z tym ze facet nas zostawil, jakos nad tym przeszlam do
porzadku... moze nie tyle do porzadku, co wmawiam sobie "a zycie toczy sie
dalej" i organizujemy sobie to zycie... Natomiast wlasnie finanse... nic tylko
isc i rzucic sie z dachu... i co? mam tak zrobic?

[maminekb]

Mogę Was pocieszyć - jak urodzilam corkę podziękowano mi za pracę. Zostałam
sama z 6 miesięcznym dzieckiem bez pracy i środków do życia. Szybko znalazłam
byle co za 1 tys. zł miesięcznie korzystałam z debetu i pożyczek a mala była z
opiekunką. Po pół roku intensywnych poszukiwań wróciłam do zawodu a później już
tylko lepiej. Przyczyny do rozpaczy są różne. Wiem że nie zawsze istnieje
możliwość dużych zarobków ale wiem też że jeżeli rozpacz nas nie pochłonie to
można odbić się od każdego dna.

[czekolada72]

A ja sie ostatnio zastanawialam co bedzie, jak na tym dnie wpadne w wir?

[maminekb]

Mam nadzieję że ktoś poda Ci rękę. Czasem wystarczy poprosić

[czekolada72]

Oj mamy, mamy.... wierze, bo mnie tez sie nie chce czasem wracac do domu, choc
w nim czeka moje Dziecko... a potem mija... do nastepnego razu
Przytulam Cie mocno

[bettyy]

Nie martw się, powoli wszystko się ułozy... ja też przechodze przez takie stany
załamania... ale to mija. Jeśli masz kogoś zaufanego blisko siebie to minie
szybciej, tylko trzeba wylać swój żal przyjaciółce... czy komuś kto potrafi cię
słuchać.
Trzymaj się, dla siebie samej i swojej pociechy

[martalik]

Droga Screen
Miałam tak 2 razy w życiu.Troszkę się martwię o Ciebie.Nie wiem jak głęboka
jest Twoja depresja jednak jeśli nie sypiasz i myślisz aby "wysiąść" to nie
jest dobrze.Oczywiście depresja mija ale niektóre osoby nią dotknięte nie
wytrzymują napięcia , nie szukają pomocy u specjalistów lecz właśnie przed jej
końcem "wysiadają z życia".Screnn życie jest piękne ,będziesz znów radosna ale
przyrzeknij wirtualnie, że jeśli ten stan nie będzie mijał to pójdziesz do
lekarza. Czasem lepiej iść na terapię lub pobrać piguły niż męczyć siebie
samą.Bardzo serdecznie Cię pozdrawiam i ściskam mocno. Nie często tu zaglądam ,
bo zwyczajnie mam mało czasu, jeśli chcesz to napisz na gazetowego.Jezeli
jesteś z W-wy to poszukam Ci jakiegoś dobrego psychologa. Pozdrawiam. Lidka

[prunio4]

tak właśnie zastanawiam się nad tym stanem opisywanym ostatnio wszędzie.
Depresja-wydaje mi się, że nie zależy chyba najbardziej od tego, co się dzieje w
naszym życiu.
Każda z nas ma swoją granicę wytrzymałości psychicznej. A ta zależy -powiedzmy
sobie szczerze również od kondycji naszego fizis.

Mamy dłuuugą zimę, co za tym idzie niedobór słoneczka, takich prozaicznych
rzeczy jak witaminy i minerały, ruch.Może to pierdoły, ale to niezbędne minimum
dla naszych nastrojów.I żadne ciuchy, kosmetyki na długo nam pustki nie uzupełnią.
Rzecz jasna, że najważniejsze jest to, by ktoś obok był.Bo samotność jak świat
światem od zawsze nie była dobrym doradcą.

Zyczę Tobie Screen i wszystkim łapiącym na przednówku ten ból istnienia zwany
depresją, aby słońce (w znaczeniu dosłownym i w przenośni)jak najszybciej
zaświeciło nad Waszymi głowami.Czas przemija, a z nim wszystkie emocje także.

To tyle. Te mądrości napisałam, żeby wytłumaczyć się też i przed swoim smutkiem.

[natasza39]

Chyba każdy tak ma, że czasem się nam zyc nie chce.
Swiat wali sie na łeb i wydaje sie nam że to juz koniec.
Ale po tygodniach, miesiacach czy latach wspominamy sobie te chwile i jesteśmy
dumni, że to przetrwaliśmy.
Trzymaj się! Za rogiem zycia może czeka na Ciebie spokój, miłość i szczęście.
Wszystko w życiu sie kiedyś kończy.
Nawet to co jest bardzo złe!

[screen]

Disiaj jest mi troche lepiej, mimo że sprawy nie posunęły sie o krok w żadną
stronę. Emocje opadły, rozchorowałam się i teraz myslę jak wyzdrowieć, żeby
odzyskac siłę fizyczną. Jedno jest pewne: CO NAS NIE ZABIJE TO NAS WZMOCNI!!
Pozdrawiam Was wszystkie. Piszcie, bo tak jest miło!)

[konkubinka]

Ja mam tak czesto , a nawet dzisiaj.Od rana rycze i klawiatura juz jest mokra.
Mysle ze jeszcze dluga droga przede mna by sie podniesc ale mam dzieci.Czasem,
np dzis, mam ochote poprostu nalykac sie prochow i zejsc stad ale moje
dzieciaczki zostaly by wtedy przy ojcach.Nigdy nie bylyby juz razem, nie bylyby
pod dobra opieka.Z dwojga zlego chyba lepiej przetrwac ciezki czas .A jak nie
wyjdzie to wtedy skocze z dachu.

[jaga2003]

Dziewczyny, na takie stany na prawdę bardzo pomagają prochy! Biorę je od
dłuższego czasu i bez tego nie wiem, czy dałabym radę. Prochy tłumią rozpacz,
lęki, ból - na prawdę warto się wspomóc! A bez poczucia beznadziei łatwiej
poradzić sobie z codziennymi sprawami. Nie warto się męczyć!
Jeśli:
- nie możesz spać,
- nie masz apetytu
- tracisz na wadze
- masz myśli samobójcze,
to sprawa jest poważna i najlepiej iść do psychiatry (psycholog nie może pisać
recept) Teraz są takie leki, które nie powodują otępienia, można prowadzić
auto, pić alkohol - normalnie i spokojnie żyć a nawet czuć się momentami
szcześliwą.
Rozpad związku, ciągła troska o dziecko, problemy z pracą i pieniędzmi - to są
poważne wydarzenia, które mogą wywołać depresję i nie wystarczy wygadać się
przed przyjaciółką. Też na początku myślałam, że inni to mają prawdziwe
problemy - moje się nie kwalifikują do prochów. Na szczęście zmieniłam zdanie i
to pomogło mi przetrwać najgorszy okres.
Trzymajcie się i dajcie sobie pomóc,
jaga

[screen]

Prochów to ja sie jednak boję. Znam kilka osób, które bez procha nie zasną a ja
chyba jestem jeszcze za młoda na takie eksperymenty. Na dzień dzisiajszy sprawy
troche zmieniły obrót ale to dalej niczego nie zmienia, jedynie utrudnia mi,
bo podjęłam już pewna decyzje a to je skomplikowało. Nie wiem kto może mi
dobrze doradzic w takiej sprawie

[czekolada72]

Wiec wlasnie - ja sie tez boje prochow... chociaz kusza...

ale czego tu się bać!

[jaga2003]

czekolada72 napisała:

> Wiec wlasnie - ja sie tez boje prochow... chociaz kusza...

Ale czego się tu bać???????
Przecież to nie są narkotyki!!!! Nie mówię tu o morfinie!!! A jeśli pijecie
czerwone wino i trochę zaszumi Wam w głowie, to jest to o wiele wyraźnieszy
skutek i może prowadzić do uzależnienia
Nie wiem, jak działają środki nasenne - ja nie miałam nigdy problemów ze snem.
Za to ryczałam codziennie rano i dziękuję bardzo, nie chcę tak już.
Obecnie stosowane środki na depresję nie uzależniają, nie mają skutków
ubocznych (poza ziewaniem, ale da się przeżyć i bardzo kolorowymi snami) a
pomagaja przetrwać najgorsze. Mnie pomogły bardzo.
Ok -nie zachęcam dalej, bo jeszcze pomyślicie, że jestem repem
W każdym razie bać się nie ma czego - to nie kompot
Cieszę się, że u Was trochę lepiej i trzymam kciuki.
jaga

[ania_rosa]

Wlasnie, Jaga. W Polsce coraz wiecej osob leczy depresje farmakologicznie, co
na swiecie od dawna jest standardem. Tymczasem nad antydepresantami wisi jakies
odium, jakby co najmniej byly to neuroleptyki czy psychotropy.Dopoki nie
zacznie sie o tym normalnie rozmawiac i mowic, dopoty to widmo "nienormalnosci"
nie zniknie. Depresja jest choroba. Jesli wystepuje w lzejszej postaci mozna z
nia walczyc psychoterapia lub z pomoca psychiatry. Bardzo czesto jednak
wystepuje w postaci ciezszej i leki sa konieczne. Nie bierze sie ich przeciez
do konca zycia, nie uzalezniaja, a pomagaja bardzo wyraznie w codziennym zyciu.
Wszystko jest dla ludzi.
Rosa

[jaga2003]

Dzięki, potrzebowałam naukowych argumentów, a nie mam czasu googlować.
I jeszcze - pewnie, że można leczyć depresję psychoterapią, ale to zdecydowanie
dłużej trwa, dłużej trzeba czekać na efekty i - oczywiście - drożej wychodzi
Pewnie, że same proszki nie załatwią sprawy - jeśli depresja bierze się z
naszej postawy życiowej itp (Rosa, jak to się fachowo nazywa?) to trzeba nad
zmianą tej postawy popracować, żeby depresja nie męczyła nas do końca życia.
Jedno drugiemu nie przeszkadza. Ale ŁATWIEJ zabrać się za zmianę siebie i
relacji z otoczeniem, jeśli nie jest się wciąż zaczapowanym smutkiem, rozpaczą
i poczuciem beznadzieji (i nie ryczy się nad sobą codziennie rano). Poza tym
pamiętajmy, że depresja może być chorobą śmiertelną, niestety.
A tymczasem łykasz proszki i po dwóch tygodniach czujesz się WYRAŹNIE lepiej!
Oj, muszę kończyć chwilowo,
jaga

[czekolada72]

No to ja - ryczec nie umiem, kiedys wylalam wszystkie lzy, wiec przynajmniej
jedno z glowy. Nie mam uprzedzen do leczenia jako takiego. Do tejpory zawsze
radzilam sobie jednak sama. I boje sie, ze jak zaczne to sie w jakis sposob
uzaleznie. No wiem - paranoja, poczatki obledu itp Zeby bylo jasne, nie
siegam tez po zamiennik wpostaci wina itd Staram sie tłumic wszystko w sobie i
poki co doprowadzilam sobie do ruiny serce, do tego popadam w jakas taka
skamienialosc, i o nie kwestia mojego charakterui postawy zyciowej - na to
akurat niemoge narzekac. Normalnie- za duzo spraw sie zwalilo na raz ijuz "nie
ogarniam".\
PS
czy nie ma takiej "mozliwosci", ze jak zaczne tuptac dopsychiatry po leki - to
byly wykorzysta to przeciwko mni?

[olkit]

> czy nie ma takiej "mozliwosci", ze jak zaczne tuptac dopsychiatry po leki -
> to byly wykorzysta to przeciwko mnie?

Ja się dokładnie tego boję, tyle że w odniesieniu do moich rodziców - były mąż
raczej przyjaźnie jest nastawiony, zmartwił się moimi depresyjnymi nastrojami i
popiera leczenie (choć sam jest przeciwnikiem leków) - ale "jeśli to pomaga, to
bierz, tylko uważaj".
Natomiast o tym, że się leczysz przecież dowie się tylko ten, komu o tym sama
powiesz, lekarz ma obowiązek dochować tajemnicy. Poza tym depresja, to przecież
nie jest choroba groźna dla otoczenia, więc nie ma podstaw do np. odebrania Ci
dziecka, szczególnie jeśli się leczysz - czytaj - robisz coś dobrego a nie
zaniedbujesz chorobę. Jedyny sposób w jaki Ex może wykorzystać tę informację
źle (o ile się dowie jakimś cudem) to dołowanie Ciebie - że taka jesteś
beznadziejna, ze aż sie leczyć musisz itd...
Tak mi się przynajmniej wydaje...
Olka

[ania_rosa]

Tzn. nie da się wyleczyć depresji wyłącznie farmakologicznie, bo będzie to
tylko zaleczenie objawów. Ostatecznie depresja jest chorobą, która ma objawy
somatyczne, ale sama somatyczna nie jest- ma podłoże psychiczne (zabrzmiało
groźnie, ale nie przejmujcie się
Jasne, że są osobowości bardziej podatne na depresję, ale to się tez wiąże ze
środowiskiem i wieloma innymi rzeczami. Zmierzam do tego, że bez
psychologa/psychiatry nie da się wyleczyc depresji, a jesli się da- to widac
nie była to depresja, a chandra.
Czy psychoterapia jest droga? To zalezy. Można sie leczyć u znanych
klinicystów, a można skorzystać z państwowego ośrodka, co nie znaczy, że ta
terapia będzie mniej wartościowa czy gorsza. Na pewno jednak leczenie trwa-
czasem dłużej, czasem krócej. Leki są również po to, aby w ogóle się na tę
terapię dowlec i jakoś funkcjonować na co dzień. Nie wyleczą jednak depresji-
jak już napisałam.
Co do uzaleznienia- uzaleznić się mozna od wszystkiego, w tym od kropli do
oczu. Każdy farmaceutyk powinien być podawany pod kontrolą lekarską, co
zapobiega dopuszczeniu do uzależnienia, bo w razie czego zmienia się leki.
Samoczynne wykupywanie leków jest głupotą- chyba nie muszę rozwijac tej myśli.
Głupota jest także przerwanie terapii po odczuciu pierwszych pozytywnych
skutków działania leku, bo to prosta droga do nawrotu choroby. W przypadku
depresji leczonej farmaceutycznie mówimy zawsze o terapii wiązanej- czyli
terapia psychologiczna + leki. Ewentualnie sama psychoterapia w zalezności od
rodzaju i nasilenia depresji.
Rosa

[e-r-i-n]

Nie mozna sie tak od razu rozklejac i poddawac. Wez sie w garsc kobieto.
Alleluja i do przodu!!!!

[kati30]

Kochana screen!!!
Jesteś fajną , silną babką, pełną życia i bardzo ciepłą. Nie poddawaj się!!!!
Ja za każdym razem i po każdej kłótni z moim mężem (jeszcze) powtarzam sobie
twoje motto, że "co nas nie zabije to nas wzmocni" i mi pomaga nawet nie wiesz
jak Więc proszę cię jeszcze raz - nie poddawaj się !!! Walcz z tym s.... Dla
każdego w końcu zaświeci słońce i dla ciebie na pewno też!! Pamiętaj że zawsze
po latach nieurodzaju, przychodzą lata urodzaju, że tak powiem. Po latach
nieszczęśliwych - lata szczęścia i powodzenia - czego mocno ci życzę!!!

[screen]

kati!!!! Jak się cieszę, że Cię widzę. To było kilka dni temu. Raz mi lepiej,
raz mi gorzej. Nic mi sie nie polepszyło w moich sprawach ale czas płynie.
Czekam aż się do mnie odezwiesz. Pozdrawiam Wszystkie mamy w dołku. Moze wiosna
i słoneczko wniesie odrobinke radości i optymizmu w nasze życie.