depresja

[atilka]

Cześć dziewczyny. Chyba mam depresje, nic mi sie nie chcę, nie widzę
szans na poprawę, nie wierzę, ze ktos pokocha mnie i synka, czuje
okropny ból w sercu, a każdy dzien jest podobny do poprzedniego, nic
mnie nie cieszy. Czy wy tez tak sie czujecie? Jesli tak, to jak
sobie z tym radzicie? Pozdrawiam

Atilka

[helga1970]

na tym forum nikt nie dostał od zycia nic za darmo
trzeba walczyc, zeby nasze dzieci mialy troche lepszy start i nie
mialy doła widzac nas rano. decyzja juz podjeta: masz dziecko- wez
sie w garsc i do pionu. facet jak ma byc to bedzie , na siłe nie da
sie tego przyspieszyc. Głowa do góry. jak zycie Cie kopie to mu
oddaj. A co!

[monaxa]

atilka!
nie jesteś sama w takim stanie. Ja juz od dłuższego czasu czuję się podle, też
nie mam nikogo, prawdziwych przyjaciół, faceta...
ba nawet charakter pracy mam jak dla odludka.
Ja ostatnio budzę się rano i nie mam ochoty wstać, wieczorem jak wracam do domu
to pieczemy z synkiem ciasta, ciasteczka, robimy jakieś fajne jedzonko, a jak
juz mały pójdzie spać to staram się codziennie coś zrobić tak aby nie stracić
tego dnia: więc sprzątam, piorę i tak mi się zchodzi do północy a potem mam
problemy ze wstaniem rano. Niestety nie jest to życie na które kiedyś stawiałam
Dziś jak szłam do pracy to tak sobie myślałam o swoim życiu i powiem Ci że mnie
nic dobrego nie spotkałao, nigdy nie miałam łatwego życia, zawsze z wielkim
trudem pracowałam na normalne życie, takie życie co
inni ludzie mają bez wysiłku. Uwierz mi życie mnie nie rozpieszczało i najgorsze
jest to że spotkałam człowieka, który jeszcze bardziej mi to życie zniszczył.
Minęło już 5 lat, a ja nadal nie potrafię się z tym pogodzić i najgorsze jest to
że nie potrafię sobie pomóc.
Trzymaj się, jeśli chcesz pomarudzić to pisz na moją pocztę.
Pozdrawiam

[aszimena]

Cześć,

Niechęć, niewiara, samoudręczenie - pomyśl, że to wszystko masz w
głowie. Pomyśl i uwierz w to, że złe scenariusze układamy sobie
sami. A może wystarczy wymyślić sobie inny? Piękny, radosny? Zawsze
jak czuję nadchodzącą chandrę palę sobie świecę; namaszczam ją
olejkiem eterycznym, przemieniam się w wiedzmę (choć niektórzy
znajomi twierdzą ze na razie jestem na poziomie niższym niż wiedzma,
a mianowicie na poziomie jędza) ale wracając do sprawy - i sama
sobie szykuję scenariusz, w którym nie ma ani milionowej milimyśli o
tym, że coś się może nie udać. Myślę tylko o tym, co ma mnie
uszczęśliwić i uczynić moje życie lepszym, ciekawszym, pełniejszym.
Dasz radę!
Nie poddawaj się i pamiętaj, że jeżeli istnieje na tym świecie jakaś
siła to drzemie tylko i wyłącznie w Twojej głowie.

Czekam na wiadomości o tym, że naprawdę się zaczyna wszyskto
układać. Bo zresztą innego wyjścia nie ma prawda?

Pozdrawiam,
Aszi

atilka napisała:

> Cześć dziewczyny. Chyba mam depresje, nic mi sie nie chcę, nie
widzę
> szans na poprawę, nie wierzę, ze ktos pokocha mnie i synka, czuje
> okropny ból w sercu, a każdy dzien jest podobny do poprzedniego,
nic
> mnie nie cieszy. Czy wy tez tak sie czujecie? Jesli tak, to jak
> sobie z tym radzicie? Pozdrawiam

[alabama8]

Po pierwsze musisz uświadomić sobie że powodzenie w życiu i
szczęście nie zależy od tego czy "ktoś pokocha ciebie i synka".
Wydaje się że clue twojego problemu to fakt że nie masz teraz
chłopaka (mężczyzny) i że bez chłopa nie potrafisz funkcjonować -
tak mi się wydaje po lekturze twojego postu.
Oderwij się najpierw od tego typu myślenia, szcześćie nie zależy od
tego czy się akurat z kimś randkuje czy nie. Zakładam że jesteś
raczej młodą osobą. Pomyśl i nie uzależniaj swego szcześćia od
chłopa bo to będzie klops.

[monaxa]

no i masz!!!
jak to się cieszyć zyciem, właśnie się dowiedziałam że popełniłam błą w pracy,
moja reputacja zostałam nadszarpnięta nie wspomnę juz o pewnych konsekwencjach
finansowych.
I jak tu nie mieć depresji

[a.l.o.e.s]

Masz kłopoty z porannym wstawaniem?
Jedyne o czym marzysz to to, żeby nie wychodzić z łóżka/domu?
Boisz się sama nie wiedząc czego ani czemu?
Masz zaburzenia rytmu dobowego(np:kłopoty ze snem w nocy,nie możesz
zasnąć, albo budzisz się po kilka razy, wyraźne obniżenie nastroju
rano i po południu, ewidentna, acz chwilowa poprawa wieczorem)?
Masz uczucie,że nie umiesz robić rzeczy,które kiedyś robiłaś z
łatwością i/lub przyjemnością?(np:nagle zaczynasz mieć coraz
silniejsze przekonanie,że nie umiesz gotować, sprzątać,nie znasz się
na swojej pracy zawodowej,w sklepie wiesz,że po coś przyszłaś,ale
nie wiesz po co itp...)?
Czujesz się smutna, często płaczesz?
Unikasz ludzi?
Nie chce ci się żyć i nie widzisz sensu życia?
Czasem/często myślisz,że najlepiej byłoby z tym wszystkim skończyć?

To typowe objawy depresji, można mieć ich kilka,lub wszystkie, w
zależności od zaawansowania choroby.W przypadku depresji
najskuteczniejsze jest skorzystanie z pomocy specjalisty.
Jak chcesz więcej szczegółów lub masz wątpliwości co do swojego
stanu,pisz na maila.

[beti1982]

Witaj.
Naprawde nie jesteś sama.
Ale jak piszą moje poprzedniczki trzeba po prostu żyć!
Mnie też nie jest lekko kiedy pomyśle jak człowiek, którego mocno pokochałam
zmarnował mi życie i mojemu dziecku, mojej rodzinie.
A co będzie dalej nie wyobrażam sobie, wcale nie widzę tego dalszego życia
różowo, a wręcz przeciwnie. Ale trzeba żyć i wierzyć, że BÓG NAM pomoże. Trzymaj
sie!!!

[yvonne99]

Ja jestem 4 lata po rozwodzie,5 lat minelo do mojej wyprowadzki od
b.meza. Na poczatku byla euforia,ze mi sie udalo...uciec od
czlowieka,ktory mnie niszczyl(przemoc fiz.i psych.) a potem gdzies
po pol roku przyszlo jakby odbicie jakby odroczona reakcja na to
wszystko co sie stalo-strasznie niedomagalam fizycznie,chorowalam
bez przerwy,nastroj podly no a trzeba bylo sobie radzic. Ten stan
poglebial fakt,ze w tej trudnej sytuacji nie mialam znikad
wsparcia,pociechy(nie mialam komputera!),przyjaciele sie
rozpierzchli i mysle ze gdybym tych przyjaciol miala-choc JEDNEGO-
to bym az tak i az tak dlugo nie cierpiala. Prawdziwych przyjaciol
poznaje sie w biedzie. Teraz jest juz wiecej ludzi wokol mnie i
odzywam.Szukam samotnych mam z Warszawy,ktore chcialyby sie
przyjaznic. Moze nawet zaloze osobny watek. Pozdrawiam Was!