Pokój 8 letniej dziewczynki i 1,5 rocznego chłopca

[2kobietka]

Jak go urządzic.Córka chce aby był pokój na różowo,dodatki HANNAH
MONTANa jakieś firany dywan itd.A syn przecież nie powinien byc w
takim pokoju,a do mojego pokoju nie chcę go brac bo przez 8 lat
córka spała z nami w jednym pokoju i chcę odetchnąc.Pomóżcie proszę
jak to rozwiązac.

[truscaveczka]

Najlepiej byłoby zapytać na Wnętrzach Albo na WDPD, my też
jesteśmy pomocne
forum.gazeta.pl/forum/f,49213,Wystarczajaco_Dobra_Pani_Domu.html

[kiniak22]

wyznacz granice dzielaca przestrzen w pokoju, powiedzmy 2 sciany do dyspozycji
corki i 2 dla syna, corka moze wieszac sobie plakaty hany montany a synowi
powies jakies autka czy postaci z bajek a sciany najlepiej niech beda w
kolorze uniwersalnym i tylko dodatki niech beda zroznociwane na damskie i meskie

[kammik]

a do mojego pokoju nie chcę go brac bo przez 8 lat
córka spała z nami w jednym pokoju i chcę odetchnąc

Może córka też chce odetchnąć?

[yula]

Rozumiem że nie ma możliwości 2-ch pokoi? bo za duża różnica wieku by sie dobrze
czuli w jednym pokoju, szczególnie starsza. Wiem coś o tym co prawda ja byłam ta
młodsza Jeżeli pokój jest dość duży to może jakaś ścianka czy zasłona by
rozdzielić pokój na dwie części i by starsza miała swój kąt. Jeśli nie ma takiej
możliwości to wizualnie podzielić na 2 części np. tak jak proponowano 2 sciany
dla dziewczynki, a dwie dla chłopca.

[makurokurosek]

Jak dla mnie poroniony i bardzo egoistyczny pomysł stworzenia pokoju dla dzieci
z tak dużą różnicą wieku. Z ciekawości zapytam jak sobie wyobrażasz odrabianie
lekcji przy asyście półtoraroczniaka. Ty chcesz mieć święty spokój ale twoja
córka już na święty spokój nie zasługuje. Chore i egoistyczne

[ga-ti]

No ja bym tak jednoznacznie i negatywnie nie oceniała.
Niektórzy mają tylko 2 pokoje (a niektórzy chcieli by mieć 2, bo mieszkają kilkanaście lat z dwójką dzieci w kawalerce). Takie niestety są realia. I nie dziwię się, że rodzice chcą mieć jeden pokój dla siebie, np by stał tam stół, przy którym można by przyjąć gości, tv, który nie świeciłby dziecku wieczorem po oczach, by móc, gdy dzieci śpią, usiąść spokojnie i pogadać itp.

Jeśli się da to przedzielcie choć częściowo mini ścianką, półeczkami ażurowymi, może parawanem albo kupcie córce taki "własny kącik" - biurko i półeczki, a nad nimi łóżko. A jak nie to rozdzielcie wizualnie. Ściany mogą być w innych kolorach, czemu nie, może jakieś pastele różowe i błękitne, u córci plakaty, u małego misie, samoloty, czy coś takiego Córci można położyć mały kolorowy dywanik przy jej łóżku, powiesić dzieciakom różne lampki-kinkieciki.

Też mam dwójkę w jednym pokoju chłopca 5 i dziewczynkę 2, na razie się godzą, ale już myślimy, jak w przyszłości ich troszkę rozdzielić.

Ja rysowałam kredą na wykładzinie granicę w pokoju, gdy przychodziły koleżanki, informowałam, że bałagan jest po stronie brata, u mnie porządek

[makurokurosek]

Zaproponowana przez ciebie granica nie wpłynie na zachowanie ciszy przez
półtoraroczniaka w trakcie odrabianie lekcji przez starszą siostrę, nie zapewni
nikomu intymności. Większość dwupokojowych mieszkań jakie znam składają się z
dużego pokoju i drugiego małego, nie wyobrażam sobie miejsca dla uczennicy w
małym ciasnym pokoiku dzielonym razem z bratem. Jeżeli tak bardzo autorce postu
przeszkadza młodszy snyn to według mnie dobrym rozwiązaniem byłoby oddać dziecią
duży pokój który można przedzielić scianką działową, a samej przenieść się do
małego pokoju. Jak dla mnie wszystko jest kwestią priorytetów i sama na
pierwszym miejscu postawiłabym dobro dzieci, a nie swoje.
Inna kwestia za kilka lat córka autorki dostanie pierwszy okres i co w tedy, jej
prawo do intymności jest mniej ważne od prawa do wygody mamusi. Sory, ale jak
dla mnie jest to wyjątkowo egoistyczne podejście

[jola_ep]

Z jednej strony masz trochę racji (np. rozważenie możliwości podziału pokoju ścianką działową), z drugiej przesadzasz.

Moje dzieci mają mniejszą różnicę wieku (4,5), dogadują się niźle i jak na razie mieszkają razem w pokoju. Duży zajmujemy my, czyli rodzice.

Nie za bardzo nie rozumiem, dlaczego się martwisz pierwszą miesiączką? Jeśli już, to powinnaś raczej zwrócić uwagę na nastolatkową potrzebę samotności - od czasu do czasu. I na potrzebę posiadania własnego kąta.

Pokój dzieci mają urządzony neutralnie. Nie ma sensu pakować się w różowy kolor (za bardzo), bo niedługo może się okazać, że Hana Montana i róż to obciach i żenada Każde dziecko powinno mieć swój kawałek. My to rozwiązaliśmy przez piętrowe łóżka jeśli mieszkanie jest wysokie, można też rozważyć malutką antresolę itd. itp.

Dół łóżka zajmuje córa i jest on dobrze zabudowany (np. pudełka, skrzyneczki i półeczki z tajną zawartością, do której nikt nie waży się zbliżyć). Syn ma górę i ma ona zupełnie inny charakter. Reszta pokoju jest neutralna. Mają wspólną dużą szafę (podział półek jest częściowy), oddzielne szafeczki na rzeczy szkolne i bardzo duże "biurko" (użyliśmy blatu kuchennego), gdzie w chwili obecnej mieszą się głównie ich kolekcje (planowaliśmy je do odrabiania lekcji, ale one wolą podłogę ).

Docelowo można rozważać inny podział domu (nie wiem też, jakie mają perspektywy mieszkaniowe). Ale w chwili obecnej - przynajmniej tak było u nas - dzieci dużo czasu spędzają z rodziną i wtedy przyda się większy pokój. Jeśli 8 latka odrabia lekcje w swoim pokoju (a nie zajmuje to raczej dużo czasu), albo zwyczajnie chce pobyć sama, to młodszy może kręcić się i bawić przy mamie. Gdy on śpi, córka może spędzać czas sam na sam z mamą.
W nocy wszyscy śpią i problemu nie powinno być

Moje dzieciaki poczuły potrzebę izolacji, gdy były nieco starsze. Ale w chwili obecnej obserwuję, że raczej mimo wszystko większość czasu spędzamy razem i najchętniej wszyscy siedzą (bawią się, pracują, oddają hobby) w dużym pokoju. Który egoistycznie zajęliśmy z mężem Do tego stopnia, że gdy marzy mi się chwila samotności, to zamykam się w łazience

Pozdrawiam
Jola

[makurokurosek]

> Nie za bardzo nie rozumiem, dlaczego się martwisz pierwszą miesiączką? Jeśli ju
> ż, to powinnaś raczej zwrócić uwagę na nastolatkową potrzebę samotności

Nigdy w młodym wieku nie zostałaś od rana zaskoczona przez miesiączkę, czułabyś
się komfortowo w takiej sytuacji z wiszącym u boku młodszym bratem czy może
raczej zażenowana.
Potrzeba samotności dość ściśle wiąże się z potrzebą intymnosci

[jola_ep]

Ja nic takiego nie pamiętam. Moja córa nie zgłasza takich problemów.
Zawsze też można - jak wydrzeć stwierdziła - w takiej sytuacji wydrzeć się na młodszego Dobrze wychowany (przez starszą siostrę) nie powinien sprawiać problemów.

> Potrzeba samotności dość ściśle wiąże się z potrzebą intymnosci

Moim zdaniem niekoniecznie. Dla mnie to szersze pojęcie. Moje dzieciaki, choć stadne, czasem potrzebują chwili samotności. O taką możliwość warto zadbać, ale moim zdaniem u tak małych dzieci oddzielne pokoje jeszcze nie są w tym celu konieczne.

Pozdrawiam
Jola

[makurokurosek]

Sądzisz, że ośmiolatka nie ma prawa do własnej przestrzeni, prywatności, ciszy i
spokoju.

"Moje dzieciaki, choć s
> tadne, czasem potrzebują chwili samotności. O taką możliwość warto zadbać, ale
> moim zdaniem u tak małych dzieci oddzielne pokoje jeszcze nie są w tym celu kon
> ieczne. "

Jak dla mnie momentem w którym dziecko powinno mieć swój własny pokój jest wiek
w którym idzie do szkoły, zwłaszcza gdy równica wieku między rodzeństwem jest
tak duża

[jola_ep]

> Sądzisz, że ośmiolatka nie ma prawa do własnej przestrzeni, prywatności, ciszy i spokoju.

Sądzę, że rodzice powinni wyprowadzić się do kuchni. Albo na korytarz.

Nie zawsze da się duży pokój sensownie podzielić ściankami. I co wtedy?

> Jak dla mnie momentem w którym dziecko powinno mieć swój własny pokój jest wiek
> w którym idzie do szkoły

Nie wiem, jak jest w przypadku tak dużej różnicy wieku (dwa lata więcej niż u nas).
Ale moje dzieciaki nadal gnieżdżą się w jednym, choć mamy jeszcze jeden dodatkowy (wymaga tyko nieco zagospodarowania i przemeblowania). Na razie widocznie jest im dobrze. Dużo zależy od osobowości dzieciaków i układów, jakie panują w rodzinie. (starsza jest w gimnazjum, młodszy w podstawówce).

Pozdrawiam
Jola

[makurokurosek]

Nie wiem, jak jest w przypadku tak dużej różnicy wieku (dwa lata więcej niż u n
> as).

Z tego co ja pamiętam i z tego co można poczytać na forum półtorarocznego
dziecka raczej nie powinno się spuszczać z oka, nie mówiąc już o tym że wszystko
zakazane budzi jego naturalną ciekawość. Cięszko jest mi sobie wyobrazić
zapewnienie spokoju i warunków do nauki ośmiolatce która bardziej niż nad
lekcjami będzie skupiała się nad pilnowaniem swoich rzeczy by nie wpadły w ręce
malca.

"Ale moje dzieciaki nadal gnieżdżą się w jednym, choć mamy jeszcze jeden dodatko
> wy (wymaga tyko nieco zagospodarowania i przemeblowania). Na razie widocznie je
> st im dobrze."

Zapytałaś sie ich czy to tylko twoje przypuszczenia ?


"Nie zawsze da się duży pokój sensownie podzielić ściankami. I co wtedy?"

Można było o tym pomyśleć wcześniej. Zawsze można wymienić za dopłatą na
mieszkanie bardziej przystosowanego do czteroosobowej rodziny.

[aloiw1985]

wiec by zadowolić egocentryczne podejście do życia makurokurosek duzy pokój
oddajcie córce, mały synkowi a sami urządźcie sobie sypialnie w korytarzu -
jeśli takowy posiadacie bo jak nie to balkon lub łazienka tez spełnią te funkcje.

[makurokurosek]

To nie córka zdecydowała się na drugie dziecko tylko jej rodzice, i to na nich
spoczywa odpowiedzialność za swoje decyzje. Oni są zmęczeni dzieleniem pokoju z
półtoraroczniakiem ale córka ma z tego powodu skakać do góry. Rozwiązań jest
kilka, oczywiście najprostszym nie wymagającym od autorki żadnego poświęcenia
jest przerzucić problem na kilkuletnią córkę, wszak ona nie ma prawa głosu.

[jola_ep]

Piszesz tak, jakby oni podrzucali jej młodsze na wychowanie. No nie przesadzaj

Pozdrawiam
Jola

[makurokurosek]

> Piszesz tak, jakby oni podrzucali jej młodsze na wychowanie. No nie przesadzaj
>

zacznijmy od tego, że większość półtoraroczniaków nie przesypia całej nocy,
większość potrzebuje popołudniowych drzemek, rozumienie pojęcia moja część
pokoju twoja część pokoju też w tym wieku jest abstrakcją. Czyli tak naprawdę to
ośmioletnia dziewczynka będzie musiała użerać się z młodszym braciszkiem, a
chyba żadne z nich na to nie zasłużyło

[jola_ep]

> zacznijmy od tego, że większość półtoraroczniaków nie przesypia całej nocy,

Mój półtoraroczniak nie budził siostry. To ja do niego wstawałam.

> większość potrzebuje popołudniowych drzemek,

Jak już napisałam (ale nie wiem, czy przeczytałaś) to doskonały moment na to,
aby matka poświęciła swój czas i uwagę starszej.
To bardzo ważne: nie zająć się domem, a własnym dzieckiem. Wspólny dziecięcy
pokój akurat nieźle do tego prowokuje

> rozumienie pojęcia moja część
> pokoju twoja część pokoju też w tym wieku jest abstrakcją.

Starsza miała początkowo górę łóżka piętrowego, gdzie młodszy nie wlazł. Jej
były wysoko umieszczone półki, do których nie sięgał.

> ośmioletnia dziewczynka będzie musiała użerać się z młodszym braciszkiem, a
> chyba żadne z nich na to nie zasłużyło

Jak patrzę na opiekuńczość starszej w stosunku do młodszego też czasem
stwierdzam, że młodsze na to nie zasłużyło
Ale tego nie da się uniknąć nawet przy oddzielnych pokojach

Pozdrawiam
Jola

[silje78]

nie wiem jaką znasz większość, ale te dziec które znam, w
większości, przesypiają noce.

[makurokurosek]

Może poczytaj sobie forum małe dziecko, to zrozumiesz o jakiej większości mówię.
Nie mówię o tym że dziecko budzi się w nocy i jest skore do zabawy, ale o tym,
że półtoraroczniak kilka razy w ciągu nocy się przebudza co zresztą jest
naturalne i wynika z przechodzenia do kolejnej fazy snu.

[jakw]

makurokurosek napisała:

> zacznijmy od tego, że większość półtoraroczniaków nie przesypia
całej nocy,
Chyba że są to półtoraczniaki mam odpowiadających na pytanie "Kiedy
wasze maluchy zaczęły przesypiać noce"?

[jola_ep]

> Z tego co ja pamiętam i z tego co można poczytać na forum półtorarocznego
> dziecka raczej nie powinno się spuszczać z oka,

Dlatego jak dla mnie oczywiste jest, że dziecko będzie się kręcić przy mamie.
Mogą to robić w dużym pokoju (przynajmniej tak było u nas: młodszy dopóki nie
dorósł do samodzielnych zabaw przebywał ze mną, a i starsza zwykle przy nas też
się kręciła)

> zapewnienie spokoju i warunków do nauki ośmiolatce

"Jeśli 8 latka odrabia lekcje w swoim pokoju (a nie zajmuje to raczej dużo
czasu), albo zwyczajnie chce pobyć sama, to młodszy może kręcić się i bawić przy
mamie." dodam: w innym pokoju.
U mnie odrabianie lekcji w tym wieku w przypadku obojga dzieci zajmowało około
15-20 minut.

> będzie skupiała się nad pilnowaniem swoich rzeczy by nie wpadły w ręce malca.

To jest problem, ale występujący nawet wtedy, gdy dzieci mają oddzielne pokoje.
(chyba, że planujesz zamknąć każde w innym pokoju). Tu już duża rola rodziców.

> Zapytałaś sie ich czy to tylko twoje przypuszczenia ?

A jak myślisz?
Czasem rozważają podział (szczególnie młodszy). Ale gdy to drugie przyjdzie ze
szkoły to atmosfera w pokoju ożywa Są sprzeczki, ale dużo częściej słychać
ich śmiechy.

Oczywiście, że pytam. A także obserwuję. I pewnie za jakiś czas poprzestawiamy
meble. Ja dorosłam do samodzielnego pokoju dopiero, gdy poszłam do liceum i
zakochałam się. Wcześniej mieszkałam w jednym pokoju z młodszym o 7 lat bratem.

> Można było o tym pomyśleć wcześniej. Zawsze można wymienić za dopłatą na
> mieszkanie bardziej przystosowanego do czteroosobowej rodziny.

A jak kogoś nie stać na taką drobną opłatę (plus wszelkiego typu inne wydatki),
albo nie chce zmieniać starszej dzielnicy i środowiska, to co? Albo zwyczajnie,
tak jak u mnie, w tej samej klatce mieszka najbliższy przyjaciel córki? A co
jeśli ten wspólny pokój nie będzie aż taką traumą, jak Ci się wydaje?

Pozdrawiam
Jola

[makurokurosek]

> Dlatego jak dla mnie oczywiste jest, że dziecko będzie się kręcić przy mamie.
> Mogą to robić w dużym pokoju (przynajmniej tak było u nas: młodszy dopóki nie
> dorósł do samodzielnych zabaw przebywał ze mną, a i starsza zwykle przy nas też
> się kręciła)

jaki jest więc sens zagracania zabawkami młodego pokoju starszej, skoro i tak
młody ma się bawić w pokoju rodziców?

"Ja dorosłam do samodzielnego pokoju dopiero, gdy poszłam do liceum i
> zakochałam się"

ja dorosłam do tego znacznie wcześniej,od kąt pamiętam potrzebowałam swojego
azylu. W omawianym przypadku potrzeby autorki stoją na ponad potrzeby dziecka,
ot wygodnictwo

"A jak kogoś nie stać na taką drobną opłatę (plus wszelkiego typu inne wydatki),
> albo nie chce zmieniać starszej dzielnicy i środowiska, to co? Albo zwyczajnie,
> tak jak u mnie, w tej samej klatce mieszka najbliższy przyjaciel córki? A co
> jeśli ten wspólny pokój nie będzie aż taką traumą, jak Ci się wydaje"

Może najpierw należało by porozmawiać z dzieckiem i uwzględnić jej zdanie, może
warto przekazać dzieciom większy pokój a samemu przenieść sie do mniejszego,
może warto wznieść się ponad swój egoizm.
Dla ciebie dzielenie z rodzeństwem nie było problemem, dla innych może być
wielkim problemem.

[jola_ep]

> jaki jest więc sens zagracania zabawkami młodego pokoju starszej, skoro i tak
młody ma się bawić w pokoju rodziców?

U mnie: dzieci trzymają zabawki w swoim pokoju, wieczorem lub po zabawie odnoszą
do siebie. Nie mam miejsca na regały i skrzynie z zabawkami, nie pasują mi też
(egoistycznie) do wystroju.

Moje dzieciaki są już duże, a nadal lubią rozwijać swoje hobby (bo to już
oczywiście nie zabawa ) w naszym, dużym, rodzinnym pokoju.

> ja dorosłam do tego znacznie wcześniej,od kąt pamiętam potrzebowałam swojego
> azylu. W omawianym przypadku potrzeby autorki stoją na ponad potrzeby dziecka,
> ot wygodnictwo

Każdy potrzebuje azylu. Pisałam o tym, jak można to rozwiązać nawet wtedy, gdy
pokój jest wspólny.
Potrzeba przeniesienia dziecka do innego pokoju nie oznacza wygodnictwa i
egoizmu (nie musi). Może być tym najbardziej optymalnym (w danym momencie)
rozwiązaniem dla całej rodziny.

> może warto przekazać dzieciom większy pokój a samemu przenieść sie do mniejszego,
> może warto wznieść się ponad swój egoizm.

Nie potrafisz zrozumieć, że można inaczej. Jeśli cała rodzina LUBI przebywać
razem, a nie siedzieć zamknięta w samotni cały dzień, to lepiej jest, aby na ten
wspólny, rodzinny pokój, przeznaczyć większe pomieszczenie i nieegoistycznie
zgodzić się na to, że zamiast zamknąć się w ciszy i spokoju nadal przebywać z
naszymi dziećmi.

> Dla ciebie dzielenie z rodzeństwem nie było problemem, dla innych może być
wielkim problemem.

Dlatego - jak pisałam - dużą rolę pełnią tu rodzice. Jak oczekują, że zamkną
dzieciaki w ich pokoju, a oni będą mieli wolne, to rzeczywiście jest to
podejście egoistyczne.

Pozdrawiam
Jola

[sopelsiasty]

Polecam takie coś: www.ikea.com/pl/pl/catalog/products/40047675

[makurokurosek]

Przepraszam, a w czym ci pomoże ten regałek. Nie dość, że mały to ma
nieadekwatnie małą ilość miejsca do wykorzystania w porównaniu do ilości miejsca
które zajmuje,za to znakomity do wspinaczki w wykonaniu półtoraroczniaka.

[amandaas]

A ja sie w 100% zgadzam z makurokuroskiem. Nie wyobrażam sobie
8latki z maluchem w pokoju. Podobnie jak argumenty makuro o
intymności i samotności tez do mnie przemawiają. A jest cała masa
innych, nastolatka będzie chciała przyjąć gości, będzie chciała
chwili samotności z chłopakiem, nie będzie mogła nawet poplotkować
przez telefon z koleżankami (co, do toalety się schowa z telefonem ?)

Rodzice powinni pomyśleć nad zamianą mieszkania na większe, skoro
już nie pomyśleli zanim zrobili sobie syneczka

[jakw]

amandaas napisała:
>
> Rodzice powinni pomyśleć nad zamianą mieszkania na większe,
Skąd wiesz, że te 2 pokoje to nie jest właśnie to większe?

[amandaas]

To należałoby zamienić na jeszcze większe, a jeśli kogoś nie stać, to nie należy
się decydować na kolejne dziecko. Wtedy zamiast w większe mieszkanie inwestuje
się w antykoncepcję.

A kredyt na 30lat na 2pokojowe mieszkanie to setna głupota.

[morekac]

Ewentualne nadmiarowe dziecię można oddać do domu dziecka...
Wolałabyś oddać to starsze - (w sumie odchowane i bardziej
kosztowne) czy to młodsze?

[amandaas]

To miał być żart? Ekhm...
Jak już mówiłam, trzeba było myśleć zanim się zdecydowało na
dziecko. A jak dziecko przyszło przez przypadek to już w ogóle
szkoda słów.Dziecko to na tyle ważny twór, że nie powinien się brać
z przypadku.

Jak widzę koleżanki-młode matki, to jak się męczą, cisną w małych
mieskzaniach to mam ochote na każdym rogu postawić znaczek z napisem
ANTYKONCJEPCJA!

[pomarancza-1]

A co to znaczy "cięszko"? Na "dziecią" przymknęłam oko ale "cięszko"?! Ludzie...

[makurokurosek]

Nie pomyślałaś, że o 24 można zrobić literówkę. Jakbyś nie zauważyła temat nie
dotyczy ortografii.
Skąd pewność,że moje braki znajomości ortografii nie wynikają z tego, że zamiast
poświęcać czas na naukę musiałam niańczyć braciszka

[jakw]

> Zawsze można wymienić za dopłatą na
> mieszkanie bardziej przystosowanego do czteroosobowej rodziny.
Niezawsze. Trzeba mieć dopłatę. A jak się akurat i tak spłaca kredyt
na 30 lat za te 2 pokoje to jeszcze trzeba załatwić to z bankiem.

[jakw]

Przecież 8-latka nie odrabia lekcji przez 6 godzin. Spokojnie na
czas odrabiania lekcji młodzian może wyemigrować do mamy. Po czym
starsza latorośl pewnie wyemigruje za nim "bo mi tak nudno samej".

[angazetka]

Dyskusja poszła w kierunku serio, a mnie zafascynowało, dlaczegóż to
półtoraroczniak nie może przebywać w różowym pokoju z Montaną i dywanem.

[verdana]

Bo jego potrzeby najwyraźniej sa ważniejsze od potrzeb córki. Przecież to SYN.
Też na to zwróciłam uwagę. I wyjątkowo nie zgadzam sie z Jola.
Półtoraroczniak jest bardzo absorbujący - wpychanie go do pokoju 8-
latki oznacza, ze będzie musiała się nim zajmować, bo przecież to
jego pokój - ma prawo tam być. Czy ona odrabia lekcje, czy chce się
pobawić czymś, czego dziecko nie powinno dotykać, czy poczytać
książkę, czy posłuchać muzyki, gdy dziecko śpi. Trudno - uważam,ze
przy takiej różnicy wieku poświęcać się mają rodzice , nie starsza
siostra.
Mój mlodszy mieszkał ze mną, póki najstarszy brat się nie wyprowadził
- 7 lat. Do głowy mi nie przyszło, by starsza siostra miała zostać
pozbawiona własnego pokoju przez bardzo uciążliwego malucha.

[ma.pi]

To moje dzieci jakies nienormalne sa, a my chyba z nimi

Mam trojke w wieku 15, 9 i 4 lata. Kazde ma swoj pokoj,
ktory "swieci pustkami". Nigdy sie tam nie bawia. Najchetniej cala
trojka siedza w najmniejszym pokoju najstarszego, i tam to dopiero
jest sajgon jak swoj sprzet posciagaja. I jeszcze najstarszemu to
nie przeszkadza.
A lekcje odrabiaja przy kuchennym stole, biurka kurzem porosly

[makurokurosek]

Jesteś pewna, że taka sama sielanka byłaby gdyby cała trójka skazana była na
jeden pokój

[verdana]

Własnie.
Moje dzieci np. zaczęły się idealnie dogadywać dopiero od momentu
rozdzielenia ich pokoi scianką dzialową. Co wiecej zaczęły też
czytać - inaczej zawsze ktoreś przeszkadzało temu drugiemu w
skupieniu sie.
I nie bardzo sobie wyobrazam entuzjazm mojego 15-latka, gdyby 4
letni brat cały czas siedział u niego w pokoju...

[kanga_roo]

półtoraroczniakowi róż ani hannah montana krzywdy nie zrobią, ale
ośmiolatce półtoraroczniak może przeszkadzać. jeśli pytanie autorki
wątku było natury estetycznej, to rzeczywiście temat na inne forum.
jeśli zaś nie całkiem, również uważam, że każde dziecko powinno mieć
swoje wydzielone miejsce. wstaw rysumek mieszkania, może coś poradzimy
(jeśli chcesz). albo weź malucha do swego pokoju.

[silje78]

tak sie zastanawiam. w jakim wieku macie dzieci? czy one już dawno
wyrosły z wieku 1,5 roku czy też jeszcze do niego nie dorosły. mam
jedno dziecko. 2,5 letnią córkę. co z tego, że ma swój pokój skoro w
nim nie spędza zbyt wiele czasu? teraz tylko w nim śpi, zmyka tam
jak ma focha. w pokoju są jej zabawki, ale i tak cały czas siedzi z
nami w pokoju. w swoim przebywa jedynie podczas wyżej wymienionych
czynności.
w żadnym poście autorki nie wyczytałam, że syn jest ważniejszy niż
córka. szuka po prostu kompromisu. nie każdy może pozwolić sobie na
większe mieszkanie lub na jego zamianę.
ja bym córce zrobiła zabudowany kącik (coś takiego widziałam w
ikei), u góry póleczki, zamykane schowki itd. od początku wyraźnie
podkreślała synkowi, że pewnych rzeczy nie wolno mu ruszać itd.
możecie zrobić zwijaną drabinkę zeby tylko córka mogła dostać się na
górę. jeśli jest możliwośc to przedzielcie, choć symbolicznie pokój
na dwie części. co do kolorystyki to się nie wypowiadam bo to
kwestia gustu córeczki.
uważam, że jest możliwe takie rozplanowanie życia rodzinnego żeby
córka miała czas dla siebie, chwilę spokoju żeby odrabiać lekcje
itd. nie będzie łatwo, a z czasem moze być trudniej, ale jest to do
zrealizowania.
pozdrawiam

[makurokurosek]

Skoro dziecko nie będzie spędzało czasu w swoim pokoju , to jakie lich zagracać
pokój starszej córce. dziecko spędza czas z kimś kto się nim bawi, a zrzucanie
odpowiedzialności za młodsze na starsze rodzeństwo wcale nie jest taką
rzadkością. Jeżeli autorce przeszkadza dzielenie pokoju z młodszym syn można
więc przypuszczać, ze przenosiny nie będą tylko polegały na zmianie miejsca
zabawek ale również na zmianie podziału obowiązków nad młodszym

[silje78]

po to żeby je uczyć, że zabawki mają swoje miejsce, że po skończonej
zabawie odnosi je do pokoju. po to żeby wspólna/rodzinna przestrzeń
jaką jest duży pokój, nie była zawalona zabawkami. jeszcze jednym
argumentem jest też to, że malec będzie miał tam swoje łóżko i swoje
miejsce do spania. dla mądrego rodzica jest to wszystko do
zrealizowania. warunki mają jakie mają i cała rodzina musi to
zaakceptować. dzieci nie są odrębnymi jednostakmi, ale częścią tej
rodziny.

[makurokurosek]

> po to żeby je uczyć, że zabawki mają swoje miejsce, że po skończonej
> zabawie odnosi je do pokoju

Do tego nie potrzeba zmiany pokoju, wystarczy osobny regał przeznaczony na
zabawki dziecka oraz konsekwentne i wspólne ( rodzica i półtoraroczniaka)
zbieranie zabawek i odkładnie ich na miejsce

"po to żeby wspólna/rodzinna przestrzeń
> jaką jest duży pokój, nie była zawalona zabawkami"

Czyli według ciebie rodzice mają prawo by ich pokój nie był zagracony zabawkami
syna, córka już tego prawa nie ma, czyli co pokój córki ma służyć za graciarnie.
Uściślijmy przy tak dużej równicy wieku nie ma wspólnych zabawek

"jeszcze jednym
> argumentem jest też to, że malec będzie miał tam swoje łóżko i swoje
> miejsce do spania. "

Natomiast córka nie będzie miała własnego pokoju w trakcie popołudniowej drzemki
malca, a w nocy będzie wybudzana przez płacz braciszka. Zapewne o siódmej rano
wstanie rześka , wypoczęta i gotowa do nauki.

"warunki mają jakie mają i cała rodzina musi to
> zaakceptować. dzieci nie są odrębnymi jednostakmi, ale częścią tej
> rodziny."

Oczywiście dzieci nie mają wpływu na egoizm , głupotę i nieodpowiedzialność
rodziców i niestety muszą ponosić konsekwencje ich niedojrzałości

[silje78]

po przeczytaniu ostatniego zdania przeszła mi ochota na dyskusję.
jak łatwo jest przyczepiać etykietki innym ludziom, na dodatek nie
znając ich sytuacji. jak na razie to głupota nie bije z wypowiedzi
autorki, a twoich.

[makurokurosek]

jak na razie to głupota nie bije z wypowiedzi
> autorki, a twoich.

Dlatego, że w przeciwieństwie do ciebie i autorki uwzględniam potrzeby
ośmioletniej dziewczynki.

Mam jedenaście lat młodszego brata i nie było dla mnie nic przyjemnego w
opiekowaniu się nim, nie skakałam również z radości gdy mając 16 lat zamiast iść
na sylwestra ze znajomymi musiałam zajmować sie młodym, i w przeciwieństwie do
tego co ktoś wyżej napisał nie wpłynęło to na pogłębienie więzi miedzy nami a
wręcz odwrotnie na pogłębienie złości i niechęci. Tylko widzisz w
przeciwieństwie do autorki postu, sytuacja panująca u mnie w domu nie wynikało z
egoizmu rodziców, gdy ja w sylwestrową noc siedziałam z młodym oni nie szaleli
na imprezie tylko byli w pracy.
To co planuje autorka to zwykły egoizm i wygodnictwo , jak sama napisała chce to
zrobić bo ma dość dzielenia pokoju z dzieckiem, bo chce mieć swój pokój, czyli
jej potrzeby są dla niej ważniejsze od potrzeb jej córki

[jola_ep]

> Mam jedenaście lat młodszego brata i nie było dla mnie nic przyjemnego w opiekowaniu się nim,

Coż, moim zdaniem przenosisz swoje doświadczenie. Podobnie jak ja to robię
Patrząc na swoją przeszłość trudno Ci więc zrozumieć, że nic nie wiesz o tej rodzinie, dzieciakach i ich układach. Bo wspólny pokój z bratem o 6 lat młodszym (a nie 11 jak w Twoim wypadku) może być nieznośny, do przyjęcia lub czymś dobrym.

Rzecz nie w tym, czy mają ten pokój razem, czy nie, ale w układach rodzinnych. W tym, czy rodzice dopuszczają fakt, że można przenieść na starszego obowiązek opieki. Jak zorganizują dzień, noc, jakie są ich temperamenty i układ w rodzinie.

Mój synek nie budził starszej siostry płaczem, bo moje dzieci prawie wcale nie płakały w nocy. Wołały mnie cicho, a ja wędrowałam w półśnie (ale same do nas przychodziły). Strasza spała lepiej z bratem, bo czuła się bezpieczniej. Posunęła się nawet do tego, że w pewnym momencie przeniosła się do jego łóżka.

Lekcje odrabiała i tak w naszym pokoju, gdzie dzień spędzała cała rodzina. I bawiący się młodszy brat jej w tym nie przeszkadzał (choć jej pokój w tym czasie był pusty).

Tu nie chodzi o to, czy przerzucenie młodszego w tym momencie jest egoizmem, czy nie. Raczej o to, czy rodzice nadal będą pamiętać o tym, że to na nich leży obowiązek opieki nad młodszym, a jednocześnie nie wolno im zapomnieć o starszej. Ona nadal jest dzieckiem.

Ja egoistycznie przeniosłam młodszego jak miał 1,5 roku do pokoju starszej. W dodatku tego mniejszego. I wiem, widzę to, że u nas takie rozwiązanie się sprawdziło. W co oczywiście mi nie uwierzysz. Bo skoro Tobie było źle z młodszym bratem, to innym też na pewno jest

Pozdrawiam
Jola

[makurokurosek]

Nigdzie nie napisałam, że miałam wspólny pokój z młodszym bratem. Każdy z nas
miał swój pokój w chwili pojawienia się młodego miał pokój z rodzicami, własny
otrzymał w wieku 5 lat

[jola_ep]

> Nigdzie nie napisałam, że miałam wspólny pokój z młodszym bratem.

Nigdzie nie napisałam, że miałaś

Odniosłam się tylko do tego do Twoich uczuć związanych z nieprzyjemną koniecznością opieki nad nim (takie przynajmniej odniosłam wrażenie)

Coż, ja miałam młodszego o 7 lat brata, dość długo mieliśmy wspólny pokój. Ale nie przypominam sobie, abym musiała się nim opiekować (choć pewnie się zdarzało, nie był to jednak dla mnie obowiązek).

Pozdrawiam
Jola

[jakw]

Aha, wreszcie wiadomo, że właśnie objawia się twoja trauma z
wczesnej młodości. Może powinnaś udać się do psychologa, a nie
zakładać, że 2 dzieci w jednym pokoju oznacza, że starsze przejmuje
opiekę nad młodszym. Btw w opisywanej przez ciebie sytuacji pewnie
pilnowałabyś brata niezależnie od tego, czy mieszkałabyś z nim w 1
pokoju czy w 10-ciu.
Skąd wiesz, dlaczego przez 8 lat ci ludzie mieszkali w 1 pokoju?
Myślisz, że matka była tak przywiązana do córki, że nie mogła zdobyć
się na "wypchnięcie" jej do oddzielnego pokoju? A może cała rodzinka
miała wogóle 1 pokój na 3 czy 4 osoby i teraz te 2 pokoje to luksus?

[makurokurosek]

Decyzja o kolejnym dziecku w przypadku braku funduszy na wynajem mieszkania
świadczy tylko o skrajnej głupocie i nieodpowiedzialności.

[jakw]

makurokurosek napisała:

> Decyzja o kolejnym dziecku w przypadku braku funduszy na wynajem
mieszkania
> świadczy tylko o skrajnej głupocie i nieodpowiedzialności.
A można też wynajmować domek za 3000 PLN miesięcznie/spłacać kredyt
50-letni na 100 czy 150 metrów kwadratowych. I wszystko może być
cacy do momentu utraty pracy/bankructwa firmy czy choroby. Myślisz,
że tacy ludzie są w lepszej sytuacji niż posiadacze 50 m2 bez
kredytu?

[makurokurosek]

Uważam, że w przypadku gdy przez x lat mieszka sie w mieszkaniu jednopokojowym
to decyzja o drugim dziecku jest zwyczajną głupotą.

[morekac]

Tak realnie - nie zawsze jest to decyzja. Czasem się to nazywa wpadka.
A przypominam, że aborcja ze względów mieszkaniowych jest przestępstwem.
Przypominam też, że skuteczność środków antykoncepcyjnych to nie jest 100%.
To co - która oddałaby nadmiarowe(w stosunku do metrażu) dziecię do
adopcji/domu dziecka? A co -gdyby komuś urodziły się bliźnięta - do tego jednego
pokoju dziecięcego? Wiem, dzieci są wtedy w jednym wieku, więc niejako łatwiej
je umieścić w jednym pokoju - niemniej ich liczba na m2 pozostaje taka sama, jak
w dyskutowanym przypadku.

[makurokurosek]

Różnica wieku ma tu zasadnicze znaczenie.

[jakw]

Wiesz, prawdopodobnie biorąc pod uwagę proporcję średnich zarobków
do ceny m2 to ludzie w PL chyba wogóle nie powinni rozważać opcjj
pt. dziecko, o ich liczbie mnogiej nie wspominając.
Ale z postu wynikałoby raczej, że pojawienie się kolejnego członka
rodziny jednak zmobilizowało ich do uzyskania mieszkania 2-
pokojowego (a może takie jakiś kwaterunek im przydzielił?). I teraz
młoda zamiast spać z rodzicami i bratem w 1 pokoju będzie spać w 1
pokoju z bratem. Przestępstwo straszne, nie?

[makurokurosek]

Może warto więc zamiast patrzeć tylko na swoją wygodę spojrzeć rownież na wygodę
innych domowników. Syn tak czy inaczej będzie non stop pod opieka matki ( no
chyba ze przenosiny to nie tylko zmiana pokoju ale również zmiana głównego
opiekuna jaki jest więc sens przenoszenia go do pokoju uczennicy i co chwile
targania zabawek z jednego pokoju do drugiego.

[jakw]

makurokurosek napisała:

> Czyli według ciebie rodzice mają prawo by ich pokój nie był
zagracony zabawkami
> syna, córka już tego prawa nie ma, czyli co pokój córki ma służyć
za graciarnie

Nie pokój córki, tylko pokój córki i syna.

[makurokurosek]

Tylko to nie córka decydowała się na kolejnego potomka.

[jakw]

> Tylko to nie córka decydowała się na kolejnego potomka.
A skąd wiesz, że nie jęczała, że chce rodzeństwo ?

[makurokurosek]

dorosła i odpowiedzialna osoba nie podejmuje tak ważnych decyzji pod wypływem
jęczenia dziecka. jeżeli kogoś nie stać na drugie dziecko nie powinien się na
nie decydować, a jeżeli już sie zdecydował to nie powinien konsekwencji swoich
nieodpowiedzialnych decyzji przerzucać na starsze dziecko

[deela]

taaaaaaaaa
a jak starsze jeczy ze NIE CHCE mlodszego rodzenstwa rodzice powinni sie
powstrzymac od wspolzycia?
makuro ty od poczatku takie bzdury pleciesz ze glowa mala
ja cale zycie mieszkalam z mlodszym o 2 lata bratem
ba do zdaje sie 5 roku zycia mieszkalismy z rodzicami w jednym pokoju
potem dostalismy z bratem swoj pokoj - przechodni
to taka stara kamienica byla ze do naszego pokoju wchodzilo sie z korytarza (w
kamienicy a nie wewnetrznego) byly drzwi do pokoju rodzicow i do kuchni
mieszkalismy razem poki nie wyjechalam na studia, samotnosc? intymnosc? to nam
nie grozilo, ale bylo to dla nas normalne i naturalne ze rodzice maja swoj pokoj
a my swoj
w sytuacji autorki post oczywistym jest dla mnie ze dzieci ida do swojego pokoju
a rodzice maja swoj
oddawanie corce jednego pokoju na wylacznosc podczas gdy rodzice z mlodszym
dzieckiem beda sie gniezdzic w jednym pokoju i nigdy nie beda mieli chwili dla
siebie dla mnie jest prosta droga do uczenia corki egoizmu i tego ze tylko JEJ
potrzeby sie licza
korona im z glowy nie spadnie jak beda razem, moze to umocni ich wiez moze nie -
to nie zalezy od liczby pokojow tylko od wychowania i relacji w rodzinie - ot
przyklad rodziny meza - wielki dom, calymi dniami moga sie nie widziec a w zyciu
nie znalabym tak nieszczesliwej rodziny z tak spier_dolonymi relacjami
twoje argumenty t dla mnie jakas skrajna paranoja - rodzice chcieli miec dwoje
dzieci to maja, dzieci nie mieszkaja z rodzicami cale zycie tylko srednio 18 -
19 lat i ida swoja droga
nie wiem czy to ty przytoczlas argument o pierwszej miesiaczce ake malo ze
smiechu nie spadlam ze stolka
autorko - juz inni co doradzili co mozna zrobic z pokojem a tych socjopatek
najlepiej w ogole nie sluchaj, nie zrobisz krzywdy swoim dzieciom nic im nie
bedzie, takie sa warunki i CALA rodzina wy wszyscy musicie sobie z nimi
poradzic, uda sie na pewno, bo niby dlaczego nie?

[irmaaa]

U mnie dzieci w podobnym wieku. Póki młodsza nie ma swojego pokoju, mieszka z
nami- rodzicami. Ośmioletnia dziewczynka potrzebuje spokoju i przespanych nocy
bardziej niż ja.

[meaby]

ma podobną różnicę i też mają razem pokój
jeszcze w kolorach córki
synowi obojętnie jak na razie
zresztą pewnie do 8 lat tak będzie
jest wpatrzony w siostrę i ona dominuje

aha, potrzeba pobycia samej dziewczynki jest bardzo ważna
chcę ją uszanować
często próbuję ich oddzielić
niestety nadaremnie - oni za sobą przepadają
a na dodatek non stop są w moim pokoju!
pomalowanym na szary bez

acha, córka ma super biureczko u siebie
może 2 razy przy nim siedziała
non stop jest z nami w jadalni przy dużym stole

chyba im dobrze tak razem właśnie...

pzdr

[znowuniedziela]

2kobietkaCórka chce aby był pokój na różowo,dodatki HANNAH
> MONTANa jakieś firany dywan itd.A syn przecież nie powinien byc w
> takim pokoju,a do mojego pokoju nie chcę go brac bo przez 8 lat
> córka spała z nami w jednym pokoju i chcę odetchnąc

po pierwsze-to Twoje dziecko, ono nie prosiło o brata-tylko Twój popęd ... czemu
córka ma cierpieć i nie móc odetchnąc ??

2kobietka.A syn przecież nie powinien byc w
> takim pokoju,a do mojego pokoju-sugerujesz ,ze dziecko małe sie
zdemoralizuje ?? totalne nieporozumienie z zamysłem lokalowym ...

[majaaleksandra]

Matki Polki kochane!!!
Z tego co część Was piszę to ja nie powinnam do końca życia z więzienia wyjść....
Pokój z bratem dzieliłam niestety tylko do Jego śmierci.
I te 4 lata jakie spędziłam tam sama aż do własnego ślubu i wyprowadzki spędziłam na "swojej" połowie.
dało się jakoś bezkolizyjnie zapanować nad naszą edukacją i rozwojem socjalnym bez odrywania się od otoczenia w jakim dorastaliśmy "od brzucha".
A teraz, sama mając w drodze drugie dziecko, powinnam zostać królową wyrodnych matek bo wszystko wskazuje na to że będe z mężczyzną wychowywać prawie 6letią panienkę i niespełna roczniaka w, uwaga,
1 (słownie : jednym) pokoju pow. ok 17-20 m2. I już teraz zastanawiam się jak w miarę wygodnie zmieścić tu łóżko "małżeńskie",tapczan córki i oczywiście łóżeczko smyka.
Przy czym w żadnym momencie nikt łącznie ze mną nie mówił, jaką to krzywdę dzieciom robię chcąc je wychowywać tak a nie inaczej.
Bo jak dla mnie ważniejsze jest że dzieciaczki kiedyś będą dorosłymi ludźmi i może też z racji serii "metrażowych" kompromisów będą umiały się odnaleść w dorosyłm świecie i liczyć na siebie nawzajem nawet jak rodziców zabraknie.
A 2 przypadki bogatych rodzin w mojej rodzinie, gdzie dzieci miały osobne "cele" są mało optymistycznym przykładem w kontekście więzi czy komromisu.
2-latkowi się raczej psychika nie zwichruje jeżeli pomieszka z Montaną.Ale jak dziewczyny pisały zaleca się neutralne ściany i podłogi uzupełnione "klimatycznymi" tekstyliami.Bo później łatwiej Ci będzie wymienić córce pościel niż remontować pół domu

[makurokurosek]

Nie uważam, aby zapewnienie odpowiednich warunków mieszkaniowych świadczyło o
bogactwie ani tym bardziej o więziach rodzinnych, za to świadczy o
odpowiedzialności i dojrzałości. Uściślijmy zapewnienie odpowiednich warunków
mieszkaniowych nie oznacza własnościowego mieszkania, tylko mieszkania o metrażu
zapewniającym każdemu z mieszkańców intymność.

"> A teraz, sama mając w drodze drugie dziecko, powinnam zostać królową wyrodnych
> matek bo wszystko wskazuje na to że będe z mężczyzną wychowywać prawie 6letią p
> anienkę i niespełna roczniaka w, uwaga,
> 1 (słownie : jednym) pokoju pow. ok 17-20 m2."

Przed wojną na takim metrażu mieszkały często wielopokoleniowe rodziny, co nie
oznacza silnych więzi rodzinnych, lecz że do biedy można się przyzwyczaić.

[verdana]

Wychiowywałam w takich warunkach dwoje dzieci - na szczęście tylko
1,5 roku. Musze powiedzieć, ze nie ma się czym chwalić. Niemowleciu
to nie przeszkadza, starsze jest bardzo skrzywdzone - mój syn nie
mogł spokojnie spać, bawić się, gadać - my tez nie. Nie dało się od
biedy przyzwyczaić - tym bardziej, że ja pisałam w tych warunkach
doktorat. Da się przezyć, ale nie przyzwyczaić.
U nas był to stan przejsciowy, ale gdyby miał byc trwały, nie
zdecydowałabym się na drugie dziecko.

[amandaas]

Verdana, dobrze że chociaż Ty odważyłaś się o tym napomknąć. "Nie
zdecydowałabym się na drugie dziecko". Dokładnie.
A ludzie, hooopa, robią sobie dzieci i potem zrzucają
odpowiedzialność na starsze rodzeństwo!

[majenkir]

amandaas napisała:
> Verdana, dobrze że chociaż Ty odważyłaś się o tym napomknąć. "Nie
> zdecydowałabym się na drugie dziecko". Dokładnie.

No, ale jak juz ustalono na forum, to nie byla decyzja, tylko (jak
to elegancko znowuniedziela napisala) chuc .

Oj, baby, baby

[silje78]

ale intymność dla każdego oznacza co innego. jako dziecko nie
wyobrażałam sobie mieć wspólnego pokoju z kimkolwiek, może przez to,
że jestem jedynaczką i nie musiałam go z nikim dzielić, ale jako
dzieciak dużo czasu spędzałam w swoim pokoju. wolałam samotność
pomomo normalnego domu i bardzo dobrego kontaktu z rodzicami. mój
mąż wyprowadził się z domu jak miał 30la. do tego czasu dzielił
pokój z bratem bliźniakiem, pomimo tego, że mogli sobie pozwolić na
dwa osobne pokoje to i tak mieli wspólny. większość czas spędzali w
tzw. części wspólnej czyli kuchnia, pokój dzienny.
na podstawie własnych doświadczeń nalegałam żeby większa sypialnia
(w naszym domu) należała do córki. my w sypialni tylko śpimy, a
zakładam, że córka może być takim typem jak ja, choć charakterek ma
po tatusiu
tak więc każdy ma inną potrzebę odosobnienia, nie wiemy nic o
charakterze córki, a wiele z was już podsumowałao autorkę jako
nieodpowiedzialną matkę.

[verdana]

Niezaleznie od charakteru, 1,5 roczniak w pokoju to nie jest
towarzystwo dla osmiolatki, tylko zawada. Co innego, gdyby było to
starsze dziecko. Takie dziecko - nie ukrywajmy - przeszkadza zwykle
nawet rodzicom - budzi się w nocy, płacze, w dzień spi i trzeba być
cicho, trzeba pochowac przed nim wszystkie drobne przedmioty. Nie w
towarzyskości więc tu sprawa, ale w uciążliwości małego dziecka.

[jakw]

Nie wiem, dlaczego młody nie może być w pokoju z Hannah Montaną
(może mu nie leży), ale z ładowaniem Hanny M. na firanki czy dywan
bym się jednak wstrzymała. Za rok wielbicielka Hanny może być
wielbicielką zupełnie kogo innego. I co wtedy? Negocjowałabym też
zmianę koloru z różowego na bardziej neutralny (ale ja różu nie
cierpię wogóle) - jakieś pastele. Wtedy łatwiej będzie dobrać
sensowny dywan i firanki - tak, żeby oboje czuli się w tym pokoju
jako tako. A z HM jakieś plakaty czy bardziej przenośne gadżety.

[szymama]

u nas jest tak: mieszkanie 3 pokojowe: jedna sypialnia dla nas,
wieksza dla dzieci, wielki pokoj dzienny z duzym aneksem kuchennym
dla wszystkich.
Nie wyobrazalam sobie nie miec miejsca gdzie moglabym sie polozyc i
w spokoju odpoczac gdy jestem chora czy zmeczona.
Dzieci dwoje: syn 8 lat, corka 2.
Maja pietrowe lozko, syn jest na gorze, ma tam swoje krolestwo.
corka na dole ma swoje. Nikomu nie mozna bez pozwolenia wchodzic do
jego krolestwa.
Ale moje dzieci i tak CALY czas przebywaja z nami w duzym pokoju. Do
swojego pokoju wchodza wtedy gdy chca cos przyniesc do duzego i do
spania. Reszte czasu spedzamy razem w pokoju dziennym.
Jesli corka ma potrzebe popoludniowej drzemki, idzie spac do naszego
lozka do naszej sypialni.
Nie robie moim dzieciom krzywdy, oni za soba przepadaja i mam
nadzieje, ze dzieki temu, ze maja wspolny pokoj, beda miec kiedys
dobry kontakt ze soba.

[makurokurosek]

oni za soba przepadaja i mam
> nadzieje, ze dzieki temu, ze maja wspolny pokoj, beda miec kiedys
> dobry kontakt ze soba.

zwłaszcza gdy synek za dwa lata będzie się onanizował, a gazetki będzie chował
pod materac siostrzyczki. W sumie wczesna edukacja seksualna 4 latki za pewne
bardzo jej się przyda w późniejszym wieku. Osobiście wolę aby moja córka
edukowała się na bajce " Było sobie życie" niż świerszczykach starszego brata

[titta]

Nie kazdy 10 latek sie onanizuje. Zreszta nie kazdy chlopak wbrew
pozorom.

Wszystko zalezy od dzieci. Kiedys ludzie gniezdzili sie w jednej
izbie i zyli. Jesli nie ma wiec wyjscia, to nie ma. Dla mnie glowny
problem to cierpliwosc nastolatka - jeden ma podejscie do malucha,
drugi wrecz przeciwnie. Czasem lepiej "fanklub" w postaci
bezgranicznie zakochanego w starszym rodzenstwie kilkulatka wystawic
za drzwi, niz zeby mialo dochodzic do rekoczynow. Ja mialam spora
roznice wieku z bratem i dosc wybuchowy temperament. Co ciekawe,
kiedy on dorosl - czyli jako nastolatek i pozniej juz jako dorosli
ludzie dosc czesto spalismy w jednym pokoju: nie moglismy sie
nagadac, gdy przyjezdzalam do domu.

[ewa-krystyna]

a ja bym zaproponowala w miare mozliwosci technicznych mieszkania urzadzenia
aneksu kuchennego w duzym pokoju i urzadzenia wen sypialni rodzicow ( w Polsce
chyba nadal spi sie na rozkladanych kanapach a la wersalka) a kuchnie przerobila
na pokoj dla jednego z dzieci i drugi pokoj dla drugiego dziecka ja dzielilam
pokoj z siostra tylko dwa lata mlodsza ode mnie i szczerze tego
nienawidzilam.... a juz zupelnie nie wyobrazam soebie dzielenia pokoju dzieci z
tak duza roznica wieku niezaleznie od plci... moja corka ma jej sypialnie obok
naszej sypialni oprocz tego na dole gdzie przebywamy wiekszosc czasu ma do
dyspozycji pokoj dzieciecy - przerobiona jadalnia ma tam wszystkie zabawki i
spedza sporo czasu; gdy zdecydujemy sie na kolejne dziecko, pierwsze 6 mieisecy
bedzie u nas w sypialni a pozniej "przekwaterowane" do sypialni corki - mamy
jeszcze jeden pokoj,ale jest to moja pracownia na razie - beda dzielic
sypialnie do momentu pojscia do szkoly pozniej wydaje mi sie,ze kazde bedzie
potrzebowac wlasnego pokoju jesli bym nie miala takich mozliwosci finansowo-
mieszkaniowych szukalabym innego rozwiazania
powodzenia Autorko watku

[emi28]

2kobietka, a może masz możliwość takiego zagospodarowania
przestrzeni, zeby dzieci nie musiały byc razem?To jednak spora
róznica wieku-sama mam 9-cio letniego syna i 1,5 roczną pannę więc
wiem coś o ty. Mamy 3 pokoje, duży ejst niesttey połączony z aneksem
kuchennym. Syn ma swój, Tosia jest z nami w sypialni-tzn. tu ma
łozeczko, bo zabawki trochę w sypialni, trochę w dużym.myślimy o
rezygnacji z sypialni na rzecz pokoju córy. Nie bardzo widzę dzieci
razem...Syn uwielbia klocki lego_tosia non stop pcha je do buzi. syn
zaprasza kolegów, mała siostra m przeszkadza. w wielu innyc rzeczach
tez. przypuszczam, ze u Ciebie będzie podobnie. jeśli muszą być
razem to może niechby dywan i firanki były w neutralnych kolorach, a
H.M, na dodakach typu podkładka na biurko czy lampka nocna, pościel.

[titta]

Ty chcesz odetchnac, a corka? Maly bedzie sie budzil w nocy. Bedzie
tez niszczyl jej rzeczy. Kto bedzie sprzatal ten pokoj?
Pewnie da sie rzeby byli razem, ale musisz byc przy tym dosc
delikatna, bo to twoje dziecko, a nie twojej corki. Ona tez
potrzebuje kata urzadzanego po swojemu.

[judytak]

piszecie tu tak, jakby wspólny pokoj dla dwójki dzieci był
przestępstwem
a przecież nie jest
moje dzieci w wieku 8 lat były / są naprawdę jeszcze małymi dziećmi,
którym obecność młodszego rodzeństwa tylko z rzadka przeszkadza, a
dość często się przydaje do zabawy...
ośmiolatek potrzebuje owszem zamykaną szafkę na swoje rzeczy, bo
młodszemu nie da się skutecznie zakazywać grzebania w cudzych

na to, żeby dziecko koniecznie potrzebowało swój, własny pokój,
przychodzi czas w wieku ok. 11-12 lat, wtedy dziecko zaczyna
przebywać samo, przedtem, to przeważnie tam, gdzie są wszyscy...
(dla jasności: to nie cytat z podrecznika, to moje osobiste
doświadczenia z moimi osobistymi dziećmi)

zresztą, dziecku do tych 3-4 lat pokój służy praktycznie wyłącznie
do spania, kiedy nie śpi, i tak jest tam, gdzie mama/tata/opiekunka,
roznosi swoje zabawki po całym domu...

natomiast rodzicom własny pokój służy przede wszystkim do tego, żeby
mogli chwilę porozmawiać, odsapnąć, co tam mają ochotę razem robić,
kiedy już dzieci położyli spać
bo przedtem i tak się nie da...

więc w tym wypadku jak najbardziej robiłabym wspólny pokój dla
dwójki małych dzieci
wyraźnie podzieliłabym pokój na strefy
nie malowałabym na różowo ;o)
córka mogłaby wieszać, co chce, nad swoim łóżkiem i biurkiem
synowi nic bym nie wieszała, poczekałabym, aż sam sobie coś zażyczy
i zaczynałabym się powoli zastanawiać, co robię za 3-4 lata, kiedy
córka będzie miała lat 11-12, a syn 5-6

pozdrawiam
Judyta

[kasiaczek181987]

a ja mam inne rozwiązanie , jak już muszą mieć razem pokójt o wy rodzice
przenieście się do MNIEJSZEGO POKOJU a dzieciom oddajcie WIĘKSZY. I tam
postawcie jakieś ścianki rozdzielające i będzie ok. Ja miałam pokój z bratem
kiedy miałam 8 lat, on 5... zawsze rozwalał zabawki po pokoju ale nie
przeszkadzał w odrabianiu lekcji. Chciałam mieć swój pokój ale kiedy mały go
dostał to trochę zatęskniłam Niemniej jednak radzę wam się przenieść do
małego pokoju a dzieciom oddać większy, tak będzie lepiej

[yula]

Każde dziecko jest inne, to że twoje dobrze sie czuły w jednym pokoju nie znaczy
że inne będą, ja mam dwójkę różnica 2 lata. Gdyby była taka możliwość mieliby
każdy a przynajmniej starszak swój pokój. Zastanawiamy sie by tego nie zrobić
kosztem NASZEGO odosobnienia. Po prostu za bardzo różnią sie temperamentem i
młodsza po prostu przeszkadza starszemu .

[sabciasal]

z prostego pytania zrobiło się niemal oskarżenie o dręczenie dzieci. Ka
ma córki 10 i 3 lata. Mają wspólny duży pokój. i będą go mieć jeszcze
co najmniej 3 lata. Nie widzę w tym nic złego. Sama wychowywałam się w
jednym pokoju z siostrą i naprawdę nie mam (jak co niektórzy uczestnicy
tego forum) traumatycznych wspomnień. Przypominam, ze jeszcze 30 lat
temu osobny pokój to nie był standard i jakoś ludzie żyli.

[wierzba_b]

Zbulwersowała mnie teza głoszona przez kilka osób, że jak się nie dysponuje
lokalem z osobną sypialnią dla każdego dziecka, to nie należy mieć dzieci.
Do dwunastego roku życia mieszkałam w jednym pokoju w dwiema młodszymi siostrami
- różnica wieku 4,5 i 6 lat (a między nimi półtora roku). Fakt, pokój był spory,
jakieś 18 m. Do momentu pojawienia się średniej mieszkałam z rodzicami w jednym
pokoju, potem dopiero zaczął funkcjonować "pokój dziecinny". Najmłodsza
zamieszkała z nami bodaj w wieku półtora roku właśnie. Cóż - bywało różnie.
Pamiętam zarówno częste kłótnie, bójki, przepychanki, rozwalanie
układanek,ciągłe "Maaamo! A ona mi..", "Maaamo! Powiedz jej..." itp., jak i
wspólne budowanie miast z klocków, niekończące się zabawy w dom, w teatr, w
szkołę (strasznie mi zazdrościły, że ja już chodzę), spanie we trzy na moim
łóżku albo na dywanie pod jedną kołdrą. Nie pamiętam, żeby popołudniowe drzemki
najmłodszej były jakimś problemem - ale po pierwsze, mieliśmy ogródek i w
ciepłej porze roku tam sypiała, a po drugie my wszystkie dość szybko
przestawałyśmy spać w dzień, jeszcze przed skończeniem dwóch lat.
Pamiętam też kojec na kółkach, w którym najmłodsza (często w towarzystwie
średniej) spędzała czas pod okiem mamy, robiącej cokolwiek w dowolnym miejscu
domu. Na swoje rzeczy, w szczególności szkolne, miałam swoją szafkę -
biblioteczkę, z sekretarzykiem zamykanym na klucz, do którego małe nie miały
dostępu.
Własny pokój dostałam w wieku lat dwunastu, po śmierci babci, która z nami
mieszkała. Młodsze mieszkały razem aż do mojej wyprowadzki z domu, co uczyniłam
po ślubie, w wieku lat 24. Faktem jest, że wielokrotnie narzekały w wieku
nastoletnim na brak własnych pokoi. Nieraz bardzo emocjonalnie i dużymi pretensjami.
Ale każdej z nas (pytałam) w chwili obecnej włosy dęba na głowie stają na myśl,
co by było, gdyby nasi rodzice stwierdzili, że więcej dzieci mieć nie będą, bo
nie mają więcej pokoi... Nie oddałabym swoich sióstr za żadne skarby świata,
nigdy. Żadna z nas by nie oddała drugiej. Pomimo tego, że w wieku nastoletnim
zdarzało nam się wrzeszczeć do siebie "Nienawidzę cię!" - kochamy się.
Nie wierzę w trwałe znienawidzenie się rodzeństwa li i jedynie z tego powodu, że
ma wspólny pokój.

[gopio1]

Wstaw piętrowe łózko, albo zrób córce antresolę, na której mogłaby mieć swoje
różowe królestwo - tam będzie sobie mogła powyklejać ściany czym chce. Zrób jej
też koniecznie kąt do nauki, w miarę możliwości jak najdalej od miejsca, w
którym synek będzie miał swoje miejsce do zabawy. Rozdziel im też ubrania - dla
córki np. szafa, dla syna komoda. Niech możliwie jak najwięcej rzeczy mają
osobnych - swoich własnych.

[frezyjka.pl]

Nic prostszego jak podzielić pokój Jedna część niech będzie
wymarzonym pokojem córki z wykładziną, tapetą i dodatkami o których
marzy, a druga część odpowiednia dla chłopca. Fajnie wygląda
przedzielony pokój właśnie różnymi wykładzinami dywanowymi (połączyć
można specjalną listwą podłogową) mozna też kupic parawanik, który
nie zajmuje dużo miejsca a podzieli pokoik i da każdemu z dzieci
taką swoją własną przestrzeń i prywatność. Powodzenia

[czaranna]

[czaranna]