Ciężko mi

[kobylczusia]

Też tak macie??? Ja od kilku dni czuje się taka ciężka fizycznie, nogi
odmawiają mi posłuszeństwa, stopy spuchnięte jak racice świni, nawet rękami
nie mam siły ruszać. W domu syf, nie mogę sie z rana dobudzić, po południu też
śpię, i tak wegetuje, tyle że wieczorem gdzieś zawsze, często na siłę
wychodzę, bo już zupełnie byłaby ze mnie roślina.
Ech, musiałam sie wyżalićBo mój M. to jakiś obojętny

[zlotarybka_1]

Mi jakoś też coraz ciężej, rwa kulszowa strasznie dokucza no i te
upały!!! Poza tym jakaś chandra mnie dopadła, nie wiem dlaczego.
Obiecałam sobie - jeszcze zanim zaszłam w ciążę - że jak nam już się
uda to nigdy, ale przenigdy nie będę narzekać bez powodu, tylko się
cieszyć z naszego szczęścia. I co? Skąd te napady smutku i płaczu?
Nie mam żadnych powodów, dziecko zdrowe, moja ciąża też nie taka
najgorsza. A zła jestem jak osa. Dzisiaj dostało się psu (bo
szczekał), wczoraj mężusiowi (bo wrócił z pracy 5 min później niż
mówił)... Co się ze mną dzieje? Dom też totalnie zapuściłam, nic mi
się nie chce. Chyba też bardziej wegetuję niż żyję.

[magda_1974_1]

podłączam się tak w połowie do wegetujących ciężarówek!Wczoraj
byliśmy na dużych zakupach dla dziecka(bite 7h na nogach)i minimalne
zmęczenie,a dzisiaj pojechaliśmy do Tesco i po 20 minutach powrót,
bo dostałam skurczy i miałam uczucie,że zaczyna się poród!Normalnie
strach w oczach...Więc teraz leżę plackiem i biorę nospę

[catalina81]

ooo to nie tylko ja tak mam - spałabym non-stop, no może z przerwami na jedzonko
i jakaś drażliwa i płaczliwa bez powodu też się zrobiłam. chyba znaczy, że to
całkiem normalne. tylko ciekawe jak to na dłuższą metę będą M. znosić. mój na
razie jest cierpliwy...

[kasiaki4]

A myślałam,że tylko ja jestem taka zmierzgła i nie do wytrzymania
poprostu masakra.Już dawno się tak nie zachowywałam-wszystko mnie
denerwuje,na wszystkich jestem zła,upały mnie wykańczają i jeszcze
to zniecierpliwienie-wiem,że ciąża musi trwać 9m-cy,ale ta końcówka
jest dla mnie straszna pomimo,że to już trzeci raz pozdrawiam

[krispii]

dziewczyny u mnie taż tak samo...czasami czuję się tak jakbym była roślinką
Najpierw szpital tydzień czasu...zdołował mnie strasznie...udało mi się, że mnie
puścili do domku, ale nic mi nie wolno robić, mogę tylko leżeć i siedzieć...a
przecież to oszaleć tak można.
Widzę jak się w domu syf robi z dnia na dzień coraz większy. Mąż biedny ma teraz
tyle na głowie, że aż mi go szkoda...
Cieszę się, że leżę w domu a nie w szpitalu, ale i tak nie jest mi łatwo...tyle
chciałabym zrobić, a nie mogę nic.
W dodatku denerwuję się bo moje maleństwo to straszny śpioch, a ja ciągle się
martwię, że coś jest nie tak.
Mam jednak nadzieję, że z dzidzią wszystko w porządku.
Na dodatek jestem przeziębiona, mam straszny katar i kaszel....ohyda...
Czekam na poprawę nastroju

[darkym]

chyba ta pogoda , cieższy brzuszek i jeszcze pare innych przyczyn
wplywa na to jak sie czujemy ;/ Ja dodatkowo jestem po 3dniowej
grypie zolądkowej , wyciagneła ze mnie resztki sił i teraz staram
sie to nadrobic ale naprawde najchetniej lezalabym gdzies w cieniu i
nic nie robila - w domku tez balagan , a tu jeszcze tyle pracy mnie
czeka przed przyjsciem dzidziusia ehhh... no trudno
Trzeba tylko liczyc ze szybko nam to lenistwo i brak sił
przejdzie

[rooms]

oj, ja też mogłabym spać całe dnie - za to w nocy często mam
problem, jak dotrwać do rana i nie zwariować z bezsenności. Leniuch
się ze mnie zrobił okropny! I jakoś tak nie mam chęci na żadne
spotkania ze znajomymi, choć po porodzie będzie przecież ciężko
(przynajmniej na początku)... Cieszę się, że chociaż dobry nastrój
mi dopisuje, staram się nie przejmować obniżoną energią i
sprawnością - malutka wszystko sobie później odbije))

[zniemczyk]

mi też jest ciężko...
w dodatku firma, w której teraz mieszkamy, znajduje się na drugim piętrze
kamienicy bez windy. też mam psa i muszę ją czasem wyprowadzić, a niestety -
potrafi pociągnąć; najlepiej to chciałaby ze mną pobiegać, jak kiedyś...
dzisiaj musiałam zrobić pranie. nie byłoby w tym nic strasznego, gdyby nie fakt,
że pralka znajduje się w mieszkaniu w klatce obok, na drugim piętrze
niestety, że mąż remontuje mieszkanko, to ja muszę dźwigać z powrotem to
ciężkie, mokre pranie, żeby wywiesić u nas w firmie...
A najlepiej to bym rzeczywiście sobie spała cały dzień, z przerwami na jedzenie
robiłam tak przez kilka dni, ale nazbierało się trochę obowiązków, i teraz
muszę nadrobić...
A że w murach firmy jest chłodno, to aż żal wychodzić ;P
Nerwowa, wybuchowa też jestem, chociaż naprawdę staram się opanowywać. Wkurza
mnie, że drętwieją mi ciągle palce, dłonie, ręce - utrudnia mi to wszelkie prace
manualne...
Pamięć, koncentracja też szwankują... i ciągle wypada mi coś z rąk - śmieję się
wtedy, że muszę poćwiczyć przysiady
Myślę, że to wszystko raczej stan przejściowy

[kasiaijulia]

widze ze nie jestem sama ( mnie też jakos wszystko wkurza, mam
warażenie ze nikt mnie nielubi, że ludzie mnie unikają i takie tam
głupoty. Płaczliwa się zrobiłam byle co to ja już ryczę W dzień
jeszcze jakoś funkcjonuję choć nie jest łątwo ale wieczorem ciezkomi
strasznie a z psem trzeba wyjść
Na dodatek od 3 tygodni jestem sama z dziećmi, narzeczony wraca za 2
miesiące, takze nawet nie ma mi kto pomóc, latam z tymi dziećmi
codziennie na plaże bo mamy pod nosem a to w sumie jedyna atrakcja
blisko domu, tyle że siedze na plaży i mam dosć.

[frodolong]

hmmm, rozumiem was dziewczyny z tą ocięzałością.... ja z kolei chyba
takim charakterem jestem, że swoją ociezałość, niemoc, zmęczenie i w
ogóle na siłę chcę zamaskować masakrycznie dużą porcją aktywności,
choć w głębi serca marzę właśnie o tym, żeby po prostu leżeć
brzuchem do góry... a mój plan dnia to: o 8 do prac, wychodzę ok.
16.30 (przy czym siedzę przy kompie i non stop rpbpta bo natłok jak
zwykle), po pracy do domu, auto prowadzić mi juz ciężej, w domu
zbieram malucha 9synka znaczy się), przeprwadzam wychowanie, zabawy
i zajmowanie się dzieckiem w piługce (jakieś 20 minut) potem mąż do
nas dobija i jedziemy na budowę - tam gadki z fachowcami, załamka
nad jakościa ich pracy, sprzątanie, załatwianie, podziwianie i
marzenie, że wreszcie wreszcie a być może w tym roku jeszcze się
przeprowadzimy.... potem z budowy do domu, kolacja dla starszaka,
przytulanko i zabawa przy kolacji i bajce, kąpiel starszaka (kąpie
mąż ja padam na 5 min na łóżko) potem bajka na dobranoc, łaskotki
(czytamy na zmianę z mężem). potem światło u malego gaśnie jest
22.00 a ja wreszci emoge usiąść... ale nie, jeszcze zajrzeć do
lodówki wyrzucić to co zdazylo się zepsuć (kupuję różne rzezcy a
potem albo nie mam kiedy ugotować, albo niania dziekcu nie da....)
więc gotuję kompocik bo wiśnie inaczej się zepsują..... potem
wreszcie mogę się położyć, więc kłądę się i szyję różne pierdołki
dla dzidziusia - jestem noga w sprawach szycia ale uszyłam już
prześcieradełka, pokrycie wewnetrzne do koszyka, teraz szyję taki
epojemniczki co zawieszenia nad komodę z przewijakiem... i powiem
wam paradoksalnie to szycie i w ogóle zrobienie czegoś naprawdę dla
własnej przyjemności (i z pożytkiem dla dzidziusia) daje mi wielką
satysfakcję i poczucie, że w ciągu dnia robię choć jedną niewielką
rzecz dlatego, że chcę, że mam w tym przyjemność, a nie dlatego że
muszę. ))) ale jutro olewam - jedziemy na 1 noc do wypasionego
hotelu (rodzice fundują bo to nasza rocznica) i mam zamiar nie
wychodzić przez cął epopołudnie z basenu ))

[zlotarybka_1]

O rany dziewczyno, Ty niesamowita jesteś... Nie wiem czy dałabym tak
radę. Z drugiej strony jestem typem człowieka, który o wiele więcej
działa kiedy na wszystko czasu brakuje, kiedy mam go w nadmiarze to
nic nie jestem w stanie zrobić. Mam nadzieję, że kiedy mała się
urodzi to wpadnę w kierat roboty i nawet jakieś ręczne robótki
uskutecznię (uwielbiam szyć!!!). Życzę miłego wypoczynku w basenie!!!

[frodolong]

he, he, złotarybko, u mnie własnie to samo, ja w większym stanie
bezczynności po prostu wpadam w panike, nie umiem już zrobić nic....
i popadam w marazm, także widocznie taki kieracik poniekąd mi
służy )

[madziowy1]

No to i ja też mam powody do narzekań. Podpisuję się pod powyższymi
wypowiedziami a na dodateg dzidziuś tak mi dzisiaj uciska na jakiś
nerw, że na prawą nogę stanąć nie mogę już nie mówiąc o siedzeniu. A
jestem w pracy bo zamknięcie miesiąca - wdzięczna praca
ksiegowej ). Ale moja główna coś dzisiaj przebąknęła miło że może
bym na zwolnienie poszła. No ale raz na jakiś czas musiałabym się
pojawić i posprawdzać jak się sprawy mają. buziaczki