Gdy nerwy puszczają...

[maw3]

Co robicie w sytuacjach, kiedy Wasze pociechy doprowadzają Was swoim
zachowaniem do tzw. szewskiej pasji? Czy spokojne tłumaczenie pomaga? CZy
słuchają się? Ola przechodzi jakiś okropny okres buntu, nie dość, ze
lekcewazy wszelkie prośby czy upomnienia to zachowuje się momentami
wręcz ...brutalnie...Potrafi nagle bez przyczyny kopnąć psa, uszczypnąć czy
posypać po oczach piaskiem koleżankę.Nie pomagają upomnienia, za chwilę zrobi
to samo. Kiedy zapowiadam,ze koniec zabawy i idziemy do domu wpada w rozpacz,
przeprasza, obiecuje poprawę, ale w jej świdrujących oczkach widzę, ze ona i
tak mnie kłamie...Czy stosujecie metode klapsa, czy to i tak nie da efektu?
Czasem jestem bezradna wobec ataku furii czy uporczywego robienia mi na złosć
i reka az mnie świerzbi...

[kornelcia75]

Oj to chyba wszystkie prawie 3 latki mają taki okres,Maksio to takie żywe srebro
nie mozna spuścic go z oczu,problem jaki z nim mam to czasami zaczepia
dzieci,raz kiedy był z mamą na spacerze wyrwal dziewczynce pęk wlosów,innym
razem popchnie,uszczypnie,klepnie.Tumaczę po tysiac razy.Wszyscy zauwazylismy ze
Maks lubi byc w centrum zainteresowania,jak tylko widzi ze z kimś
rozmawiam,zajmuje sie innym dzieckiem jest zazdrosny i tym chce zwrócic swoją
uwagę.Potrafi byc uparty i "zlosliwy"
Napisze tak jestem prtzeciwna klapsom,bo uwazam ze niczego nie uczą,a raczej
ucza agresji i tego ze jak mama bije to on tez moze.
Ale jestem tylko człowiekiem i niestetyrzadko ale czasem się zdarza.
I powiem Wam ze i na moim forum i ogólnie na placu zabaw wiekszosc mam była na
NIE klapsom,a teraz taki wiek ze im się tez zdarza.
Zadne to usprawieldliwienie,wiem ale mam wyrzuty sumienia...ech

[marioladabr]

Michał też doprowadza mnie czasami do szewskiej pasji. A jak reaguję? to zależy
od okoliczności. Jeśli rzecz dzieje się w domu to po prostu musi siedzieć w
swoim pokoju do czasu aż się nie uspokoi albo straszę go klapsem (u nas pomaga,
kilka razy dostał porządnie i chyba więcej nie chce - straszenie wystarczy).
Jeśli odstawia mi sceny wśród ludzi np. w piaskownicy jest agresywny to go
poprostu zabieram do domu (wije się wtedy i wrzeszczy ale nie ma odwołania).
Ostatnio byłam z nim w aptece. Bardzo mu się spodobało otwieranie drzwi, ale
niestety apteka była klimatyzowana i nie chciałam żeby ktoś zwrócił mi uwagę
więc zabroniłam mu otwierania drzwi. Nie posłuchał (jak to zbuntowany
trzylatek) to odeszłam od okienka i na siłę zabrałam go od tych drzwi - też się
popłakał, ale kolejny raz nie poszedł, bo wiedział że i tak pójdę po niego. No
i prawie zawsze jak ma "fazkę buntu" to za chwilę próbuje odemnie coś wyprosić
np cukierka, to ja mu tłumaczę, że miał najpierw posprzątać klocki... i dopóki
tego nie zrobi nie dostanie odemnie nic. Też pomaga, co prawda krzyku i
udawanego płaczu jest ogrom, ale tylko konsekwencja działa na moje dziecko.

[kornelcia75]

marioladabr napisała:

> Michał też doprowadza mnie czasami do szewskiej pasji. A jak reaguję? to
zależy
>
> od okoliczności. Jeśli rzecz dzieje się w domu to po prostu musi siedzieć w
> swoim pokoju do czasu aż się nie uspokoi albo straszę go klapsem (u nas
pomaga,
>
> kilka razy dostał porządnie i chyba więcej nie chce - straszenie wystarczy).
> Jeśli odstawia mi sceny wśród ludzi np. w piaskownicy jest agresywny to go
> poprostu zabieram do domu (wije się wtedy i wrzeszczy ale nie ma odwołania).
> Ostatnio byłam z nim w aptece. Bardzo mu się spodobało otwieranie drzwi, ale
> niestety apteka była klimatyzowana i nie chciałam żeby ktoś zwrócił mi uwagę
> więc zabroniłam mu otwierania drzwi. Nie posłuchał (jak to zbuntowany
> trzylatek) to odeszłam od okienka i na siłę zabrałam go od tych drzwi - też
się
>
> popłakał, ale kolejny raz nie poszedł, bo wiedział że i tak pójdę po niego.
No
> i prawie zawsze jak ma "fazkę buntu" to za chwilę próbuje odemnie coś
wyprosić
> np cukierka, to ja mu tłumaczę, że miał najpierw posprzątać klocki... i
dopóki
> tego nie zrobi nie dostanie odemnie nic. Też pomaga, co prawda krzyku i
> udawanego płaczu jest ogrom, ale tylko konsekwencja działa na moje dziecko.


tak z ciekawosci naprawde sie nie czepiajac co to znaczy-"kilka razy dostal
porzadnie"?

Odpowiadam Kornelci75

[marioladabr]

kilka razy to znaczy kilka razy (może 5) i dość mocnego klapsa. Te klapsy były
za bojowe nastawienie, nic w złości. Np. Mały robi sajgon w pokoju, nie chce
sprzątać i prosi żebym mu pomogła to ja mówię ok, ja pomogę Ci z klockami a Ty
samochodziki i jeśli wtedy zaczyna się wycie i tupanie, że on tak się nie
zgadza to dalej negocjuję i zamieniam czynności. Jeśłi znowu robi awanturę to
uprzedzam, że jeśli się nie uspokoi to sam będzie sprzątał bo inaczej dostanie
klapsa. Wychodzę z pokoju i wracam po 15 min. jeśli nie zaczął to dostaje
obiecanego klapsa. Jestem wyrodna?

[kornelcia75]

jak napisałam tez zdarzyło mi sie dac klapsa,więc ja Cię nie oceniam Broń Boze
i nie chodziło mi raczej o ilośc ale o słowo porządnie-zastanawiałam sie jak to
jest porzadnie zbić 3 latka.
To co opisujesz czyli zdarzenia z klockami ja inaczej załatwiam-mówię ze schowam
ulubioną zabawkę,albo ze nie wyjdzie na dwór itp,u nas klaps to był naprawdę w
ekstremalnych warunkach-raz wybiegl na ulicę,reka mi poleciała do dziś załuje bo
to nie problem klapsowac,problem to niestety my mamy ze sobie nie radzimy
Pytałam o to porządnie bo nasze klapsy to takie lekkie na postrach były nawet
nie bolały,balabym sie mocno uderzyć dziecko-ptrzeciez mozna niechcąco w
nerki,albo sprawić ogromny ból.
Mnie rodzice nie bili tez zaliczyłam kilka klapsów i jakoś na ludzi wyszłam

takze jak mówię jestem na nie klapsom a mocniejszym biciem za piedoły typu
sprzatanie zabawek tymbardziej wolę pogadać,wytłumaczyć,ponegocjować,sama
widzisz ze klapsy mało uczą bo nie stało sie tak ze dostał mocno i juz jest
grzeczny prawda?

zresztą jak napisała mądra super niania
-nie wolno bić słabszego
-bijac dziecko uczymy je,ze sami dopuszczamy tę metodę
-agresja rodzi agresje
-zabrania tego konstytucja RP
-bicie nie dociera do sumienia,tylko do skóry-jest przez to mało skuteczne
-bicie na zimno jest nieludzkie,a w gniewie-niebezpieczne,ponieważ dorosły nie
kontroluje siły uderzenia
-bicie upokarza
-bicie jest aktem przemocy zabronionej przez Konwencje o Prwach Dziecka
-pamietajmy-klaps to takze bicie
pozdrawiam

[marioladabr]

Porządnie to znaczy mocno, tak że na pewno bolało małego bo płakał (lekkie
klapsy nie działają i wg mnie uczą tego właśnie odruchu podnoszenia ręki.
Zresztą mój mały potrafił po lekkim klapsie powiedzieć "hehehe nic mnie nie
bolało"). A metoda z chowaniem zabawek nie działa. Mieliśmy akcję wyrzucania
zabawek nieposprzątanych - sam wrzucał zabawki do worka na śmieci, zamiast do
szafeczki i teraz ma o wiele wiele mniej.

[kornelcia75]

nie boisz sie ze kiedyś uderzysz za mocno?piszesz mocno przeciez to mała
dziecieca pupkaja bym nie chciała zeby mnie ktoś bił po pupie a Ty?Nie wiem o
jakim odruchu podnoszenia ręki mówisz...dziecko podnosi ręke?nic dziwnego myśli
ze tak rozwiazuje sie problemy,dziecko w piaskownicy nie da mu zabawki to po
prostu uderzy bo tak łatwiej.
No nic skonczmy temat bo mamy całkiem inne podejscie do klapsa,mi sie zdarzyło
lekko kilka razy ale załowałam i mama nadzieje ze to się nie powtórzy,bo jak
napisałam nizej niczego nie uczy a raczej uczy agresji.To my rodzice uczymy
dzieci pewnych zachowan.
Uwierz nie ma spokojnego dziecka,ma swoje humory ale staram sie tłumaczyć i byc
cierpliwa bo porazką mojego macierzynstwa byłoby klapsowania dziecka codziennie
i to za takie rzeczy.
Polecam super nianię podobno znowu mają być nowe odcinki,tam pokazuje jak radzić
sobie z niegrzecznym dzieckiem...ale absolutnie nie klapsami czy mocnym biciem.
Wiele razy mówi ze bicie nie uczy a straszy.
A ja nie chce zeby mój syn sie mnie bał..chcę zeby zrozumiał co jest dobre a co
złe.Oczywiscie stoi w kącie,ma zakazy,wie ze za złe zachowanie nie ma przyjemnosci.

[molla7]

piorę swoje dziecko, jednak to ostateczność. Ta osteteczność jest cokolwiek za
często wykorzystywana przeze mnie, jakoś ostatnio nerwowa się zrobiłam i łatwo
wpadam w furię. Chyba kupię sobie jakiegoś otępiacza.
Zazwyczaj stosuję metodę 1, 2, 3. To zwykły szantaż. Jesli nie zostanie
zrealizowana moja prośba, liczę. Brak reakcji w trakcie do liczenia do 3
skutkuje klapsem. Generalnie nie zdarzało mi się doliczyć do 2. Jednak ostatnio
coś się popsuło. nie moge przecież non stop odliczać. Dziecko jest krnabrne,
upierliwe i marudne. Nakreca się fala przemocy. Wszystko jest ok, jesli
poświecam 100 uwagi rozalce, ale ja tez potrzebuję chwili spokoju zeny wykonać
jakieś czynności, a wtedy Rozalka uważa że to najlepszy czas żeby o coś
niestrudzenie prosić, np gdy zmywam lub skupiam się zeby czegoś nie przypalić.
chwila moment, nie udało mi się dotąd wypracować podziału teraz jest czas
zabawy, albo teraz jest czas zajmowania się sobą samodzielnie. Dzieci sa
zaborcze i nie uznają kompromisów. meczy mnie to...

[ania.silenter]

parę razy klapsnęłam ale miałam potem takiego doła, że teraz tłumaczę do
znudzenia i proszę żeby były grzeczne. Zazwyczaj skutkuje, zwłaszcza jeśli
chodzi o Olę bo Ada to na razie diabełek jest((.

[lila1974]

wrzeszczałam na dziewczynki jak opętana.
Za sekundę było mi potwornie wstyd ... do nastepnego razu.

Niepokoiło mnie to strasznie, bo uważam siebie za osobę o stalowych nerwach i
nie przejmująca się pierdołami. Nikt nie jest w stanie doprowadzić mnie to
takiej furii, w jaka wpadałam względem dziewczynek. Uznałam, że sama sobie z
tym nie poradzę i udałam się po pomoc do psychiatry.

Obecnie jestem na leku, zaledwie kilka dni a już pluję sobie w brodę, że
skorzystałam z tej pomocy tak późno.
Lek zadziałał na mnie właściwie od razu. Juz drugiego dnia Nela przetestowała
na mnie grający telefonik. Wczesniej dostałaby zakaz zabawy nim już po drugim
odsuchaniu przeze mnie melodyjki z niego. A teraz może iść obok, tarabanić nim
non stop, a ja nie reaguję na to wścieklizną.

Konstancja, prawie 6 latka, wczoraj przed snem przytuliła się do mnie i
powiedziała:
- Mamusiu kocham cię za to, że bierzesz te tabletki.

Daje do myślenia

[gika_gkc]

lila1974 napisała:

> wrzeszczałam na dziewczynki jak opętana.
> Za sekundę było mi potwornie wstyd ... do nastepnego razu.
>
> Niepokoiło mnie to strasznie, bo uważam siebie za osobę o stalowych nerwach i
> nie przejmująca się pierdołami. Nikt nie jest w stanie doprowadzić mnie to
> takiej furii, w jaka wpadałam względem dziewczynek.


oooo, to coś jakby o mnie
niestety Małemu nie raz udało się wyprowadzić mnie z równowagi i też na niego
krzyczałam, czasem dostał klapsa
pilnuję się jak mogę, żeby nie reagować agresywnie, ale nie zawsze mi wychodzi :
(

[mamamareczka]

u mnie mały doprowadza mnie do szalu prawie codziennie od kidy w domu pojawił
sie jego braciszek, kiedys były tłumaczenia ale raz nie wytrzymałam i dostał
klapsa a teraz wystarczy ze mu pokaże pasa czy linijke lub cokolwiek co mam pod
reka czym mógłby dostac i sie zaraz uspokaja

[grzalka]

no, ja mam to w dawce podwójnej- pracuję nad sobą cały czas, bo jeszcze jak na
złość jestem choleryczka

Lila

[kkatie]

nie wierze... zawsze Cie mialam za uosobienie anielskiej cierpliwosci i sie nie
przyznawalam jaka ja jestem choleryczka.. nie moge po prostu uwierzyc. to moze
ja tez sie powinnam wybrac, przyznam, ze pare razy lyknelam silniejszy
uspokajajacy lek, ale nie bardzo na mnie podzialal. probowalam wszystkich
metod: spokojnego tlumaczenia [czasem dziala], wrzaskow [jest jeszcze gorzej,
bo Przemek mnie przedrzeznia, a Szymon go nasladuje], ignorowania [tez dziala].
generalnie probowalam sie sama wyciszyc i traktoweac wiele rzeczy z
przymruzeniem oka, nie zwracac na pewne rzeczy uwagi. spokojnie podchodzic do
wszystkiego bez wrzaskow, przede wszystkim na Przemka. ale niestety wytrzymalam
tylko kilka dni. moj 3latek potrafi mnie skutecznie wyprowadzic z rownowagi.
jest bardzo wrazliwy, ale i wybuchowy i nerwowy. latwo sie denerwuje i wpada w
histerie. i niestety ja nie potrafie ani nad jego zachowaniem zapanowac, ani
nad swoim. juz sama ze soba czasem nie moge wytzrymac, bo zachowuje sie jak
wariatka. wstyd sasiadow, ktorzy slysza jak ja sie zachowuje w domu. dzieci
maja chociaz usprawiedliwienie. ale jak ktos nie ma wlasnych, w zyciu tego nie
zrozumie ..

Kasiu

[lila1974]

I ja próbowałam sama nad sobą zapanować, ale też wytrzymywalam tylko kilka dni.
Zrozumiałam, że nie dam sobie rady sama i dlatego poszłam do psychiatry.
Babeczka wytłumaczyła mi, że leki uspokajające nie mają większego sensu w
przypadkach takich, jak mój. Lek uspokajający to można sobie wziąć, jak
człowiek wie, o której będzie się denerwował, np. egzaminem. W sytuacji, gdy
nie wiesz, w którym momencie wybuchniesz potrzebny jest lek, który działa jakby
wspomagająco na układ nerwowy.

Wiem, Kasiu, że to jest szok dla ludzi, jak się dowiadują, że zdecydowałam się
na wizytę u psychiatry i lek, bo wszystkim się wydaje, że ja jestem łagodna jak
jagniątko. Dla obcych i owszem, a dla własnych dzieci przemieniałam się
niekiedy w wilka.

[kornelcia75]

podziwiam Cię jestes mądrą mamą,zdecydowałaś się na pójście do lekarza,tak
powinna zrobić pewnie połowa matek,która calymi dniami krzyczy i "pierze" swoje
dzieci
też bym poszła gdybym czuła ze jest coś nie tak zreszta bylam nawet bo miałam
kłopoty ze spaniem,tabletki na 1mc i juz jest dobrze.
Mądra babka z Ciebie!
pozdrawiam

Jeśli do szewskiej pasji, to o spokojnym

[iwoniaw]

tłumaczeniu nie ma oczywiście mowy Resztkami opanowania (o ile można mówić o
opanowaniu, gdy matka zaczyna wrzeszczeć) oddelegowuję młodego do jego pokoju
pod hasłem "dziecko, nie denerwuj mnie, bo nie ręczę za siebie, jak się
uspokoisz i ja się uspokoję, to możemy pogadać". Wyraz twarzy muszę mieć
odpowiednio motywujący, jako że dziecię (najczęściej z rykiem i wrzaskiem
"nie!") idzie jednak do swego pokoju, często jeszcze drzwiami rąbnie w akcie
desperacji, a po paru minutach wychodzi uspokojony i gotowy na kompromisy, ja
też zdążę już ochłonąć i przypomnieć sobie, że mam do cznienia z maluchem i to z
moimi genami, więc czego się spodziewać

W miejscach publicznych sprawa jest prosta: przewinienie - ostrzeżenie - jeśli
zachowanie się powtarza, bezwzględnie kara (najczęściej natychmiastowy powrót do
domu/ wyjście z miejsca przestępstwa). Dziecię oczywiście wyje, przeprasza i
usiłuje wymusić odpuszczenie, ale najczęściej nie ma o tym mowy i dzięki temu
takie akcje są coraz rzadsze - S. doskonale wie, że lekceważenie ostrzeżeń się
po prostu nie opłaca.

Metody klapsa nie stosuję, głównie z tego powodu, że uważam ją za kompletnie
bezsensowną: bicie nie jest logicznym następstwem ŻADNEGO zachowania, natomiast
jak miałabym wymagać od dziecka, którego posłuszeństwo wymuszam klapsem, żeby
np. nie biło innych, gdy te nie chcą go słuchać i np. dać zabawki, zejść z
huśtawki itp? Metoda ponoszenia konsekwencji natomiast, zwłaszcza dłużej
stosowana, działa: nie umiesz się bawić z dziećmi - to idziemy stąd, nie chcesz
zbierać klocków - to ja je zabieram i chowam, przeszkadzają mi pod nogami itd.

[marta406]

Napewno nie polecam klapsa!
Tak się zastanawiam jak kto jest u Ciebie z konsekwencją? Bo tak obserwuje na
placu zabaw to rodzice często mają z tym spore problemy, a to niestety pierwszy
krok żeby wychować sobie małego tyrana. Jeśli mówisz córce że jeśli będzie
sypać piaskiem to pójdziecie do domu to koniecznie spełń swoją obietnice!!!
Jeśli dziecku uda się wybłagać lub wypłakać zmianę zdania to czego się nauczy?
Że nie musi być grzeczne bo potem i tak nie poniesie kary... Nauczy się że
słowo mamy nic nie znaczy... a w przyszłości będzie znacznie gorzej. Wkońcu
pójdzie do szkoły, będzie przechodzić okres dojrzewaniua i wtedy dopiero to
będzie problem...
Dzieci są inteligentniejsze niż nam się wydaje, potrafią świetnie manipulować
rodzicami. Jeśli za każdym razem będziesz zachowywała się konsekwentnie to za n-
tym razem córka będzie wiedziała że wpadanie w furię nic jej nie da i poprostu
przestanie się tak zachowywać (u nas tak było z atakami płaczu).
Jeśli chodzi o robienie na złość to może to być forma zwrócenia na siebie uwagi
(skąd ja to znam. Jeśli tak to zastanowiłabym się czy nie zwracamy uwagi na
dziecko głównie gdy zachowuje się źle? Może warto by było czasami nie zauważać
złego zachowania a zacząć nagradzać (swoją uwagą) te dobre? Oczywiście nie
mówie tu o sytuacji gdy krzywdzi inne dziecko...
Warto też uczyć dziecko wrażliwości, tłumaczyć, starać się przedstawić sytuacje
krzywdzonego dziecka "a jak ty byś się czuła, gdby dziewczynika nasypała ci
piasek do oczu?".