będę miała dziecko. sama.

[kkm1975]

Witam wszystkie matki.
Po raz pierwszy w zyciu uswiadomilam sobie jak ważne sa takie miejsca jak
to... Wyglada na to, że czlowiek, nawet najsilniejszy, czasem potrzebuje
WSPARCIA.
Jestem w ósmym tygodniu; ot, klasyczna wpadka. Dopiero przy 'szczerej
rozmowie' tatuś przyznał się ze tak naprawde to nie jest rozwiedziony.
Zreszta to bez znaczenia. On domaga sie kategorycznie zebym usunela te ciaze,
a ja tkwie w idiotycznym uporze, ze chce urodzic. Mam 30 lat, w miare dobra
prace. I boje sie jak diabli. Powiem wam szczerze; jestem przerażona. Czy da
się w pojedynkę przechodzić ciążę? Czy da się samej zawieść na porodówkę?
Jak to jest?!?!?
Czy jesli (a wszystko wkazuje na to, ze tak wlasnie bedzie) tatuś pójdzie
sobie w świat, da się urodzić i wychować dziecko? Czy to ma sens?

[alka44]

Ma sens i wszystko sie da.
Masz 30 lat i potem może być za późno. Jaszcze masz szanse związać się z kimś i
dziecko Ci w tym nie przeszkodzi.
Tutaj dziewczyny przeszły ciąże, urodziły i wychowują samotnie. To nic
strasznego. A zdajesz sobie sprawę, ile kobiet w małżeństwie samotnie wychowuje
dzieci, bo mąż ma to w tyle i palcem nie kiwnie?
Chyba lepiej wiedzieć od początku, że tylko na siebie liczysz.
Przykre tylko to, ze wdałaś sie w romans z żonatym facetem, tym samym
pozbawiłaś swoje dziecko już od początku ojca. To jest problem najpoważniejszy.
Reszta jakoś się ułoży
Żebyś miała nascie lat, to jeszcze dałoby się zrozumieć, ale w twoim wieku tak
sie dać wmanewrować, to już wstyd.

Ja wychowuję 3 i jakoś daję sobie radę.

[d0nia]

witam,
ja tez bede miala dziecko sama... i tez sie balam tego samego czego ty sie
boisz, jednak coraz czesciej zaczynam wierzyc ze sie da... nie ukrywam jest
ciezko... ciezko wybaczyc sobie, że nie potrafilam sie poznac na drugim
czlowieku... jestem w 22 tygodniu i ani przez moment aborcja nie byla dla mnie
rozwiazaniem... nie moglabym... oddanie dziecka do adopcji to tez nie bylo dla
mnie rozwiazaniem... jednak dla tatusia to byly jedyne rozwiazanie
umozliwiajace nam dalsze bycie razem... tylko w dwojke... trojka odpada... wiec
odpadla... staram sie usunac tatuska z mojego zycia a i on specjalnie
(szczerze?- wcale) sie ze mna nie kontaktuje... ja dziecko przywiozlam z usa, a
teraz siedze w domku w Polsce bez pracy... 26-letnia babka i na utrzymaniu
rodziców... tęsknie ze niezależnościa i normalnym zyciem na swoim...
a swoja droga ciesze sie że to wyszstko wyszło teraz a nie za oceanem gdzie
bylam sama jak palec... ciesze sie ze wyszlo to teraz a nie za dziesiec lat...
a ty za kilka tygodni sama zaczniesz sie cieszyc swoim szczesciem noszonym pod
sercem i nauczysz sie jednego... że ciąża to szkoła cierpliwości, wszystko
przychodzi z czasem... radość też...
trzymam kciuki! nie daj się temu facetowi i szanuj się!!! masz pracę, masz
swoje zycie- dasz rade... wierze w Ciebie! a w razie watpliwosci pisz, to
pomaga.
pozdrawiam
moje szczęście

[madziaa26]

jasne ze ma sens,przeciez nosisz w sobie czlowieka!!!bylam w podobnej
sytuacji,zostawil mnie jak tylko dowiedzialam sie ze jestem w ciazy(w 4 tc) i
jak zdal sobie sprawe,ze na usnuniecie nie da rady mnie namowic.moj synek ma
teraz 5 miesiecy i jest moim Wielkim Szczesciem,przezylam sama ciaze,teraz sama
wychowuje dziecko.da sie,wszystko sie da,uwierz w to i ciesz sie,wszystko sie
ulozy,powodzenia!!!

[kkm1975]

a jak przeżyłaś tę ciąże? ktoś ci pomagal?
Czy byl taki moment kiedy poczulaś że kochasz to dziecko?
bo na razie to ja o nim nie umiem inaczej myslec jak o ciężarze...

A co do ojca; ja pojecia nie mialam, ze jest żonaty. mowil, ze rozstali się z
żoną 4 lata temu; teraz sie okazuje, ze to bylo rozstanie emocjonalne... Fajne,
nie?

[madziaa26]

dziecko pokochalam chyba od chwili w ktorej dowiedzialam sie ze jest,chociaz od
poczatku czulam ze nie bede z jego ojcem.lekarz ktory robil mi usg(poszlam na
usg od razu jak zrobilam test) powiedzial:"widze ze ciaza planowana tak sie
pani cieszy".planowana oczywiscie nie byla,ale ja bylam wtedy szczesliwa jak
nigdy w zyciu.i pomimo tego bolu po reakcji ojca,po rozstaniu z nim i wielu
nieprzyjemnych momentach i "atrakcjach"jakie mi do pewnego czasu fundowal to
bylam naprawde bardzo szczesliwa,ciaze wspominam z wielkim sentymentem.pomogli
mi rodzice,bez nich na pewno byloby gorzej,bo to bardzo wazne aby miec przy
sobie kogos bliskiego,moc na kogos liczyc.wiem,ze teraz moze ciezko Ci w to
uwierzyc,ale zobaczysz,ze z czasem,jak wszystko sobie ulozysz,bedzie
dobrze,porozmawiaj z kims bliskim,z kims kto Cie wesprze duchowo i mysl o
swojej malenkiej istotce to Ci pomoze,najwazniejsze jest dziecko.i mowie
Ci,lepij samotnie je wychowywac niz z kims kto nie wie co znaczy
odpowiedzialnosc

[OT] mam nadzieje ze mnie nie zabijecie...

[mis_fozzie]

Wiecie co moje drogie Panie?

Jestem facetem. I jak tak czytam te wasze żale to az mi wstyd..."Facet zostawil
mnie jak tylko dowiedzial sie ze jestem w ciazy...", "...facet zostawil mnie w
6 tygodniu ciazy...", "facet chcial zebym usunela ciaze bo jak nie to
odejdzie", "dla niego jedynym rozwiazaniem byla aborcja..." W MORDE!
Dziewczyny! Gdzie wy znajdujecie takich facetow?? Mi by w zyciu nie przyszlo do
glowy zeby zostawic kobiete z ktora jestem jakbym sie dowiedzial ze jest w
ciazy! Albo myslec o aborcji...

Mam nadzieje ze przez takiego jednego kretyna nie przekreslacie wszystkich
innych (badz co badz w czesci uczciwych i troskliwych..).

[wanilia25]

wiesz ja jestem od Ciebie o piec lat mlodsza, ale mysle ze gdybym byla na Twim
miejscu urodzilabym je i cieszyla sie jak kazda matka, tym ze mam dla kogo
zyc...
Rodzicielstwo to najtrudniejszy zawod na swiecie, najbardziej odpowiedzialny i
najmniej oplacalny ( pod wzgledem finansowym) :).
W wychowaniu zawsze mozna liczyc na rodzine, ktora pomoze w najtrudniejszych
sytuacjach.
Kiedys dziecko Ci bedzie wdzieczne , ze ZYJE !!!!!!!!!!!!!!!!!
Niewazne czy ma prawdziwego ojca czy przyszywanego, ma matke ktora kocha go
najbardziej na swiecie i rzucila dla niego wszystko.
Moze nawet kiedys ojciec dziecka sam go bedzie szukal..
Fajnie tak trzymac w ramionach takie male stworzenie i tulic je, kochac, czuc,
ze Twoja czesc.....
WARTO !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[virtual_moth]

wanilia25 napisała:

> Fajnie tak trzymac w ramionach takie male stworzenie i tulic je, kochac,
czuc,
> ze Twoja czesc.....
> WARTO !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Może to nieodpowiedni moment, ale napiszę z własnego doświadczenia:
Otóż w codziennym kieracie nie myśli się raczej, że "tak fajnie trzymać w
ramionach takie małe stworzenie". Zazwyczaj, zwłaszcza jesli dziecko wychowuje
się samotnie, myśli bywają zgoła odmienne...
Niemowlak to niestey kupa szczęscia, z przewagą kupy - choć zmienianie
pampersów to akurat najmniejeszy problem

Ja do dziś mam momenty, zwłaszcza gdy Mała bardzo marudzi lub jest chora
(zwłaszcza wtedy), że to cholernie niesprawiedliwe, że tylko JA jestem za nią
odpowiedzialna i tylko JA mogę tej małej istocie pomóc oraz że NIKT mnie nie
moze wyręczyć. Muszę mieć świętą cierpliwość i mimo że Mała wyje cały dzień, a
ja po prostu już psychiczie nie wyrabiam, muszę jeszcze poświęcić kolejne 2
godziny na położenie jej spać i NIKT mnie nie wyręczy i nie pomoże mi. Takie
zwykłe, prozaiczne, codzienne klimaty... A tatuś przyjedzie raz na ruski rok i
oceni jakość "howu".
I nie sama opieka nad dzieckiem jest ciężka - raczej poczucie, że cała
odpowiedzialność spoczywa na Tobie.

Sorry za to marudzenie, jakoś mnie tak nasżło, moze dlatego, ze Mała dziś mi
dała nieźle w kość Ale i tak jest najlepszym, co mnie w życiu spotkało.

Pzdr

W głowiem mi się nie mieści...

[bida_z_nedza]

...jak to ojciec może namawiać kobietę żeby ZABIŁA jego dziecko.
...jak mógł tak oszukać kobietę, zabawić się jej uczuciami.
...jak może opuszczać ją gdy jest w ciąży.
Ot kolejny klasyczny przykład gnojka o którym pisałem w temacie o szacunku do
kobiet.
Trzymaj się, bądź silna i po prostu kopnij go w dupę.
Pozdrowionka z pracy (12-ta godzina) dla wszystkich mam.

a tak na marginesi do bidy_

[d0nia]

czy jest takich mezczyzn jak Ty troszke wiecej na tym swiecie... prosze cie
powiedz ze nie jestes jedyny... bo ja ostatnio stracilam nadzieje...

[bida_z_nedza]

Yyyyy. a co jest we mnie szczególnego? Też się rozwiodłem... chociaż bez walk z
eksią, ale jednak

[d0nia]

no to tym bardziej... wiesz tak mi sie zdaje ze niekazdy rozwodnik wpakuje sie
na forum dla samodzielnych kobiet i bedzie je na duchu podtrzymywal... taki
ludzki jestes... wiem wiem... brzmi to bynajmniej dziwnie ale taka prawda...

[bida_z_nedza]

Jestem wrażliwy na ludzką krzywdę...
...poza tym tyle tu wolnych kobiet

[d0nia]

no a to potwierdzilo ze jestes meżczyzna...;D bo ja juz przez moment zaczelam
sie dopatrywac ze ktos sie moze podszywa i takie tam inne intrygi... ale dobrze
wiedziec ze tacy ludzcy faceci istnieja... oby w moim zyciu pojawiali sie juz
tylko tacy...

[bida_z_nedza]

Wiesz... faceta też można sobie wychować. Tylko sztuką jest trafić na takiego
co się wychować da.

[mis_fozzie]

Dobrego faceta nie trzeba wychowywac...Sam sie wychowal...A zlego to za Chiny
Ludowe nie wychowasz...zawsze zostanie cos z tego szmaciarza...

[bida_z_nedza]

Tzn. pod pojęciem wychowania miałem na myśli takie wzajemne dopasowanie się,
uzgodnienie stanowisk, także może słowo "wychować" nie jest tu najszczęśliwsze
ale użyłem go nieco żartobliwie

[lakie]

święta racja! przepraszam, że tak niekulturalnie się wtrącę w tą dyskusję

lakie

Asia ma już... lilypie.com/baby2/040726/1/4/0/+1
Asia wygląda tak... bi.gazeta.pl/o/a/forum/195/3/195361.jpg

[d0nia]

jak juz pisałam... ciaza to wielka szkola cierpliwosci... wszystko przychodzi z
czasem... bo kiedy nikt z Toba nie dzieli tej radosc (a przeciez to powinna byc
sama radosc!!!!) to ciezko uwierzyc ze jestesmy szczesliwe... tym bardziej
teraz kiedy twoje serce przepełnia gorycz bo oszukano cię... wierz mi z czasem
w sercu zrobi sie wiecej miejsca ale nie na dlugo bo to puste miejsce wypelni
milosc... jestes w 8 tyg. pewnie nie zdajesz sobie sprawy ale jesli odwiedzisz
gina jestes juz teraz w stanie zobaczyc bijace serce na ekranie monitorka
USG... i to serce... piekny widok... ja w tamtym momencie wyzbylam sie
wszelkich watpliwosci czy dobrze robie... poplakalam sie jak bobr... dzisiaj
tez plakalam bo po raz pierwszy odwazylam sie pomyslec o alimentach i calym tym
bajzlu.... ale szczescie moje zdzieliło mnie kilkoma kopniaczkami, jakby
chcialo powiedziec "mamciu nie lubie jak sie smucisz..." piekne uczucie... sama
tego doswiadczysz... daj sobie czasu... wiem ze jest ciezko bo chcialabys juz
sie z tym wszystkim pogodzic... do tego potrzeba czasu, wiec zaradczym srodkiem
na teraz jest płacz... wiem wiem mamy sie pocieszac, ale mi szczerze mowiac
dusznie w sobie calego zalu wcale nie pomagalo... pomagal placz... działał
oczyszczająco...
daj sobie czas i uwierz w siebie
jak masz jeszcze jakies pytania to nie boj sie pytac... najwyzej odpowiem na
priva ale chce ci pomoc bo ja nawet nie mialam sily sie nikomu zalic...
trzymam kciuki...

[natasza39]

kkm1975 napisała:
>Czy da się w pojedynkę przechodzić ciążę?
Oczywiscie, przeciez będąc z facetem to Ty a nie on jestes w ciązy.
Czasem lepiej być sama w tym czasie i mieć świety spokój, niż dodatkowo
denerwowac się nieodpowiednim gnojem u boku, a ze to gnojek, zdazyłaś się juz
przekonac.
Ja będąc w ciazy najbardziej stresowałam się nie tym że jestem w ciazy, tylko
tym, co wyprawiał w tym czasie ojciec dziecka, który mnie na duchu miał
podtrzymywac.
Tak że przynajmniej ten stres Ci odpada (zawsze trzeba dobre a nie złe strony
widzieć)

Czy da się samej zawieść na porodówkę?

Mozna pojechać taksówka, wezwać karetkę, albo poprosić przyjaciółkę badź
przyjaciela.
To akurat nie jest problem.
Osobiscie zawoziłam moja najlepsza przyjaciółkę do porodu i przywiozłam ja do
domu bo jej kochany meżulek w tym czasie balował (a i ona jest z nim do dzis
dnia i dalej znosi z mina Matki Teresy jego bale)

Pamietaj, ze samodzielnośc od samego początku jest moim zdaniem lepsza niż
znozenie kogos u boku, kto się na ojca i partnera nie nadaje i łudzenie sie
latami, że się poprawi.

Facet nie dorósł do bycia ojcem, mezem, czymkolwiek przypominającym homo
sapiens.
Typowy erektus (bez homo).
A Ty sie kochana ciesz, że szydło wyszło z wora wcześniej niż później!

Jestes silna i dasz radę!!!!

[lakie]

Ja to tak tylko apropos kilku zdań w Twojej wypowiedzi. Macie wszystkie rację, że lepiej być od początku samej i wiedzieć że na nikogo się nie liczy, jak tak myślę to wolałabym właśnie tak. Ale moja sytuacja jest zupełnie inna, ja mam męża u boku ( w sumie to nie u boku, bo wyjechał) i wcale mi to nie pomaga, teraz nic nie mówi bo go nie ma, ale jak jest (był, bo nawet nie wiem jak to będzie dlaej) to słyszałam ze nie mozna spokojnie zjeść śniadania bo dziecko przeszkadza, albo nie można się wyspać... ogólnie mu to dziecko bardzo nie na rękę A dodam ze nie było "wpadkowe", tylko zaplanowane i to z naciskiem tatusia, bo ja chciałam troche zaczekać (chyba znam go lepiej niż on sam).

Asia ma już... lilypie.com/baby2/040726/1/4/0/+1
Asia wygląda tak... bi.gazeta.pl/o/a/forum/195/3/195361.jpg

[noemi.d]

hej,
warto, a nawet bardzo warto.
Dziecko to największe szczęście.
Ja też zaliczyłam wpadkę, fakt,że z własnym mężem ale juz po tym jak od niego
odeszłam, ot życie.
Tez wydawało się ,że nie dam rady.Ale rozejrzyj się wokół - na prawdę jesteś
sama ???
A dziecko rekompensuje wszystko.Uwierz.To część ciebie, zobaczysz jak pierwszy
raz poczujesz jego ruchy,jak bedziesz je miała pierwszy raz w ramionach.
Dasz radę kobieto,
wszystkie dajemy radę

Pozdrawiam

Aga mama Bartka

[nan26]

Witaj
Ja pojechałam do porodu taxówką, gdyby ktos wczesniej podał mi taki scenariusz
jaki ułożyło mi życie, to zwyczajnie nie uwierzyłabym, że cos takiego może sie
mi przydazyć - przeciez TAKIE rzeczy dzieja się jakims "nienormalnym", ale nie,
może przytrafić się każdemu i NIE JEST TO KONIEC ŚWIATA, a własnie POCZATEK i
zobaczysz, że WARTO, będzie trudno, będzie inaczej, ale WARTO, zobaczysz
pozdrawiam

[kkm1975]

dzieki za dobre słowa...
Przed chwilą odbyło się spotkanie zwołane przez Ojca ze mna i moja mama. Nie
uwierzycie, ale chcial zmusic (ZMUSIC!) moja mame zeby mnie namowila na aborcje.
Skonczylo sie mega-awanturą, ja mu powiedzialam, ze nie chce go przenigdy
wiecej na oczy widziec.
No i teraz kombinuję jakby tu ustrzec się, żeby faktycznie mi życia nie
zatruwał i nic nie chciał ani ode mnie, ani potem od dziecka...

Niech nie daje alimentów, ale też nigdy nie ma do czynienia z dzieckiem!!!
Można jakoś pozbawić go praw ojcowskich?

[d0nia]

w tym wypadku ci nic nie doradzę... bo nie mam zielonego pojecia. ale ciesze
sie ze sie tak postawilas!!! wiem ze mimo wszystko bylo ci trudno.
powodzenia i trzymam kciuki!

[szymon00]

do prokuratora z tym gnojem, mamę wziąść jako świadka, namawianie do
przestępstwa też jest przstępstwem

pozdrawiam

[virtual_moth]

Szkoda, że nie nagrałaś rozmowy... Jakby co, to mama jednak może być świadkiem,
że namawiał Cię do aborcji (np. na sprawie o ustalenie ojcostwa i nienadanie
władzy rodz)

Co do ustalenia właśnie, to po porodzie (chociaż nie wiem, może jeszcze przed
porodem można) składasz pozew do sądu o ustalenie ojcostwa. Jeśli się nie
przyzna do ojcostrwa lub będzie rządał badań DNA, to na pewno władzy rodz. nie
otrzyma. Jeśli bedzie zgrywał kochającego tatuśka, wezwij mamę na świadka, że
namawiał Cię do aborcji.
Będzie dobrze

Co do porodu - ja jechałam sama taksówką mimo że wcale nie byłam jeszcze wtedy
sama Poza tym nie martw się - od razu nie urodzisz, skurcze poprzedzające
te "właściwe" skurcze trwają nawet kilkanaście godzin. Zdąrzysz się spakować,
ogolić nogi i jeszcze zakupić wyprawkę przed wyprawą do szpitala

Pzdr

[pni]

Da się i nigdy nie będziesz żałowała. To najpiękniejsza chwila, a potem będzie
cudownie sama się przekonasz.
Nawet mając ojca dla dziecka nie zawsze na niego możesz liczyć nawet moę
powiedzieć że wcale.
A będąc sama możesz podejmować decyzje sama i nawet jak będą błędne bo człowiek
się uczy na błędach i będzie je popełniał zawsze będą to twoje decyzje i nikt
nie będzie cię wiecznie krytykował za tę jedną źle podjętą.
Samotne wychowywanie też ma swoje uroki.
Pozatym nie on jeden na tym świecie facetów jest pełno i możesz na kogoś
odpowiedniego trafić.
Życzę ci wszystkiego co najlepsze dla Ciebie i twojego maluszka trzymajcie się
ciepło.

Też samotnie przechodzę ciążę

[asca25]

Jestem już w 28 tygodniu ciąży. Mam 29 lat i też w miarę dobrą pracę. "Tatuś"
zwinął żagle niestety, choć czasami się jeszcze widujemy (nie radzę- jest
jeszcze ciężej za każdym razem gdy wraca do siebie). Do końca 6 miesiąca wyłam
za nim, rozpaczałam, poniżałam się...(( Teraz, choć jeszcze są chwile
tęsknoty i dołów, coraz więcej myślę o Kruszynce i jest coraz lepiej

Nie będziesz żałować. Też jestem przerażona jak dam radę na dwóch etatach (mamy
+ praca). Ale jestem pewna, że dobrze zrobiłam. Ostatnio Moja Karinka pokazała
mi swoją śliczną stópkę na USG i liczyłam nawet paluszki... )))) Najgorsze
jest w tym to, że z czegokolwiek się cieszysz (po badaniu USG, przy kupnie
słodaśnych ciuszków), to zaraz nachodzi taka smutna refleksja, że go przy tym
nie ma... Ale coraz lepiej sobie z tym radzę

Pozdrawiam Twój na razie jeszcze mały brzuszek, życzę wytrwałości i wiele wiele
szczęścia z Berbeciem ))

[magdmaz]

Drogie Samotne Przyszłe (a praktycznie Obecne )Mamy!
Te parę lat temu, kiedy chodziłam "w ciążach", byłam jeszcze "szczęśliwą"
mężatką. Nie dotarło jeszcze wtedy do mnie, że mam duże dziecko, a nie męża,
chyba zresztą nigdy od niego nie wymagałam oparcia, co skończyło się rozwodem,
poniekąd z mojej "winy", bo to ja nie wytrzymałam.
W pierwszej ciąży byłam sama, to znaczy mieszkałam w akademiku w innym mieście.
(dokładnie 150 km od męża i 150 od Rodziców w drugą stronę) Od razu
zdecydowałam, że rodzę u moich Rodziców, bo mąż mi w niczym nie pomoże, a bez
kogokolwiek bałam się zostać (podczas karmienia miewałam goączkę 39 st. od
zapalenia piersi i odloty). Mężowi było to bardzo na rękę. Drugie dziecko też
rodziłam u Rodziców ( z każdym mieszkałam tam po pół roku), ciąży nie pamiętam,
ale zdaje się, ze opiekowałam się przeważnie dwójką - córką i mężem. Nikt mnie
nie dopieszczał.
A poza tym - ja na te dzieci nie byłam gotowa, od początku poświęcałam się
mężowi, jego życiu i karierze. Dlatego ciąże jakoś tak przegapiłam. Ale jak już
się urodziło, przyssało... Popatrzyło tymi ślepkami... Dziewczyny, ja Wam
ZAZDROSZCZĘ. Oczywiście sama w drugim, bardzo niezależnym i nieformalnym
związku nie planuję wpadek, ale gdyby...
Pozdrawiam,Magda

[gad_forumowy]

No widzisz, nie warto poświęcać się dla pasożyta.

[magdmaz]

TERAZ to i ja to wiem.

[elaw2]

Witaj! Właściwie wszystko co chciałabym Ci powiedzieć, to zrobiły już wcześniej
dziewczyny i faceci (cieszę się szczególnie, że i mężczyzn tu fajnych mamy).
Dasz radę, zobaczysz! Wszystko przyjdzie z czasem, miłość do dziecka też. A na
tatuśka spuścić wodę z WC. Jestem z tobą! Pozdrawiam Ela. A, z tego co
pamiętam, piaty miesiąc ciąży jest super!

[dd27]

Witam,
ja też chciałam się przyłaczyć do głosów że dziecko, które nosisz będzie kiedyś
dla Ciebie czymś najpiękniejszym co Ci się przytrafiło i że na pewno dasz sobie
radę.
Ja również wychowuje sama mojego już 2-letniego synka.
Będą chwile piękne, i życzę Ci aby ich było jak najwięcej, a będą też chwilę
cięzkie,ale to jest normalne, bo takie jest życie (zarówno tych samodzielnych
jak i nie).
Szczególnie pierwsze miesiące ciąży, przynajmniej u mnie tak było, to starszna
huśtawka nastrojów, w środku jest bardzo miło, pod koniec ciązy przychodzi
stres przed porodem, czy sobie dam radę, jak pojadę do szpitala, jak sama
wrócę. Wierz mi wszystko będzie dobrze, i na pewno dasz sobie radę.
Dobrze by by było żebyś miała jakąś dobrą dzuszę obok siebie, do której zawsze
możesz zadzownić, pogadać, która w razie czego pomoże Ci. Ja na przyklad swoją
serdeczną przyjaciółkę dwa razy ściągałam w środku nocy i jechałyśmy do
szpitala i za 2 godziny wracałyśmy. W ostateczności moja pani doktor w czasie
wizyty wezwała mi taksówkę i kazała jechać do szpitala (przykazując
taksówkarzowi że ma mnie koniecznie zaprowadzić do izby przyjęć). Jak widzisz
porodu nie można zaplanować (no chyba że cc)i nie ma się co na zapas martwić.

Co do innych przyziemnych spraw, typu alimenty, dane ojca w szpitalu, itd na
tym forum na pewno znajdziesz duzo wystarczających informacji.
Gdybyś potrzebowała jakieś pomocy,chciała porozmawiać a jesteś z Wa-wy to pisz
na adres gazetowy, chętnie pomogę.

Pozdrawiam

[marghetithka]

kkm1975 napisała:
On domaga sie kategorycznie zebym usunela te ciaze,
> a ja tkwie w idiotycznym uporze, ze chce urodzic.

Kobieto, gratuluję odwagi i świetnej decyzji!!! To nie żaden "idiotyczny upór",
tylko odpowiedzialność i konsekwencja, tak trzymaj!!!
-----------------
Mam 30 lat, w miare dobra
> prace. I boje sie jak diabli. Powiem wam szczerze; jestem przerażona.
Dasz radę, dwa lata temu (dokładnie ), mój post brzmiałby identycznie, a
teraz, po przejściu tego wszystkiego, jak bym mogła cofnąć się w czasie, nie
zmieniłabym chyba nic (może faceta , mała daje mi tyle szczęścia i radości,
że nie fest to porównywalne z byciem z nawet najlepszym facetem!!!
--------------------
Czy da
> się w pojedynkę przechodzić ciążę?
Wszystko się da!!!, Ale spróbuj znaleźć jakąś bratnią duszę, koleżankę, z
którą, jak będziesz chciała oczywiście, pójdziesz do szkoły rodzenia, czy
będzie z Tobą na sali porodowej, ja miałam i mam taką bratnią duszę (i mam) -
polecam!!!
---------------
Czy da się samej zawieść na porodówkę?
Jasne, we mnie masz taki przykład, dodam, że byłam kierowcą własnego
samochodu , poród w większości przypadków nie wygląda jak na filmie, zanim
zacznie się akcja porodowa (od pierwszego symptomu porodu) będziesz miała czas,
żeby dojechać, nawet sama, spokojnie dasz radę, fizycznie też!!!
--------------
> Jak to jest?!?!?
Nie jest łatwo, ale tym większa satysfakcja, że dajesz jednak radę. Generalnie
jest pięknie!!!! )
---------------
> Czy jesli (a wszystko wkazuje na to, ze tak wlasnie bedzie) tatuś pójdzie
> sobie w świat, da się urodzić i wychować dziecko? Czy to ma sens?
Odpowiedź jak wyżej. Pamiętaj, to Ty powinnaś chodzić z podniesioną głową, i to
Ty będziesz patrzeć swojemu dziecku prosto w oczy, jak kiedyś spojrzy mu (w
oczy) pseudoojciec?
Powodzenia i pozdrawiam

[tsunami05]

Hej! Dasz radę! Ja co prawda sama odeszłam od ojca dziecka (też klasyczna
wpadka) jeszcze zanim się dowiedziałam o ciąży. Dostałam tu cięgi za to na tym
forum, ale co robić - po prostu mi nie odpowiadał "na życie", był w miarę ok
tylko do czasu (znaliśmy się 2 miesiące) - po prostu pomyłka. O aborcji nie
myślałam nigdy. Jestem od ciebie rok młodsza i nie mam wcale świetnej pracy -
wręcz przeciwnie - tak się składa, ze nawet macierzyński mi nie przysługuje.
Nie wiem, może to instynkt albo niepoprawny optymizm, po prostu wierzę, że nie
może być źle. I faktycznie - mimo wielu przeorganizowań w moim życiu, powoli
idzie to wszystko w jakimś tam dobrym kierunku. Dzidzia się rozwija w brzuszku -
z ojcem kilka razy rozmawiałam, na początku histeryzował, ze pomimo ciąży nie
chce wrócić do niego, były awantury, kłótnie, pretensje. Strasznie się
denerwowałam, a wzmagała to huśtawka nastrojów. Sporo też na początku
przeryczałam - jak sobie dam radę, co to będzie itp. Bałam się okrutnmie, jak
nigdy w życiu, zaczęłam nagle myślec kilkanaście lat naprzód i przerażało mnie
to. Powoli styrach przeszedł, zaczęłam się oswajać z tą sytuacją. Nigdy nie
miałam lekkiego życia, więc może dlatego jestem odporna. Opowiadam tyle o
sobie, żeby pokazać, ze naprawdę ważne jest nastawienie. nie bój się, wkrótce
się wyciszysz. Brzmi to jak frazes, ale napradę wszystko się ułoży. Glowa do
góry! Dbaj o siebie i swoją kruszynkę!
A o ojcu, co namawia do aborcji. Nie jestem jakimś tam zagorzałym przeciwnikiem
aborcji i nawet rozumiem faceta - dla niego to po prostu problem do usunięcia i
niewykluczone że po narodzinach dziecka nagle je "pokocha". Ale to i tak musi
być palant, niewart twojego zainteresowania. Zrobił 3 niewybaczalne rzeczy: 1.
nie przyznał się, że nadal ma żonę, 2. chce zabić dziecko, 3. Robi ci wielką
krzywdę. Niedojrzały egoista. Nie spotykaj się już z nim przed rozprawą o
alimenty Trzymaj sie i jak chcesz, pisz na priva!

[kakot]

dodam jeszcze jedno - ale oczywiscie decyzja nalezy do Ciebie i warto ja dobrze
przemyslec: jesli zdecydujesz, ze stanowczo i zdecydowanie nie chcesz od faceta
ani pomocy, ani alimentow, ani zadnych kontaktow, to w ogole go pomin - jesli
nie uzna dziecka w USC lub nie zostanie to przeprowadzone sadownie (a w tej
sytuacji Ty tego mozesz nie zrobic, a on - watpie, zeby mu sie nagle
zachcialo), to i tak nie bedzie mial zadnych praw do maluszka - ale i zadnych
obowiazkow wobec niego.
Wybor strategii jak zawsze jest trudny, ale wierze ze bedziesz z malenstwem
bardzo szczesliwa. Powodzenia!

[kkm1975]

zdecydowana jestem na 100%, ze nie chce żeby Tatuś miał prawa do dziecka i nie
chce od niego pieniędzy.

Pytanie: czy któraś z Was jest w sytuacji, że ojciec nalega na spotykanie się z
dziećmi, mimo, że Wy tego nie chcecie?
Chyba zazwyczaj jest odwrotnie; mężczyzna olewa i mamę i dziecko, ale co w
przeciwnej sytuacji???

[iwona.fa]

Witam,
jestem tzn.byłam w bardzo podobnej sytuacji jak ty, dałam sobą manewrować ,
byłam zakochana i chyba nie chciałam wszystkiego wiedzieć. Moja córeczka ma już
roczek, ciężko było (morze wylanych łez w ciązy i po)i jest , do szpitala
poszłam wcześniej ,żeby nie zostać sama jak"się zacznie" w szpitalu wspierała
mnie moja siostra,i do domu tez nas zawiozła ze szpitala .Najgorsze jest to ,że
ojcu dziecka nie potrafie zabronić odwiedzin dziecka , chociaż zawidł nas w
najważniejszych momentach, staramy się dawać jakoś radę, pracuje i moja mam
zajmuje się dzieckiem. Mam szczęści , bo finansowo jestem już niezależna.
Uwielbiam moją córeczke i szkoda mi kazdej godziny bez niej a ona cudownie
uśmiecha się do mnie jak tylko się nad nią pochylam i wtedy reszta nie ma
znaczenia

Pozdrawiam
Iwona

Nalegania

[tsunami05]

Mój nalega - ale jeszcze dziecka nie ma. Jego nalegania stopniowo słabną. Z
początku chciał być nawet przy porodzie, mimo, że nie jesteśmy razem...
Uznałam, że to zbyt intymna sprawa. Ale w sumie tatuś dziecku jest potrzebny,
nie myślę tylko o pieniądzach. Poczekaj, trwaj przy swoim i zobaczysz, jak
facet będzie się zachowywał. Odizoluj się poczekaj. JEśli zamilknie, olej go.
Z tym nieuznaniem dobrze się zastanów. Niech nie daj boże coś ci się stanie -
lepiej, ze dziecko ma ojca w dokumentach. Kurde! To on to dziecko spłodził w
końcu - skoro jest taki odpowiedzialny wobec żony, niech ma też obowiązek
względem dziecka! Może poradź się zony, co masz zrobić?
Ja też miałam taki dylemat - i dalej mam w sumie. Wolałabym nie miec kontaktu z
tym człowiekiem, bo drażni mnie niemożebnie, choć nic złego mi nie zrobił. Ale
chyba jednak zdecyduję, żeby uznał dziecko i wyegzekwuję alimenty. W końcu to
nie jest tak, że mam ponieść kare za to że gościa nie lubię i wychowywać
dziecko całkiem sama.
Przemyśl to wszystko sobie - masz dużo czasu, nie musisz decydować już teraz.
Pozdrawiam!

[virtual_moth]

kkm1975 napisała:

> zdecydowana jestem na 100%, ze nie chce żeby Tatuś miał prawa do dziecka i
nie
> chce od niego pieniędzy.

To się da zalatwić - pisałam o tym w moim poprzednim poście (sprawa w sądzie o
ustalenie ojcostwa). Co do alimentów, możesz o nie (i powinnaś, bo to wedle
prawa Twój obowiązek) wnioskować wraz z pozwem o ustalenie ojcostwa. Inna
sprawa to egzekwowanie wyroku - skoro Ci na kasie nie zależy, po prostu nie
będziesz nic robiła z tym, że ojciec płacił nie będzie. A jeśli będzie, to
tylko dobrze.

>
> Pytanie: czy któraś z Was jest w sytuacji, że ojciec nalega na spotykanie się
z
>
> dziećmi, mimo, że Wy tego nie chcecie?
> Chyba zazwyczaj jest odwrotnie; mężczyzna olewa i mamę i dziecko, ale co w
> przeciwnej sytuacji???

Nie sądze, aby były tutaj takie mamy. Zrozum, że dziecku kontakt z ojcem jest
potrzebny jak powietrze. Nieważne, co TY o nim myślisz. MUSISZ się dostosować i
tyle. A jeśli ojciec dziecka okaże się działać na jego szkodę, będziesz się
martwić później.

Pzdr

[nikamaja]

Mnie facet zostawił jak byłam w 4 miesiącu ciąży, na 3 dni przed ślubem. Miałam wtedy 29 lat. Strasznie cierpiałam, bo go bardzo kochałam, a on tak z dnia na dzień zrobił pa, pa. Chciałam umżeć, nie zależało mi na życiu ale przecież byłam w ciąży i trza było żyć (choć przez tą ciążę właśnie żyć nie chciałam etc. skąplikowane to trochę ale mnie rozumiecie).
Teraz moja córeczka ma półotra roczku i jestem szczęśliwa, że ją mam (a bywało różnie w ciąży). Jej ojciec wogóle się nią nie interesuje, alimentów nie płaci etc. pomagają mi rodzice. I wiecie co? Choć bardzo go kochałam i cierpiałam to nigdy bym się teraz nie zamieniła na to by czas się cofnął i nie było mojej córci.
kkm1975 jest sens mieć to dziecko, jest sens i to wielki. Nigdy nie będziesz nikogo tak kochać jak własne dziecko. Ja tą miłość poczułam jak tylko "małą" ujżałam czyli od pierwszego wejżenia.

To, że się ma 30 lat nie znaczy, że jesteśmy dużo mądrzejsze od 18 letnich kobiet. Też bardzo łatwo nas oszukać i jechać na naszym zaufaniu.

[kasiunia.fm6]

Jasne, że sie da i ma to wszytsko sens!!! Zobacz ile nas tu. Teraz napewno
jestes pełna obaw ale zobaczysz że za te 8 miesiecy bedziesz najszczęsliwsza
kobieta pod słoncem. Nie mówie że będzie łatwo, bedzie trudno i jeszcze
niejdenokrotnie popłaczesz, ale jak poczujesz pierwsze opniaki zrozumiesz poco
tak naprawdę się żeyje. A co do "tatusia"... no cóż nie wie co straci. Ale
pamiętaj za kimś takim nie warto płąkać, będziesz mieć dziecko i to jest
najwazniejsze. Bedziesz kochała i Ty bedziesz kochana a miłość dziecka jast
najpienieszym uczuciem. Zresztą pzekonasz się samam. A jak Ci bedzie smutno
napisz, napewno usłyszysz miłe słowa. Powodzenia!
PS. Też mam 30 lat i od prawie roku wychowuje samotnie dziecko. Jego ojciec
zostawił nas jak byłoam w ok. 5 miesiacu a i w czesniej nie było różowo. Tak
więc widzisz, da się! Zresztą nie będziesz zupełnie sama, masz napewno rodzinę,
przyjacół ... napewno bedą przy Tobie!

[iwona.fa]

chciłam jeszcze ododac ,że ja mam juz ponad 30lat, chętnie porozmawiam z
samotnymi mamai w moim wieku, czasmi jest naprawde ciężko

[aguska27]

Ja mam 26 lat i tez zostałam samotną matką. Jestem w 35 tygodniu ciąży. Stało
się to około miesiąc temu. tatuś sie rozmyslił i po 1,5 roku wrócił do żony...
Pracuje studiuje mieszkam sama i wierzę ze dam sobie radę bo muszę!!! Musze dla
mojego syna!!! I Ty tez musisz tak na to patrzeć bo ten dzidziuś w Tobie to dar
i właśnie tak miało być!
Zobaczysz jak poczujesz pierwsze ruchy te kopniaczki nie bedziesz chciala
zamienic tego na nic innego!!! A potem te malutkie oczka popatrza na Ciebie i
bedziesz wtedy najszczęśliwsza na świecie bo to jest TWOJE dziecko, TWOJE
malutkie serduszko które teraz BARDZO NA CIEBIE LICZY I MA TYLKO CIEBIE wiec
prosze nie zawiedz.

Trzymam kciuki!!! bedzie dobrze zobaczysz

pozdrawiam '
Aga

do iwony.fa

[izabella_33]

Ja też mam trochę więcej niż 30 i od czterech lat sama wychowuję moją 5 letnią
córkę. Nie powiem, że zawsze jest super ale dajemy sobie radę. Bardzo pomagają
mi moi rodzice i tak naprawdę dzięki mojej rodzinie i przyjaciółce dałam sobie
radę. Jeśli chcesz pogadać to pisz na priv. Pozdrawiam i życzę wszystkiego
dobrego Tobie i Twojemu szczęściu

[saaba83]

To i ja sie dolaczam Mam 22 lata i wlasnie zaczyna sie 23 tc.. to rowniez
byla wpadka.. Ogolnie z "tatusiem" zyjemy niby w zgodzie, ale patrzac na ten
czas, to musze przyznac, ze chyba dlatego, ze to ja nie chce sie klocic. Nie
powiem, ze mnie nie denerwuje, ale ucze sie z dnia na dzien to po prostu olewac
co on robi. Na poczatku to nawet wiele obiecywal, ze zawsze moge na niego
liczyc itp. ale ciaza stala sie codziennoscia, wiec teraz dzwoni ledwo raz na
tydzien. A jak sie spotkamy, to najczesciej w przelocie, zapyta jak sie czuje i
poglaska po brzuszku jak psa. Moze mialam troszke nadzieje, ze jakos sie miedzy
nami ulozy, ale jak widze go juz z trzecia pania za okres mojej ciazy, to mi
sie odechciewa nawet o nim pomyslec.
A jestem baaaardzo szczesliwa! Choc mieszkam z mama, w domu sie nigdy nie
przelewalo, w tym roku mam konczyc studia < a nie moge wziac dziekanki > i
ogolnie wszystko jest niepoukladane, to jak czuje jak mi sie dzidziek rusza w
brzuszku to wariuje. I uwierz mi - nie zamienilabym sie ze soba sprzed roku !!!
Wierze, ze wszystko sie da, choc nie mowie, ze nie mam gorszych dni. Ale to
jest znikomy procent mojego OLBRZYMIEGO szczecia ) Pozdrawiam !

[mmagdaa7]

czesć!ja od początku ciązy byłam sama jakoś przeżyłam nie powiem nie bylo lekko
ale cóż mogłam pójśc na łatwizne i usunąć i nie było by problemu.Teraz mam
swoje maleństo i przyjaciół na których zawsze moge liczyć.Trzymaj się i głowa
do góry.

[okruszek100]

może już nigdy potem nie byłabyś w ciąży?Kto wie..To wielki DAR.Mi też było
róznie,jestem w podobnej sytuacji,poza tym sama się nieraz zastanawiałam kiedy
poczuję milość do tego Glutka co jest gdzieś w środku mnie...Teraz moje
słonko skończyło pół roku.nigdy nikogo nie kochałam bardziej,ani bardziej nie
pokocham.Pierwszą rzeczą, którą robi gdy rano wstaje jest..rozdawanie
uśmiechów.coś nieprawdpodobnego.Wszyscy mi mówią, że ona jest cudowna, sama też
to wiem.Myślę, że moje do Niej nastawienie też ma tu znaczenie.Jestem pewna ,że
moje dziecko czuje,że jest przeze mnie bardzo chciane i kochane.Mimo róznych
trudności.Tobie też tego życzę, bo jak sądzę- dzieci kochane są chyba już z
natury bardziej pogodneNo i jestem pewna,że dasz sobie radę- jeśli tylko
naprawdę będziesz tego chciała.Poza tym samo "posiadanie" ojca jeszcze nie
znaczy ,że jest ok.Są też na świecie tacy ludzie, którzy latami sie ciągają po
sądach właśnie po to, by już się odczepić od ojca czy męża.Ale to druga
skrajność, oczywiście.Tobie życze duzo pogody ducha i rad0ści - bez wzgledu na
wszystko.reszta sie ulozy a dziecko to szczescie nieporownywalne z zadnym innym
uczuciem..teraz zaluje ze...zaczelam z tym tak pożnomimo ze 30 skonczona
jakby co to jestem na privie, pozdrawiam

[mimi_3]

Witaj,

tak sie sklada, ze sama wywodze sie z takiego zwiazku.Moj tatus zostawil mamusie jak mialam 3
miesiace, wyjechal za granice i przez nastepne 20 lat sluch po nim zaginal.
Jestem ogromnie wdzieczna mojej mamie, bo wiem jak bylo jej ciezko samej mnie wychowac.To
nieprawda, ze dziecku ojciec jest potrzebny `jak powietrze`.Dziecku potrzebna jest milosc.I ja
dostalam od mojej matki za dwoje.
Po 21 latach zameldowal sie moj tatus, bo nagle obudzily sie w nim uczucia rodzicielskie.
Pomysl powaznie nad tym, czy chcesz ojca swojego dziecka pozbawic praw rodzicielskich. Moim
zdaniem to niedobry pomysl.Dziecko ma prawo wiedziec kto jest jego ojcem, poza tym nie mozesz
przewidziec co stanie sie po 10-20 latach.Moja mama nie mogla uzyskac alimentow, bo nie wiadomo
gdzie moj ojciec byl.Teraz wrocil, a ja jako osoba pelnoletnia sama wystapilam o splate zaleglych
alimentow i teraz co miesiac on musi mi je wyplacac.Nie bylo by to mozliwe bez jego praw
rodzicielskich.Zastanow sie dobrze, bo w przyszlosci twoje dziecko bedzie moglo podejmowac
samodzielne decyzje i nie rob nic pochopnie (choc wiem, ze ciezko,bo teraz kierujesz sie emocjami) ale
w przyszlosci sprawymoga wygladac zupelnie inaczej.Wiem juz z wlasnego doswiadczenia.No i nie daj
facetowi wywinac sie od odpowiedzialnosci, bo z tego co widze, to on wlasnie tego chce.

Trzymaj sie cieplo,

Mimi.

[ninaninanina]

Mimi, małe sprostwoanie: POZBAWIENIE WŁADZY RODZIECIELSKIEJ NIE ZWALNIA RODZICA
Z OBOWIAZKU ALIMENTACYJNEGO.

pozdrawiam serdecznie
k&N

[monika26poznan1]

WITAJ MAM NA IMIE MONIKA,27 LAT MIESZKAM W POZNANIU I JESTEM NAJSZCZESLIWSZA
NA SWIECIE SAMOTNA MAMA.NA SAMYM POCZATKU BYL TO DLA MNIE OGROMNY STRES I
ZALAMANIE,JAK I CZY W OGOLE DAM RADE SAMA.JEDNAK OKAZALO SIE ,ZE MAM WOKOL
SIEBIE TYLU ZYCZLIWYCH LUDZI,ZE BYLO MI O WIELE LZEJ.DZIECKO DAJE KOBIECIE TYLE
SZCZESCIA,ILE NAPEWNO NIE DA 10000000 FACETOW RAZEM WZIETYCH.DZIEWCZYNO,GLOWA
DO GORY,NIE ZROB CZASAMI JAKIEGOS GLUPSTWA,BO SOBIE TEGO NIE WYBACZYSZ.JA,GDY
TYLKO ZOBACZYLAM TEN MALY PUNKCIK NA USG,BYLAM JUZ PEWNA ,ZE JAKOS SOBIE DAM
RADE,ZRESZTA BARDZO POMOGLY MI DZIEWCZYNY Z FORUM.FAKT,ZE MIEWAM TAKIE NOCE,GDY
MYSLE O PRZYSZLOSCI I BARDZO SIE BOJE,ALE GDY RANO BUDZI MNIE GAWORZENIE MOJEJ
CORCI TO CALY NIEPOKOJ MIJA I CIESZE SIE KAZDA CHWILA.TYM,ZE MOZEMY BYC
RAZEM,ZE DANE MI BYLO URODZIC ZDROWE,SLICZNE I TAK KOCHANE MALENSTWO.NAPISZ
SKAD JESTES.JA MIESZKAM W POZNANIU.POZDRAWIAM MONIKA.TRZYMAJ SIE I PRZYTUL OD
NAS MALENSTWO)) MYSLAMI JESTESMY Z WAMI.

[isabelka20]

da sie wszystko Ja sama bylam od 5tyg ciazy i wtedy tez dowiedzialam sie ze
moj ukochany ma inna.Przezylam-z wielkim brzuchem,zgaga itd itd Teraz mam 3
miesieczna core,ktora jest dla mnie calym swiatem i choc czasem mam ochote
zadusic ja poduszka to dla jej bezzebnego usmiechu jestem gotowa zrobic
wszystko.Z ex spotykamy sie w sadzie,wlasnie 1wrzesnia sprawa o ojcostwo.Nie
widzial malej i nie zobaczy.Tez czasem jestem wsciekla ze wszystko jest na
mojej glowie,ze mam 22 lata,bezdzietnych znajomych itd,do tego brak faceta daje
sie we znaki,ale coz kiedys napewno pojawi sie taki co pokocha Oliwke
Takze dasz rade jak kazda z nas zobaczysz ze wszystko sie ulozy
Pozdrawiam cieplo
iza z oliwka

Ma to sens!

[olik7]

Też miałam 30 lat... i była to beznadziejna wpadka bez szans nie tylko na
wspólną przyszłość ale nawet na kontakt dziecka z ojcem.
Było baaardzo samotnie i smutno, na szczęście było to forum (jeszcze przed
-agorowe), prawdziwi przyjaciele, wspaniały lekarz...
A potem.. świat się przewartościował... i każdego dnia gdy patrzę w roześmianą
buźkę, teraz ponad trzyletniej córeczki, upewniam sie, że było warto...
Nie czytałam poprzednich postów, więc może powtarzam kogoś... tutaj znajdziesz
iwele takich historii jak nasza... przejrzyj sobie archiwum, skontaktuj się z
mamuśkami! Głowa do góry!
Pozdrawiam
M

[kachna1978]

Pewnie, że się da.
Dziecko to najwspanialsze co może kobiete w życiu spotkać. Nie wspaniały mąż,
nie super praca, czy wielki, piękny dom. Tylko dziecko jest tylko Twoje i ono
kocha Ciebie najbardziej na świecie.
Poza tym to teraz taka "moda" na samotne, młode matki.
Szczęście przed Tobą. Na każdego przychodzi pora. W końcu wpadniesz w sidła
jakiegoś wspaniałego przystojniaka, który pokocha Was oboje. Jestem tego pewna.
Pozdrawiam, dbaj o siebie!

[mala242]

da sie!!! dziecko to najcudowniejsza sprawa w zyciu kobiety.Ja 7 tytg temu
urodzilam sama corcie i swiata poza nia nie widze,a ze jej tatus to osiol?
trudno ,ma chlopczyk problem.Trzymaj sie idbaj o siebie i malucha