Mała terrorystka.. :((

[a_la_bastrowa]

Witam
Mam 11 m-czną córeczkę która od prawie 2 m-cy non stop płacze (podobno jak
mnie nie ma przy niej mniej)
Non stop czegoś chce, nie potrafi nawet przez chwile się sobą zająć.
Męża aktualnie z nami nie ma więc on nawet nie potrafi mnie zrozumieć jak mu
się żale.
Jestem na skraju wyczerpania Fizycznego (kręgosłup od wiecznego noszenia na
rękach) i psychicznego
Zaczęłam mieć "alergie" na płacz małej
Czasami boję się nawet na nią spojrzeć bo wiem że jak zobaczy że patrze będzie
czegoś domagała się lamentem
To jest jakiś koszmar...

[ann.afrodyta]

u mnie to samo, nagle synio tez 11mc zrobil sie histeryczny aj ja go do lozeczka
a on w ryk, przebrany nakarmiony dziasla wysmarowane a on ryczy juz wychodze z
siebie, rano do pracy a on w nocy tez ryczy nie wiem o co mu chodzi wiec nie
jestes sama

[lelwek]

Dziewczyny może jet to tzw.lęk separacyjny zaczyna sie on około 8 msc i może trwać do 5 miesięcy.
"W tym czasie dzieci stają się bardziej płaczliwe i nie tolerują braku obecności bliskiej osoby.
Dzieje się tak ponieważ maluszek odkrywa własne „ja” – zaczyna sobie
zdawać sprawę, że jest odrębną istotą i to powoduje w nim niepokój.
Maluszek zaczyna rozumieć, że mama jest dla niego najważniejszą
osobą i bardzo protestuje gdy jej nie ma."

[joshima]

lelwek napisała:

> Dziewczyny może jet to tzw.lęk separacyjny zaczyna sie on około 8 msc i może
trwać do 5 miesięcy.

Oj wydaje mi się, że może zaczynać się wcześniej, tylko słabnie lub się nasila.
O ile mi dobrze wiadomo szczególnie się nasila gdy dziecko dojrzewa do zmiany
sposobu przemieszczania się. W 11 miesiącu to będzie z raczkowania do chodzenia

[joshima]

a_la_bastrowa napisała:


> To jest jakiś koszmar...
To jest niestety bardzo powszechne w tym wieku. Na szczęście dzieci z tego
wyrastają, choć trudno w to uwierzyć. Więc albo to przyjmiesz do wiadomości i
jakoś przeczekasz (wierzę Ci, że jest ciężko), albo będziesz się z dzieckiem
szarpać snując teorie o wymuszaniu i tym podobne bzdury. Wybór jak zwykle należy
do Ciebie

Pozdrawiam i życzę wytrwałości.

rachunek sumienia

[izazdo]

A chowalas ja zgodnie z wytycznymi TH? Uczylas "samodzielnosci":
samodzielnej zabawy, samodzielnego zasypiania, spania w lozeczku,
nienoszenia na rekach, zajmowania sie soba?

Ja nosilam dziecko w chuscie odkad syn skonczyl 2 tygodnie
(wczesniej sie balam). Najpierw na brzuchu, potem na plecach. Od 13
tygodnia zycia wzielam go do naszego lozka, spal z moja piersia w
buzi. Na spacery chodzimy w chuscie, a nie z wozkiem. Kiedy maly
skonczyl 6 miesiecy, wrocilam do pracy; zostal z babcia, ktora z
powodow zdrowotnych nie mogla nosic go na rekach, a w chuscie nie
chciala. Myslalam, ze bedzie dramat, ale pomylilam sie. Maly
wychustowany przez 6 miesiecy i wyprzytulany w nocy, pod moja
nieobecnosc swiergocze jak maly skowronek i 10 godzin potrafi
pelzac, bawic sie w kojcu albo na podlodze. Leci mu teraz 10
miesiac. Nie wiem, co to jest lęk separacyjny. Synek co prawda z
rezerwą odnosi sie do obcych i na widok niektorych placze (zwlaszcza
brodatych mezczyzn w okularach), ale szybko sie oswaja z nowymi
sytuacjami, cale dnie smieje sie i piszczy z radosci. Nie ma
wiszenia na nodze, nie ma ryku jak znikam. Noszenia sie juz nie
domaga, woli biegać albo pelzajac zwiedzac mieszkanie (sam wychodzi
do pustego pokoju i potrafi siedziec w nim kilkanascie minut, jak
cos go zajmie). Z wszystkiego sie smieje, wszystko go interesuje i
jest tak samodzielny, ze az serce boli.

Oczywiscie jeden przypadek to zadna proba statystyczna. Byc moze moj
syn bylby taki samodzielny nawet nienoszony, a twoja corka placzliwa
chocby w chuscie od urodzenia. Ale doswiadczenia mam chustujacych
wskazuja, ze dzieci chustowane sa bardziej samodzielne i radosne.
Wydaje mi sie, ze wlacza sie u was bledne kolo. Uwazalas, ze dziecko
powinno byc "samodzielne" -> uczylas "samodzielnosci" -> dziecko ma
niedobor Ciebie -> placze -> unikasz corki -> niedobor Ciebie sie
poglebia -> mala bardziej placze -> jeszcze bardziej jej unikasz itd.

Moja rada: kup mei tai, noś ją na plecach jak najczęściej (wykonując
domowe czynności, na spacerach tez zamiast wozka), i bierz ją na noc
do łóżka. Zaspokoisz potrzebe bliskosci nie odczuwajac tego.

[mimi_gda]

Mam podobne doświadczenia co moja poprzedniczka, chociaż u nas nie było
chustyNigdy nie pozwalałam mu się wypłakiwać i reagowałam na każdy płacz
(starsze pokolenie pukało się w głowę).
Lęki separacyjne objawiają się tym u nas że częściej chce do mamy niż do taty i
potrafi się przestraszyć obcej osoby.
Tylko to pewnie nie reguła...
Jestem mamą po raz pierwszy, ale to co już zauważyłam, że takie problemy mijają
szybko i potem jest żal, że nie umiało się nacieszyć czasem spędzonym z dzieckiem.

[ewajb]

Coś w tym jest...
Jestem mamą dwóch chłopców w wieku 5 i 6 lat oraz 6-tyg. Niuni.
Nigdy nie pozwalałam się wypłakiwać chłopakom. Mieli mamy aż nadto.
Wisieli "na cycu" niemalże 24h na dobę do 3-go miesiąca. Kiedy spali
już we własnych łóżeczkach (od 3-go m-ca), budzili się w nocy co 1,5
godz., żeby choćby musnąć piersi - sprawdzić, czy jest mama.
Chodziłam "na rzęsach", ale gdy w wieku 1,5 roku poszli do żłobka,
nigdy za mną nie płakali - tak jest do dziś. Musisz sobie
uświadomić, że Mała ma niedosyt mamy i nie chce Ci wcale zrobić na
złość. To silniejsze od niej. To tak, jakby ją bolało. Jaka rada?
Cierpliwość! Trzeba odpuścić wszystkie prace i poświęcić czas
dziecku. Kiedy chcesz coś zrobić, posadź Małą tak, żeby Cię widziała
i tłumacz jej, co robisz - choć może ona nawet nic z tego nie wie.
Gadaj do niej, baw sie w "A kuku" i rób swoje. Ja nauczyłam
chłopaków mojej nieobecności bawiąc się w "A kuku". Zostawiałam w
łóżeczku, wychodziłam z pokoju i wracałam za 2 sek, 5 sek, aż do 10
min. Zostawiałam zabawki w łóżeczku, żeby podczas czekania czymś się
zajęli.Przerwy musiałam dobierać z wyczuciem,żeby nie było ryku za
mamą. Drugie rozwiązanie to bajka. U mnie były Teletubisie. Jeden
odcinek to cenne dla nas 20 minut (choć i tak na wstawce o dzieciach
musiałam zabawiać, he he). Na koniec dodam, że dzieci, które mają
silny lęk separacyjny są przez całe życie bardziej związane z
rodzicami, co procentuje zwłaszcza w latach późniejszych