Lęk mamy o bobasa

[lulu.1]

Witam, dzisiaj mam trochę nietypowe pytanie do innych emam.Szeroko
dyskutujemy na forum o rozmaitych sprawach od jedzenia po kupki,
rozbite termometry, przydatne foteliki, ale jak dotąd nie natknęlam
się na post dotyczący abstrakcyjnego lęku matki o jej niemowlę.
Chcialabym wiedzieć czy inne emamy mają podobne do mojego napady
wlaśnie abstrakcyjnego lęku o synka/córeczkę-czy dziecko nie jest na
coś chore tylko ja o tym nie wiem,czy oddycha w nocy (dotąd czesto
wstaję i sprawdzam),czy nic mu się nie stanie zlego (nie chodzi o
klapnięcie na pupę) ale np. jakiś wypadek. Szczegolnie trapi mnie
lęk przed jakąś przewleklą/nieuleczalną/śmiertelną chorobą. Lęk ten
jest irracjonalny, bo w mojej rodzinie nie bylo takich
przypadków.Jak nachodzą mnie takie czarne myśli, to aż mi się robi
zimno ze strachu i czasem ciezko mi sobie z tym poradzić. Napiszcie
dziewczyny czy też zdarzają sie Wam takie sytuacje, czy też ja
jestem jakaś nienormalna?A jeśli też zdarzają się Wam takie stany-
jak sobie z tym radzicie?No i jeszcze na koniec -czy po urodzeniu
dziecka możecie spokojnie patrzec na placz niemowlęcia (innego niz
Wasze), dramatyczne filmy z nieszczęśliwymi dziećmi itp.?No mnie to
się po prostu coś w glowę stalo

[suzuczka26]

witam,ja mam znowu strach przed zostawieniem małego np babci czy
komukolwiek z rodziny więc tego nie robię nie pozwalam małego nikomu
brać na ręce oprucz jego ojca bo boję się że go upuszczą.Przed
chorobami też mam strach u pediatry jestem z małym co miesiąc na
niby kontrolę ciąglę się martwię czy się dobrze rozwija.To chyba
normalne u mam,które mają pierwsze dziecko bo u tych,które mają
więcej to chyba jest już inaczej.Pozdrawiam.

[ikabg]

Lepiej starać się w jakiś sposób kontrolować zbyt wybujałe lęki, bo mogą
zakończyć się psychozą. Znam taki przypadek.

[majdeczka]

No, jakbym własne myśli słyszała! Mam dokładnie to samo! Być może u
mnie wzięło się to z pewnego bardzo przykrego zdarzenia na samym
początku życia Zosi - kiedy leżałyśmy jeszcze po porodzie w
szpitalu, pani z tej samej sali umarło dziecko. Brrr... Od tamtej
pory często o tym myślę, o tej kobiecie i jej cierpieniu, ale także
w kategoriach strachu - że mnie też mogłoby coś takiego spotkać.
A może tak już po prostu się ma, jak się jest mamą-debiutantką?
Acha, o psychozie nie ma mowy, bez przesady. Umiem się cieszyć
Zosią, bawić z nią, zapomnieć z nią o bożym świecie. To tylko takie
straszne myśli czasem...

[pengua]

Kochana! Mam dokladnie tak jak Ty. Czasami jest wszystko ok, ale
czasami zimny pot mnie oblewa kiedy wyobraznia zbyt silnie pracuje
I chociaz wiem, ze w moim przypadku jest to efekt traumatycznych
przezyc z dziecinstwa i smierci rodzenstwa, nie umiem sie tego leku
pozbyc. Bylam nawet na terapii u lekarza od glowy. Troche pomoglo,
ale mnostwo lekow pozostalo. Niestety dochodzi jeszcze lek o to zeby
nie sfiksowac i nie stac sie o zgrozo nadopiekuncza matka!!!

[ania1500]

ogolnie nie lubie dzieci,ale przyszedl taki moment,ze bardzo
chcialam miec jedno i tylko jedno i koniecznie corke,udalo mi
sie,nie interesowaly mnie nigdy inne dzieci procz mojej corki nie
ruszal mnie ich placz itp.co do lekow to nigdy nie wymyslalam sobie
jakis chorob itp.ale panicznie balam sie,ze moja corka umrze w
lozeczku jakos to sie nazywa specjalistycznie,i takiego przedmiotu
nigdy nie bylo w naszym domu,ja sie panicznie balam
lozeczka,dlaczego?mojej kolezanki syn zmarl w ten sposob jakies dwa
lata przed moim porodem,i to utkwilo we mnie jakos ,ale dlaczego nie
wiem.

[evatka]

Ja też mam lęki,nie lubię go zostawiac,nawet z mężem niechętnie
puszczam na spacer,na droge dostaje zawsze 10 przykazań co i jak ma
robi.
O chorobach nie czytam,programów tv nie oglądam bo zaraz
płaczę,ostatnio sąsiadka wystawiła dziecko na korytarz bo nie jadło
i ono strasznie płakało więc nie wytrzymałam i wyszłam bo
myślałam,ze sie sama rozpłacze.
A lęków mam bardzo dużo,chyba przesadzam ale to moje pierwsze
dziecko i chyba dlatego.

[mamamaja30]

Ten lęk nie mija wraz z drugim dzieckiem. Czuję to samo co Wy, tylko
razy dwa!

[nataliak9]

tez mi sie tak zdarza niestety.

[a.g.g.a]

Ech,to nie jestem sama..Czasem nowe zachowania synka interpretuję
jako objaw jakiejś choroby,gdy się np.rzuca mocniej niż zwykle,gdy
robi cuda ze swoimi usteczkami,zrobi nową,dziwną minkę itp.Ale na
szczęście wierzę lekarzowi,że wszytsko jest ok i nie drążę
tematu.Natomiast gnębi mnie wizja,że coś się może stać mojemu
synkowi,że jest taki mały,a ja mogłabym np.przewrócić sie razem z
nim,albo spaść ze schodów niosąc wózek,brrrr...I odkąd mam dziecko
bardzo wrusza mnie los innych małych dzieci