czy to ja jestem jakaś nienormalna?

[kalina_nowa]

mąż chce rozwodu, chce zostawić mnie i nasze 15 miesięczne dziecko...
mieszkamy razem, ale mąż chce się wyprowadzić i złożyć pozew...
nie chce nigdzie ze mną wychodzić, ale...
za to spotyka się z moimi przyjaciółkami - jeżdżą razem na rowerach, a
dzisiaj wybierają się do kina...Mąż naszym samochodem jedzie po nie do domów,
potem je odwozi,po kinie idą jeszcze na piwo....
Dziewczynom powiedziałam, bo rozmawiałyśmy o tym,że nie mogę im tego
zabronić, ale nieczuję się z ty dobrze...One na to,że niczłego nie robią...
Dla mnie wsparcie byłoby wtedy gdyby zamiat jeździć z moim mężem do kina,
wybrały się po prostu do mnie....
Czy to jest normalna sytuacja?
Czy ja się czepiam?

[gazunia]

Czy jesteś pewna, że to Twoje przyjaciółki?

[kalina_nowa]

z jedną z nich znam się już ponad 20 lat....i zawsze przyjaxniłysmy się, ale
teraz, coś mi tu nie gra....

[lilith76]

znałaś je zanim poznałaś męża, czy już w trakcie waszego małżeństwa?
może to tylko ty masz przeświadczenie, że to przyjaciółki, a one czują się
dobrymi znajomymi was obojga.

nie zmienia to faktu, że wykazują się sporą niedelikatnością.

[kalina_nowa]

znałam je dużo wcześniej, mąż poznał je przeze mnie...
twierdzą, że lubią nas oboje ...
ale, do lich, są jakieś priorytety, prawda?
trzeba sobie rozważyć : to jest moja przyjaciółka, a to mąż mojej
przyjaciółki...

[agamagda]

Kalinko, normą jest to dla danego związku, co sobie wspólnie ustalą czy z
czasem wypracują. Dla jednych związków wspólne wakacje to norma dla drugich
normą jest jeżdżenie oddzielnie, żeby sobie odpocząć w samotności. Dla jednych
normą jest piątkowe wyjście z kolegami lub koleżankami, dla innych jedynym
akceptowalnym "wychodzneim" jest niedzielny obiad u teściowej. Po prostu każdy
sobie ustala to, co jest mu przyjemne i niezbędne w kontaktach społecznych i
międzyludzkich. Ocenić to, o czym piszesz jest czepialstwem czy nie jest
trudno. Ja osobiście, w zwykłych, "nieprzedrozwodowych" okolicznościach na
pewno nie zaakceptowałaby regularnych "wyjść" mojego męża z moimi koleżankami,
kiedy ja miałabym siedzieć sama w domu z dzieckiem. Ale inaczej już jest, kiedy
np. ustalamy, że ja dziś idę do kosmetyczki on siedzi z dzieckiem, a w
przyszłym tygodniu on sobie idzie z kolegami pograć w kosza. A tak bardziej
ogólnie to ja osobiście nie lubię zbyt częstych spotkań mojego M
z "Koleżankami" , i nie jest to kwestia braku zaufania, czy kontroli czy czegoś
tam...Po prostu wolę dmuchać na zimne i nie chciałabym mieć w przyszłości
dylematów co mój M robił czy nie robił z Ziutą za tą kotarą

Może Twój M chce miło spędzić czas, może chce bliżej "poznać" koleżankę,
ale ja na Twoim miejscu jasno bym im obojgu powiedziała, że są mocno
niedelikatni.

[kalina_nowa]

a więc nie jestem taka nienormalna...
to nie tylko obojgu, bo to dwie przyjaciółki i powiedziałam im to, twierdzą, ze
nie mogę wymagać od nich tego, aby się nie spotykały z moim mężem, bo tak samo
on jest ich znajomym i nie ma powodu żeby go spławiać...
powiedzialam tez to mezowi, on nie widzi w tym nic zlego, to jego zycie i on
decyduje z kim sie spotyka...
czego, przed zaistniałą sytuacją nigdy nie robił...
przyjaciółki twierdzą, ze od czasu gdy urodził się Młody mam dla nich mniej
czasu, a moj maz dal do zrozumienia, ze zalezy mu na znajomosci i pilnuje jej...

[kini_m]

Przyjaźń powinna charakteryzwoać się także tym, że dla przyjecial ma się więcej
empatii albo dobrze się z nim rozumie.
> twierdzą, ze nie mogę wymagać od nich tego, aby się nie spotykały
> z moim mężem,
Tutaj na pewno tego brakuje.
Ale jest coś jeszcze w tych relacjach jesli chodzi o zachowanie męża.
On czuł się przez długi czas odrzucony poprez relacje żona-dziecko vs. mąż.
Teraz chyba próbuje dać do zroumienia jak się czuł ukazując odzwierciedlenie
odrzucenia w relacji mąż-przyjaciółki vs. żona.
A przyjaciółki... no cóż, nie dostrzegają problemu sytuacji.

[milcha31]

Bo nie są przyjaciólkami.

[pelagaa]

> On czuł się przez długi czas odrzucony poprez relacje żona-dziecko vs. mąż.
> Teraz chyba próbuje dać do zroumienia jak się czuł ukazując odzwierciedlenie
> odrzucenia w relacji mąż-przyjaciółki vs. żona.

Och biedaczysko! Poglaskac zuczka po glowce pewnie trzeba.
Boszzzz, zazwyczaj cie nie czytam, ale ten post taki krotki byl, ze zaszalalam
i przeczytalam.
Teraz wiem, ze to byl blad. Wydoroslej kini!

[kini_m]

Javol! Herr Pelaga!

[mama_anuszy]

to miało być po niemiecku? że tak spytam.

[kalina_nowa]

widzę, ze tu wszyscy się znają ...
fajni jesteście, mam na mysli ostatnią wymianę "zdań"...

sytuacja jest chora..
umówiłam sie na jutro z pannami na piwo, albo nastapi oczyszczenie atmosfery,
albo koniec przyjaźni...
świetnie się czuję siedząć teraz w domu, w Dzień Matki, sama...
gdy tymczasem mój mąż dobrze bawi się z moimi przyjaciółkami...
ciekawe czy one choć przez chwilę pomyslałay jak się mogę teraz czuć....

[pelagaa]

Dziwie sie, ze nazywasz takie panienki przyjaciolkami.
Od MEZA w Dzien Matki oczekiwalabym uczczenia tego, ze urodzilam mu dziecko,
skoro dziecko jeszcze samo nie moze laurki namalowac.
Nie wyobrazam sobie, ze ja mialabym siedziec z dzieckiem w domu, a moj facet
mialby balowac z moimi kolezankami. Oczywiscie nie twierdze, ze jesli to uklad
naprzemienny to niemozliwy do zrealizowania, ale z tego, co piszesz, to chyba
nienaprzemienny.
Wspolczuje Ci sytuacji

[kalina_nowa]

mąż przyniósł róże, wręczył ją synkowi ze słowami, ze ma dać mamusi...
w końcu on chce się rozwodzić...

[mrs_ka]

Pelaga, a Ty płeć ostatnio zmieniłaś, że Kini pisze do Ciebie "Panie Pelago" i
zwraca się jak do mężczyzny?

a.

[agamagda]

Eeeee tam, Kiniaczek tak często bawi się w hermafrodytę, że zapomina, że nie
każdy tak umie.
A zresztą, wiecie przecież, że stare przysłowie pszczół mówi „żeby życie miał
smaczek, raz dziewczynka raz chłopaczek” – oczywiście chodzi o nick na forum))

[pelagaa]

Nic o tym nie wiem, zebym plec zmieniala )) Kilka osob mogloby byc z takiego
obrotu sprawy niewolonych )
Ale w polemike z wariatami lepiej sie nie wdawac

[obsidian2]

Piszesz przyjaciółki ale poniżej lekceważąco piszesz PANNY...Jeżeli taki jest
Twój stosunek do nich to może nie powinnaś dziwić sie ich stosunkowi do
Ciebie....A ich wyjście....przedstawiłas tylko swój obraz...jak było
naprawdę...umówili sie?? On dołączył do nich...one do niego...???forum ma to
do siebie , ze łatwo można manipulować odpowiedziami---wytarczy tylko podać
odpowiednie dane wcześniej...z tego co widziałem w innym wątku, masz za soba
mało udane, burzliwe małżeństwo i własnie sie rozstajecie...może Twoje
koleżanki obserwując to z boku widza nie tylko jego winę i stąd ich
zachowanie..??poza tym brzmisz jak rozkapryszone dziecko, któremu ktos w
przedszkolu zabrał zabawkę.Lojalnie Cie wszyscy uprzedzili o wyjsciu, dzisiaj
Ty masz wyjscie z nimi (a mąz zapewne będzie siedział z dzeckiem w
domu)....więc skąd tyle nienawiści do tych Twoich Panien...kiedys
przyjaciółek???

[mrs_ka]

Istotą przyjaźni jest lojalność. Chyba więcej komentarzy tu nie trzeba.

a.

[obsidian2]

Jestes pewna , ze zrobiły cokolwiek nielojalnego...Jeżeli , Kalino, spodziewsz
sie, żę ludzie przestana zauważać go na ulicy bo małżeństwo wam sie
sypie..możesz przeżyc rozczarowanie...

[berek_76]

> Jestes pewna , ze zrobiły cokolwiek nielojalnego...Jeżeli , Kalino, spodziewsz
> sie, żę ludzie przestana zauważać go na ulicy bo małżeństwo wam sie
> sypie..możesz przeżyc rozczarowanie...

Nawet na pewno przeżyjesz rozczarowanie. Na lojalność nie ma co liczyć.
przyjaciel mojego męża, który szczerze (?) życzył nam dogadania się, w parę dni
później zaprosił go na imprezę wraz z jego kochanką. Takie obecnie panują normy.
Nie to, że nie wypada miec romansu - nie wypada mieć go za złe

Ale nie daj sobie robić wody z mózgu, kobieto. To, co robi Twój mąż NIE JEST OK,
i to, że "przyjaciółkom" się to podoba, też nie jest OK. I nie daj sobie wmówić,
że to TY nie jesteś OK. Bo na koniec usłyszysz, że jesteś nie OK, bo jak jego
nowa ukochana przyszła, to Ty jej herbaty nie zrobiłaś

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[obsidian2]

cóż,trudno dyskutować z kims kto ma tak traumatyczne doświadczenie-współczuję
(serio)

[berek_76]

Obsidian, moja trauma nie ma tu nic do rzeczy.

Chodzi o pewne zasady. Owszem, możemy wychodzić z założenia, że liczy się tylko
własny tyłek i jego własna wygoda, ale prędzej czy później związki tworzone na
takich zasadach kończą się dość niemiło. Wszystko jedno, czy przyjacielskie, czy
głębsze.

A co do moich traumatycznych doświadczeń, to namacalnie stwierdziłam pradziwość
banalnego przysłowia o poznawaniu prawdziwych przyjaciół w biedzie. I nawet nie
wiedziałam, jak wielu ich mam

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[obsidian2]

wiesz-bardziej chodziło mi o to, żeby pokazać, że nic nie wiemy tak naprawdę o
tym co sie zdarzyło-facet poszedł z dwiema kumpelkami do kina.A te pewnie
byłyby w niezłym szoku gdyby sie dowiedziały jakie to emocje na forum wywołało;-
)
Co do znaczenia przyjaźni-nie bedę sie wypowiadał-to sprawy oczywiste.Mam ich
niewielu(poza spora grupa znajomych-staram sie to rozróżniać)i bardzo sobie ich
cenie
pozdrawiam

[berek_76]

Eeee, Obsidian, o ile zrozumiałam, to nie chodziło o jednorazowe wyjście, tlyko
o stałe kontakty. ja nie wiem, może faceci jakoś inaczej widzą świat, ale IMHO
jeśli się jest czyjąś przyjaciółką, to nie utrzymuje się intensywnych kontaktów
z małżonkiem przyjaciółki tuż po tym, jak raczył od niej odejść...

OK, odwróć sytuację - wyobraź sobie, że Twoja żona od Ciebie odchodzi i
natychmiast zaczyna spędzać sporo czasu z Twoim bliskim kumplem. Nie przykro
jakby trochę?

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[obsidian2]

W zasadzie masz racje-tylko ja ciągle odnosze się do drugiego posta Kaliny.
Pisze jakie to było małżeństwo-z teściami na karku, bez seksu, bez
porozumienia, bez jakichś wspólnych więzi. Pisała, że sama wcześniej myślała o
rozwodzie i obudziła sie dopiero jak to facet rozpoczął kroki riozwodowe. Może
po prostu (nie)przyjaciółki już dawno obserwując to wszystko(pewnie miały sporo
okazji), doszły do wniosku, że on w tym wszyskim wyglada lepiej niz ona...w
końcu nie zawsze faceci są najgorsi (przełknięcie kumpla z juz nie żona
byłoby oczywiście bardzo trudne) pozdrawiam Cię

[kalina_nowa]

i tu przydałaby się definicja przyjaciela - moim zdaniem, nawet, jezeli
doszłyby do wniosku, ze on wyglada lepiej niż ona, to mówią to jej i nadal przy
niej trwają...
poza tym, szczególnie jedna z tych dziewczyn, naprawdę zna temat i wie jak to
wszystko wygladało...
co do drugiego posta...napisałam bardzo szczerze jak to wszystko wygladało ze
strony męża i w wielu sprawach przyznaję mu rację, ale każdy medal ma dwie
strony...
mam jeszcze trochę przyjaciół, którzy znają przyjaciółki, obserwują co się
dzieje i ...są, delikatnie mówiąc... w szoku...
pozdrawiam!

[obsidian2]

Masz sporo przyjaciół-fajnie> ciekawe tylko czy obiektywnie sie wypowiadaja czy
tylko słuchają co Ty masz im do powiedzenia i na tej tylko podstawie wydają
opinie...

[obsidian2]

Tak jeszcze raz przeczytałem oba Twoje posty....napisałaś tak, jakby panny
zabrały Ci męża podstępem przez co sama spędziłas wieczór...a tymczasem
wczesniej pisaaś, że on nie chce kolejnych prób i nie spedza z Toba wolnego
czau. Tak więc facet po prostu skorzystał z okazji i pewnie do dopiął sie do
nich zeby nie siedziec z Tobą...a Ty zamiast cos zrobić by chciał z Toba zostać
oskarżasz wszystkich wokół...

[ewcia273]

moim zdaniem to nie są przyjaciółki.Bo tak nie postąpiła by. Myśle że tak jest
bo łudza sie że moze którejs z nich uda się "poderwać" Twojego męza i będzie z
nim jak Wy się rozejdzieci.
Tak to poprostu odebrałam po przeczytaniu tego,nie wiem może się myle.

[obsidian2]

Ależ rzuciłas wypowiedzią pełną głębi.Ranyyy-ciekawe czy dużo takich
sfrustrowanych , nienawidzących mężczyzn panien tu siedzi..

[berkot]

obsidian2 napisała:

> Ależ rzuciłas wypowiedzią pełną głębi.Ranyyy-ciekawe czy dużo takich
> sfrustrowanych , nienawidzących mężczyzn panien tu siedzi..

Eeee, sfrustrowanych i to panien, to chyba nie.
Po przejściach, z których wynikaja te pełne głębi wypowiedzi to pewnie sporo.
A co do niewnawiści, czy to trzeba od razu ród męski nienawidzieć??
Dla niektórych nie warto nawet tak skrajnych uczuc wzbudzać.

[zelda1971]

Kalinko, człowieku, a czego Ty chcesz?
Chłop położył już kreskę na wasze małżeństwo.
Nie koniecznie musi koniecznie "podrywać" od razu stare kolezanki.
Moze po prostu chciec isć do kina w dobrym towarzystwie.
Przecież on chce zakończyć wasz zwiazek.
A kwiaty??? O co masz pretensje???
Przecież tosyn musi ci je wreczć a nie maż.
Nie jesteś(chyba) matką męża?

[konkubinka]

no ale ktos syna wozkiem powinien po kwiaty zawiezc.
Nie martw sie.
Moj eks zostal swiadkiem na slubie mojej przyjacilki i jej meza (chrzestnego
naszego syna).Nie moglam dojsc do siebie, bo przeciez mozna wziasc kogos
innego.Ale przezylam .A teraz-mam to gdzies....zycze ci tego samego, za jakis czas.

zelda, obsidain...

[kalina_nowa]

dzięki za takie spojrzenie na sprawę...
z przyjaciólkami temat obgadany i .... wyjasniony...wyjasnione wzajemne
oczekiwania...
co do męża.... czas pokaże...
napiszę jedno....to chyba Wy macie złe doświadczenia na koncie, skoro piszecie
tak pesymistycznie i agresywnie, tak to odbieram , sorry...
ale, każdy punkt widzenia daje do myślenia...

[obsidian2]

agresywnie?? starałem sie tylko opisac co czuje czytajac te opinie.skoro
odebralas mnie jako agresywnego to przepraszam ale jednoczesnie przyznaje, ze
mocno jestem zdziwiony..ciekwe czy ty kiedykolwiek zetknęłas sie z prawdziwą
agresja..

[kalina_nowa]

no cóż... z agresją słowną, krzyczaną miałam na do czynienia bardzo często
przez ostanie miesiące...

[obsidian2]

i nadal chcesz ją znosić?? na pewno? Kochasz męża czy po prostu boisz sie
samotności bądź opinii ludzi (rozwódka-jak to strasznie brzmi)?

[konkubinka]

nie miałam doswiadczen zwiazanych ze zdrada a nadal luwazam , ze zachowanie
Twego meza moze miec z tym zwiazek.
Ponadto nie ufałabym zbytnio przyjaciółkom.Ale zrobisz jak chcesz.

[pe_te_r]

> mąż chce rozwodu, chce zostawić mnie i nasze 15 miesięczne dziecko...
tak chcę... szkoda, że nie napisałaś dlaczego...

> mieszkamy razem, ale mąż chce się wyprowadzić i złożyć pozew...
dla mnie to logiczne - po co mam mieszkać z obcą już osobą?

> nie chce nigdzie ze mną wychodzić, ale...
może napisz co robiłaś gdy chciał, namawiał na wspólny wyjazd (nie z rodzicami),
proponował basen... cały czas zasłaniałaś się dzieckiem, całe Twoje życie to
nasz syn i Twoi rodzice - dla mnie nie starczyło miejsca...

> za to spotyka się z moimi przyjaciółkami - jeżdżą razem na rowerach, a
> dzisiaj wybierają się do kina..
kiedy byłaś z mężem w kinie? kiedy byłas ze mną na rowerze - wiesz jak bardzo
lubie jeździć z Juniorem... Proponowałem setki razy... miałaś to w nosie...
Jeśli myślałaś że będę siedział całe dnie przed TV bo Ty nie masz ochoty wyjść
to sorry... 3 lata czekałem.

>Mąż naszym samochodem jedzie po nie do domów,
> potem je odwozi,po kinie idą jeszcze na piwo....
Miałem jechać po nie tramwajem? Po pierwsze masz swój samochód, którym zajmuje
się Twoj tatuś... Po drugie sama powiedziałaś kiedyś że masz większe prawo do
swojego samochodu bo Ty nim jeździsz... Więc analogicznie zostaw w spokoju
samochód mój samochód bo ja mam do niego większe prawo (dla nie wtajemniczonych
- mamy dwa samochody - oba są naszą współwłasnością)
Na piwie byliśmy przed kinem... i po raz kolejny się pytam: kiedy byliśmy razem
w knajpie? Ile razy wyszliśmy gdzies razem ale tylko my bez znajomych i Twoich
rodziców?

> Dla mnie wsparcie byłoby wtedy gdyby zamiat jeździć z moim mężem do kina,
> wybrały się po prostu do mnie....
Szkoda ze nie napisałaś jak je zlewasz... Szkoda ze nie napisałas ze nie miałaś
sie z nimi czasu spotkać po swoich urodzinach choć mówiłem że zajmę się Młodym.
Ile razy przez ostatnie pół roku wyszłaś z nimi na piwo?
Zapomniałaś też dodać, że wszyscy wokół Ciebie są już naprawdę zmęczeni ciągłym
słuchaniem o naszych kłopotach... o tym jak bardzo się starasz a ja to mam w d...
Wsyzscy wiedzą że to MY ponosimy odpowiedzialność za to co się stało i to MY
powinniśmy rozwiązać nasze problemy. Ty potrafisz tylko opowiadać, grać
skrzywdzoną dobrą kochającą żone...

> Czy to jest normalna sytuacja?
Nie
To nie jest normalna sytuacja. W sposób jak dla mnie chamski oskarżasz za
plecami Twoje przyjaciółki - nie mając odwagi powiedzieć im tego prosto w oczy.
Jak dla mnie jesteś tchórzem. Linka do tego wątku podeśle wszystkim Twoim
znajomym... miło jest oskarżać anonimowo... mam nadzieję że wszyscy Twoi
przyjaciele poczują się nieswojo. Ktoś coś poniżej pisał o lojalności...
Odpowiedz sobie czy Ty tym postem byłaś lojalna wobec nich...

> Czy ja się czepiam?
Czepiasz się
Czepiasz się mnie, czepiałaś się moich znajomych z B. (sugerując ze to oni
namówili mnie na rozwód), teraz czepiasz się przyjaciółek...
Szkoda ze nie widzisz swojego udziału w tym wszystkim...
Niestety jest tak, że wszyscy moi aktualni znajomi są Twoimi. Jeśli chcesz
rezygnować z czyjejś przyjaźni/znajomości tylko dlatego że mnie lubi, to Ci
współczuję, płytkie są Twoje emocje w stosunku do podobno bliskich Ci osób...

Do wszystkich: jestem (jeszcze) mężem Kaliny... Przez trzy lata męczyliśmy się
razem... tak, wina moja w tym jest duża (przynajmniej na początku), później
starałem się jeszcze łatać nasze małżeństwo ale do tanga trzeba dwojga...
Zdecydowałem i z każdym dniem jestem bardziej pewny swojej decyzji...
Szkoda tylko ze po raz kolejny rozmawiamy publicznie.

Do tych co piszą o mojej zdradzie:
Męczę sie w tym związku od 3 lat, bez miłości, bez czułości, bez seksu... O moim
miejscu w rodzinie (jeszcze)żony może najlepiej powiedzą słowa mojego (jeszcze)
teścia: "zięć to nie rodzina"...
Pewnego dnia coś we mnie pękło... i nie da się tego już posklejać...
Odkąd zacząłem przygotowywac się już formalnie do rozwodu znowu otworzyłem się
na świat, znowu chodzę do kina, jeżdzę na rowerze, spotykam się ze znajomymi
(którzy są znajomymi mojej żony), poprostu ŻYJĘ... Nawet moja (jeszcze) żona
zauważyła że się wyciszyłem...
Jeśli wyjście do kina uważacie za zdradę - to zdradziłem swoją (jeszcze) żone..
. i to nie raz i nie tylko z tymi przyjaciółkami... odnowiłem kontakty ze
starymi znajomymi, uwierzyłem że MOGĘ żyć poza toksycznym związkiem, uwierzyłem
że mogę żyć normalnie...
A teraz możecie zacząć rzucać kamienie....

[kalina_nowa]

OK, kompletnie bez sensu jest to co zrobiłeś, ale ustosunkuje się do tego co
napisałeś...

> > mąż chce rozwodu, chce zostawić mnie i nasze 15 miesięczne dziecko...
> tak chcę... szkoda, że nie napisałaś dlaczego...
no cóż....nie przeczytałeś wszystkiego co tu napisałam....


> > mieszkamy razem, ale mąż chce się wyprowadzić i złożyć pozew...
> dla mnie to logiczne - po co mam mieszkać z obcą już osobą?
to było stwierdzenie faktu z mojej strony...


> > nie chce nigdzie ze mną wychodzić, ale...
> może napisz co robiłaś gdy chciał, namawiał na wspólny wyjazd (nie z
rodzicami)
hmm... nie pamietam namowy na wspólny wyjazd, nie z rodzicami...
o ile sobie przypominam to ja przed weekenem majowym prosilam o taki wyjazd...

> proponował basen... cały czas zasłaniałaś się dzieckiem,

to prawda, proponowałeś basen lub inne wypady...
to prawda, ze zasłaniałam się synem...i to nie dlatego, że nie chciałam nigdzie
iść, ale zwyczjanie nie byłam na to gotowa...mówiłam to wiele razy...
to prawda też, ze przesadziłam z macierzyństwem...
ale to prawda też, że co innego proponować, a co innego zorganizować takie
wyjście, prawda?
czy zdarzyło się kiedykolwiek abyś kupił bilety do kina, przyszedł do domu i
stwierdził : zona, idziemy dzisiaj do kina, opieka nad Młodym zorganizowana...
nie...bo to ja miałam to wyjście zorganizować... ?

całe Twoje życie to
> nasz syn i Twoi rodzice - dla mnie nie starczyło miejsca...
Nasz syn zajmuje bardzo ważne miejsce w moim życiu, to jest bezsprzeczne...
co nie zmienia faktu, ze Ty również jesteś w nim bardzo ważny...
być może miałam zachwiane proporcje, ale te proporcje nie zostały zachwiane bez
powodu...
co do rodziców....są dla mnie ważni, jednak ty zwykłą pomoc rodzicielska i
kontakty rodzic - dziecko wyolbrzymiasz do gogantycznych rozmiarów...

> za to spotyka się z moimi przyjaciółkami - jeżdżą razem na rowerach, a
> > dzisiaj wybierają się do kina..
> kiedy byłaś z mężem w kinie? kiedy byłas ze mną na rowerze - wiesz jak bardzo
> lubie jeździć z Juniorem... Proponowałem setki razy... miałaś to w nosie...
> Jeśli myślałaś że będę siedział całe dnie przed TV bo Ty nie masz ochoty wyjść
> to sorry... 3 lata czekałem.

przypominam sobie jak nie raz, nie dwa miałes do mnie pretensje, ze za bardzo
organizuje nam życie towarzysko, ze marzysz o tym , zeby posiedzieć w kapciach
przed telewizorem ...

> >Mąż naszym samochodem jedzie po nie do domów,
> > potem je odwozi,po kinie idą jeszcze na piwo....
> Miałem jechać po nie tramwajem? Po pierwsze masz swój samochód, którym zajmuje
> się Twoj tatuś... Po drugie sama powiedziałaś kiedyś że masz większe prawo do
> swojego samochodu bo Ty nim jeździsz... Więc analogicznie zostaw w spokoju
> samochód mój samochód bo ja mam do niego większe prawo (dla nie
wtajemniczonych
> - mamy dwa samochody - oba są naszą współwłasnością)
> Na piwie byliśmy przed kinem... i po raz kolejny się pytam: kiedy byliśmy
razem
> w knajpie? Ile razy wyszliśmy gdzies razem ale tylko my bez znajomych i Twoich
> rodziców?

czy choć raz zorganizowałeś takie wyjście?

> > Dla mnie wsparcie byłoby wtedy gdyby zamiat jeździć z moim mężem do kina,
> > wybrały się po prostu do mnie....
> Szkoda ze nie napisałaś jak je zlewasz... Szkoda ze nie napisałas ze nie
miałaś
> sie z nimi czasu spotkać po swoich urodzinach choć mówiłem że zajmę się
Młodym.
> Ile razy przez ostatnie pół roku wyszłaś z nimi na piwo?
> Zapomniałaś też dodać, że wszyscy wokół Ciebie są już naprawdę zmęczeni
ciągłym
> słuchaniem o naszych kłopotach... o tym jak bardzo się starasz a ja to mam w
d.

hmm...ciekawe kto to jest wszyscy?
co do przyjaciól....nigdy ich nie zlewałam, niestety przy małym dziecki,
karmionym piersią, nie mam i nie miałam tyle czasu co kiedyś...szkoda, ze
dziewczyny są takie niewyrozumiałe...
jednak, myslę, ze to mozna wyprostować...

> Wsyzscy wiedzą że to MY ponosimy odpowiedzialność za to co się stało i to MY
> powinniśmy rozwiązać nasze problemy. Ty potrafisz tylko opowiadać, grać
> skrzywdzoną dobrą kochającą żone...

to prawda, MY ponosimy za to odpowiedzialność i na nikogo nie zrzucam i nigdy
nie zrzucałam winy...
nigdy też nie grałam i nie gram ...

> > Czy to jest normalna sytuacja?
> Nie
> To nie jest normalna sytuacja. W sposób jak dla mnie chamski oskarżasz za
> plecami Twoje przyjaciółki - nie mając odwagi powiedzieć im tego prosto w
oczy.
> Jak dla mnie jesteś tchórzem. Linka do tego wątku podeśle wszystkim Twoim
> znajomym... miło jest oskarżać anonimowo... mam nadzieję że wszyscy Twoi
> przyjaciele poczują się nieswojo. Ktoś coś poniżej pisał o lojalności...
> Odpowiedz sobie czy Ty tym postem byłaś lojalna wobec nich...

hmmm... nie rozumiem tylko czemu tak rozjuszył cię ten post i czemu jesteś
takim obrońcą...
i nie działam tutaj za ich plecami, bo powiedziałam im to prosto w oczy i
wiedzą jakie sa moje odczucia...

> Czy ja się czepiam?
> Czepiasz się
> Czepiasz się mnie, czepiałaś się moich znajomych z B. (sugerując ze to oni
> namówili mnie na rozwód),

no coz...moglam tak pomyslec, bo chyba za mna nie przepadali ...
co mozna bylo zauważyć już na weselu...

teraz czepiasz się przyjaciółek...

posta napisałam własnie dlatego, zeby ktos, zupełnie z boku, ocenił czy się
czepiam, bo gubę się w tym wszystkim...
wali mi się całe życie i ni mówię tu tylko o naszych relacjach, ale i o
relacjach z osobami , które znam od lat...

> Szkoda ze nie widzisz swojego udziału w tym wszystkim...

widze, bardzo wyraznie widze tutaj mój udział...
nie doczytałeś w takim razie wszystkiego...

> Niestety jest tak, że wszyscy moi aktualni znajomi są Twoimi. Jeśli chcesz
> rezygnować z czyjejś przyjaźni/znajomości tylko dlatego że mnie lubi, to Ci
> współczuję, płytkie są Twoje emocje w stosunku do podobno bliskich Ci osób...

tzn. wszyscy moi znajomi są Twoimi ...

Do wszystkich: jestem (jeszcze) mężem Kaliny... Przez trzy lata męczyliśmy się
> razem... tak, wina moja w tym jest duża (przynajmniej na początku), później
> starałem się jeszcze łatać nasze małżeństwo ale do tanga trzeba dwojga...
> Zdecydowałem i z każdym dniem jestem bardziej pewny swojej decyzji...
> Szkoda tylko ze po raz kolejny rozmawiamy publicznie.

właściwie to nie wiem, po co dodałeś swoje trzy grosze do tego postu...

a swoim przyjaciółkom sama podeślę ten link...

Pozdrawiam Cię serdecznie!

[obsidian2]

I to właśnie miałem na mysli pisząc , że nie podoba mi sie atak na PANNY
spowodowany przedstawieniem sytuacji przez jedną tylko strone...
W ogóle nie mamy prawa do wydawania opinii o innych a jezeli już to do wydania
takiej opinii potrzebny jest pełny obraz sytuacji. Teraz mniej więcej go mamy.
A tak poza tym....nieżle namieszaliście-szkoda wielka, że nie potraficie
usciąśc i o tym porozmawiać...ale tego chyba nigdy nie było w waszym chłodnym
związku-prawda?
W każdym razie dzięki wam pewnie wzrośnie ilośc osób czytających te
forum....robi sie interesująco a my uwielbiamy żyć życiem innym...tak jesteśmy
skonstruowani...

[pe_te_r]

dzięki za rozsądny głos...
tak naprawdę sytuacja jest jeszcze bardziej zagmatwana - chciałem ją nawet
opisać ale wyszła by z tego niezła książka
Trafiłem tu przez przypadek i włosy stanęły mi nie tylko na głowie... to co moja
(jeszcze) żona pisze/mówi o mnie, mnie już nie dziwi i spływa po mnie jak po
kaczce, ale zagrzało mnie trochę wciąganie w to wszystko Bogu ducha winnych
ludzi - to już przesada... a zarzucanie mi zdrady tylko dlatego że poszedłem do
kina to rzecz śmieszna...
Jeszcze raz powatarzam - jestem tak samo winny - momentami bardziej momentami
mniej... ale czy nie można się rozstać kulturalnie bez rzucania g..... na prawo
i lewo?
Co do rozmowy: dlatego zdecydowalem się napisać na forum bo w rzeczywistym
świecie to co ja mówię do mojej żony nie dociera... i tak od trzech lat mówię o
braku miłości i czułości...

[mrs_ka]

Przepraszam Cię, Peter, ale po pierwsze jest to świat wirtualny i anonimowy. Nie
widzę uzasadnienia dla argumentu "brak lojalności, bo piszesz o swoich
przyjaciółkach za ich plecami". Twoja żona nie publikuje tego pod swoim
nazwiskiem i zarówno Jej anonimowość, jak i koleżanek zostaje zachowana.
Kierując się Twoim tokiem myślenia terapia u psychologa również jest
nielojalnością, bo ostatecznie o osobistych sprawach trzeba mówić obcej osobie.
Dla wielu osób internet jest właśnie taką kozetką.
Warto byłoby, gdybyś ten aspekt przemyślał.

PO drugie: mam wrażenie, że sedno nie leży w tym, czy można się kulturalnie
rozstać, a w tym, że Twoja żona nie chce się rozstawac z Tobą. Przyznasz, że
czyni to zasadniczą różnicę.

Po trzecie: przeczytałam Twoją wypowiedź i odpowiedź Twojej żony. Nie wchodząc w
realia Waszego małżeństwa, których nie znam, Jej odpowiedź jes wyważona i
-powiedziałabym- prześwieca z niej jakaś dobra wola. Dla mnie, jako dla
czytelnika, jest to charakterystyczna odpowiedź kogoś, kto nie chce palić
mostów. Myślę, że wyraża się w tym determinacja Twojej żony.
Weź też poprawkę na to, że miłość ma różne oblicza i emanacje. To, że ktoś nie
okazuje Ci miłości w sposób zrozumiały dla Ciebie nie oznacza, że tej miłości
nie ma. Sam fakt, że Twoja żona otwarcie przyznaje się do kilku błędów jest
naprawdę wart dostrzeżenia. Naprawdę nie chcesz dać Jej szansy? NIe chcesz dać
Wam szansy?
Rozstać jest się prosto. Dopiero z upływem czasu widzi się nieodwracalność
takiej decyzji i nierzadko odczuwa żal z powodu pochopności własnej decyzji.
Są sytuacje nierozwiązywalne: partner nie chce zaakceptować własnej
odpowiedzialności, nie widzi problemu, nie chce walczyć. U Was jest inaczej i
gwarantuję Ci, że bardzo wiele osób z tego forum mogłoby Ci powiedzieć, jak
różna i inna na plus jest Wasza sytuacja od ich czasów przedrozwodowych.

Po czwarte: rozumiem doskonale, że odczuwasz teraz coś na kształt euforii: znów
zacząłeś żyć. Wychodzisz, oddychasz, spotykasz się z ludźmi. Samo to, że ten
stan tak bardzo różni się od stanu ostatnich trzech lat wystarczy, aby
wywnioskować, że jest to dobra droga.
To jednak nie jest tak bardzo oczywiste.
Każda zmiana wywołuje w nas oczekiwanie i przekonanie o własnej słuszności, ale
po czasie euforii złudzenia opadają. I wtedy nie masz syna na wyciągnięcie ręki,
nie masz żony, a znajomi mają własne sprawy.
Zobacz, że uczyniłeś jakieś konkretne kroki, aby "odzyskać" własne życie.
Postaraj się też zobaczyć, że Twoje odzyskane życie nie musi stać w sprzeczności
z Twoim małżeństwem. Mogą być wspólne wyjazdy, wspólne wyjścia i wspólne
imprezy. Małżeństwo jest pracą i jednym wielkim kompromisem. Czasem wydaje się,
że nie warto, ale jeśli ludzie się kochają i mają dzieci- warto.
Zwłaszcza, że czas ma przedziwną właściwość gojenia ran i to, o co dziś
walczysz, za 10 lat wyda Ci się niewarte splunięcia, o rozbijaniu dziecku
rodziny nie mówiąc.

Jeśli mogę Cię prosić, przemyśl:
- pójście na terapię małżeńską do terapeuty z uprawnieniami to prowadzenia
terapii rodzin. Jeśli powiesz, skąd Jesteście, możemy Ci podać konkretne
namiary. Mam wrażenie, że Wy wcale nie jesteście daleko od porozumienia;
potrzebujecie tylko odpowiednich, fachowych narzędzi i czasu

- wygospodarowanie z budżetu okreslonej kwoty na opiekunkę dla dziecka. Na
początek wystarczy kilka godzin w tygodniu. Uzyskany w ten sposób czas
przeznaczcie na coś, co będziecie mogli robić wspólnie. Niekoniecznie odbywając
powazne rozmowy o życiu, ale po prostu będąc ze sobą i ciesząc się wolnym czasem

- czasowe odsunięcie osób zbyt dobrze poinformowanych o Waszym życiu. Nigdy się
nie da w takiej sytuacji uniknąć stronniczości. Wam nie są potrzebni sędziowie,
ale własny komfort, że nie jesteście na cenzurowanym.

Peter, nie poddawaj się zbyt łatwo. Wierzę, że się starałeś, ale małżeństwo jako
takie jest orką na ugorze i trzeba się z tym liczyć. Pomyśl o wspólnej wigilii
za kilka lat i pomyśl o tym, że nie przełamiesz się z własnym dzieckiem
opłatkiem, bo już Cię przy nim nie będzie.
Wszystko ma swoją cenę, pamiętaj.

a.

[na_zakrecie]

cholera, mrs_ka.... chciałabym, żeby mój_jeszcze_mąż to przeczytał...właściwie
równie dobrze mógłby być Peterem....z tej, mimo wszystko pobieżnie
przedstawionej przez obie strony sytuacji, wyłania się niestety podobny obraz
mojego związku..smutne to.....ja na razie odpuściłam, nie wiem, czy
czekam...ale na pewno wrzucam na luz - i tak nic na siłę, a mój...może jednak
przemyśli, że może dużo stracić.Ehhh, zaczynam bełkotać, chlip, chlip...

[pe_te_r]

Anonimowy powiadasz?
Znalazłem post swojej (jeszcze)żony przez przypadek szukając potrzebnych mi
informacji (przygotowuję się do rozwodu) - i nie poznałem jej po nicku tylko po
zawartości listu. Rozpoznałem się od razu. To tyle na temat anonimowości jaką
daje internet...
lojalność:
1) postawa moralna polegająca na zachowaniu się wobec kogoś tak samo w jego
obecności, jak i podczas jego nieobecności; dotyczy zwł. osób bliskich;
za encyklopedią www.wp.pl
Chyba nie muszę udowadniać oczywistego jak dla mnie faktu, że w tym przypadku
moja (jeszcze) żona zachowała się nielojalnie.
Jeśli stawia się zarzuty wobec przyjaciół bez rozmowy nimi - za ich plecami, to
albo się ma wypaczone wyobrażenie o przyjaźni, albo duże problemy z komunikacją
swoich oczekiwań.
Hmmm... porównanie wizyty u psychologa z wpisem na ogólno dostępne forum nie
jest wg mnie najszczęśliwszym porównaniem. Nie zapominaj, proszę, że psycholog
to fachowiec, który nie wydaje sądów na podstawie bardzo małego wycinka
problemu. Nie mówić już o zachowaniu dyskrecji. Wystarczy, że trafi na ten wątek
ktoś z naszych znajomych i w świat pójdzie plotka że spałem z przyjaciółkami
(jeszcze) żony... Pomijam fakt, że ja mogę się rzucić pod walec i tak nikt mi
nie uwierzy, ale co zrobią te "przyjaciółki"?
Niestety i dla mojej (jeszcze) żony internet stał się kozetką, wcześniej taką
"kozetką" była rodzina i znajomi... Tylko samo mówienie o problemie z bądź, co
bądź (nie obraź się proszę przypadkowymi osobami, które chętnie widzą
sensację a nie prawdziwą tragedię. Doszło do takiego momentu, że w sprawie
przenosin syna do jego własnego pokoju nie było rozmowy między nami (żona nie
jest gotowa - tak powtażała jak poruszałem temat), natomiast pojawił się wątek.
Jak dla mni to jest chore.
Ad2.
Widzę różnicę w tym że ja się chce kulturanie rozejść a Ona nie chce się
rozstawać, tylko to że Ona nie chce nie zmieni faktu że się rozejdziemy - z jej
zgodą czy bez, z obrzucaniem się wyzwiskami czy bez, z szarpaniem o kasę czy bez...
Ja wybrałem "bez".
Ad3.
Dobra wola powiadzasz?....
Cóż... dyskusje o problemach i obietnice poprawy miały miesjce średnio raz na
dwa miesiące... Niewiele to zmieniało - po 2 tygodniach było tak samo...
Najgorsze, że w takich momentch żona zawsze twierdziła, że do pewnych obietnic
ja ją zmuszałem.
Co z tego, że przyznaje siędo kilku błędów? Przyznawała się do nich już parę
miesięcy temu... To że ich nie naprawiła nie jest najgorsze - najgrosze jest to,
że nawet nie próbowała.
Wbrew pozorom nie jest mi prosto rozejść się. Dojrzewałem do tej decyzji prawie
rok, prawie rok gasła we mnie nadzieja. W grudniu byłem zdecydowany przygotować
się do złożenia pozwu, nie zrobiłem tego po rozmowie z żoną - chciałem
faktycznie dać nam szanse. Z każdym mijającym tygodniem coraz bardziej żałowałem
swojej decyzji. Teraz już wiem, że złożony wtedy pozew byłby odrzucony, ale może
moja (jeszcze) żona obudziłaby się prędzej.
Ad4.
Nie odczuwam euforii, odczuwam spokój... Co z tego że syn będzie na wyciągnięcie
ręki skoro w domu będzie piekło, a co niedziele będzie wzywana policja?
Nie mam już siły walczyć z własną żoną o wszystko. Nasza miłość wypaliła się w
wiecznych kłótniach i żalach.

Byliśmy u psychologa: poweidział wprost - jeśli nie chcę to żadna terapia nie
mam sensu. Ja naprawdę nie chce, próbowanie czegoś teraz byłoby zwykłym
oszustwem, dawaniem niepotrzebnych złudzeń.

Nianię mamy od czerwca zeszłego roku... jest dopołudnia kiedy jesteśmy w pracy
ale można byłą ją poprosić żeby od czasu do czasu przyszła lub zostałą dłużej -
ale żona nie była gotowa - bo ona ma małe dziecko.
Poza tym za płotem mieszkają teściwie - ale mówiąc oględnie nie mieli chęci
zajęcia się wnukiem. Teraz musze przyznać jest trochę lepiej (dziadek zajmuje
się wnukiem czasami).
Dla żony wspólne spędzanie czasu było zbyt nudne - musiało być przynajmniej
kilku znajomych, nie potrafiła zrozumieć, że nawet na piwo możemy wyjśc tylko we
dwoje. Przez cały okres trwania małżeństwa nie wiem czy wyszliśmy we dwoje do
knajpy z 5-6 razy.
Czasowe odsunięcie osób dobrze poinformowanych nie wchodzi w grę... Musielibyśmy
wyprowadzić się z miasta.
Nie wierzę już że może być lepiej.
Poddałem się... i tyle.

[kalina_nowa]

Anonimowy powiadasz?
> Znalazłem post swojej (jeszcze)żony przez przypadek szukając potrzebnych mi
> informacji (przygotowuję się do rozwodu) - i nie poznałem jej po nicku tylko
po
> zawartości listu. Rozpoznałem się od razu. To tyle na temat anonimowości jaką
> daje internet...

oczywista sprawa, że Ty, czytając ten post rozpoznałeś się od razu...przecież
pisałam o naszej sprawie, o moich odczuciach...
napisałam prawdę, więc dziwne by było dgybyś się nie rozpoznał...

lojalność:
> 1) postawa moralna polegająca na zachowaniu się wobec kogoś tak samo w jego
> obecności, jak i podczas jego nieobecności; dotyczy zwł. osób bliskich;
> za encyklopedią www.wp.pl
> Chyba nie muszę udowadniać oczywistego jak dla mnie faktu, że w tym przypadku
> moja (jeszcze) żona zachowała się nielojalnie.
> Jeśli stawia się zarzuty wobec przyjaciół bez rozmowy nimi - za ich plecami,
to
> albo się ma wypaczone wyobrażenie o przyjaźni, albo duże problemy z
komunikacją
> swoich oczekiwań.

no i nie jesteś doinformowany w tej sprawie, więc mnie nie oskarżaj, proszę...
to samo co tu napisałam, powiedziałam dziewczynom prosto w oczy...wiedzą o
moich odczuciach w tej sprawie...
zdaję sobie sprawę,że w ten sposób naraziłam na ciężką próbę moje kontakty z
Nimi, ale wiedzą o tym...
muszą przemyśleć temat, ja też...
co więcej, sprecyzowałam swoje oczekiwania, ale mamy inny punkt widzenia na
sprawę...

Hmmm... porównanie wizyty u psychologa z wpisem na ogólno dostępne forum nie
> jest wg mnie najszczęśliwszym porównaniem. Nie zapominaj, proszę, że psycholog
> to fachowiec, który nie wydaje sądów na podstawie bardzo małego wycinka
> problemu. Nie mówić już o zachowaniu dyskrecji. Wystarczy, że trafi na ten
wąte
> k
> ktoś z naszych znajomych i w świat pójdzie plotka że spałem z przyjaciółkami
> (jeszcze) żony... Pomijam fakt, że ja mogę się rzucić pod walec i tak nikt mi
> nie uwierzy, ale co zrobią te "przyjaciółki"?

Wnioskuję, ze przeczytałeś cały wątek...
Zapewne też wyczytałeś w nim, ze zdecydowanie zaprzeczyłam takim podejrzeniom...

Tylko samo mówienie o problemie z bądź, co
> bądź (nie obraź się proszę przypadkowymi osobami, które chętnie widzą
> sensację a nie prawdziwą tragedię. Doszło do takiego momentu, że w sprawie
> przenosin syna do jego własnego pokoju nie było rozmowy między nami (żona nie
> jest gotowa - tak powtażała jak poruszałem temat), natomiast pojawił się
wątek.
>

hmmm... o ile pamietam było sporo rozmów na temat przenosin dziecka do jego
własnego pokoju ....
i zawsze kończyły się niezbyt miło, bo nie rozumiałeś, że jeszcze nie jestem (
byłam ) na to gotowa...
ja, tak jak napisałam, przedobrzyłam z macierzyństwem, a Ty nie byłeś
wyrozumiały....
a to, ze założyłam wątek w tej sprawie?
to coś złego?


Ad2.
> Widzę różnicę w tym że ja się chce kulturanie rozejść a Ona nie chce się
> rozstawać, tylko to że Ona nie chce nie zmieni faktu że się rozejdziemy - z
jej
> zgodą czy bez, z obrzucaniem się wyzwiskami czy bez, z szarpaniem o kasę czy
be
> z...
> Ja wybrałem "bez".

Tak jak napisałam, nie chce rozwodu...ale mam iść i grzecznie stwierdzić, ze
chce ... to jest chore, nie sądzisz?


> Ad3.
> Dobra wola powiadzasz?....
> Cóż... dyskusje o problemach i obietnice poprawy miały miesjce średnio raz na
> dwa miesiące... Niewiele to zmieniało - po 2 tygodniach było tak samo...
> Najgorsze, że w takich momentch żona zawsze twierdziła, że do pewnych obietnic
> ja ją zmuszałem.
> Co z tego, że przyznaje siędo kilku błędów? Przyznawała się do nich już parę
> miesięcy temu... To że ich nie naprawiła nie jest najgorsze - najgrosze jest
to
> ,
> że nawet nie próbowała.

Próbowałam , próbowałam.....ale nie zawsze mi się to udawało...

> Wbrew pozorom nie jest mi prosto rozejść się. Dojrzewałem do tej decyzji
prawie
> rok, prawie rok gasła we mnie nadzieja. W grudniu byłem zdecydowany
przygotować
> się do złożenia pozwu, nie zrobiłem tego po rozmowie z żoną - chciałem
> faktycznie dać nam szanse. Z każdym mijającym tygodniem coraz bardziej
żałowałe
> m
> swojej decyzji. Teraz już wiem, że złożony wtedy pozew byłby odrzucony, ale
moż
> e
> moja (jeszcze) żona obudziłaby się prędzej.

No właśnie, a ja dopiero w obliczu tak drastycznych kroków doznałam
ostatecznego przebudzenia...
Nie bierzesz pod uwagę tego, że napradę chcę przebudować nasz zwiazek?

> Ad4.
> Nie odczuwam euforii, odczuwam spokój... Co z tego że syn będzie na
wyciągnięci
> e
> ręki skoro w domu będzie piekło, a co niedziele będzie wzywana policja?
> Nie mam już siły walczyć z własną żoną o wszystko. Nasza miłość wypaliła się w
> wiecznych kłótniach i żalach.

A może ustawiłeś za wysoko poprzeczke?
Może wystarczyłoby , aby każdy z nas coś odpuścił...
Wierze, ze tak...

> Byliśmy u psychologa: poweidział wprost - jeśli nie chcę to żadna terapia nie
> mam sensu. Ja naprawdę nie chce, próbowanie czegoś teraz byłoby zwykłym
> oszustwem, dawaniem niepotrzebnych złudzeń.

Tak, bylismy, na moja prośbę..
Wielka szkoda, ze nawet nie chcesz spróbowac...dla nas, dl Młodego, dla mnie i
wreszcie dla siebie ...

Nianię mamy od czerwca zeszłego roku... jest dopołudnia kiedy jesteśmy w pracy
> ale można byłą ją poprosić żeby od czasu do czasu przyszła lub zostałą
dłużej -
> ale żona nie była gotowa - bo ona ma małe dziecko.

tak było, człowiek do wszystkiego dojrzewa, jedym zabiera to mniej, innym
wiecej czasu...
ja dojrzałam teraz i już jestem umówiona z niana, ze będzie zostawać z Mlodym,
jak bedzie potrzeba...

> Poza tym za płotem mieszkają teściwie - ale mówiąc oględnie nie mieli chęci
> zajęcia się wnukiem. Teraz musze przyznać jest trochę lepiej (dziadek zajmuje
> się wnukiem czasami).

dziadek zajmuje się często...
poza tym, czy kiedykolwiek zapytałeś, porozmawiałeś z dziadkami, zeby zostali z
Mlodym?
zaproponowałeś im to?
niestety nie ...

Dla żony wspólne spędzanie czasu było zbyt nudne - musiało być przynajmniej
> kilku znajomych, nie potrafiła zrozumieć, że nawet na piwo możemy wyjśc tylko
w
> e
> dwoje. Przez cały okres trwania małżeństwa nie wiem czy wyszliśmy we dwoje do
> knajpy z 5-6 razy.

to nieprawda, ze bylo zbyt nudne...

> Czasowe odsunięcie osób dobrze poinformowanych nie wchodzi w grę...
Musielibyśm
> y
> wyprowadzić się z miasta.

wszystko zalezy od nas....


> Nie wierzę już że może być lepiej.
> Poddałem się... i tyle.

Może być lepiej, może...
tylko trzeba spróbować, na ostateczne kroki zawsze jest czas...
Nie poddawaj się..
Ja miałam nieraz chęć tym wszystkim rzucić, ale ciągle widziałam jasna gwiazdkę
na ciemnym niebie...i nadal ją widzę ...

[mrs_ka]

Peter, abstrahując od rozważań nad lojalnością i anonimowością, gdzie pewnie
każde z nas mogłoby się podzielić rozmaitymi refleksjami, dalsze ciągnięcie tego
wątku z udziałem Twojej żony i Twoim nie jest konstruktywne, jak sądzę.
Spójrz na to od innej strony: może nie wyszło to najszczęsliwiej, ale mieliście
oboje możliwość spotkać się na publicznej agorze i wyartykułować swoje anse.
Jest to jakaś forma oczyszczenia, może więc i dobrze się stało.

Naturalnie, że psycholog miał rację. Każda forma terapii małżeńskiej jest
bezowocna, jeśli nie popierają jej faktyczne chęci i motywacja OBU stron.
Soł, moim zdaniem clue sprawy tkwi w tym, abyś spróbował okreslić, czy Twoje
stanowisko jest ostateczne i niezmienne. Oraz, czy biorąc poprawkę powiedzmy
roczną, nie przewidujesz tu żadnych wahnięć?
Oczywiste jest dla mnie, jakie jest Twoje aktualne stanowisko. Ale czas płynie i
jak mówiłam: zacierają się pewne wspomnienia, a do głosu dochodzą inne wartości
takie jak przywiązanie, pamieć tego, co kiedyś Was łączyło, wreszcie do głosu
dochodzi rozsądek.
Ujmując to obrazowo: nawet jeśli Twoja decyzja rodziła się przez rok i uważasz
ją za przemyślaną, to nie da się ukryć, że aktualnie znajdujesz się w bębnie
pralki, a nie poza nim. Jesteś częścią tej sytuacji i nic na to nie poradzisz.
Nie wiesz, jak będzie wyglądać obraz Twojego małżeństwa już poza pralką, czyli z
odległości kilku miesięcy i fizycznego odseparowania od żony. Mozesz się zdziwić.
Dlatego zapytam: czy rozważałeś opcję separacji wraz z jednoczesną terapią
(sugerowałabym, aby najpierw terapię zaczęła żona i żeby potem przekształcić ją
w terapię małżeńską, kiedy już trochę ochłoniesz) i czasowym oddaleniem od żony?
Powiedzmy trzy miesiące takiego czasowego rozwiązania wraz z Twoją wyprowadzką?
W tym czasie moglibyście regulować swoje kontakty wedle własnych potrzeb.

Przeszłam coś podobnego, więc nie opieram się na teorii. Mój pierwszy mąż
psychicznie nie był w stanie trwać dłużej w naszym małżeństwie. Z dzisiejszej
perspektywy rozumiem go. Nasz związek tez obfitował w szereg moich obietnic bez
pokrycia. I tu jedna sprawa: moje obietnice i intencje naprawdę były szczere.
Nie byłam w stanie ich dotrzymać z powodu- powiedzmy- złych matryc zachowań, a
nie z powodu złej woli.
Zmieniło się to dopiero w trakcie terapii, gdzie zmuszono mnie do analizy
własnych zachowań i uczenia się nowych sposobów reakcji. W tym czasie mój mąż
mieszkał osobno, musieliśmy dać sobie czas, aby to wszystko w sobie poukładać.
Jego stosunek do naszego związku na początku tej drogi był diametralnie inny od
tego, jaki wykształcił się w trakcie terapii, rozmów z psychologiem i
psychicznego odpoczynku z dala ode mnie. I ostatecznie do siebie wróciliśmy.
To, że się dwa lata później rozstaliśmy jest już zupełnie inną sprawą, zresztą
była to moja decyzja, a nie jego.

W każdym razie to pokazuje, że warto walczyć. I że są różne sposoby walki, a
czasowa separacja wzmocniona terapią jest jedną z tych metod.
Warto też trzymać dystans do wszelkich kwantyfikatorów "ja nigdy", "zrobiłem
wszystko", "to absolutny koniec". Czas to naprawdę weryfikuje w obie strony: czy
"zawsze" będzie faktycznie po wsze czasy i czy "nigdy" stanie się ostatecznym
końcem.
Żadna para trafiająca na terapię nie trafia tam z przekonaniem, ze szansę
utrzymania własnego związku ocenia na 10 w skali od 1 do 10. Na ogół ocenia się
ją w rejestrach 2-3. I to jest normalne.
Dopiero po pewnym okresie można stwierdzić, czy naprawdę nic się nie zmienia w
tym osądzie.
Ja myślę, że Twoja żona mocno się zapętliła. I nawet jeśli ma szczerą chęć zmian
(a sądzę, że ma) to ta chęć niepoparta konkretną pomocą i narzędziami wróci Ją
do punktu wyjścia. I dlatego pomoc fachowca jest niezbędna. Własnie po to, aby
a) przeanalizować b) zrozumieć, dlaczego stało się tak, a nie inaczej c) nie
powielać błędów d) nauczyć sie nowych reakcji i zastąpić nimi stare reakcje.
To JEST do nauczenia się. Kosztuje wiele pracy i czasu, ale przynosi efekty,
więc nie skreślaj definitywnie tej możliwości.

wszystkiego dobrego Wam życzę i rozwagi przede wszystkim

a.

[pe_te_r]

> Jest to jakaś forma oczyszczenia, może więc i dobrze się stało.
O Boszeeee.... "oczyszczaliśmy" się wiele razy, w różnym towarzystwie... podobno
po burzy przychodzi słońce i takie tam.... ale u nas ciągle leje...

> Soł, moim zdaniem clue sprawy tkwi w tym, abyś spróbował okreslić, czy Twoje
> stanowisko jest ostateczne i niezmienne.
W zasadzie tydzień po grudniowej rozmowie zacząłem znowu myśleć o pozwie, i
możesz mi wierzyć lub nie, nie było nawet minuty kiedy miałbym jakiekolwiek
wątpliwości co do słuszności decyzji. Zachownie żony umacnie mnie tylko w tym
przeświadczeniu, że robię jednak dobrze.

> jak mówiłam: zacierają się pewne wspomnienia, a do głosu dochodzą inne wartości
> takie jak przywiązanie, pamieć tego, co kiedyś Was łączyło, wreszcie do głosu
> dochodzi rozsądek.
Tak, masz rację... Pewne wspomnienia zatarły się... Nie pamiętam na przykład
kiedy ostatni raz usłyszałem od mojej (jeszcze) żony zwykłe "kocham cie",
zapomniałem jak to jest leżeć koło niej nad ranem zmęczony całonocnym kochaniem
się... Pamiętam za to co nas łączy: nasz Syn i kredyt na dom... i nic więcej.
I do głosu doszedł rozsądek: czy takie musi być całe moje życie?
NIE

> Nie wiesz, jak będzie wyglądać obraz Twojego małżeństwa już poza pralką, czyli
> z odległości kilku miesięcy i fizycznego odseparowania od żony.
Fizycznie jesteśmy odseparowani od kilku miesięcy. Poprostu mieszkamy w wspólnym
lokalu użytkowym, sypialiśmy obok siebie i tyle. Między nami jest Wielki Kanion.

> Dlatego zapytam: czy rozważałeś opcję separacji wraz z jednoczesną terapią
> Powiedzmy trzy miesiące takiego czasowego rozwiązania wraz z Twoją wyprowadzką?

Dystans jaki jest między nami (a jest olbrzymi) tylko by się pogłębił, jak dla
mnie żona już jest dla mnie obcą osobą, uważam to za stratę czasu.

> Zmieniło się to dopiero w trakcie terapii, gdzie zmuszono mnie do analizy
> własnych zachowań i uczenia się nowych sposobów reakcji. W tym czasie mój mąż
> mieszkał osobno, musieliśmy dać sobie czas, aby to wszystko w sobie poukładać.

Nie można czegoś robić na siłę... Gdybyśmy się kochali byłoby o co walczyć -
teraz tylko przeciągamy linę - każde w swoją stronę

> Żadna para trafiająca na terapię nie trafia tam z przekonaniem, ze szansę
> utrzymania własnego związku ocenia na 10 w skali od 1 do 10. Na ogół ocenia się
> ją w rejestrach 2-3. I to jest normalne.
Ja oceniam na 0. i nie jestem w stanie nic na to poradzić

> Ja myślę, że Twoja żona mocno się zapętliła. I nawet jeśli ma szczerą chęć zmia
> n
> (a sądzę, że ma) to ta chęć niepoparta konkretną pomocą i narzędziami wróci Ją
> do punktu wyjścia. I dlatego pomoc fachowca jest niezbędna. Własnie po to, aby
> a) przeanalizować b) zrozumieć, dlaczego stało się tak, a nie inaczej c) nie
> powielać błędów d) nauczyć sie nowych reakcji i zastąpić nimi stare reakcje.
> To JEST do nauczenia się. Kosztuje wiele pracy i czasu, ale przynosi efekty,
> więc nie skreślaj definitywnie tej możliwości.

Widzisz... ja swoją żonę postrzegam teraz jako osobę niedojrzałą emocjonalnie,
niepotrafiącą stworzyć nowej rodziny ze względu na zbyt silne przywiązanie do
rodziców. Jest jedynaczką, do 33 roku życia mieszkała z rodzicami, którzy
zajmowali się wszytskimi jej sprawami, wyręczając ją we wszystkim.
Pan Wiesław Sokoluk (specjalizuje się w seksuologii rozwojowej) piszę:
Żebyśmy byli zdolni stworzyć udany związek, musimy się emocjonalnie rozejść z
własną rodziną.
(polecam całość: kiosk.onet.pl/charaktery/1331580,1250,artykul.html"
Niestety, ona nawet nie zrozumiała o co mi chodzi jak podesłałem jej linka do
tego artykułu.
Jej model rodziny to Ona, Syn, jej rodzice i ja.
Mój to Ona, Syn i ja.
Dwa różne światy.

> wszystkiego dobrego Wam życzę i rozwagi przede wszystkim
dzięki za ciepłe słowa
p.

[pesher]

Przepraszam z gory za mocne slowa, ale nie zdzierzylam..

Peter,
Nie umiesz ochlodzic emocji? Na chwile chociaz? Nie, nie nie z dodatkiem ja,
moje, chce. Masz kogos pod reka, kto moze Toba potrzasnac? To niech potrzasnie!
Byle szybko! Czlowieku, wiesz w co sie ladujesz? Rozwod, fajnie brzmi, bedziesz
wolny jak swinia na wybiegu. Ale ubaw, ale jazda, prawda? Rowerki, kino, piwko
ze znajomymi. Az doczekasz sie dnia, kiedy nie bedziesz mogl spedzic z
dzieckiem wigili. Bo sad przyzna ten dzien Matce dziecka. Albo urodziny Syna
wypadna w srode, a Twoimi dniami sa poniedzialek, piatek i sobota. Podobnie z
Dniem Dziecka. No, ale bedziesz w koncu mogl sie przytulac nad ranem do kobiety
z ktora cala noc sie kochales.
Dziecko. Masz dziecko. I chcesz, zeby wychowywalo sie z ojcem dochodzacym.

Jak ja nienawidze egoistow..

[pe_te_r]

> Nie umiesz ochlodzic emocji? Na chwile chociaz?
Emocje? Były jeszcze we wrześniu zeszłego roku... marne resztki... tak jak
pisałem teraz jest spokój... od 3 tygodni nie ma kłótni w domu... czyli zmiana
na lepsze.

>Nie, nie nie z dodatkiem ja, moje, chce.
No cóż - nie znasz naszej sytuacji i tyle. Trudno polemizować z kimś "kto wie
lepiej", nie byłem aniołkiem ale dla naszej rodziny poświęciłem się całkowicie.

> Masz kogos pod reka, kto moze Toba potrzasnac? To niech potrzasnie!
wstrząsnęła mną jak jakieś 4 tygodnie temu moja żona - wymachiwala nozem w moim
kierunku jakis metr o naszego syna. Zrozumialem ze tak dalej byc nie moze

> Byle szybko! Czlowieku, wiesz w co sie ladujesz? Rozwod, fajnie brzmi, bedzies
> wolny jak swinia na wybiegu.
Masz mnie z idiotę? Gdybym tak myślał złożyłbym pozew 2,5 roku temu.

>Ale ubaw, ale jazda, prawda? Rowerki, kino, piwko
> ze znajomymi.

Nic nie rozumiesz. Mogłem dalej trwać w tym "małżeństwie", mieć kogoś na boku,
spokojnie ładowac kaskę w swoje hobby i mieć wszystko w ogonku...
W czasie rozwodu to ja więcej stracę (nie chodzi mi o finanse bo to oczywiste),
ja się przeprowadziłem się do miasta żony, sprzedałem swoje mieszkanie, w
zasadzie porzuciłem swoje dotychczasowe życie, teraz bedę musiał zacząć wszystko
od nowa.

> Az doczekasz sie dnia, kiedy nie bedziesz mogl spedzic z
> dzieckiem wigili. Bo sad przyzna ten dzien Matce dziecka. Albo urodziny Syna
> wypadna w srode, a Twoimi dniami sa poniedzialek, piatek i sobota. Podobnie z
> Dniem Dziecka.

Coż... mam przykład znajomych którzy się rozeszli i nie mają takiego problemu.
Nawet w święta dziecko ma możliwość spotkania się z obojgiem rodziców. Wszystko
zależy od nas...

>No, ale bedziesz w koncu mogl sie przytulac nad ranem do kobiety
Tak... nie wiesz ile nocy spędziłem patrząc sam w sufit bo żona "ma małe
dziecko", a wcześniej "nie ma ochoty" lub "nie odczuwa potrzeby" Miłość żony do
męża jest tak samo ważna jak ojca czy matki do syna. Nie wiem dlaczego odmawiasz
mi prawa do poczucia miłości, bliskości czy do seksu.. Chyba nie rozumiesz
problemu - zajrzyj na forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=15128

> Dziecko. Masz dziecko. I chcesz, zeby wychowywalo sie z ojcem dochodzacym.
Lepszy dochodzący szczęsliwy i żyjący, niż sfrustrowany alkoholik mający sobie
za złe, że kiedyś nie zdobył się na coś, co mogło zmienić jego życie

> Jak ja nienawidze egoistow..
Taaa... i rozumiem że denerwuje Cię jak ktoś ma inne zdanie na temat swojego
życia niż Ty...

[czerwone_korale]

a pewnie kalina i peter to jedna i ta sama osoba;P
styl pisania podobny..no chyba że ludzie w małżeństwie tak się upodabniają do
siebie;P a wtedy..ten rozwód nie miałby sensu-rodzielać dwie połówki jabłka?

[marcysia44]

Witaj Peter. Z Twoich postów widzę jasno, że nie kochasz żony, bo kochać, to
znaczy chcieć być razem. Ależ z Ciebie egoista, a dojrzały w końcu chłop.
Małżeństwo to ciężka praca, a nie wieczna zabawa, to rozmowy i jeszcze raz
rozmowy, słuchanie czego oczekuje 2 połówka, poswięcenie dla dobra rodziny i
praca nad sobą. Pracę zaczynac należy zawsze od siebie i kończyć... na sobie.

"Coż... mam przykład znajomych którzy się rozeszli i nie mają takiego problemu.
Nawet w święta dziecko ma możliwość spotkania się z obojgiem rodziców. Wszystko
zależy od nas..."

A kto Ci powiedział, że u was bedzie tak samo w kwestii spotkań z dzieckiem?
Nie umiecie się dogadać w małżeństwie, a po rozwodzie nagle wszystko pójdzie
jak z płatka? O naiwności ludzka. A co będzie jeśli Twoja małżonka nie pozwoli
Ci się spotykać z dzieckiem? Jak się uprze żadna siła nie zmusi jej do tego.
Nie wierzysz? Zajrzyj na forum męskie i się przekonaj. Najlepiej skopiuj Twoje
posty, wszystkie "grzechy" żony wylicz i zasięgnij męskiej opinii co do decyzji
rozwodu. Tu jest forum kobiece i wszelkie rozsądne argumenty, bys zaniechał
decyzji o rozwodzie spływaja po Tobie jak po kaczce. Może jak pozmawiasz z
mężczyznami idylla wolności straci trochę blasku i rozjaśni Ci umysł, bo jesli
kochasz dziecko rozwód oznacza początek nowych kłopotów, o których Ci się nie
sniło.

users.nethit.pl/forum/read/tata/4059915/
Poczytaj sobie peter i weź do serca póki za późno nie jest.

Ja polecałabym jak inni wcześniej, byś sie wyprowadził z domu na jakis czas,
potraktuj to jak próbę wolności i sprawdź jak Ci będzie samemu. Jest duże
prawdopodobieństwo, że nie wytrzymasz miesiąca i zatęsknisz za zoną. Może się
okazać, że Ty ja kochasz, tylko sam o tym nie wiesz. Pogubiliście się we
wzajemnych pretensjach i oczekiwaniach, nie potraficie słuchać siebie nawzajem,
i taka rozłąka oczyści atmosferę, dostrzeżecie co jest ważne i że żyć bez
siebie nie możecie, a ze soba nie umiecie. W małżeństwie nie ma czego ja chce,
tylko czego MY chcemy, tego się trzeba nauczyć, a warto dla syna. I wtedy
wspólna terapia duzo mogłaby pomóc, ale najpierw musisz chcieć być z zoną,
inaczej wszystkie jej starania sa bez sensu. I co z tego że starałeś się 3
lata? Widocznie słabo się starałeś i coś robiłeś nie tak (i wice wersa).
Przysięgałeś na całe zycie, a po 3 latach chcesz zwiać? Daj szansę swemu synowi
na pełną rodzinę i sobie, żebys kiedyś nie obudził się z ręką w nocniku. Chyba,
że wolność, kolezanki i brak obowiazków się liczą, oczekujesz gruszek na
wierzbie i żadna kobieta nie sprostałaby wymaganiom. Przecież kochałeś ja tak
niedawno, przypomnij sobie za co. Wolisz iść na łatwiznę-rozwód, potem TY
będziesz się uganiał za nową kobietą, Twoja zona za nowym mężczyzną, a gdzie tu
miejsce na wychowanie w miłości wspólnego dziecka? Chcesz, by obcy facet
wychowywał Ci syna, a syn do niego mówił tato? Potem Twój syn jako dorosły
facet też zostawi matkę swoich dzieci, bo nauczony odpowiedzialności nie bedzie
przez tatusia.
Nie obrażaj się na zonę o pisanie na forum, TY wiesz jak wygląda wywlekanie
brudów w Sądzie? To forum to pestka w porównaniu z tym co planujesz.
Nie ma takich win, których nie mozna wybaczyć, jeśli sie kocha.
Napisz na forum, którego adres Ci podałam.

[pe_te_r]

> Pracę zaczynac należy zawsze od siebie i kończyć... na sobie.
Zgadza się. Ale małżeństwo to nie tylko jedna osoba. Zrozum, że nie chodzi o to
żeby zmieniać drugą osobę tylko normalnie żyć.

> Nie umiecie się dogadać w małżeństwie, a po rozwodzie nagle wszystko pójdzie
> jak z płatka?
Po raz kolejny pisze - wsyztsko zależy od nas - ja jestem gotowy do rozmowy i
ustępstw. Odpowiedz żony jest jedna - nie będziemy rozmawiać bo Ona nie chce
rozwodu. i tyle. Jednym słowem pat.

>A co będzie jeśli Twoja małżonka nie pozwoli
> Ci się spotykać z dzieckiem?
Cóż... myślę, że na to jest zbyt rozsądna, choć nie mogę tego wykluczyć. Ale
podobno kieruje się dobrem dziecka a nie swoim egoizmem.

> Może jak pozmawiasz z mężczyznami idylla wolności straci trochę blasku i
> rozjaśni Ci umysł, bo jesli kochasz dziecko rozwód oznacza początek nowych
> kłopotów, o których Ci się nie sniło.
Nie rozumiesz mnie - nie chodzi mi o "wolność" tylko o to, że nie mogę już
dłużej trwać w toksycznym związku, który wyniszcza mnie, moją (jeszcze) żone,
nasze dziecko i wszystkich wokół. Próbowałem to zmienić, walczyłem, ale mam już
dość.

> Ja polecałabym jak inni wcześniej, byś sie wyprowadził z domu na jakis czas,
> potraktuj to jak próbę wolności i sprawdź jak Ci będzie samemu.
Nie chce próbować - próbowałem 3 lata, przynajmniej o dwa za dużo


>Jest duże prawdopodobieństwo, że nie wytrzymasz miesiąca i zatęsknisz za zoną.
Prawdopodobieństwo jest zerowe. Serio, serio.


> Wolisz iść na łatwiznę-rozwód,
Naprawdę rozwód to jest bardzo trudna sprawa w moim położeniu - o wiele łatwiej
byłoby trwać i udawać, kręcąc coś na boczku...


> Chcesz, by obcy facet wychowywał Ci syna, a syn do niego mówił tato?
Nie chcę. Ale wole taki scenariusz, niż żeby miał oglądać to, co siędziało u nas
przez ostatnie miesiące.

>Potem Twój syn jako dorosły facet też zostawi matkę swoich dzieci, bo nauczony
odpowiedzialności nie bedzie
Kwestia wychowania. Nie wiem czemu przekreślasz wszystkie osoby wychowujące się
w niepełnych rodzinach.
Dla nie niepełna szcześliwa rodzina jest lepsza o pełnej toksycznej.

> Nie obrażaj się na zonę o pisanie na forum, TY wiesz jak wygląda wywlekanie
> brudów w Sądzie?
Dlatego chce rozwód bez orzekania o winie - możliwie szybko i kulturalnie. Ja
nie zamierzam walczyć z żoną - chcę się tylko rozejść.


> Nie ma takich win, których nie mozna wybaczyć, jeśli sie kocha.
Tylko ja już nie kocham. Wypaliłem się

[grazia75]

P. nie zastanawiaj sie u mnie było podobinie . Nic nie dało sie skleic, było
kilka prób, może i były chceci z dwóch ston ale tylko na tydzień , dwa ,
miesiac. Wiesz kto na tym cierpiał własnie najbardziej dziecko - brak
stabilizacji, brak poczucia bezpieczeństwa. Rozeszlismy się ponad rok temu ,
niedługo pierwsza sprawa rozwodowa - ja jestem zadowolona , a moje dziecko
szczerze sie smieje. Mówi że tata z nia nie mieszka ale ja odwiedza.
Ja tez w tym wszystkim byłam na końcu, nie było wspólnego spedzania czasu bo to
nudno. Lepszi byli znajomi, komputer. Żadnego wspólnego wyjscia do kina czy na
spacer. A najbardziej przykro było wówczas gdy mieliśmy ustalony wspólny wyjazd
ale okazało sie że zaden ze znajomych w tym terminie nie jedzie i wyjazd nas nie
doszedł do skutku - m. pojechał ze znajomymi w innym terminie sam.

[pe_te_r]

grazia75 napisała:

> P. nie zastanawiaj sie u mnie było podobinie .

Dzięki.
Nie zastanawiam się.
Chciałbym tylko żeby ktoś wkońcu otworzył oczy.

[pesher]

Napisalam przeciez, ze z gory przepraszam za ostre slowa.. Ale czasem taka
wrednosc dociera szybciej niz spokojne i dlugie tlumaczenie.

pe_te_r napisał:
> No cóż - nie znasz naszej sytuacji i tyle. Trudno polemizować z kimś "kto wie
> lepiej", nie byłem aniołkiem ale dla naszej rodziny poświęciłem się
całkowicie.

Oczywiscie, ze nie znam sytuacji. I oczywiscie, z oceniam tylko to co
napisales. I nie wiem lepiej, wiem tylko tyle, ile sam o sobie napisales. A ze
z tych wpisow wylazilo tylko to, co napisalam.. Nie moja wina..

> wstrząsnęła mną jak jakieś 4 tygodnie temu moja żona - wymachiwala nozem w
moim
> kierunku jakis metr o naszego syna.

Teraz Ty napiszesz o wymachiwaniu nozem, ona o tym, ze ciagle na nia
wrzeszczysz. Wzajemne oskarzanie sie na forum nie jest chyba dobre? Moze lepiej
siasc, jak ktos juz podpiwiedzial, i pogadac w spokoju?

> Masz mnie z idiotę? Gdybym tak myślał złożyłbym pozew 2,5 roku temu.

Nie oceniam ludzi w necie. Oceniam to co pisza. I chyba wyrazilam juz swoje
zdanie w kwestii tego, co napisales.

> Nic nie rozumiesz. Mogłem dalej trwać w tym "małżeństwie", mieć kogoś na boku,
> spokojnie ładowac kaskę w swoje hobby i mieć wszystko w ogonku...

No widzisz.. Nic nie rozumiem po tym co tu napisales.. Tylko takie wyjscie
widzisz?? Nie przychodzi Ci do glowy nic innego? No wiesz, taka bzdura, jak
jednak walka o malzenstwo? Dla siebie, bo przeciez kiedys bylo dobrze i moze
warto to odswiezyc, dla niej, bo przeciez jest osoba, ktora kiedys kochales i
za cos musiales ja kochac, a przede wszystki dla syna, zeby nie musial
wychowywac sie w rozbitej rodzinie???

> Coż... mam przykład znajomych którzy się rozeszli i nie mają takiego problemu.
> Nawet w święta dziecko ma możliwość spotkania się z obojgiem rodziców.
Wszystko
> zależy od nas...

Skoro wszystko zalezy do Was, a w pierwszym powaznym powaznym konflikcie siada
Wam porozumienie i komunikacja, to jak bedzie przy nastepnych konfliktach? W
kazdym razie powodzenia zycze.. Przyda Ci sie.

> Tak... nie wiesz ile nocy spędziłem patrząc sam w sufit bo żona "ma małe
> dziecko", a wcześniej "nie ma ochoty" lub "nie odczuwa potrzeby" Miłość żony
do
> męża jest tak samo ważna jak ojca czy matki do syna. Nie wiem dlaczego
odmawias
> z
> mi prawa do poczucia miłości, bliskości czy do seksu..

Alez nie odmawiam Ci prawa do bliskosci, milosc i sexu!!! I oczywiscie,
zakladasz, ze nie znam problemu braku sexu w malzenstwie. Gratulacje I to
mnie nazywales wszstkowiedzaca <lol>
A teraz odwroc sytuacje. Nagle, z dnia na dzien, przestajesz byc sprawny
sexualnie. Nie wazne dlaczego, czy to uraz fizyczny czy psychiczny. No nie
jestes w stanie i koniec! Twoja zona stara sie mniej lub bardziej pomoc Ci w
tym, ale jej starania spelzaja na niczym. Po 3 latach wystepuje o rozwod, bo
nie jestes w stanie jej zaspokajac sexualnie. Ale oczywiscie Ty ja rozumiesz i
zgadzasz sie na to, dajesz jej rozwod i zyczysz szczescia. Podoba Ci sie taki
uklad? A tego wlasnie chcesz od zony!!!!
Moj maz mial dyskopatie. Jezeli nie wiesz, jakie sa skutki uboczne, to
podpowiem: niezdolnosc seksualna okresowa. Na 12 miesiecy w roku 8-9 bylo
kiepskie. Tylko, ze ja zamiast biadolic o braku sexu do bladego switu na forum
polazlam do sexuologa. Zaczelam terapie, potem On dolaczyl do mnie na tej
terapii. I w ten sposob namowilismy z sexuologiem mojego bylego meza na
operacje. Czasem trzeba dzialac, a nie tylko jeczec..

> Lepszy dochodzący szczęsliwy i żyjący, niż sfrustrowany alkoholik mający sobie
> za złe, że kiedyś nie zdobył się na coś, co mogło zmienić jego życie

Jak rozumiem, tylko alkoholizm Cie czeka, jezeli zostaniesz nadal mezem swojej
zony <lol>

> Taaa... i rozumiem że denerwuje Cię jak ktoś ma inne zdanie na temat swojego
> życia niż Ty...

Nie, nie deneruja mnie ludzie z innym podejsciem do zycia niz ja. Denerwuja
mnie ludzie, ktorzy widza tylko JA zamiast zauwazyc, ze sa jacys MY. A
najbardziej denerwuja mnie ludzie, ktorzy swoje JA stawiaja ponad DOBRO
DZIECKA. Niezaleznie od plci, wieku, wyznania, przekonan.

Zycze milego dnia.

[jowita771]

najbardziej denerwuja mnie ludzie, ktorzy swoje JA stawiaja ponad DOBRO
> DZIECKA

rodzice razem to niekoniecznie to, co jest dla dziecka najlepsze. Piszę to nie
jako macocha, tylko jako dziecko rozwiedzionych rodziców.

[pe_te_r]

Dzięki dzięki dzięki....
Ktoś to wkońcu napisał oprócz mnie

[pe_te_r]

> Moze lepiej siasc, jak ktos juz podpiwiedzial, i pogadac w spokoju?
Wiesz ile było takich rozmów? Nie dały zupełnie nic... Zdecydowaną większość
tych rozmów rozpoczynałem ja.

> Nie oceniam ludzi w necie. Oceniam to co pisza. I chyba wyrazilam juz swoje
> zdanie w kwestii tego, co napisales.
Dletego uważam że pisanie na forum o tak skomplikowanym problemie jest nic niewarte.

> No widzisz.. Nic nie rozumiem po tym co tu napisales.. Tylko takie wyjscie
> widzisz?? Nie przychodzi Ci do glowy nic innego? No wiesz, taka bzdura, jak
> jednak walka o malzenstwo?
Ile mam wlaczyć? 5? 10? 30 lat?
Walczę 3 i mi to starczy. Szkoda przelewać krew.

> Skoro wszystko zalezy do Was, a w pierwszym powaznym powaznym konflikcie siada
> Wam porozumienie i komunikacja, to jak bedzie przy nastepnych konfliktach? W
> kazdym razie powodzenia zycze.. Przyda Ci sie.
Dzięki


> A teraz odwroc sytuacje.
Sytuacji nie odwróciłaś - bo co innego nie móc, a co innego nie chcieć.
Żona, pomimo że rozmawiamy o tym problemi 3 lata (to pierwszy poważny problem o
którym rozmawialiśmy) nie zrobiła NIC!!!

> Czasem trzeba dzialac, a nie tylko jeczec..
3 lata temu dałem jej książkę na ten temat. Chyba nawet nie zna tytułu -
oczywiście nie przejrzała jej nawet.
Może miałem użyć siły???? jak nie chce to jej nie zmuszę, mogę pomagać ale
pewnych rzeczy nie zrobię za Nią.


> Jak rozumiem, tylko alkoholizm Cie czeka, jezeli zostaniesz nadal mezem swojej
> zony
To wcale nie jest śmieszne - akurat w tym przypadku. Jeśli nadal zostanę mężem
napewno nie czeka nas nic dobrego


> Nie, nie deneruja mnie ludzie z innym podejsciem do zycia niz ja. Denerwuja
> mnie ludzie, ktorzy widza tylko JA zamiast zauwazyc, ze sa jacys MY. A
> najbardziej denerwuja mnie ludzie, ktorzy swoje JA stawiaja ponad DOBRO
> DZIECKA. Niezaleznie od plci, wieku, wyznania, przekonan.

Ech... cały czas widziałem tylko RODZINA. Na punkcie mojego synka oszalałem. Ale
nie da się żyć będąc tylko cieniem we własnej rodzinie


> Zycze milego dnia.
Wzajemnie

[pesher]

TY juz podjales decyzje. Cokolwiek nie zostanie napisane, zrobione czy
powiedziane, Ty i tak zrobisz po swojemu. W takim razie zycze powodzenia i
szczescia, przede wszystkim Twojemu synowi i zonie, Ty juz znalazles swoja
droge.

PS. Dales Zonie ksiazke.. Taaa... Bardzo profesjonalnie.. A tak swoja droga to
nie powiedzialam, ze moj maz prze te 8-9 miesiecy w roku lezal w lozku chory na
dyskopatie. On tez NIE CHCIAL, bo bal sie, ze w czasie sexu wysunie mu sie
dysk. MOGL a NIE CHCIAL. Tylko, ze ja mu ksiazek nie podsuwalam. Wolalam sie
dowiedziec wszystkiego od specjalisty, wraz z sposobami, jak przezwyciezyc w
nim strach i obawy. Jakbym podsunela mu ksiazke tez by jej nie przeczytal.
Wiec.. Nie tylko Ty lezales w nocy wpatrujac sie w sufit i zastanawiajac sie po
co mi to. Ale jedni widza wyjscie w szukaniu pomocy gdzie sie tylko da, inni w
rozwodzie.

[berek_76]

Wiesz co, Peter, pewnie dobrze zrobiłoby ci spotkanie z moim
wciąż-jeszcze-mężem. Który rok temu, kiedy zdecydował się odejść ode mnie z
powodów jakoś tam zbieżnych z Twoimi, prezentował taką samą postawę - był taki
DUMNY ze swojej decyzji! terapia oczywiście nic nie dała, bo on był zdecydowany.
On Wiedział, on zaczął nowe życie...

Porozmawiaj z nim teraz... Nie ma nic. Mieszka z mamusią, tęskni za dziećmi,
przyjaciół - takich prawdziwych - jakoś nie widać, pani, do której odszedł,
kopnęła go w tyłek, a ja - ja mam własne życie i nie błagam go na klęczkach,
żeby wrócił. Bo chce wrócić. Mimo tego, jak fatalną żoną ponoć byłam.

Tak, poczytaj uważnie słowa mrs_ki. Zastanów się, z czego chcesz zrezygnować i w
imię czego. I uwierz - kiedy już wolnośc i prawo chodzenia na piwo z
przyjaciółkami żony przestaną mieć świeży posmak, okaże się, że to za mało, żeby
opierać na tym swoje życie. I pozostanie taka wstrętna gorycz, że za garść
drobnych sprzedało się coś, co miało nieoszacowaną wartość, tylko wymagało
pewnej pracy.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[kini_m]

Peter, pozwolisz że odpiszę na priva.

[obsidian2]

Teraz juz tylko jedno mnie w tym interesuje....ciekawe czy po powrocie do domu
usiedliście razem i odbyliście długa i szczera rozmowe...czy też jutro
przecztamy ciąg dalszy...

[pe_te_r]

rozmowa ma odbyć się dzisiaj

[czerwone_korale]

pe_te_r napisał:

> rozmowa ma odbyć się dzisiaj
__
no to rozmawiajcie zamiast pisać tutaj "dla mas"
tak na marginesie-to musi zabawnie wyglądać-przesiadacie się przy kompie żeby
napisać na forum to co powinniście powiedziec sobie
powodzenia

Jak zaczynałam czytać ten wątek, to....

[natasza39]

myślałam, że to jakieś "szczeniaki". Maja po 20 lat i nie maja pojecia na czym
polega małzeństwo. A tu w połowie watku okazuje sie, że ludzie maja grubo po 30-
tce!
Dla mnie to szok i dowód na to, ze niektórzy nie powinni jednak nigdy wiazac
się na powaznie z nikim!
O ile lepiej byłoby jednemu i drugiemu z Was gdybyscie nadal tworzyli zwiazek
luźny i na "odległosc".
Obecna zona mogłaby nadal pomieszkiwac z rodzicielami i tworzyć z nimi rodzine,
a od czasu do czsu spotykac się z owym mezem na "rowerach", seksach
całobobowych i knajpach.
W wolnych chwilach jedno zadowalałoby towarzytwem rodziców przy tv, a drugie
kolezanki w kinie.
Wszyscy byliby szczesliwi i byłobu ok!
Szkoda tylko, że żyjąc na własny rachunek postanowiliscie zabawic się w rodzinę
i wydaliscie na swiat dziecko.
Jak dla mnie dwa światy, rózne oczekiwania wobec zycia, rózne modele rodziny.
Rozstańcie sie póki czas, bo na dogadanie się chyba za późno.
Smutne, ale jakos wydaje mi sie, ze ani jednemu, ani drugiemu nie chodzi o
kompromis i wypracowanie pewnej wspólnej drogi przez zycie, bo każde chce
postawic na swoim.
Ani ona nie powinna całkowicie zrezygować z kontaktów z rodzicami, ani on od
niej tego wymagac.
Ale jej rodzice nie powinni byc stawiani na pierwszym miejscu, tak jak powinna
byc przede wszystkim zona, a nie matka, czy córka.
Córka (przede wszystkim) przestała być zostajac zona, a matka (przede
wszystkim) przestanie być, gdy dziecko sie usamodzielni.
Tak tez on powinien zrozumiec, z jaka kobieta wiazał sie i od poczatku winien
wyznaczyc pewne granice. Co jest ich zyciem, a co życiem jej dotychczasowym.
Nie da się od razu zanegowac 33 lat życia. Tu trzeba cierpiwości.
Nie dziwię sie jednak jemu, że poczuł sie jak "trzecie koło" u wozu na samym
końcu potrzeb zony, po dziecku, po rodzicach, po kredytach, itp.
Nie mnie oceniac ile i jak długo pracował nad tym aby to poprawić, ale nie
wierze, ze z dnia na dzień zaczał nagle i ni z tego i z owego jeździc na
wycieczki rowerowe z psiapsiółkami zony.
Oboje zawinili, jak dla mnie rozwód powinien byc z obopólnej winy.
A pytanie na końcu ostatnie do obojga?
Moze jedno i drugie jednak ustapi ale tak aby jedno i drugie "oddało" pola, a
nie tylko aby jedno, bądź drugie wygrało?
Przegranym w tym wszystkim bedzie tylko wasze dziecko.
I wtedy gdy pozostaniecie na siłe w zwiazku nie znajdujac kompromisu i wtedy
gdy rozstaniecie sie w gniewie.