Prezentowe dylematy

[hipopotamama]

Poczytajcie o moim rodzinnym problemie i wyraźcie opinię...
Mój partner pochodzi z ubogiej rodziny, mnie nigdy rodzice nie odmawiali ale
żyliśmy raczej skromnie (zresztą...takie bły czasy). Oboje już w ciąży
postanowiliśmy, że wychowamy nasze dziecko bez wymyślnych, drogich gadżetów
prowadzących w bardzo prostej linii do tak zwanego rozpieszczenia.
Oczywiście, że jak wszyscy kochający bez granic rodzice chcielibyśmy dać
naszemu maleństwu cały świat ale...niech ten świat nie będzie plastikową
komercją. Jesteśmy przekonani o słuszności naszych poglądów i z trudem ale
jakoś się ich trzymamy. Nie wyssaliśmy ich z palca ale zrodziły się one z
wnikliwej obserwacji otaczających nas szkrabów, które co tu dużo mówić
baaardzo ciężko zadowolić jakimkolwiek prezentem i w związku z tym w okolicy
świąt doznajemy lekkiego stresu aby znowu nie usłyszeć "fuj, nie podoba mi
się to" albo "tylko to mi kupiliście?" (to autentyczne wypowiedzi mojej
siostrzenicy brutalnie przerywające wigilijną, rodzinną idyllę). Tak, tak,
jak wspomnę jak bardzo z jak naprawdę drobniutkich upominków potrafiłam się
cieszyć w jej wieku dochodzę do wniosku że świat naprawdę poszedł do przodu,a
moje finanse niestety NIE!
Problem stanowi moja siostrunia - zdecydowanie najlepiej sytuowana z całej
rodziny i lubiąca hojnie obdarowywać z okazji i bez. No niby to fajnie jak
ktoś tak ni z gruchy ni z pietruchy podeśle jakieś firmowe ubranko albo
lepszą zabaweczkę ale nijak to się ma do naszych zasad. A poza tym może
troche jesteśmy egoiści (nawet bardzo!) ale nie chcemy żeby jej prezenty
przyćmiewały nasze. Z drugiej strony dlaczego inne dzieci w rodzinie mają
dostawać ekstra wypasione zabawki a moje ma się zadowolić naszymi zasadami i
satysfakcją płynącą ze szlachetnej skromności? To jest dylemat! No i jak
powiedzieć kochającej siostrze żeby trochę wyluzowała (100% że się obrazi).
Co wy na to?

[s.poline]

powiedz. stanowczo i zdecydowanie, ale jak najdelikatniej potrafisz
nasza sytuacja jest nieco inna ale zawiera czastke twojego problemu. otoz jesli chodzi o dawanie prezentow to my rowniez podchodzimy do tego sceptycznie. zupelnie nie popieramy zasady, ze za kazdym razem jak ktos nas odwiedza powinien przyniesc "cos" malej. i rowniez z obserwacji naszej rodziny wynika, ze ten swiat oszalal. mamy w rodzinie kilkuletniego szkraba, ktoremu kupujac prezent siwiejemy!! po prostu nie da mu sie dogodzic. norma jest to, ze na byle okazje dostaje wypasione prezenty, wiec na urodziny czy gwaizdke powinnien jeszcze wieksze. a co bedzie z komunia?? samochod??dom?? masakra.
uwazam, ze nie mozna dzici rozpieszczac, ale upominek od czasu do czasu nie zaszkodzi. po prostu chcemy uniknac sytuacji, ze jedziemy do babci a dziecko pierwsze co czeka co dostanie! nie,nie,nie.
wytlumacz siostrze, ze ma to podloze psychologiczne, ze takie rzeczy podobno zle wplywaja na mlodego czlowieka, wiesz podaj jej kilka przykladow naukowych artykulow na ten temat i powiedz ze tak wlasnie sobie postanowilisci i czy moglabys prosic zeby sie do tego dostosowala, bo bardzo wam na tym zalezy)
wiem, ze bedzie ciezko, bo wiem jak my mielismy z dziadkami...
zycze powodzenia!!!!!

[mika_p]

Hm... jestes pewna, że nie miałaś marzen, przekraczających możliwości finansowe
rodziców i że nigdy nie okazałaś rozczarowania, że prezent jest tylko
drobiazgiem, a nie tym wymarzonym czymś? Chyba że ci powiedziano przed
gwiazdką, ze nie dostaniesz nic, to faktycznie, byle drobiazg mógł sprawić
radość. ALe przecież połowa magii świąt to oczekiwanie na prezent, nie
ukrywajmy. Urodziny, to samo. Powiedzenie dziecku, ze nie dostanie prezentu,
jest okrutne, a jesli się na coś czeka, to mozna sie rozczarowac dostając coś
innego. I całkiem normalne jest u kilkuletniego dziecka okazanie rozczarowania.

Patrząc zas z drugiej strony, prezent ma sprawić radość obdarowanemu. Dlaczego
chcesz odmówić swojej siostrze przywileju sprawienia radosci twojemu dziecku? A
w przypadku najmłodszych dzieci drogie zabawki oznaczają często po prostu
dobrrą jakość i atesty, których nie mają tanie drobiazgi. Pomijam już fakt, ze
niemowlę nie jest w stanie docenić ceny prezentu. Ucieszy się albo nie tylko z
powodu jego cech utylitarnych.

A, dodam jeszcze, że unikając drogich gadzetów tylko po to, by nie rozpiescic
dziecka, mozesz osiagnąc wręcz przeciwny efekt, wychowując materialistę,
którego mysli będą kręcić się wokół przedmiotów - tych, których rodzice nie
chca kupić bo nie. Gorzej, zabronili całej rodzinie kupować fajnych rzeczy,
mozna tylko niezbyt fajne ciuchy i tandetne zabawki.

[hipopotamama]

Masz mnie za wyrodną matkę? Nie mam zamiaru odmawiać mojemu dziecku prezentu na
Gwiazdkę czy urodziny (niemniej wolałabym żeby "magia świąt" kojarzyła jej się
z czymś innym niż tylko prezentami) i sama wolę jej kupić jedną zabawkę ale za
to droższą i nie musi to być wór prezentów pod byle pretekstem. Sedno sprawy
tkwi w tym, że od kilku prezencików dla niemowlaka się zaczyna a potem będzie
już naprawdę kosmicznie trudno wpoić dziecku jakiś system wartości.
P.s. A cieszyłam się z drobiazgów bo już jako kilkulatek potrafiłam zrozumieć,
że być może ktoś włożył w to serce a nie tylko kasę przykro mi że tego nie
rozumiesz...

[marychna31]

> niemniej wolałabym żeby "magia świąt" kojarzyła jej się
> z czymś innym niż tylko prezentami)
A nie moze się kojarzyć i "z czyms innym" i z prezentami?

> Sedno sprawy
> tkwi w tym, że od kilku prezencików dla niemowlaka się zaczyna a potem będzie
> już naprawdę kosmicznie trudno wpoić dziecku jakiś system wartości.

A w jaki sposób piękne prezenty uniemozliwiają wpojenie dziecku "jakiegoś
systemu wartości"??

[hipopotamama]

> A w jaki sposób piękne prezenty uniemozliwiają wpojenie dziecku "jakiegoś
> systemu wartości"??
> Sorry ale wydaje mi się, że nie przeczytałaś tego wątku od początku. Zasada
jest prosta: jeżeli uznam że chcę rozpieścić dziecko drogimi zabawkami na każde
życzenie to zrobię to sama! Moje pytanie dotyczyło tego czy pozwolić robić to
innym kiedy jest to wyraźnie wbrew mojemu sumieniu. A stwierdzenie "system
wartości" tyczy się tutaj uczuć osób obdarowujących, którym uważam należy się
szacunek (Boże! jakie to groźne słowo) gdyż napewno nawet w skromny prezent
wkładają mnóstwo miłości.

[mika_p]

Mam wrażenie, że nie dopuszczasz myśli, że w drogi prezent można włożyć tyle
samo miłości co w skromny.

I nie odpowiedziałaś mi na proste pytanie: czy nigdy nie poczułaś się
rozczarowana faktem, ze nie dostałas tego, o czym marzyłaś? Chyba że nie
marzyłaś?

[kanga_roo]

ale pytanie, czy chcesz uniknąć obdarowywania dziecka dużą ilością gadżetów
(tak zrozumiałam), czy rzeczami kosztownymi (tak to niektóre dziewczyny
odebrały). Bo jeśli chodzi o to pierwsze, to jak najbardziej popieram, i wydaje
mi się, że możesz po prostu pogadać z siostrą, żeby nie szalała co chwila,
ograniczyłą się do okazji, i najlepiej ustalała z Tobą, co
potrzebujesz/chciałabyś dla dziecka. Przecież prezent to nie musi być kolejna
wypasiona zabawka, mogą być fajne książki/płyty. Tego nigdy za wiele. A
kosztują.

[hipopotamama]

Ależ oczywiście że tak! Wiem że jeżeli moi rodzice kupują wypasione prezenty
swoim wnuczkom to robią to z bezgranicznej miłości (i wcale nie jestem
uprzedzona do drogich zabawek). Ale wiem że w tym konkretnym przypadku tak nie
jest. Wiem, że za tymi prezentami stoją nie do końca zrealizowane instynkty
macierzyńskie mojej siostry i odrobinę nowobogacka maniera bycia, a nie
chciałabym też żeby moje dziecko traktowało swoją (jedyną!) ciotkę źródło
fajnych upominków i nic więcej.
I oczywiście że marzyłam i bardzo często te marzenia się spęłniały. Ale właśnie
dlatego że musiałam sobie coś tak bardzo wymarzyć i wyczekać sprawiała mi ta
rzecz mnóstwo radości i bardzo ją szanowałam i do tego chcemy w wychwaniu
naszej córki dążyć.

[mika_p]

No a jak marzenie się nie spełniało? Trzeci raz cię o to pytam, a ty zręcznie
unikasz odpowiedzi.

[hipopotamama]

Odpowiem Ci ale liczę, że Ty mi potem odpowiesz na moje pytanie... Szczerze
mówiąc nie pamiętam! Ja naprawdę nie byłam wymagającym dzieckiem i zazwyczaj
jednak się spełniało a być może masz rację i poprostu nigdy cudów nie
oczekiwałam. No i czasy były trochę inne bo moim szczytem marzeń była Barbie za
dewizy albo Lego upolowane w Pewexsie (nie rozpatruję tutaj marzeń nierealnych
w stylu stajnia z kucykiem itp.). W każdym razie (jeżeli do tego zmierzasz) nie
przypominam sobie abym czuła kiedykolwiek rozczarowanie.
A teraz mi powiedz czemu o to trzeci raz pytasz i jak to się ma do mojego wątku?