Samotność Mam!!!

[pastoris1]

[pastoris1]

Czy nie czujecie sie samotne będąc mamami? Ja jestem Mama od dwóch miesięcy i
czuje sie wyeliminowana z codzielnego świata ;-( Czy wy też to czujecie?

[ewcialinka]

ja tez sie tak czuje.sama cały dzień. mąż przychodzi o 19 z pracy. czasem
tęsknię za pracą bo tam byłam wśród ludzi a teraz oprócz uuu,aaa ga nic innego
nmie mówie-nie mam z kim. dobrze że Wy jesteście

[ewcialinka]

a ha dodam że oczywiście gadam do małego ale on pewnie nie rozumie,po prostu
lubi słuchać.

[lilalach]

dołączam sie do was, siedze w domu juz 1,5 roku i rowniez czuje sie bardzo
samotna, gdyby nie internet to bym oszalała.

[ankabialy]

Ja również,dobrze że się teraz cieplej zrobiło i te dni jasniejsze są bo
inaczej bym chyba oszalałaBez Was byłoby trudniej***

[joa8]

dziewczyny,
wybierzcie się razem na spacer!!!
ja tak właśnie pokonałam maminą samotność - zaczęłam się spotykać z
dziewczynami z forum i teraz to już regularnie spacerujemy - opowiadamy sobie
owszem o maluchach, ale też o sobie, życiu, kłopotach i radościach. Po tych
spacerach wracam zmęczona fizycznie, ale zregenerowana psychicznie.
To takie Mamine Grupy Wsparcia

Polecam gorąco!!!!
A żeby nie byc gołosłowną załączam link do naszych spacerowych zdjęć.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=22796255&v=2&s=0

[malkowa]

Ja tez tak mam Dalekie to od depresji poporodowej, ktorej sie obawialam, bo
czuje sie wreszcie szczesliwa i spelniona jako kobieta, ale zawodowo do
niczego. Mam wrazenie, ze jestem coraz bardziej - wybaczcie okreslenie -
"ograniczona umyslowo". No wiecie: pieluszka, obiad, sprzatanie, pranie... I
choc opieka nad maluszkiem daje wiele satysfakcji, to wlasnie wokol tych
czynnosci skupia sie teraz zycie, a jest to zupelnie inny swiat niz kobiety
aktywnej zawodowo. Ale coz, tak to chyba jest z nami kobietami: albo spelnienie
w pracy albo w maciezynstwie - cos za cos. Chyba niewielu z nas udaje sie
harmonijnie laczyc jedno i drugie.
Nie powiem, ze sie ciesze, ze Wy tez tak sie czujecie, ale jednak podnosi na
duchu mysl, ze czlowiek nie jest w czyms zupelnie osamotniony
Pozdrawiam i zycze szybkiego wyjscia z tego impasu.

[pastoris1]

Ja zawsze byłam osobą bardzo zalatana, zapracowaną.Zajecia domowe strasznie
mnie męcza. I nawet nie wiedzac czemu codzielnie od rana sprzatajac codzielnie
jest ten sam balagan!!! Czasami wygospodaruje 1 godzine na swoje zawodowe
sprawy.Martwie sie ze jestem juz skazana na bycie kura Domowa. Czuje ze
zaczynam juz gdakac i ile tak mozna? Ile bedzie mogl wytrzymac moj maz.
Przeciez kochalk inna pelna energi i niebojaca sie dzialan dziewczyna. A teraz
zastanawiam sie co bedzie na obiad i czy zdaze go zrobic przed karmieniem
malego!

[anna39]

A ja nie czuje sie samotna w domu przy 3 dzieci jest co sie uwijac ale dla
siebie zawsz znajde troszke czasu a i dni nieraz tak szybko mi zleca .Ciesze
sie ze siedze w domku i mam wszystko pod kontrola,dodam ze w domu siedze juz 6
lat dzieci mam w wieku 15,12 i 11 mies,

[haika]

Przez pierwsze 3 miesiace (mała ma teraz skończone 4)czułam się tak wyobcowana,
że hej... Od samego poczatku nie miałam żadnej pomocy znikąd (babcie
pracujące), Niemąż pracuje, a że czas pracy ma nienormowany - więc jest to
czasem 5, czasem 8 a czasem 12 godzin pracy), znajomi, koleżanki same nie mają
dzieci, więc z ich strony pojawiła się obawa, że oto teraz wkroczyłam do świata
pieluch, kupek i zupek, więc chyba nie ma o czym ze mną gadać... Smutne, bo
przeciez macierzyństwo nie zmieniło mojej osobowości... Bałam się, że wpadnę w
doła, co przy maleńkiej nie mogło mieć miejsca - zatem zacisnęłam ząbki i jakoś
to minęło. Zaczęłam zajmować się rzeczami, na które wcześniej nie miałam czasu,
stałam się bardziej wyrozumiała dla Niemęża, który w końcu MUSI pracować, a
kiedy ma wolne - wynagradza wszystkie nieobecności na łonie rodziny; z małą nie
ma problemu - w dzień śpi albo grzecznie się bawi, jest pogodnym dzieciaczkiem,
więc i ja mogę się w ciągu dnia zająć sobą. Znajomi zaczęli przychodzić kiedy
zobaczyli, że mam czas i ochotę pójść np. na koncert, czy spotkac się z nimi
poza domem, a tematem przewodnim nie jest dziecko. Teraz czuję się lepiej, ale
było ciężko. Wiele z Was ma blisko mamy, babcie, przyjaciółki - zawsze chętne
do pomocy czy choćby pogaduszek przy kawie - doceńcie to...
A tak swoją drogą - Nobla temu kto wymyślił internet! Dzieki niemu na pewno
wiele mam siedzących z maleństwem w domu nie czuje się tak do końca samotnie.
Jeśli ktoś ma ochotę pogadulić - zapraszam na gg - 2042419.

[moniaweg]

Czulam sie osamotniona z pierwszym dzieckiem - mialam 25 lat i bezdzietne
kolezanki. Obecnie mam 33lata i druga 5.5 m-czna dzidzie i jest zupelnie
innaczej )) a i kolezanki juz dzieciate i 8.5 letni synek pomaga, prawie
codziennie ktos ze znajomych u nas jest. Kilka kolezanek ma dzieci w podobnym
wieku (jest z kim porozmawiac o kupkach i o pieluszkach).

A moze to moj wiek i drugie macierzynstwo zmienilo moje nastawienie do tego
trudnego dla kobiet okresu?...
Pozdrawiam Monika

[malwisienia]

takie wyeliminowanie ze świata jest koszmarne, szczególnie na początku;
ja siedzę w domu już prawie 3 miesiące i zostało mi jeszcze półtora tygodnia i
wracam do pracy i do normalnego życia

[malpazuza]

ja mam to samo od 17 miwsiecy siedze w domu z corka moz pozno wraca z pracy ja
od roku mieszakm w tym miescie zostawilam wszystkie kolezanki tu nie mam nikogo
czasmi smieje sie ze jedyne osoby z ktorymi rozmawiam to ekspedientki w sklepie
ale to nie to samo nie wszystkie moje kolezanki maja internet zreszta to nie to
samo cow realu czasmi jak ktos mnie o coś zapyta na ulicy to zachowuje sie jak z
buszu wypuszczona koszmar............

[hanka13]

Owszem owszem,
czuje sie samotnie....
W domu siedze juz 9 miesiecy- najpierw ok. 4 m-cy lezenia (!) w ciazy, calymi
dniami sama; potem - 5,5 m-ca z synkiem.... teraz, gdy Kubus jest juz
"kontaktowy", jest o niebo lepiej, ale pierwsze trzy m-ce byly bardzo dolujace.
Prace mam baaardzo aktywna, mnostwo wyjazdow, w tym wiele zagranicznych, ciagle
wsrod luidzi,, a tu nagle- cisza i tylko guganie... Maz wychodzi do pracy ok. 7
-7.30, a wraca zwykle ok. 18.30, rodzina zostala hen daleko, kolezanki w
wiekszosci niedzieciate... Do pracy wracam we wrzesniu, i troche boje sie, jak
to bedzie, ale tez czuje, ze jest mi to potrzebne..
hanka

[koko8]

wlasnie wrocilam do pracy po 6 miesiacach i czuje, ze dopiero odzylam....wiem,
wiem...dla dobra dziecka powinnam zostac z nim w domu przynajmniej rok...wiem,
ze mam dla coreczki mniej czasu...ale za to mam milion razy wiecej cierplowsci
i milosci, bo przez 9 godzin zdaze sie porzadnie stesknic... i czuje, ze pomimo
nawalu obowiazkow (opieka nad dzieckiem, praca, opieka nad mezem , obowiazki
gospodarskie i ciagle niestety jeszcze wstawanie po kilkanascie razy w nocy)
czuje, ze naprawde zyje, bo poznalam "samotnosc mamy" w czterech scianach...
pozdrawiam!

[aqua_77]

Ja na pocztaku czulam sie nie tyle samotna co wlasnie "odmozdzona" - tylko
pieluchy cycus itp. Teraz (niedlugo Kochanie skonczy 7 miesiecy) jestem z nim
bardzo szczesliwa i aktywna. Chodzimy oczywiscie codziennie na spacerki, gdzie
czasem pogadamy z innymi mamami w parku (albo czytam na lawce w parku co
uwielbiam). Chodzimy razem na gimnastyke dla mam, gdzie poznajemy inne Mamy i
dzieciaczki. Odwiedzam w ciagu dnia, albo przyjedzaja do mnie kolezanki (w
ciazy, hihi). I mamy inne atrakcje, dni pedza jak szalone.

Teraz boje sie tylko jedengo. Za ok. miesiac wracam do pracy, z czego w miare
sie ciesze, ALE nie wiem jak dam sobie rade po takiej przerwie. Mam wrazenie,
ze teraz jak mam sie szybko gdzies wybrac to jakos nie moge zdazyc... Nie
mowiac o tym, ze zyje jednak takimi "dzieciowymi" problememi no i boje sie, ze
zawodowo mocno "sie cofnelam"... No i jeszcze jedno... Skarb pojdzie do zlobka,
a ja sie chyba zaplacze!!!

[mamawiktorka1]

Ja też czuję się samotna, no i brakuje mi rozmów, ale nie o pieluszkach, bo z
innymi mamusiami to tyko o tym mozna pogadać. Sama to widze po sobie, że jak
sporadycznie, znajde się w bezdzietnym towarzystwie to nie mam o czym mówić. W
sferze intelektualno-kulturalno-zawodowej czuję wielkie braki, ale za to w
sfera miłosna rozkwita. Szaleję z moim synusiem i to mi jakos wypełnia inne
braki. Wiem, ze ten okres tylko teraz mi sie tak dłuży, wkrótce to minie i byc
moze będe nawet za tym tesknić. Póki co bardzo chcę wrócic do pracy. Na sczęsci
e nie pracuje 8 godz dziennie.

[lenaj]

cześć ja też tak czuję jak wy. jestem bardzo samotna w tych moich zmaganiach
macierzyńskich. Mój niemąż pracuje za granicą i jestem z dzieckiem sama. Jest
naprawdę ciężko czasami ale na szczęście mama czasami pomaga. jeśli macie
ochotę pogadać to zapraszam na gg 7869518
pozdrawiam wszystkie mamuśki
Lena i Oliwka(3miesiące)

[em_em71]

A ja nie narzekam. Uwielbiam tę samotność... Przez 10 lat pracowałam w okropnym
młynie, wśród tabuna ludzi, w ogromnym stresie niekiedy i nie wyobrażałam
sobie, że może być inaczej kiedykolwiek; jeśli dodać do tego dość intensywnie
uprawiane życie tzw. towarzyskie... Pracowałam prawie do końca ciąży, myślałam
o szybkim powrocie do pracy, ale to wszystko to już czas przeszły. Myślę, że
zamknął się pewien etap w moim życiu, bardzo fajny, bogaty w rozmaite
doświadczenia i... i nigdy nie będzie tak jak kiedyś i... nawet bym już nie
chciała. Macierzyństwo stało się dla mnie prawdziwym ukojeniem w tym biegu
zwanym życiem, każdy dzień - choć podobny do poprzedniego - jest inny, dziecko
mnie uspokoiło, wyciszyło; jest w tym wiele uroku

[bielaniki]

Emem, zgadzam sie z Toba w calej rozciaglosci. Moja Natalia konczy dzis 2
miesiace wiec niby niedlugo jestem przez nia uziemiona, ale juz w ciazy 6
miesiecy musialam przelezec wiec wiem co to samotnosc. Staralam sie jednak nie
narzekac, a korzystac z podarowanego mi przez los swietego spokoju. Jestem prez
to wyciszona, usmiechnieta, z radoscia witam rano moja coreczke, jade z nia na
spacer i usmiecham sie do innych Mam. Moze kiedys ktoras usmiechnie sie do mnie
i juz we dwojke bedziemy wozic nasze Skarby?? Dziewczyny, zycze Wam zeby kazda
odkryla dla siebie ta madrosc, ze nie nalezy gonic ciagle za tym czego nie mamy
a korzystac z tego co daje nam los w danej chwili. Teraz rozkwitnijmy pelnia
macierzynstwa, a na gimnastyke glowy przyjdzie pora
Pozdrawiam
Basia

[onikat]

Witam Was wszystkie samotne mamy (chyba nie jesteśmy takie samotne skoro tyle
nas )
Ja też mogłabym troche ponarzekać, że z tym całym macierzyństwem zostałam sama,
ale przecież sama tego chciałam, tzn. bardzo chciałam mieć dziecko. I teraz
ilekroś się wkurzam na niemęża że znowu wraca późno, powtarzam sobie że tego
chciałam
A córeczke mam cudną, ma 2,5 miesiąca i czasami w ząb się nie rozumiemy, ale i
tak ją kocham ))

[bielaniki]

Mam jeszcze jeden lek na samotnosc - zaproponowalam stworzenie nowej bazy gg.
Duzo dziewczyn sie juz wpisalo, moze znajdziecie tam jakas bratnia dusze.
Oprocz mojej istnieje jeszcze 2 inne bazy gg, poszperajcie

[kocibrzuch]

www.archidiecezja.lodz.pl/czytelni/prawo/k4t1r3.html
Kan. 868 -

§ 1. Do godziwego ochrzczenia dziecka wymaga się:

1° aby zgodzili się rodzice lub przynajmniej jedno z nich, lub ci, którzy
prawnie ich zastępują;

2° aby istniała uzasadniona nadzieja, że dziecko będzie wychowane po katolicku;
jeśli jej zupełnie nie ma, chrzest należy odłożyć zgodnie z postanowieniami
prawa partykularnego, powiadamiając rodziców o przyczynie".

Chęć ochrzczenia dziecka wydaje mi się już dostatecznie "uzasadnioną nadzieją".
A każdym razie trudno tu mówić, że jej "zupełnie nia ma".

Powodzenia. PS. W Krakowie próbujcie u dominikanów.