stan ducha na dziś

[laoni27]

Jestem zła na siebie, nie rozumiem dlaczego ścięłam się n/t
wychowania a raczej opieki nad niemowlęciem. Odkąd zostałam matką
reaguję na wiele rzeczy zbyt emocjonalnie. (Też tak macie?)Płacz
malucha doprowadza mnie do szału, a raczej brak odpowiedniej
reakcji ze strony rodzica. Co mnie to obchodzi, że ktoś tresuje
swoje dziecko. A jednak coś ruszyło we mnie, a jak usłyszałam że
mam poczytać Tracy Hogg to przestanę latać do malucha na każde
kwękniecie to już mnie to przerosło. Nerwy na moment puściły.
Wkurza mnie, że tak reaguję, że nie potrafię być opanowana, kiedy
ktoś wyśmiewa moje poglądy na ten temat. Pierś kiedy maluch
potrzebuje, zasypianie przy piersi, spanie z dzieckiem, kosmetyki
z w miarę dobrym składem itp. Patrzą na mnie jak na kosmitkę, a
słowo "matka kwoka" i "przeczulenie" doprowadza mnie do pasji.Po
co ja się tłumaczę! I po co wtrącam się w cudze życie.

[misior_biorn]

Wtrącasz się bo ci zależy
Świata nie zmienisz, ale możesz wpłynąć na najbliższe otoczenie. I
dobrze, że próbujesz. Ale najważniejsze, że Ty wiesz, że robisz
dobrze.

Dobranoc

[globus.histericus]

Mi też skacze gula jak widzę wiele rzeczy, których przed
macierzyństwem nawet nie zauważałam. Jak rodzice nie mają wyobraźni,
jak przegrzewają, jak nie chcą wziąć na ręce malucha, który płacze w
wózku, tylko coraz to energiczniej wózkiem "bujają", i wiele, wiele
innych. Bardzo rzadko mam odwagę coś powiedzieć, ale zawsze jestem
miła i uśmiechnięta, nie kłócę się, bo to może zadziałać tylko
odwrotnie.
Czy zależy mi? Tak, szkoda mi tych maluchów, poza tym - trochę
egoistycznie - to przecież mogą być przyszłe koleżanki i koledzy
mojej Marysi. Nie chcę, żeby otaczała się "okaleczonymi" ludźmi

[kaka-llina]

Ja o wychowaniu rozmawiam głównie na forum (tym lub podobnym) albo z najbliższą
rodziną i tak wiem, że idiotycznych komentarzy nie usłyszę..
Ale po wczasach w Polsce iteraz kiedy wiem, że powinnam juz z innymi dziećmi Alę
poznać..mmm.. może byc ciężko! Stwierdziłam, że będę siedziec cicho bo pewnych
osób juz nie zmienię.. Będę dawać przykład ale się nie narzucać. nie wiem
zobaczymy..

[jul-kaa]

Ja też się trochę ścinam. Zwłaszcza, jak mnie ktoś pyta "czy Twoje dziecko
już... (samo usypia, je o stałych porach itp.)?"
I właśnie dlatego się ścinam, że żal mi innych dzieci oraz dlatego, że to będą
przyszli koledzy i koleżanki mojego synka. Ale w sumie częściej niż się ścinam,
to pytam, czy nie uważają mojego dziecka za jedno z najbardziej pogodnych i
spokojnych dzieci. A ponieważ nie można go za takie dziecko nie uważać,
twierdzę, że to dzięki AP (choć mam świadomość, że on się po prostu taki
urodził, a ja jedynie wzmacniam jego naturalne cechy).

[jul-kaa]

I jeszcze jedno mi przyszło do głowy - na razie tylko obserwuję i jestem
obserwowana, ale niedługo przyjdzie pora zacząć chodzić na place zabaw. Ostatnio
byłam na osiedlowym z koleżanką i jej synkiem. Koleżanka bawiła się z dzieckiem,
dziecko bawiło się brudząc się i mamę. Wszyscy obecni rodzice patrzyli na nich
jak na kosmitów.
Wyobrażacie sobie dziewczynkę przychodzącą do piaskownicy w białym ubraniu i
wychodzącą z piaskownicy - nadal na biało?

[kinga_owca]

ja dostaję piany jak słyszę wywody w stylu: uczymy się samodzielnego
usypiania (dziecko 6 miesięcy), dziś płakał 2,5 godziny, ale wiem,
że nic mu nie potrzeba bo jest najedzony, ma sucho, ciepło...
mam ochotę taką mamuśkę udusić gołymi rękami

ale co tu wymagać od zwykłych ludzi, jak my swego czasu (my znaczy
się ja i mąż) usłyszeliśmy od doświadczonej pediatry - matki dzieci
i babki wnuków - że dziecko źle sypia bo popełniliśmy błedy
wychowawcze. Zapisała w karcie z wykrzyknikiem "dziecko spi z
matką", dodała, że to ja wybudzam dziecko i że powinniśmy go
zostawić na kilka godzin samego włóżeczku i zamknąc drzwi od pokoju,
to przestanie
czujecie?
a synek, jak się potem okazało, miał lamblie...

[pinkdot]

To ja się totalnie wyłamię z towarzystwa, bo drażni mnie postawa
"ewangelizatorska" z obu stron - i mam "Hoggowskich" i mam z nurtu RB. Internet
jest ogólnodostępny i podejrzewam, że mamy mają dostęp do lektury na temat
przeróżnych stylów rodzicielskich i wybierają podejście, które im najbardziej
odpowiada. Ja nigdy nie pozwoliłam Jackowi zasypiać samotnie płacząc, mam
natomiast koleżankę, która uczyła synka zasypiania - uważam, że też jest dobrą
mamą i kocha swoje dziecko nie mniej niż ja. Ani słowem nie komentuję ani nie
oceniam jej postawy, bo wiem, że to nieprzyjemne gdy ktoś się wtrąca w to jak
wychowujemy dzieci. Zresztą, nie uważam już, że mam monopol na Jedyną Słuszną
Wiedzę na temat wychowywania dzieci. Tak jak nie przepadam za tym jak ktoś
ocenia mój styl rodzicielstwa (choć nie denerwuje mnie to, prędzej spływa jak po
kaczce), tak staram się nie nawracać na siłę innych. No i chyba jestem podłą
osobą, bo ważne jest dla mnie by moje dziecko było zawsze odpowiednio do pogody
ubrane, strój dzieci innych mi zwisa i powiewa.

[laoni27]

To nie tak, że ja mam manie nawracania innych. Pewnie, że wiem,
że tamta matka jest przekonana do swoich poglądów,tak, jak ja do
swoich i nawet do łba by mi nie przyszło, że jestem lepszą matką.
Jak słyszę, że ktoś np. uczy samodzielnie zasypiać 3 miesięczne
niemowlę, to tylko nie mieści mi się to w głowie, bez żadnych
emocji, ale jak słyszę do tego płacz dziecka, to budzi się we
mnie ZWIERZĘ Byłam pewna, że nie mogę słuchać płaczu tylko
mojego dziecka. Jak córa była malutka to natychmiast reagowałam w
celu zaspokojenia jej potrzeb Teraz mogę sobie pozwolić na
tłumaczenie, typu, zaraz mamusia da cycora, tylko umyje ręce, w
zależności od sytuacji, ponieważ córcia ma roczek, ale nie
odwlekam nic specjalnie, no i wydaje mi się, że rozpoznaję
kategorie jej płaczu. W sumie to teraz śmieszy mnie fakt, że
płacz malutkiego, bezbronnego dziecka, nadal powoduje u mnie
jakieś emocje, chyba wydziela się adrenalina Chodzi o sam
płacz, bo widok malutkich dzieci nie rusza mnie wogóle. Naturalne
instynkty są fajne

[kinga_owca]

ja też nie nawracam, ale pomysły na zostawianie dziecka na
wypłakanie uważam za zwykle znęcanie się nad dzieckiem, bo jest
bezbronne i nie może się temu sprzeciwić
a chwalenie się tym to jeszcze inna inszość - zazwyczaj mamusie
dodają, że "serce im się kraje" ale nie wezmą na ręce, nie zajrzą do
pokoju
ja rozumiem kilka minut, ale 2,5 godziny ryku az do spazmów a
mamuśka nie weźmie w imię swoich zasad????

a apropos płaczu dzieci, to ja do tej pory potrafię na płacz
maluszka (taki noworodkowy typowy płacz) zareagować... wypływem
mleka ;D

[jul-kaa]

pinkdot napisała:
> Internet
> jest ogólnodostępny i podejrzewam, że mamy mają dostęp do lektury na temat
> przeróżnych stylów rodzicielskich i wybierają podejście, które im najbardziej
> odpowiada.

Moim zdaniem nie masz racji. Większość mam nie wybiera w żaden sposób stylu
rodzicielstwa. Większość kobiet, które znam, w ogóle nic o wychowaniu nie czyta.
Ich instynkt został stłumiony przez to, jak same zostały wychowane oraz przez
wszechobecne "dobre rady" cioć i babć bazujące na "bo się przyzwyczai".
Powielają karygodne błędy swoich rodzin. Poza tym zauważ, że aby konsekwentnie
stosować wychowanie w stylu AP trzeba mieć sporo uporu i świadomości, że robi
się dobrze. Bo inaczej Cię zakrzyczą. Zwłaszcza, jak to Twoje pierwsze dziecko,
a interlokutor ma ich troje. Zazwyczaj mechanizm jest taki: rodzi się dziecko,
rodzice są trochę bezradni, ale mają kogoś do pomocy (jakąś babcię, ciocię czy
inną prababcię). Ona uczy ich różnych strasznych metod (np. płaczu
kontrolowanego czy zasypiania a'la Farber). Dziecko jest płaczliwe, nerwowe.
Rodzice sobie nie radzą i w końcu ktoś im podarowuje taką Tracy Hogg. I to jest
jakaś alternatywa w tym przypadku, nie? Nadal zła, ale choć trochę lepsza.
Dla ilustracji dwa przykłady:
1. Dwa dni po tym, jak urodziłam syna, do mojej szpitalnej sali dokooptowano
dziewczynę po cesarce. Przywieźli ją, wstawać nie mogła, był z nią mąż. Córeczka
leżała w wózeczku/akwarium i płakała. Rodzice zupełnie nie wiedzieli co robić (w
czym nie widzę nic dziwnego). Nakarmili ją, przykryli kocykiem. Pytali nas
(wielce doświadczone mamy dwudniowych noworodków), jak sprawdzić, czy pielucha
jest sucha, była troszkę mokra więc ją zmienili. A dziecko nadal płacze, mama
się denerwuje, ojciec jest bezradny. I dumają, co robić, przecież WSZYSTKO
zrobili. Pytają w końcu nas, czy może dziecko jest chore, jak mu pomóc. Nie
wytrzymałam i mówię: a może by ją pan przytulił? Facet spojrzał na mnie szeroko
otwartymi oczami, ale wziął córeczkę i przytulił ją. Dziewczynka natychmiast się
uspokoiła, a on rozpromieniony nosił ją długo na rękach.
Taka banalna ta historia w sumie, ale pokazuje, jak trudno czasem znaleźć
najłatwiejsze rozwiązanie.

2. Mój mąż ma w pracy kolegę, któremu 2 tygodnie temu urodziła się córka. Kolega
ciągle zmęczony, niewyspany, zły na cały świat, w pracy jest nie do wytrzymania.
Dziewuszka płacze ciągle, całymi nocami. A on spać nie może. Mąż mój pyta, co
oni robią, żeby przestała płakać. Karmią, przewijają, ciepło okrywają. A nie
przytulacie jej, nie bierzecie do swojego łóżka? - pyta mój mąż? Nie - odpowiada
kolega - bo się przyzwyczai. Mąż nie zdzierżył i wyłożył koledze ideę AP,
wytłumaczył, czym jest poczucie bezpieczeństwa, potrzeba bliskości i czułości.
Kolega słuchał z ogromnym zaciekawieniem i jakimś cudem od kilku dni jest
znacznie bardziej wyspany...

Wybór jest mitem. Rodzice nie czytają, nie wiedzą, nie mają nawet pojęcia, że
istnieją w ogóle różne style wychowawcze.

[pinkdot]

> Ich instynkt został stłumiony przez to, jak same zostały wychowane oraz przez
> wszechobecne "dobre rady" cioć i babć bazujące na "bo się przyzwyczai".
> Powielają karygodne błędy swoich rodzin. Poza tym zauważ, że aby konsekwentnie
> stosować wychowanie w stylu AP trzeba mieć sporo uporu i świadomości, że robi
> się dobrze. Bo inaczej Cię zakrzyczą.

Może rzeczywiście nie mam racji...Ja w każdym bądź razie nigdy nie miałam
wątpliwości co do tego w jaki sposób chcę wychowywać moje dziecko, o AP
wiedziałam sporo przed porodem, rodziłam naturalnie na oddziale prowadzonym
przez tylko położne, które kładły spory nacisk na pomoc w karmieniu piersią,
wychowuję dziecko praktycznie sama z mężem. Chociaż nawet ze strony rodziny nie
spotkałam się w sumie nigdy z krytyką tego, że spałam z dzieckiem, karmię
piersią grubo powyżej roku - wręcz przeciwnie, nawet moja babcia uważa, że
bardzo dobrze robię. Nigdy jakoś nie musiałam bronić "swojej racji"...
No i nie mieści mi się w głowie - jak można podchodzić "nieprzygotowanym" do tak
ważnej sprawy jaką jest wychowanie dziecka?. Przecież nic nie jest ważniejsze
w naszym życiu niż to. Ja zawsze byłam w szkole prymusem, więc psychologię
rozwojową studiowałam już w pierwszym trymestrze ciąży.

[jul-kaa]

Ja mam podobne podejście - przez 8 miesięcy czytałam dużo o ciąży i noworodku, teraz czytam o niemowlaku. Poza tym studiowałam psychologię (z dziecięcą specjalizacją), więc jestem najmundrzejsza w całej wsi
Nie wyobrażam sobie olania tematu i zajmowania się nadal wyłącznie sobą. Ale tak właśnie robi większość mam...
Moja przyjaciółka na przykład odmawia czytania czegokolwiek, przygotowywania się do porodu teoretycznie, internet to ZŁO. Dopiero jak jej niedawno na zajęciach specjalizacyjnych pokazali, jak się traktuje nowonarodzone dzieci w szpitalach, to się ocknęła i zainteresowała. Przedtem twierdziła, że "w szpitalu wiedzą co robią".

Ja jednak o AP czytałam dopiero po porodzie, od początku nieświadomie stosując jego zasady

[kinga_owca]

bo Ty należysz do chlubnej mniejszości, która cokolwiek czyta
a urodzenie się dziecka uważasz za coś ważnego w życiu... ale
większośc kobiet, i mężczyzn też, uważa, że po urodzeniu się dziecka
będzie jak dawniej i dążą do tego już od samego początku - ma jeść,
spac i sikać na rozkaz, nie przeszkadzac zbytnio no i przede
wszyskiem nie wolno dać się uwiązać - to przeciez najważniejsze

ja przed porodem niby sporo czytałam, byłam nastawiona na KP,
chciałam nosić w chuście, ale za rzecz oczywistą uważałam to, że
dziecko śpi w łóżeczku - nawet się nie zastanawiałam, że może spać
gdziekolwiek indziej
nie szukałam alternatywy bo było to dla mnie jasne jak slońce -
wszystkie dzieci naokolo spały w łóżeczkach, ja spałam w łóżeczku
itp itd

[misior_biorn]

Właśnie. Większość ludzi albo nie czyta nic, albo kupi sobie jeden
poradnik i na nim bazuje jak na biblii jakiejś. Najczęściej jest to
Tracy Hogg, choć lepsza już ona nic, mam wrażenie. Większość niestety
bazuje na radach mam, znajomych, sąsiadek, co samo w sobie złe nie
jest, ale mi nie wystarcza jako jedyne źródło wiedzy. Gdybym bazowała
na wiedzy mojej mamy i szwagierek, to nie pokarmiłabym piersią dłużej
niż parę tygodni. No ale przynajmniej nie praktykowałabym "tresury
przez wypłakanie się", bo moja mama to pies na takie zachowania i
sama nas nosiła tak długo jak tego potrzebowaliśmy.

A co do spania to zgodzę się z Owcą - też nie brałam pod uwagę innej
możliwości. A teraz łóżeczko służy jako barierka to naszego
małżeńskiego łoża, żeby mi synek w nocy nie spadł

[poppy76]

Ja tez nie nawracam, bo nie znosze jak ktos sie tak sie zachowuje wobec mnie.
Jesli pyta, mowie co mysle
Czasami sugeruje cos niezachecana, ale to b b rzadko.
Najczesciej to ja jestem ewnagelizowana i zarzucana opiniami, ze terrorystke
chowam, ze z kolan mi nigdy nei zejdzie i jak bedzie chodzic, to pewnie w wieku
2 lat, ze kregoslup w chuscie sobie wykrzywi, ze ja od siebie uzalezniam, ze to
niezdrowe, ze je wg blw, ze jej zimno, ze to czy tamto. Genralnie jestem
'nawiedzona' Najczesciej w pl, w uk to sei rzadko zdarza. Nieznajoma pani w
sklepie walnela mi pogadanke, jak to zle nosic w chuscie i byla w szoku, jak sie
dowiedziala, ze moj 7miesieczny wtedy chuscioch sam wstaje przy meblach i chodzi
przy nich
Chociaz jedna mama w uk na baby clinic mnie zapytala, czy mi szkoda kasy na
butelke i mieszanke, ale generalnie, jesli ktos mnie zaczepia, to raczej by
zapytac, gdzie kupilam chuste, albo pogratulowac fajnej cory

Placz innych pozostawionych samych sobie dzieci bolal i wkurzal mnie od dawna. U
mnie w przychodni na baby clinic jestem jedna z nielicznych matek, kotre zajmuja
sie dzieckiem, mowia do niego, bawia sei z nim. Zdecydowana wiekszosc trzyma
maluchy w wozku, jak placza to tylko kolysza mocniej, a i to nei zawsze, bo duza
czesc po prostu placze sama sobie,a mama ze spokojem rozmawia przez tel np.
Nasza HV bardzo chwali mloda, bo podobno jasnieje takim wewnetrznym blaskiem,
troche mnie to bawi, fakt, ale ona twierdzi, ze wbrew pozorom bardzo malo jest
takich dzieci.

[globus.histericus]

No i nie mieści mi się w głowie - jak można podchodzić
"nieprzygotowanym" do tak
ważnej sprawy jaką jest wychowanie dziecka?


i poród...No właśnie też mnie to zadziwia i smuci

[asjula1]

Ojej, no. Przeciez jestesmy najmadrzejsci i wiemy najlepiej bez ksiazkowych
madrosci Matula jakos na wlasny rozum dzieci wychowala, babka - czemu ja mam
inaczej dzialac?

Czesto zreszta obserwuje, ze ludzie sa niereformowalni, maja jakas tam wizje,
czesto madrosc oparta na przekazach rodzinnych itd i juz sie tego trzymaja,
reagujac niechetnie lub wrecz agresywnie na jakiekolwiek proby "nawracania".

A co do wtracania - poniewaz ostatnio jakas nadwrazliwa jestem i z natury nie
umiem buzki na klodke trzymac, gdy widze, ze sie dziecku lub zwierzakowi krzywda
dzieje, chyba przestane z domu, kurka, wychodzic bo jakos ciagle sie denerwuje
tym, co ludzie wyczyniaja i potem do siebie dojsc nie moge..

Ostatnio zawracalam np. samochodem na ulicy, zeby podjechac i uswiadomic typa,
ktory kolysal wozkiem tak mocno, ze mu prawie to dziecko krzyczace wylatywalo(
"On tak lubi", kuva. Nawet udalo mi sie grzecznie i z usmiechem wyjasnic, ze
mozg dziecku wlasnie obija sie o czaszke, ale czy sie facet przejal?? Jak
odjezdzalam nie bujal, a co potem?
Raz mnie prawie pobila babora z jaka mamusia lub tesciowa za zwrocenie uwagi, ze
nie bijemy dzieci. Maaatko, prawie do mnie z lapami obie wylecialy, "odp.. sie,
k.., nie twoje dziecko, nie wp.. sie". Urocze.
Ale teraz, po zmianie ustawy bede sobie na luzie policje wzywac

[globus.histericus]

Ojej, no. Przeciez jestesmy najmadrzejsci i wiemy najlepiej bez
ksiazkowych
madrosci

No tak, kiedyś instynkt podpowiadał i słuchano natury, ale teraz
wtrąca się "cywilizacja" i wszystko zagłusza. Począwszy od Panbuka
doktora w trakcie porodu, skończywszy na "dobrych" radach sąsiadki.
Tak więc, ja wolałam poczytać, żeby podeprzeć swoją intuicję i czuć
się na tyle pewnie, aby móc odpierać wszelkie ataki.

Kolczyki

[jul-kaa]

Dziewczyny, bo ja się na rówieśniczym forumie w dyskusyję wdałam byłam. I
ciekawa jestem Waszych opinii. Kolczyki u 4-5 letniej panny są fajne..?

[mama_kaspra]

Trudne pytanie. Jak mialam 4-5 lat strasznie chcialam miec kolczyki. To znaczy
pamietam, ze odkad zauwazylam kolczyki u kolezanek, strasznie je chcialam miec.
Blagalam rodzicow o przeklucie uszu, ale ojciec moj oswiadczyl twardo, ze
przekluwanie uszu to barbarzynstwo i poki on jest moim opiekunemnie ma mowy -
jak bede miala 18 lat, bede sobie mogla przekluc. Okolo 16 roku zycia zaczelam
podzielac jego poglad na te sprawe - uszy mam do dzis nieprzeklute, a na
kolczyki patrze z lekkim niepokojem. I teraz sama nie wiem - powinni mibyli
wtedy rodzice na te kolczyki pozwolic, czy mieli racje? Naprawde bardzo chcialam...
Bo ze przekluwanie uszu osobie, ktora nie moze zaprotestowac, to barbarzynstwo,
to chyba oczywiste jest, prawda?

[jul-kaa]

mama_kaspra napisała:
> Bo ze przekluwanie uszu osobie, ktora nie moze zaprotestowac, to barbarzynstwo,
> to chyba oczywiste jest, prawda?

To jasne.

Ale właśnie rzecz w tym, czy malutkiej dziewczynce, która domaga się kolczyków,
pozwolić na coś takiego. Moi rodzice też uważają tego typu zabiegi za
barbarzyństwo i symbol niewolnictwa, mnie też zabraniano całe dzieciństwo. A
teraz uszy mam przekłute (chyba na studiach się zdecydowałam) i zupełnie nie
żałuje, że nie miałam w dzieciństwie. Zresztą rodzice tłumaczyli mi dość
sensownie, dlaczego się nie zgadzają.
Moim zdaniem argumentów jest parę - bezpieczeństw I (ryzyko naderwania ucha),
bezpieczeństwo II (zrobienie z dziewczynki małej kobiety - wielu zwyrodnialców
to uwielbia...), modyfikacje ciała jako droga to spełnienia (a stąd niedaleko do
korekcji nosa czy powiększania piersi)*. I wieeele innych.

* nie, że mam coś przeciwko. wydaje mi się tylko, że zbyt często poprawianie
natury jest próbą osiągnięcia szczęścia. I te próby się nie udają

[globus.histericus]

Ja podobnie jak Mama_Kaspra. Z tą różnicą, że moja fascynacja
kolczykami przypadła mniej więcej na wiek 7 lat. Mama, nie pozwalała,
tłumaczyła używając różnych argumentów (nie wszystkie dzisiaj mi się
podobają). Potem na studiach chciałam mieć i nie chciałam, wahałam
się, nawet kupiłam jakieś, żeby się zmotywować, ale w końcu nie mam
dziurek
I sama nie wiem, bo może gdyby mi mama pozwoliła, to później
nosiłabym ładne ozdoby, a tak, zaszczepiła we mnie jakieś negatywne
emocje względem kolczyków. Czasem jak widzę ładne dziewczyny z
ładnymi kolczykami to żałuję, że nie mam

[jul-kaa]

Ja przez dobrych kilka lat przerabiałam na klipsy - większość wiszących można
przerobić jednym ruchem.

[misior_biorn]

Mi mama przekłuła uszy (znaczy zaprowadziła do kosmetyczki) gdy
miałam lat. Ostrzegła mnie, że może boleć i spytała, czy aby na
pewno chcę. Myślę, że zrobiła dobrze, nastawienie do kolczyków mam
neutralne, do tatuazy i operacji upiększających negatywne, więc nic
mi się w mózgownicy nie przestawiło.

Natomiast niedawno widziałam w sklepie ok roczne dziecko z
przekłutymi uszami. Ten widok mnie zmroził. Pomijając fakt, że
kolczyki na takim bobasie wcale dziecka nie zdobiły, a wręcz
szpeciły, pomijając, że pewnie małą bolało, to bałabym się, że sobie
toto wydłubie z ucha i się tym zadławi...

Wcięło "6"

[misior_biorn]

wcięło

> Mi mama przekłuła uszy (znaczy zaprowadziła do kosmetyczki) gdy
> miałam 6 lat.

[jul-kaa]

Ja widzialam dwumiesięczne.

[abigail_23]

Niemowlak z kolczykami - obrzydlistwo.
Widziałam 9-mies. dziewczynkę ze złotymi kolczykami. Niefajnie to wyglądało.
Kiedyś w metrze spotkałam chłopca, no oko może 1,5 roku, miał na szyi złoty dość gruby łańcuch, coś jak sygnet na paluszku, i... złotą bransoletkę, która wpijała mu się w fałdeczkę... Zmroziło mnie.
Wyglądu matki nie będę opisywać

[klarci]

letniej to letniej, co powiesz, na ponad roczną?
dla mnie lipa !!!
i zadawanie bólu bez sensu , dla własnej przyjemności