kradzież

[bea123456789]

Dzisiaj dowiedziałam się czegoś tak strasznego, że nie potrafię sobie z tym
poradzić. Mój 10-letni syn ukradł w sklepie batona( został przyłapany na
szczęście). Nie wiem co mam zrobić w najgorszych snach nie myślałam że coś
takiego może się stać. Nie rozmawiałam nawet z nim za wiele oprócz tego żeby
mi powiedział z kim był i wiecie on tak nie zdaje sobie sprawy co zrobił , że
nazwał to wypadkiem. Nie pytajcie co wtedy się ze mną działo. Nie wiem co z
nim gadać. Tak często rozmawiamy, uważam go za uczuciowe dziecko, a tu coś
takiego. Przypuszczam , że namówił go starszy kolega, którego też przyłapali i
to podobno nie pierwszy raz ukradł. ale teraz już niczego nie mogę być pewna.
nie ma wytłumaczenia dla czegoś takiego, ale co mówić jak wytłumaczyć jak
straszną rzecz zrobił. pomóżcie, nie potrafię mysleć na razie konstruktywnie ,
a rozmowy nie mogę odkładać

[gosiulaart]

To masz nieciekawą sytuację,kurczę.Nie wiem co doradzić,mnie by
pewnie zatkało.Na mojego synka często działają dosłownie
zobrazowane,nawet ciut wyolbrzymione konsekwencje tego co się może
zdarzyć jak zrobi to i to.Bo takie tam zwykłe tłumaczenie nie
dociera.Nie znam twojego syna więc trudno powiedzieć jak
reaguje,skoro piszesz że nie bardzo zdaje sobie sprawę z tego co
zrobił to chyba lepiej.To znaczy że jest szansa na przetłumaczenie
mu do czego to może prowadzić.Noi wpływ starszego kolegi,być może
któremu chce zaimponować.Jeśli go namówił to spróbuj zniechęcić go
do niego.A synowi powiedz o konsekwencjach,które mogą go spotkać
(poprawczak np.policja,dochodzenia,odwrócenie się innych kolegów) i
co może spotkać rodziców.Dla niego to może być zabawa,popis,próba
zaimponowania.Jeśli ktoś ma na niego zły wpływ,to trzeba to zbadać
głębiej.Dla pocieszenia przyznam się ,że jak chodziłam do szkoły to
ukradłam małą gumkę ze sklepu.Nie zapomnę tego nigdy,zrobiłam to bo
aż sie prosiło,nikt nie pilnował lady i tak z ciekawości
chyba.Miałam potem takie wyrzuty sumienia,że nawet tej gumki nie
użyłam tylko schowałam gdzieś ,aby na nią nie patrzeć.Teraz jestem
naprawdę uczciwą osobą.Więc może synek,też tak z ciekawości.
Jeśli kradł tylko batony,to może kup mu ze 3 pakiety i powiedz,że na
takie rzeczy was jeszcze stać i nie musi kraść,najlepiej jeszcze
niech zaniesie pakiet koledze.(

A tak serio to nie mam konkretnego pomysłu,chyba trzeba jednak się
dowiedzieć co było motywem takiego czynu.

[mgla_jedwabna]

"uważam go za uczuciowe dziecko, a tu coś takiego"

Zakładasz więc, że to uczuciowość jest gwarantem uczciwości. Czyli do kradzieży trzeba być zimną rybą, tak?

Wydaje mi się, że twój syn uległ wpływom kolegi. Skoro taki wrażliwy. Postarałabym się o odcięcie syna od kolegi, ale nie tłumacz mu się z tego godzinami, bo dzieciak nabierze przekonania, że to inni są winni jego zachowania.

Raczej skoncentruj się na osobistej odpowiedzialności syna za popełnioną kradzież niż na wpływie kolegi. Spróbujcie razem wymyślić dla niego karę, która będzie resocjalizująca, a nie represyjna. Np. drobna praca na rzecz sklepu, albo przeprosiny w pokoju kierownictwa - zapamięta na całe życie - a nie zakaz czegoś fajnego, ale niezwiązanego ze sprawą.

Aha, "spróbujcie razem wymyślić" oznacza, że dzieciak może coś sam zaproponować, ale to ty podejmujesz ostateczną decyzję i nie pytasz go o zgodę. Tak jak w sądzie - oskarżony może się przyznać i zaproponować karę, ale ostateczną decyzję podejmuje sąd i nie pyta oskarżonego, czy mu się to podoba.

[milou_milou]

No ukradł, stało sie. To nie jest nic az tak bardzo strasznego, jak Ci sie
wydaje. Mysle ze tak jak w poprzednich wypowiedziach, zamiast kary powinien
raczej poniesc naturalne konsekwencje swojego czynu, badz co badz, malo
chwalebnego. Pomysl z przeprosinami w sklepie badz z praca na jego rzecz jest
moim zdaniem bardzo dobrym pomyslem.
Nie przejmuj sie tak, dzieci robia gorsze rzeczy.

[verdana]

Nie przejmuj sie tak bardzo - to normalne, niepożądane, ale
normalne. Wiem, wiem, zaraz okaze się, ze my wszystkie byłysmy
uczciwe i naszym dzieciom to by się nigdy nie przytrafiło. Dzieci
kradną - nie wszystkie oczywiscie, ale wiele. Gdy pytam swoich
studentów, czy jako dziecko cos ukradli, na sali zapada głucha
cisza, a 80% zaczyna się wiercic, patrzeć w podlogę, robic glupie
miny.
Ja też zwinęłam raz w życiu paczek ze sklepu i nie raz - drobne z
mamy kieszeni. Moje dzieci dwa razy zabraly cos z domu dziadków.
Wyroslismy na osoby patologicznie uczciwe.
Dziecku nalezy się kazanie, ja bym zmusiła do pójscia do sklepu,
przyznania się i zaplacenia za batona, mozna wyznaczyć karę - ale
naprawdę - rozpaczać nie trzeba.

[melmire]

Samo pojscie, przyznanie sie i zaplacenie bedzie wystarczajaca kara, raczej nie
bedzie recydywowal, zwlaszcza jesli jest "uczuciowy".
My tez z kolezankami podwedzalysmy dla sportu/dreszczyku/zakladu drobiazgi w
sklepach, przeszlo jak reka odjal kiedy ochroniarz nas przyuwazyl, postraszyl i
palna mowe umoralniajaca. Swoja droga super facet, nawet do rodzicow nie
zadzwonil, a przeciez moglby.

[4youtobayashi]

Skoro nazwal to wypadkiem, niech Ci wytłumaczy dlaczego tak to
nazywa. Wysłuchaj go dobrze. Zapytaj czy chciałby, by jemu ktoś tak
kradł pieniadze. Powiedz, ze na tym jednym batonie za /przypuśćmy/ 2
zł, sklepik zarabia 20 groszy. Jak on by ukradł taki baton, to żeby
to odpracować ile sklepik musiałby sprzedać. To są pieniadze, to
jest czas pracy. Zapytaj czy chciałby, byś mu podbierała różne
rzeczy a potem się tłumaczyła, ze to był wypadek. By inni tak mu
robili. Skoro uczuciowy, to szybko powinien dostać wyrzutów sumienia
i zrozumieć, na czym polega taka kradzież I nie martw się za
bardzo. Każdy z nas robi takie głupoty

[mgla_jedwabna]

Kiepski pomysł z tym wyliczaniem. Potem wyrastają ludzie, którzy wynoszą hurtem cenne rzeczy z supermarketów, tłumacząc, że mają one tak wielkie zyski, że kradzież ich nie pomniejszy znacząco.

[4youtobayashi]

Jak ktoś ma we krwi kradzież to nic nie pomożę. Ale jak dziewczyna
pisała że chłopak jest uczuciowy itd, to takie podejście mzoę
przynieśc efekt.
W przypadku np. mojego dziecka byłby to najlepszy sposób.

[mgla_jedwabna]

We krwi to można mieć białe i czerwone krwinki. Podejscie do kwestii kradzieży to wynik świadomych decyzji człowieka oraz jego wychowania (czyli znów świadomych decyzji, tyle, że osób wychowujących).

A argumenty "na rozum" powinny być sensowne albo nie powinno się przemawiac do rozumu w ogóle.

nie panikuj..i nie przesadzaj..

[camel_3d]

na prawde malo dzeici jest na swiecie, ktore nic nie ukradly..sam jako dziecko
majace w czasach komunizmu wszytsko cos tam skubnalem 3.4 razy,. to byla taka
proba odwagi. Najgorsza kara bylo dla mnie, kiedy mnie zlapala ekspedientka i
zadzwonila do mnie do domu. musialem pojsc do domu, swiecic oczyma przed
rodzna...wziac pieniadze, pojsc z babcia do sklepu, przeprosic ekspedientke na
oczach wszytskich kupujacych za kradziez i zaplacic.

i to byla ostatni radziez... mialem jakies 9-10 lat...

[kobraluca]

mi rowniez jako nastolatce zdarzylo sie pare razy podwedzic cos w sklepie, przylapali mnie; wstydu sie najadlam i na tym sie skonczylo, wyroslam na uczciwa osoba

zaprowadz dziecko do sklepu, niech sie przyzna, zapyta czy w jakis sposob moze odpracowac kradziez, bedzie to dla niego najlepsza nauka
nie rob afery, nie wypominaj, porozmawiaj po prostu, wytlumacz jakie moga byc konsekwencje takiego postepowania, to wystarczy

[ga-ti]

Koleżanki córcia (co prawda przedszkolak) wzięła sobie w sklepie do kieszonki jakiś batonik. Mama zorientowała się w domu. Wytłumaczyła, na czym polega kradzież. Następnego dnia poszły do sklepu, młoda zapłaciła za batona swoimi pieniędzmi (ze skarbonki) i przeprosiła panią. Przeżyła to bardzo, ale też pewnie na długo zapamięta.

Twój syn starszy, ale myślę, że przeprosiny personelu sklepowego też zapamięta (pewnie na dłużej niż "kazanie").
Podpytaj o kolegę i nadmień (może w innej rozmowie), że nie warto za wszelką cenę podobać się "koledze".

[twojabogini]

Widac takie pomysły są typowe dla niektórych 10 latków, przerabiam
aktualnie podobny problem w środowisku syna.
Co mnie uderza w twojej wypowiedzi to demonizowanie sytuacji (coś
tak strasznego, najgorsze sny itp.). Dzieci robią gorsze rzeczy; jak
myslę w wychowaniu początkujących nastolatków trzeba nastawic się na
rózne niespodzianki, ale również wczesniej się na nie przygotowac -
rozmowami z dzieckiem o tym co może mu się przytrafic w grupie
równieników. A co kiedy twój dzieciak przyjdzie pijany/śmierdzacy
papierosami/obejrzy filmik porno/nie wróci na noc? Takie rzeczy
zdarzają się nawet bardzo miłym nastolatkom - chocby pod presją
grupy. Warto porozmawiac z dzieckiem zanim się zdarzą, jak reagowac
kiedy kolega robi/proponuje cos złego? Warto też zeby młody człowiek
wiedzial, że nawet jak cos zbroi, to moze przyjśc i porozmawiac z
rodzicami i liczyc na wsparcie, a nie na to, ze potraktują sprawe
jakby nastapił koniec swiata.
Druga rzecz to usprawiedliwianie syna - przypuszczam, ze namówił go
kolega, uważam go za uczuciowe dziecko, on nie zdjae sobie sprawy co
zrobił...bla, bla, bla.
To, ze dzieciak postapił źle, nie znaczy ze jest zły sam w sobie.
Zbładził i zbłądzi jeszcze wiele razy. Potrzebuje madrej rozmowy o
tym dlaczego nie potrafił odmówic koledze, o tym jakie wartosci
wazne sa w zyciu. jakie znaczenie ma dekalog (jeśli nie jestescie
wierzacy - jakie znaczenie mają wartosci ogólnoludzkie). Potrzebuje
tez poniesc konsekwencje - idziemy do sklepu i płacimy za skradziony
baton. Warto skontaktowac się z rodzicami drugiego chłopca i taką
akcję przeprowadzic wspólnie.
Głowny temat do rozmów w najbliższym czasie to jak radzic sobie z
presją grupy, czy koledzy sa najwazniejsi, jak przeciwstawic się
większosci, czy jeśli poinformuje rodziców, ze w moim otoczeniu sa
kradzieze narkotyki, papierosy itp. to jestem kapusiem. To podstawa
jeśli chodzi o nastolatki.

[ludmila1983]

he he ale z Ciebie panikara mamo
Twoj syn nic strasznego nie zrobil!!! praktycznie kazdemu sie zdaza ukrasc
cos bo jak powiedzenie mowi Ç"okazja czyni zlodziejem " co nie chce
powiedziec ze twoj syn nim jest.
Pytanie dajesz mu kieszonkowe tygodniowe czy miesiecznie ?? np.10,15 zl
tygodniowo?? zeby mial na swoje "duperelki" naklejki , gumy,itp
odpowiadam ci na twoja troske bo jak ja kradlam to dlatego ze nie
mialam ... Adrenalina to cos czego nam trzeba !! dzieci sie ucza i na
bledach..przedewszystkim musi zrozumiec ze zle zrobil bo jak nie to nie ma
rady Czasami dziecku powinno sie pozwolic na pewna rzeczy ale ich nie
chwalic

[asia_i_p]

Strasznie emocjonalnie reagujesz - nie za bardzo czasem? Gdzieś
czytałam, że jeśli masz do czegoś takie nastawienie, że jeśli
dziecko to zrobi, to świat się skończy, to całkiem spore jest
prawdopodobieństwo, że dziecko tego spróbuje.
Popatrz na sprawę realnie - dziecko ukradło coś w sklepie. Może
namówili koledzy, może chciało poczuć adrenalinę. To jest temat do
poważnej rozmowy z dzieckiem, nie do rozpaczania ani piętnowania
dziecka.
Spytaj go, dlaczego to zrobił, ale nie w tonie potępienia, bo wtedy
usłyszysz usprawiedliwienia, a nie wyjaśnienia. A co dalej, to już
zależy. Może będzie trzeba wyjaśniać, że nawet jeśli czegoś jest
dużo, to i tak ma to właściciela. Może będzie trzeba rozstrzygnąć
jakiś konflikt, w wyniku którego dziecko się buntuje. A może trzeba
będzie zapomnieć, bo to był eksperyment, który się nie powtórzy.

Dlaczego to jest dla ciebie takie straszne? Już widzę, że nie z
powodu tego, co ludzie powiedzą, bo mówisz, że na szczęście został
przyłapany - więc dlaczego? Postąpił źle, ale dlaczego właśnie taka
wpadka jest dla ciebie aż tak straszna? Czego się boisz?

[halapta]

kurcze jestem zszokowana większością odpowiedzi:
- To nie jest nic az tak bardzo strasznego, jak Ci sie
wydaje.
- Nie przejmuj sie tak bardzo - to normalne, niepożądane, ale
normalne.
- My tez z kolezankami podwedzalysmy dla sportu/dreszczyku/zakladu drobiazgi w sklepach
- na prawde malo dzeici jest na swiecie, ktore nic nie ukradly
- mi rowniez jako nastolatce zdarzylo sie pare razy podwedzic cos w sklepie, przylapali mnie; wstydu sie najadlam i na tym sie skonczylo, wyroslam na uczciwa osoba
- Widac takie pomysły są typowe dla niektórych 10 latków
- he he ale z Ciebie panikara mamo Twoj syn nic strasznego nie zrobil!!!

Uznajecie zasadę umiarkowanej uczciwości?
Wzięcie batonika jest jeszcze ok, a co jest straszniejsze, co dzieci robią gorszego? Pytam o normalne dzieci wychowywane przez swoich rodziców, nie takie zostawione same sobie i chowane przez ulicę.

Może i kilkulatek nie jest jeszcze świadomy, co to kładziesz, ale 10latek i wzwyż to już chyba trochę żyje na tym świecie i wie, ze w sklepie się płaci. No ale większość naszego społeczeństwa dalej najada się za darmo w hipermarketach i nie uważa tego za patologię, więc dlatego nazywacie się uczciwe, że wyrosłyście na uczciwych ludzi, ale na ile uczciwych?
Pokazywanie dziecku, ze coś się stało, ale nic strasznego jest wg mnie niedopuszczalne.
Dzieciak powinien odczuć, ze stała się rzecz najstraszniejsza z najstraszniejszych inaczej rodzi się patologia.

[verdana]

Nikt nie mowi, że kradzież jest dobra. Nie jest dobra, ani
dopuszczalna, ani akceptowalna - ale stosunkowo częsta wśrod dzieci
w tym wieku. To czas, gdy dzieci robia jeszcze wiele głupstw i nie
można osadzać czynu 10-latka tak jak czynu osoby dorosłej. Uzxnanie,
ze kradnący dziesieciolatek to patologia, ze wyrośnie na złodzieja
jest absolutnie bezpodstawne.
Jeśli powiesz dziecku, ze stała się rzecz najstraszniejsza ze
strasznych przede wszystkim powiesz nieprawde - jest wiele bez
porównania gorszych rzeczy, które można zrobić. Nieporównywalnie
gorszych. I dziecko, które dowie się, ze jest już na dnie, ze
popełniło czyn straszny, niewybaczalny bedzie samo siebie oceniało
jako kogoś, kto jest już na dnie - nie ma więc po co się poprawiać.

[asia_i_p]

Dziecka nie należy oszukiwać, nawet w celach wychowawczych.
Nie można mu mówić, że stała się rzecz najstraszniejsza ze
strasznych, skoro się nie stała.
Byłabym zmieszana, gdyby moje dziecko ukradło coś ze sklepu, na
pewno zapłaciłybyśmy za tę rzecz, dziecko by przeprosiło. Ale nie
byłabym zmartwiona czy załamana. Solidnie zdołowana byłabym, gdyby
dziecko wzięło udział w akcji dręczenia psychicznego koleżanki,
znęcało się nad zwierzętami - wszelkie objawy okrucieństwa i
podłości by mnie przerażały, natomiast kradzież - nie. Może
zastanawiać, powodować akcję wychowawczą, ewentualną korektę mojego
sposobu wychowywania - ale nie przeraża.

[4youtobayashi]

> Ale nie
> byłabym zmartwiona
Zaczekaj, aż Ci obciachu narobią w markecie, gdy schowa pod bluzą
sprzęt za kilka stów. Powiesz, ze Cie to nie martwi?

[asia_i_p]

No dokładnie potwierdzasz moją tezę - że nie chodzi o zło moralne
takiego czynu - bo każdy w końcu mniej więcej zna własne dziecko i
wie, że na stałe złodziejem nie zostanie - ale o słynne "co ludzie
powiedzą?".

[4youtobayashi]

> każdy w końcu mniej więcej zna własne dziecko i
> wie, że na stałe złodziejem nie zostanie - ale o słynne "co ludzie
> powiedzą?".
Na stałe??? To "czasowe złodziejstwo" jest ok?
Gdyby moje dziecko ukradło, zapadłabym się pod ziemię i to nie ze
względu na to, co inni powiedzą, ale nie potrafiłabym spojrzeć w
lustro.
Dla mnie kradzież to kradzież. Podniosę znaleziony portfel i
zabiorę - kradzież. Wezmę ze sklepu lizaka i nie zapłącę - kradzież.
Nie mam jednak fanatycznego podejścia do "przywłaszczania sobie
cudzej własności" i np. mam w domu służbowe długopisy, a jak
znalazłam 10 zł to na policję nie zaniosłam.

> nie chodzi o zło moralne
> takiego czynu
Ależ chodzi!!
Tylko spójrz na to okiem innych i odpowiedz sobie, czy faktycznie
nie ma powodu do zmartwienia.
Gdybyś zobaczyła chłopaka wyciagającego z kieszeni starszej, ubogo
ubranej pani portfel, też uważałabyś, że rodzice takiego człowieka
nie mają powodów do obaw??? A może Twoim tłumaczeniem było by: "moje
dziecko starszym ludziom nie kradnie, tylko bogatym"? Gdyby to było
Twoje dziecko też by Cię to nie obeszło?? Naprawdę nie widzisz w tym
dwuznacznosći?
Powiedz szczerze, czy ludziom patrzącym na Ciebie, jako matkę
takiego młodego człowieka też powiedziałabyś zę Cię to nie martwi???
Poczekaj, aż będziesz musiała jakiemuś gliniarzowi tłumaczyć, zę nie
przejmujesz się złodziejstwem dziecka.

[asia_i_p]

Czasowe złodziejstwo nie jest OK - jak i OK nie jest jednorazowe -
jak napisałam w pierwszym poście, dziecko musiałoby oddać i
przeprosić, więc straty dla poszkodowanego by nie było, ale by mnie
to nie zmartwiło, bo wiem, że sporo dzieci raz próbuje. I że są
gorsze rzeczy, których ludzie się nie wstydzą. Dla mnie córka
robiąca złośliwe plotki na koleżankę w ramach mobbingu jest gorszym
problemem niż córka próbująca jednorazowo - jeszcze raz podkreślam
to jednorazowo - kradzieży w hipermarkecie.

I wiesz, ja nawet tych 10 zł leżących luzem nie podnoszę, bo zawsze
mam wrażenie, że to mogło zgubić jakieś dziecko, i zaraz będzie
wracać spanikowane i szukać - kiedyś tak nie podniosłam 50 zł. Wiem,
że prawdopodobieństwo nikłe, ale może akurat? Więc chyba niestety
fanatyczne podejście do cudzej własności mam. I może stąd moje
przekonanie, że moje dziecko raczej je przejmie, a jeśli zdarzy mu
się kradzież, będzie jednorazowym eksperymentem.