Zobacz, ale nie naśladuj !!

[80662270a]

Disclaimer: Z tym naśladowaniem to żart, ale jeśli chcesz robić to co my
musisz mieć sprzęt, odpowiednie przygotowanie, dużo odpowiedzialności i
wyobraźni.

Tutaj jest trochę zdjęć: openmind.republika.pl

Twoje dziecko potrzebuje Ciebie i Twojego wsparcia.
Bądź z nim na co dzień.

Pozdrawiam.
Piotr
[e-mail]

[anek.anek]

Rozumiem, że to zdjęcia Twojego "malucha"?
Sami kiedyś (niestety od paru lat trochę zaczęliśmy obrastać tłuszczem i
lenistwem) łaziliśmy po skałkach, sprzęt mamy. Od kiedy Twoim zdaniem można
dziecko zabrać ze sobą i podjąć pierwsze próby "wpsinaczki" (a może na początek
tylko zjeżdania?). Wiąże się to również z pytaniem czy są dostępne uprzęże dla
małych dzieci, czy samemu je szyć? (mamy kolegę, który to robi). Na razie nasz
synek jeszcze jest za mały (2,5 roku), ale myślałam czy nie spróbować za jakieś
dwa lata nie pojechać z nim w Jurę?
Kiedy zaczęliście? Czy lepiej od razu w skałki, czy najpierw do szkółki i na
ściankę?

[80662270a]

Nie ma gotowych recept ani najmądrzejszych ludzi w tym temacie.
Ty jesteś rodzicem i wybierz to co najfajniej zbliży Was do siebie.
Na początek polecam zjazdy. Są najłatwiejsze i dają maksimum emocji.
Zrobisz niezwykłe zdjęcia a zapamiętasz te momencty na całe życie.
Na ściance dziecko odkryje brak przygotowania fizcznego i psychicznego bo przy
kryzysie będzie chciało się wycofać. Ale wolno odpuścić w momencie kiedy pokona
pewną barierę, a nie wycofa się po prostu przed trudem i wysiłkiem. Ja na takie
wycofy nie pozwalam, chcę żeby kodował się sukcec z pokonania trudności.
To wymaga jednak systematycznego podejścia trenera-ucznia.
Jeśli chodzi o zjazdy to polecam mosty. Są niskie i wyższe, trzeba też trochę
przyzwyczać się do wysokości i lin. Mój kolega z bardzo małym dzieckiem
zjeżdżał z 12 m mostu z nami. Na śluzie na mazurach krzyczał na nas śluzowy. Są
więc pewne trudności to pokonania.
Mosty jeśli są w okolicy to dobrze, nie trzeba jechac w góry.
Jeśli nie ma, to może są bunkry, niektóre nadają się do zjazdów, lub wiadukty.
Ciekawostka. Moje dziecko stało za barierką na wiadukcie na Trasie
Łazienkowskiej i obok przejeżdżali policjanci na motorach i patrzyli na
Piotrka, mnie nie było widać bo wisiałem niżej.
Nawet się nie zatrzynali, swoją drogą dziwne.
Ale superowa jest wspinaczka drzewna, forma aktywności bardzo popularna od
Ameryki po Japonię. Najfajnieszą zaletą jest to że drzewa są blisko Ciebie i
nie trzeba daleko jechać. W Ameryce nawet są wycieczki i śpią na drzewach
stosując techniki alpinistyczne.
Możesz wejść na drzewo założyć asekurację, możesz wspinać się z małym, możesz
na specjalnym bloczku wciągnąć je na górę i tam posiedzieć i popatrzeć a potem
razem zjechać. Dzieci nawet bardzo małe się cieszą i wiem co mówię bo znam to z
doświadczenia.
Wrzucę też zdjęcia z mostów na stronkę.
Szczegóły techniczne techniki i pomysły proponuję zostawić na maila lub telefon.

Ogrom możliwości jakie się rozpościerają po prostu jest nie do opisania.
Wszystko zależy od Twojej wyobraźni.
Ale to co wybierzesz może dać Ci niezapomniane przeżycia do końca !
Partnerstwo z dzieckiem tworzy sie gdy adrenalina uderza i Tobie i jemu, gdy
potrzeba współpracy, gdy musi wykonać Twoje wskazówki lub Ciebie asekurować.

Spróbuj tylko !

Pozdrawiam.
Piotr
[e-mail]
Ps. Nie jest za mały, przypinasz karabinkiem do siebie i robisz co uznasz za
stosowne, uprzęże są małe i regulowane, w Jurze widziałem nawet jak
niepełnosprawnych na wózkach inwalidzkich wciągali na skały.
Wymyśl coś, zrealizuj swoją wizję.

[anek.anek]

Dzięki za odpowiedź. Maila sobie zachowam i później pewnie się odezwę z
mnóstwem szczegółowych pytań. Jeśli pozwoliszto pokaże twojego posta również
swojemu "mężowi", bo on stawia opory, chociaż tak naprawdę kiedyś był
inicjatorem naszego "wspiania".
Ania

[80662270a]

Zapraszam.
Pomogę na ile będę mógł.
I nie poddawaj się Aniu, bo opory ze strony chociażby rodziny mogą być niezłym
orzechem do zgryzienia.
Piotr
PS. Człowiek który robi coś nietypowego staje się czarną owcą i wtedy to co
robi ze względów społecznych staje się jeszcze trudniejsze.

[jaaagusia]

Na pewno nie bede nasladowac - wozenie dzieciaka na motorze 220 km/h to po
pierwsze skrajna glupota, po drugie porazajaca nieodpowiedzialnosc - nic
dziwnego, ze jest to zakazane.
Nie pozdrawiam

[80662270a]

Co sądzisz o wojnie w Iraku ?

[jaaagusia]

80662270a napisał:

> Co sądzisz o wojnie w Iraku ?

A co? Wybiebierasz sie tam ze swoim 8-letnim synkiem w poszukiwaniu nowych
przygod?

[80662270a]

Powiedz co sądzisz o sensie tej wojny.

[jaaagusia]

Moge powiedziec, co sadze o sensie wozenia 8-letniego dziecka na motorze z
predkoscia 220 km/h oraz o sensie chwalenia sie tym "wyczynem", ale zapewne nie
jestes tym zainteresowany.

[80662270a]

Przecież już to powiedziałaś.
Umiesz to uzasadnić ? Bo nazywać można ludzi na tysiąc sposobów.
Wg mnie, przekaz który od Ciebie uzyskałem, jest taki, że nie podoba Ci się
moja postawa jako ojca i próbujesz okazać mi swą niechęć, a nie ta konkretna
podróż na motorze, która w życiu mojego dziecka i tak jest tylko epizodem bez
znaczenia, jesli wyrwać to z kontekstu całego wychowania.

Wiesz o mnie wystarczajaco dużo, żeby może powiedzieć mi coś o sobie.
Jak spędzasz czas z dzieckiem ?
Co sądzisz o sensie wojny w Iraku ?
Czy Twoim zdaniem ojciec ma takie same prawa względem dziecka co matka ?
Jeździłaś na motorze ?

[jaaagusia]

Coz, po pierwsze ciesze sie bardzo, ze jazda na motorze jest tylko epizodem,
chociaz przerazajacym. Dlaczego? Dlatego, ze motor jest zabawa dla doroslych na
tyle niebezpieczna, ze nie powinno sie w nia wciagac dzieci. Po drugie
chcialabym kiedys zyc w panstwie prawa i denerwuja mnie ludzie, ktorzy prawo
lamia i jeszcze sie tym przechwalaja. Po trzecie - nie rozumiem jakie znaczenie
dla naszej dyskusji ma to, jak spedzam czas z dzieckiem, moge tylko powiedziec,
ze pomiedzy niedzielnym spacerkiem a Twoimi "uderzeniami adrenaliny" jest cala
masa atrakcyjnych sposobow budowania wiezi z dziecmi - mysle, ze nie musze ich
wymieniac. Reszte pytan pomijam - a zwlaszcza o wojne w Iraku.

Państwo prawa nadchodzi

[80662270a]

Jeśli chodzi o motory i nie tylko to dedykuję Ci plakat
republika.pl/naszzin/grafika/mamaaa.jpg

[wieczna-gosia]

A parafrazujac plakat- to ze ktos sie z toba nie zgadza i polemizuje i ma inny
punkt widzenia nie znaczy ze jest gorszy. Piszac ten post w koncu liczyles na
polemike czyz nie? Czy moze na pisk rozentuzjazmowanego tlumu?

[80662270a]

W pierwszej wypowiedzi Jagusi zostałem obrażony. Więc nie nazywam polemiką
wypowiedzi nie zawierającej argumentów oprócz emocji.

As Michael Dukakis's press secretary once said: "Anybody who knows anything
will tell you nothing. And those who know nothing will say anything."

To ja sprowadziłem ten wątek do polemiki, bo Jagusia wreszcier wydała wypowiedź
zawierającą treść.

Jestem dobrze przyzwyczajony do tego, że jak się robi coś innego to ludzie
okazują agresję.

Nie oczekuję od Was pochwał.

ALe jeśli jest ktoś kto chce się np. wspinać z dzieckiem, pojeździć na
motocyklu z dzieckiem, lub przeżyć przygodę innego rodzaju, to mogę pomóc bo
mam lata doświadczeń na temat jak robić to bezpiecznie.

Więc dobre Mamy lub Ojcowie nie musicie mnie rozumieć ani tego co robię.
Jeśli jest ktoś komu moje doświadczenie może pomóc to zapraszam do rozmowy.
Inne wypowiedzi będę ignorował.

[jaaagusia]

>Jeśli chodzi o motory i nie tylko to dedykuję Ci plakat
republika.pl/naszzin/grafika/mamaaa.jpg<

Dzieki "rzeczowa" za odpowiedz.

I kila pytan:
Jakos nie widac na zdjeciach abys mial pomysl na "budowanie wiezi" cala
rodzina. Czy miejsce mamy jest tylko pod drzewem w roli malej kropeczki? I nie
mow, ze to wina Twojej zony, ze nie chce. W koncu to Ty, w swoim czasie
wybrales taka a nie inna matke dla swojego dziecka. A moze miejsce kobiet jest
przy garach, a prawdziwe wiezi mozna budowac tylko miedzy facetami?

[80662270a]

Moja żona ma zmywarkę, do której ja wkładam, i z której ja wyjmuję.
Oczywiście nie zgadzam się z Twoją oceną.

[kokolores]

Jezeli chodzi o jazde motorem 220km/h to musze powiedziec,ze jestes
nieodpowiedzialnym ojcem.Ryzykujesz zycie i zdrowie twojego dziecka.Twoj syn
nie potrafi ocenic ryzyka jekiemu jest poddawane,a ty decydujesz (niestety)za
niego.Takim jak tobie powinni zabrac prawa rodzicielskie bo jestes zagrozeniem
dla twojego syna i jeszcze sie tym szczycisz.Czy matka dziecka tez sie na to
zgadza????

[wieczna-gosia]

Mi tez sie jazda na motorze nie podoba i nawet moge pouzasadniac- dlatego ze
uwazam ze jazda na motorze z taka predkoscia w ogole mi sie nie podoba. Tym
bardziej ze robiles to- jak sam przyznales- nielegalnie. Jak robia to dorosli
to ich brocha sa dorosli. Ale sam napisales ze w ppewnym momencie musisz syna
przelamywac. Czyli de facto w duzym stopniu ty za niego podejmujesz decyzje a
on swojego zycia jeszcze nie przezyl.
Skalki to mnie akurat zupelnie nie szokuja bo sie przyjaznie z roznymi
wariatami a moje stare dzieci kurs nurkowania skonczyly. Ale np znajomi
spadochroniarze ze swemi dziecmi raczej nie skacza co wiecej postanowili nie
skakac razem odkad maja dziecko. Wiesz odebralam to troszke jak pierwszy
zachlyst zapalenca zoltodzioba, co nie zgadza mi sie z masa rzeczy ktore juz
robiles wiec pewnie nie mam racji. Tym niemniej tak to odbieram.
"dużo odpowiedzialności i
> wyobraźni." i ten cytat akurat z jazda na motorze mi sie nie zgadza ))
Reszta mi sie zgadza wiec pewnie fajny z ciebie facet tylko jednak pamietaj ze
to dziecko )) w dodatku twoje ))

[kapy1]

Wiesz, 80662270a, zastanawia mnie jedno: na żadnym z tych zdjęć Twoj syn się
nie uśmiecha...
I co do jazdy na motorze - kierowców tychże pojazdów (oczywiście nie mam na
myśli jeżdżących zgodnie z przepisami) nazywam "potencjalnymi dawcami organów".
Rozumiem, że bierzesz pod uwagę pomoc nieuleczalnie chorym dzieciom?
Dziecko nie jest własnością rodziców i narażanie jego życia powinno być karane
jak w każdym innym przypadku (właściwie to kara powinna być podwójna)!

Kasia.

[80662270a]

Jestem dobrze przyzwyczajony do tego, że jak się robi coś innego to ludzie
okazują agresję.

Nie oczekuję od Was pochwał !

ALe jeśli jest ktoś kto chce się np. wspinać z dzieckiem, pojeździć na
motocyklu z dzieckiem, lub przeżyć przygodę innego rodzaju, to mogę pomóc bo
mam lata doświadczeń na temat jak robić to bezpiecznie.
Są ludzie którym pomogłem, zainspirowałem i dziękowali mi za to.
Wypowiedzi osób które nigdy nie jeździły na motocyklu odnośnie jazdy na
motocyklu są dla mnie bezwartościowe.

Więc dobre Mamy lub Ojcowie nie musicie mnie rozumieć ani tego co robię.
Jeśli jest ktoś komu moje doświadczenie może pomóc to zapraszam do rozmowy.
Inne wypowiedzi będę ignorował, chyba że będą ciekawe i da się wymienić parę
poglądów.

Jeszcze dygresja, kiedyś w górach widziałem jak ojcowie brali dzieci na ramiona
i zjeżdżali z nimi na nartach.
Wtedy myślałem że to idioci. Byłem w liceum, myślałem, że o wszystkim wiem
lepiej niż inni, i do tego słabo jeździlem na nartach.

Dzisiaj powiem, że jeśli nigdy nie robiłeś/aś czegoś o czym mówisz to uważasz,
że powiesz coś co się komuś przyda ?

Niebezpieczeństwo jest rzeczą umowną, w części zależy od Ciebie a wczęści nie.
Ocena ryzyka i skłonność do jego podejmowania jest subiektywna.

Życzę wszystkim miłego dnia.

[wieczna-gosia]

> Wypowiedzi osób które nigdy nie jeździły na motocyklu odnośnie jazdy na
> motocyklu są dla mnie bezwartościowe.
jezdzilam. mam nawet prawo jazdy na motocykl. nie kreci mnie- to inna
sprawa )) wybieram sie za to zawsze na parady motocyklowe ze wzgledow
folklorystycznych. to co moge sie dalej wypowiadac?

> Niebezpieczeństwo jest rzeczą umowną, w części zależy od Ciebie a wczęści nie.
> Ocena ryzyka i skłonność do jego podejmowania jest subiektywna.

Wlasnie dlatego uwazam ze jak najbardziej trzeba o nich dyskutowac. Bo
subiektywnie oceniajac sytuacje i podejmujac decyzje mamy szanse cos przegapic.
A swoja droga uwazam ze skalki i liny to jeden z najbezpieczniejszych sprotow
ekstremalnych (jesli to w ogole jeszcze sportem ekstremalnym mozna nazwac przy
takiej masowce jaka obecnie sie widzi) ze wzgledu na charakter tego sportu.
Czlowiek jest bowiem ogranicznay w nim przez wlasne mozliwosci- nie wejdzie
wyzej niz ma sile i trudniejsza droga niz jest w stanie. Mozliwosci brawury sa
tak ograniczone jak chyba w zadnym innym sporcie- moim zdaniem juz nawet
narciarstwo daje wiecej mozliwosci rozwalenia sobie tego czy owego oraz
wybrania sie tam gdzie mozliwosci techniczne nie wystarczaja. A jakos przy
pytaniach o 3 latka na nartach wiekszych dyskusji nie ma.

Tak wiec sie nie najezaj bo po co ) na mosty sie nie wybieram, ale chetnie
poczytam.

[80662270a]

Brawo Gosia !

Otóż z Iczyna mieliśmy jechać na motorze do Austrii, ale tam też dzieciom nie
wolno więc wróciliśmy do Warszawy po samochód.

Byliśmy więc samochodem na zlocie Harleya Davidsona w Faacker See w Austrii.
Według organizatorów było 30 000 !! maszyn. Miejscowość leży nad jeziorem
dookoła którego jest droga. Tą drogą przez dni zlotu 24 godziny na dobę
jeździły ryczące Harleye. W namiocie mieliśmy wrażenie, dzisiaj mogę powiedzieć
że Amrerykanie lecą na Irak.

Harley Davidson wypożyczał maszyny do jazd próbnych. Nie chciałem Harleya bo
lubię szybsze, więc zapisaliśmy się na Buella. Pożyczyliśmy z Piotrkiem kaski i
zrobiliśmy niezłą jazdkę po górskich drogach. Na poczatku nie chcieli mi
pozwolić jechać z Piotrkiem ale powiedziałem, że bez niego się nie ruszam i że
jeździmy na Hayabusie, więc zamknęli temat uśmiechem. Najlepszy moment kiedy
przejeżdżaliśmy obok policji, bo w Austrii dzieciom wolno od 12 lat i tylko w
pasach i tylko w koszu bocznym. Ale święto motocykli i było pięknie.

Na paradzie zamykajacej zlot kolega poprosił mnie żebym prowadził jego maszyne
więc trudno sobie wyobrazić większy cud. On siedział tyłem i kręcił film.
Piękne wspomnienia. Takiego folkloru mój syn nigdy jeszcze nie widział, ja
też ... Przejechaliśmy ponad 100 km w podkoszulkach i bez kasków, w wioskach
witały nas szpalery mieszkańców, jak na wyścigu pokoju, było pieknie...

Odnośnie tego niebezpieczeństwa w ekstremie.
Ja bardzo boję się żeby czegoś ze zmęczenia źle nie podpiąć lub nie przywiązać.
Nawet w Jurze jakiś doświadczony wspinacz źle to zrobił i zleciał.
W zmęczeniu łatwo o pomyłkę.
Czy ktoś by pomyślał, że na motorze można zasnąć ?
Otóż kiedyś za zmęczenia o mały włos nie zasnąłęm, zatrzymałem się żeby
przespać się przy drodze w trawie.

To jest to, co mnie martwi czasem.

Ale przygoda jest w zasiegu ręki, trzeba tylko po nią sięgnąć.

Pozdrawiam.

[jaaagusia]

80662270a napisał:

> Jestem dobrze przyzwyczajony do tego, że jak się robi coś innego to ludzie
> okazują agresję.
>
> Nie oczekuję od Was pochwał !
>
> ALe jeśli jest ktoś kto chce się np. wspinać z dzieckiem, pojeździć na
> motocyklu z dzieckiem, lub przeżyć przygodę innego rodzaju, to mogę pomóc bo
> mam lata doświadczeń na temat jak robić to bezpiecznie.

Jezdzenie motocyklem z predkoscia 220km/h jest obiektywnie niebezpieczne i w
razie czego lata doswiadczen w niczym nie pomoga - chyba, ze uwazasz siebie za
nadczlowieka. Wspolczuje mamie Piotrusia, jakos nie piszesz, co ona o tym
sadzi, co zapewne oznacza, ze ma wiecej rozsadku niz Ty.

[mkatarynka.edziecko]

80662270a napisał:

> ALe jeśli jest ktoś kto chce się np. wspinać z dzieckiem, pojeździć na
> motocyklu z dzieckiem, lub przeżyć przygodę innego rodzaju, to mogę pomóc bo
> mam lata doświadczeń na temat jak robić to bezpiecznie.
> Są ludzie którym pomogłem, zainspirowałem i dziękowali mi za to.
> Wypowiedzi osób które nigdy nie jeździły na motocyklu odnośnie jazdy na
> motocyklu są dla mnie bezwartościowe.

Otóż ja jeździłam na motocyklu. Co więcej - mam prawo jazdy na ten pojazd.
Jednak jeździłam głównie jako pasażer. Również na ścigaczu 150 km na godzinę po
autostradzie. Mój pierwszy mąż (już po naszym rozwodzie) miał wypadek na
motorze - zginęła dziewczyna, która z nim jechała. Nie jechał szybko. Wjechał
w nich pijany kierowca malucha. Gdyby jechali jakomkolwiek samochodem (nawet
maluchem) pewnie nic by im się nie stało. Na motorze zginął również mąż mojej
kuzynki zostawiając ją z trzyletnim dzieckiem. Też nie była to jego wina.
Nigdy, przenigdy nie pozwoliłabym nikomu wozić mojego dziecka na motorze i
dopóki ja będę o tym decydować to żadne z moich dzieci na motor nie wsiądzie.
Mam nadzieję, że sami będą na tyle rozsądni żeby, jak już bedą dorośli,
zachować umiar w tej kwestii. Zupełnie nie rozumiem dlaczego sam z własnej woli
narażasz swojego syna. Uważam, że łażenie po skałkach czy zjeżdżanie z komina
na linie już nie mówiąc o natrach jest cool i świetne dla dziecka jeżeli ktoś
potrafi mu to pokazać. Ale zgadzam się z większością tu wypowiadających się
osób, że motory nie są dla dzieci. Oczywiście powiesz, że w samolotach też giną
ludzie...


> Jeszcze dygresja, kiedyś w górach widziałem jak ojcowie brali dzieci na
ramiona
>
> i zjeżdżali z nimi na nartach.
> Wtedy myślałem że to idioci. Byłem w liceum, myślałem, że o wszystkim wiem
> lepiej niż inni, i do tego słabo jeździlem na nartach.

A co? Teraz uważasz, że to jest bezpieczne??? A jak ktoś mniej wprawny w
jeździe na Ciebie po prostu wjedzie to co? Dziecko jadące samo ma blisko do
ziemi i najpewniej nic sobie nie zrobi. Sama będąc 6-letnią dziewczynką
przeżyłam zderzenie w pełnym pędzie z dorosłym narcirzem i nic mi się nie
stało. Oczywiście to ten człowiek wpadł na mnie a nie ja na niego - dlatego
podaję ten przykład. Gdybym jechała na plecach mojego ojca to mogłabym sobie
delikatnie mówiąc skręcić kark...

> Niebezpieczeństwo jest rzeczą umowną, w części zależy od Ciebie a wczęści nie.
> Ocena ryzyka i skłonność do jego podejmowania jest subiektywna.

Zgadza się ale dlaczego podejmujesz decyzję o tym ryzyku w imiemiu swojego
małoletniego syna?

[joannab-o]

Założe się, że dziecku te zabawy wyjdą rzeczywiście na dobre. Przynajmniej w
tym sensie, że będzie unikać adrenaliny, kiedy tylko sie uniezależni od ojca.
Mnie wujek rajdowiec woził na motorze (często! - czyli nie umiałam wtedy
zaprotestować), nie tak szybko, ale za to zrywami, na jednym kole itp. i teraz
omijam motory z dala i wszelkie "ekstremalne" sporty też.

No chyba, że się nie uniezależni, bo bardziej niż na bezpieczeństwie będzie mu
zależało na miłości taty WYMAGAJĄCEGO ryzykownych zachowań.
joanna

[80662270a]

Na pewno masz rację, taki scenariusz jest możliwy.
W moim przypadku jednak bardzo mało prawdopodobny. Bacznie obserwuję syna i
zależy mi żeby się uczył pokonywać strach, słabości, żeby uczył się wytrwałości.
Gdybym mu pozwolił wycofać się ze strachu, niemocy albo lenistwa, albo bez
podjęcia próby to nauczyłby się słabości i bezradności.
Dotyczy to nie tylko gór, ok? Takie jest moje wychowanie.

Przykład, na Lofotach Niemieckie dzieci grały w piłkę i w pewnym momencie
przyszły do nas i zaprosiły Piotrka żeby zagrał, myślały że jesteśmy Niemcami.
Piotrek bez znajomości języka w pierwszej chwili wymiękł. Moją rolą było
wytłumaczyć mu co zrobić. Znalazł własną drogę do sukcesu z moim wsparciem,
dzieci grały razem aż padły bo tam słońce nie zachodzi w lecie.
Kiedy indziej na promie fajna dziewczynka tańczyła na dyskotece z mamą.
Myślisz że łatwo jest dziecku w jego wielu poprosić nieznajomą do tańca ?
Dzisiaj z przyjemnościa wracam do zdjęć jak tańczyli.

Nie zmuszam go lecz sztuką jest motywacja.
Nawet w trudnej sytuacji kończymy nawet z małym sukcesem.
Nasza "ekstrema" ma różne oblicza.

[joannab-o]

Widzisz, diabeł tkwi w szczegółach. Właśnie ta "sztuka motywowania" ma tak
różne oblicza, że nie można ocenić po tym co napisałeś, czy to jest czy nie
jest zmuszanie (jeżeli zgadzamy sie, że zmuszanie nie musi polegać na
stosowaniu metody:"właź, bo dostaniesz w tyłek").

W każdym razie różnimy sie w priorytetach - mnie nie śpieszy się do
ekstremalnych wyczynów, bo zresztą wiem, że to, co nam sie wydaje "ekstremalne"
dla dziecka może być proste i odwrotnie. Dla mnie najważniejsze jest, żeby moje
dziecko miało poczucie wolności i żeby pokonywało trudności i uczyło sie we
właśnym tempie.
Efekty są może dziwne - np mój starszy syn mając 5,5 roku potrafił pójść w
nieznanej restauracji sam do ubikacji, kierując się wskazówką "tam w drugiej
sali będą drzwi z kółkiem i trójkątem", a chodzić samodzielnie do sklepu
nauczył sie mając 9,5. Prawda, że gdyby wymagać od dziecka i patrzeć z własnej
perspektywy, to kolejność ustaliłoby sie odwrotną?

Ja też "motywuję", ale to są niezobowiązująco brzmiące propozycje, pytania,
wskazywanie na zalety posięścia pewnych umiejętności, podsuwanie pomysłów itd.
Ale "nie" jest respektowane i moje dzieci umieją mówić nie, nie muszą chodzić
na kursy asertywności A to jest dla mnie najważniejsze, bo uważam, że
prawdziwie wolna wola i samosterowanie to są cechy w "sukcesie życiowym" i w
szansach na szczęście decydujące.
Pozdrawiam, joanna

[80662270a]

Jak chcesz osiągnąć poczucie wolności ?
Szkoła odbiera je od samego początku.

Kapitalizm to konkurencja.
Nie mozna pozwolić się uczyc uczniowi we własnym tempie.
Trzeba stosowac metody efektywnej nauki.

Moje wychowanie m. in. polega na nauce stawiania celów i znajdywaniu optymalnej
drogi do ich realizacji, tak więc jest zobowiązujące.
Mój chodzi do sklepu od lat, jak się pomylił bo nie sprawdził dobrze ceny
chleba, i kasjerka go oszuakała to miał proste zadanie wrócić do sklepu i
załatwić reklamację. Nie ma narzekania, jest akcja. Załatwił, kasjerka go
przeprosiła. Jego sukces, jego satysfakcja.

Największym błędem będzie porównywanie naszych metod żeby znaleźć lepszą.
Każda jest inna, kropka

[joannab-o]

80662270a napisał:

> Jak chcesz osiągnąć poczucie wolności ?
> Kapitalizm to konkurencja.
> Nie mozna pozwolić się uczyc uczniowi we własnym tempie.

No i wszystko jasne - zmuszasz

> Największym błędem będzie porównywanie naszych metod żeby znaleźć lepszą.
> Każda jest inna, kropka

Według mnie największym błędem jest relatywizm.
Wychowanie w Chinach różni się od europejskiego. Ja uważam, że europejskie jest
lepsze.
I że Twoje jest chińskie.
joanna

[80662270a]

Po co posyłasz dziecko do szkoły ?
Zmuszają je do ciężkiej pracy i stresują. Mój syn musi nawet piosenki o unii
śpiewać. Tfu! Jak kiedyś w socjaliźmie.
Nie chodząc do szkoły i nie realizując programów szkolnych nie umiałby tego co
po skończeniu szkoły.

Ja nie zmuszam, przygotowuję mu pewien systematczny program rozwojowy.
Dopóki nie stanie się samodzielny, będę go uczył i wychowywał.

I jak tu z babą rozmawiać, zawsze coś musi być lepsze i gorsze, ładniejsze i
brzydsze.
Ja pieprzę europejskość jako łatkę, jestem sobą, tak jak Ty.

Mam wrażenie, że szukając powodu do lepszości i zaczepki chcesz sobie coś
udowodnić.

[joannab-o]

Gwoli wyjaśnienia - nie chodziło mi o dyrektywy Unii Europejskiej w sprawie
wychowania )), tylko o indywidualistyczną tradycję filizoficzną.

> Ja nie zmuszam, przygotowuję mu pewien systematczny program rozwojowy.
> Dopóki nie stanie się samodzielny, będę go uczył i wychowywał.

.... i prowadził na terapię
Pa, joanna

[chalsia]

>Bacznie obserwuję syna i
> zależy mi żeby się uczył pokonywać strach, słabości, żeby uczył się
wytrwałości
> .
> Gdybym mu pozwolił wycofać się ze strachu, niemocy albo lenistwa, albo bez
> podjęcia próby to nauczyłby się słabości i bezradności.


Tak, owszem, to bardzo cenne, by nauczyć się takich rzeczy. Ale do tego nie są
potrzebne rekwizyty typu sporty ekstremalne.
Dodatkowo, kazdy człowiek ma prawo do chwil słabości, bezradności. A, z tego co
piszesz, wydaje się, że Ty swojemu synowi tego prawa odmawiasz. I to może w
efekcie zubożyć Twojego syna. Jak również, na ironię losu, być przyczyną
problemów w dorosłym życiu - on czerpie wzór z Ciebie a, wydaje się z tego co
piszesz, nigdy mu nie pokazujesz, że można "mieć dół" (np. przestraszyć się
czegoś albo przyznac się, ze nie wiesz jak sobie z czymś poradzić, okazać swoją
bezradność) i mimo tego ciągle być OK.

Pozdrawiam,
Chalsia

[anek.anek]

Autor wątku napisał na początku, że do naśladowania, tzeba mieć dużo wyobraźni.
To jest podstawa. Generalnie codziennie narażamy swoje dzieci, jeżdząc z nim na
rowerze, czy nawet samochodem, ale robimy to bo jesteśmy pewni swoich
umiejętności.Osobiście też nie pzowoliłabym mężowi zabrać małego dziecka na
taką przejażdżkę motorem, ale myslę, że w ogóle na motorze będzie z tatą
jeździł - crossowym, po lesie, na pewno nie szosą - tutaj nie mogłabym
przełamać lęku. z najbardzije niebezpiecnych doświadczeń mój syn ma za sobą
latanie na motolotni. wszystko jednak odbyło się z zachowaniem maksimum
bezpieczeństwa i opierało się na zaufaniu. Mały (miał 2 lata) był wniebowzięty
i dlatego uważam, że było warto.Niewykluczone, że to jeszcze powtórzymy kiedyś.
Bardzo ważne jest żeby samemu mieć doświadczenie (lub wykorzystać osoby które
je mają). Poczucie odpowiedzialności jest subiektywne, jeśli czegoś nie
robilismy, albo mamy tylko mgliste pojęcie, to naturalne jest to że się tego
boimy. W szczególności dotyczy to matek..
A co przełamywania oporów dziecka: to nie jest równoznaczne ze zmuszaniem!!!
Poniekąd od tego m.in. jesteśmy żeby te opory u naszych dzieci przełamywać
(równieżdotyczace lęków związanych ze sportami!!!)Oczywiście w umiejętny sposób
i nie za wszelką cenę.

[80662270a]

Aniu, podziwiam.
Chętnie zobaczyłbym jakieś zdjęcie.
Jeśli możesz, wyślij [e-mail]
Zrobisz mi dużą przyjemność

Zaufanie to podstawa.

A teraz mam dobrą i złą wiadomość dla tych którzy moją postawę uważają za
przeklętą.

"dobra" wiadomość, należałoby się pewnie spodziewać, mój syn miał dwa wypadki.
Raz złamał obojczyk a raz nogę.

"zła" wiadomość
obojczyk złamał pod okiem teściowej, teściowa utrzymuje że spadł z tapczanu, ja
uważam że stało się to kiedy go nie pilnowała , ale haniebne byłoby przyznanie
się do tego, i nigdy się nie dowiemy jak było naprawdę
nogę złamał na sankach

że dobra i zła wiadomość to żart, ale fakty są prawdziwe
człowiek strzela Pan Bóg kule nosi

pozdrawiam wszystkich

[cruella-devil]

fananorada dla nas, nieszczęsnych kur w kojcach pozamykanych. skąd wiesz, że
jesteś inny?

[80662270a]

Możesz być inna jeśli tego chcesz i jak o sobie myślisz to Twoje zmartwienie.
Cip, cip, cip ..
Powiedz coś o sobie, żebym wiedział czy naprawdę przemówiła kura.

[zillka]

Wiesz co, Piotrze, mam bardzo mieszane uczucia na Twój temat. Z jednej strony
nie mam nic przeciwko robieniu fajnych rzeczy z dzieckiem, sama się wspinałam i
skakałam ze spadochronem ale... Jakoś widzę w Tobie parę ale...
Pierwsze to ta jazda na motorze, w ogole no comments bo co tu komentować.
Druga sprawa to pewien "mus" jaki w tym wszystkim widzę oraz nastawienie całej
frajdy na tatę. Parę cytatów:

> Zrobisz niezwykłe zdjęcia a zapamiętasz te momenty na całe życie

>Ale wolno odpuścić w momencie kiedy pokona
pewną barierę, a nie wycofa się po prostu przed trudem i wysiłkiem. Ja na takie
wycofy nie pozwalam, chcę żeby kodował się sukces z pokonania trudności

>Bacznie obserwuję syna i zależy mi żeby się uczył pokonywać strach, słabości,
żeby uczył się wytrwałości.
Gdybym mu pozwolił wycofać się ze strachu, niemocy albo lenistwa, albo bez
podjęcia próby to nauczyłby się słabości i bezradności.
Dotyczy to nie tylko gór, ok? Takie jest moje wychowanie.

> Dzisiaj z przyjemnościa wracam do zdjęć jak tańczyli.

Po co Ci te zdjęcia??? Pokazujesz je w pracy, na forum internetowym czy co???
Wiesz, ja wierzę, że Twój synek na propozycję wyjścia na ściankę, etc.
odpowiada entuzjastycznie. Na pewno tak jest. Nie chcę się bawić w domorosłego
psychologa ale on już pewnie wie, czego tata on niego oczekuje, kiedy będzie z
niego zadowolony. Wiesz, naoglądałam się mnóstwo filmów i zdjęć ludzi
uprawiających sporty ekstremalne. Znam pary z dziećmi, które robią różne
rzeczy. W oczach Twojego synka nie ma tej iskierki funu - a przynajmniej ja jej
nie widzę.
Strasznie się w tym rodzicielstwie realizujesz, nie chcesz sobie i dziecku (!)
trochę odpuścić? Wiesz, dzieciństwo to ma być też zabawa a nie pokonywanie
strachu i niemocy...
Oczywiście można mówić, że prawo jest głupie zabraniając dzieciom jeździć na
motorach ale ja myślę, że jeśli wymyślono, że pewne rzeczy są dla dorosłych to
zostawmy to tak jak jest. I jeśli oficjalnie uprawnienia wspinaczkowe można
uzyskać od 16 roku życia to nie pchajmy tam dzieciaka jak ma 7 lat... Co on
będzie robił jak będzie dorosły, wspinał się na żywca, base jumping, co
jeszcze?

Generalnie nie mam zamiaru Cię przekonywać, żebyś coś zmienił z życiem swojego
dziecka i swoim, do pewnego stopnia mi się to nawet podoba...
Acha i mam prośbę - nie generalizuj. To, że ktoś nie chodzi ze swoim dzieckiem
po górach nie oznacza, że jest gorszym rodzicem a zabranie swojego dziecka na
zjazd z wieży nie jest jedynym sposobem na zapewnienie mu szczęśliwości.
Zapewniam Cię.

I jeszcze jedno pytanie techniczne. Jak się wspinasz ze swoim synkiem, czy
traktujesz go jako równorzędnego partnera i on Cię ubezpiecza???? Czy wspina
się z Wam jeszcze ktoś dorosły i jeśli tak to kto?
A jak na to reaguje mama małego, czy ona tez ma taki "sportowy" background?

Pozdrawiam,

zilka

-

[80662270a]

"Generalnie nie mam zamiaru Cię przekonywać, żebyś coś zmienił z życiem swojego
dziecka i swoim, do pewnego stopnia mi się to nawet podoba...
Acha i mam prośbę - nie generalizuj. To, że ktoś nie chodzi ze swoim dzieckiem
po górach nie oznacza, że jest gorszym rodzicem a zabranie swojego dziecka na
zjazd z wieży nie jest jedynym sposobem na zapewnienie mu szczęśliwości.
Zapewniam Cię."

To fałszywa teza. Wykaż że wynika to z moich wypowiedzi.
Wejście na komin jest bez sensu jesli wyrwane z kontekstu wychowania.
Bezmyślne naśladownictwo jest głupotą.

Jeśli Ty nagle zaczniesz mnie naśladować, to nie będzie to dla mnie miało
sensu, o ile nie wyniknie to z .. ale to za cięzki temat na to forum.

ALe są rzeczy których nie lubię.
Cackanie sie z dzieckiem, unikanie sportów, wysiłku żeby sie nie spocił, żeby
serce nie zabiło za silnie. Dlaczego jak mój syn skacze tygrysem przez metrową
przeszkodę (co robi od lat) to ktoś z rodziny się drze żeby przestał bo coś mu
sie stanie.
Najbliżsi podcinają skrzydła zamiast wspierać dzieci.
Szczególnie w bardzo młodym wieku, w naszej kulturze dzieci sa stawiane na
ołtarzu. W miarę wzrostu rodzice coraz mniej się nimi interesują. Szukają
rozrywki w swoim życiu, poświęcenie dla kogoś staje się powodem do wstydu, bo
tak zalecają babskie gazety i poradniki, teraz trzeba się wyzwolić, i żyć dla
siebie bo życie jest krótkie.
Widziałem w Afryce jak kobieta z maluchem (kilka miesięcy) miała go
przywiązanego do pleców i pracowała w parszywym upale w polu, a dziecko miało
okropnie wykręconą głowę, żeby przylgnąć do pleców na długi czas (spróbuj). U
nas pewnie interweniowałaby policja gdyby coś takiego miało miejsce. Kiedy
indziej matka kłóciła się z inną kobietą trzymając malucha za jedną rękę i
gestykulując ta ręką. On nawet nie płakał. Spróbuj chwycić dziecko za jedną
rączkę i podnieść do góry. Zaraz ktoś zacznie wrzeszczeć że coś mu się stanie.
A na pewno nic mu się nie stanie.
Dzieci gołymi dupami na kupie śmieci to też normalka, u nas dzicko jest
ćwiczone żeby nawet zwierząt nie dotykać bo jeśli nie wściekłe to inaczej chore.
Piotrek ostatnio opowiadał śmiejąc się jak kobieta mówiła do dziecka o
psie "odejdź, taki to na pewno skoczy na Ciebie".
Mój syn właził do 11 stopniowej wody w Norwegii za kołem podbiegunowym bo
widział inne dzieci jak to robią. Sam chciał. Pozwoliłabyś na to ?
Ja pozwoliłem. Było to coś co mnie zaskoczyło.
Dzieci czekają bez końca na rodziców aż wrócą z pracy, ze spotkań towarzyskich,
zasypiają z babciami, zanim mama wróci z siłowni.
Nie mają czasu sprawdzić im zadań w zeszytach ani pójść na wywiadówkę.

Ja się cieszę z wielu lat które przeżyłem z Piotrkiem, nigdy nie mówię mu że
nie mam czasu.

I nie krytykuję nikogo z Was z zastrzeżeniem powyższego.
Dziecko to normalny mały człowiek, który potrzebuje uwagi i wychowania.
Nie potrzebuje aureoli "nietykalnego".

NIe chodzisz po górach ? OK.
Twoje wychowanie zależy od Ciebie. Ale co robisz żeby mu pomóc, z nie tylko go
chodować ?
Jeśli nie będziesz poświęcać mu czasu i tak dorośnie i będzie kimś.
Ale wtedy spieprzysz czas który byl Ci dany żeby zapewnić mu lepszy start i
lepiej go przygotować wykorzystując swoją wiedzę. A zapłatą dla Ciebie są
efekty wychowania. Nie cieszy Cię to, to już nikt nie pomoże.

Nastawienie na Tatę ? Co to do diabła znaczy ?
Zdjęcia robię z tych samych powodów co Ty żeby przywołac wspomnienia.

Dziecko z podwórka mówi jak słyszy opowieści Piotrka. Mój Tata tez by mnie
zabierał na różne wycieczki gdyby miał czas. A ja mu mówię masz Tatę, który
bardzo ciężko pracuje aby zapewnić Ci najlepsze warunki. Twoi rodzice inaczej
Cię wychowują, ale nie znaczy że gorzej.

Mój syn mnie asekurował z gri gri przy wspinaczce na wędkę.
Trzeba obciążyć go odważnikiem lub przywiązać do czegoś, bo jest różnica
ciężaru.
Trochę trzeba to przetrenować, czy dziecko jest uważne, itp.

And have fun !!!

[cruella-devil]

80662270a napisał:

.. ale to za cięzki temat na to forum.


bez komentarza

[wieczna-gosia]

"Jeśli nie będziesz poświęcać mu czasu i tak dorośnie i będzie kimś.
Ale wtedy spieprzysz czas który byl Ci dany żeby zapewnić mu lepszy start i
lepiej go przygotować wykorzystując swoją wiedzę. A zapłatą dla Ciebie są
efekty wychowania".

Wiesz co? Haslo lepszy start to jedno z tych hasel ktore wywoluja u mnie pewien
niepokoj. lepszy- w jakim sensie? Czlowiek ktory lata z dzieckiem po gorach
jest lepszy? Od kogo?
poza tym tak jak z twoich wypowiedzi nie wynika ze trzeba zjechac z wiezy aby
byc szczesliwym tak z wypowiedzi dziewczyn nie wynika ze nie poswiacaja
dzieciom czasu.

I agresji to w tobie calkiem sporo jak na ideolo wchodu ))))) Moze czas na
nastepna wyprawe sie wybrac, adrenalike zuzyc?

[joannab-o]

Zastanowiłam się - ten system wychowawczy, który stosujesz (a który nie jest
przecież Twój oryginalny, bo powszechny np.w Ameryce) nie jest, jak napisałam,
chińskopodobny.
To jest hybryda, która bierze trochę z filozofii wschodu i trochę z filozofii
zachodu. Te gorsze trochy niestety.

Ze wschodu to, że należy zrezygnować ze swoich indywidualnych pragnień,
własnego tempa, podporządkować się systemowi(tu "konkurencji"), wypełniać
narzucone zadania bez szemrania i pod presją wstydu. Nie ma obiektywnej miary
czynu, jest ocena społeczna, a wolność jest be (albo uświadomiona
konieczność))))))))) Ćwicz, trenuj, dopasuj się do wzorca.
A z zachodu to, że wszystko to w imię nie dobra wspólnego, interesu
społeczństwa jako całości (co przynajmniej nadaje tym rezygnacjom sens) tylko w
imię... siebie jako jednostki.

Toż to schizofrenia czysta! Bądź nikim, to wygrasz. Im bardziej będziesz mały
tym będziesz większy. Wielki nikt.

Naprawdę nic dziwnego, że w Ameryce co drugi człowiek chodzi do
psychoterapeuty. Z tej drugiej połowy połowa to pewnie ci, co ich na
psychoterapię nie stać, więc optymistycznie licząc, tylko 25% nie dało się
wpuścić w maliny.
W ciągu ostatnich 10 lat liczba samobójstw wśród dzieci w Stanach potroiła się
(!). Nie wiem dlaczego akurat w tych latach, ale jest dla mnie oczywiste, że
jest to klęska systemu wychowawczego. Ciekawe tylko, czego jeszcze potrzeba,
żeby uświadomili sobie to tamtejsi pedagodzy.
joanna

[80662270a]

Za bardzo razi Cię inność. To jest moja teza. Przeczytaj plakat.
A skoro tyle sfrustrowanych myśli przeciwko mnie wylewasz to zastanów się
znowu, czy nie potrzebujesz terapeuty.
Z wiekiem się nasila syndrom konformistów.
Bo jak będziesz teściową to wtedy zasrasz życie dzieciom, które będą chciały
żyć inaczej niż Ty.

[florydka]

interesuje mnie jedno...jakie podejscie do tego ma twoj syn?Lubi to czy
traktuje to jak obowiazek?Jakie ty masz podejscie do tego wiemy-teraz pora na
wypowiedz drugiej strony,ciekawi mnie czy rozmawiasz z nim na ten temat bo
chyba jako duzy chlopak wiec zauwazyl ze jest innaczej wychowywany niz
wiekszosc dzieci.

Dmuchany krokodyl ;-)

[grazynka13]

O, kurczę! Ale macho! Nogi się pode mną ugięły z wrażenia!
A teraz ciut poważniej: Facet musi być cool. Pewnie koledzy w piaskownicy wyśmiewali się z niego, więc teraz bierze odwet! W głebi duszy zakompleksiony, obgryza paznokcie, ale po skałkach skacze! Spod przedszkola rusza z piskiem opon, radio na full (no to co, że w maluchu?) Mam auto, radio i syna - w ten sposób udawadniam światu, jaki ze mnie bohater! A uczucia auta, radia i dziecka? No bez przesady, jakie to ma znaczenie? Liczy się to, że jest czym się pochwalić znajomym i w necie też można brylować! Tylko coś, kurczę, reakcje głupich bab innne, niż oczekiwałem.
Teraz już będzie całkiem poważnie: Obejrzałam zdjęcia. Naprawdę bardzo dokładnie. Patrzyłam w oczy temu dziecku. Nie chiałabym nim być. I teraz coś zaskakującego: tego smutku i strachu nie ma w oczach jego kolegi, też ośmiolatka. Z czego to wymika? Nie mam pojęcia. Może obaj chłopcy mają po prostu inną konstrukcję psychiczną? A może po prostu Tata drugiego Malucha do niczego go nie zmusza i inaczej leczy własne kompleksy?
Mam nadzieję, że żadnemu z Was nigdy nic się nie stanie.
Grażka

Nie komentuję histerii, może gry hormonów ?

[80662270a]

bardzo dobre

[80662270a]

Bardzo podoba mi się co napisałaś.
Wygląda, że kolejny głos użyty z rozumem.
Mój przekaz adresowany był do ludzi myślących.
Do takich jak Ty.

Ludzie inne rzeczy deklarują inne robią.

Otóż stawiasz mnie w trudnej sytuacji.
Są dwie możliwości:
1. powiem, że mu się to podoba
wtedy mój głos jest nieobiektywny, i tego nie powiem bo to w moich ustach jest
dla mnie idiotyczne
powiem jedynie oklepany banał że zależy mi na dobru mojego dziecka, można więc
zakładać, że jeśli jestem przeciętnym (tego pojęcia nie będę definiował, niech
każdy przyjmie swoją definicję) ojcem, będę miał tendencję aby postęować
zgodnie z deklaracją
2. powiem, że mu się to nie podoba
tego oczywiście nie powiem, bo w to nie wierzę

opcję że obojętne to odrzucam, zgodnie z założeniam że zjazd z komina nie może
byc obojętny, chyba że dla ślepego

Wyślij do mnie maila dam Ci telefon sama z nim pogadasz jeśli Cię to interesuje.

A nawet możemy się wybrac na wspinaczkę drzewną.
Zobaczysz akcję na żywo, może Twoim dzieciom się spodoba.

Jeśli chodzi o dociekliwość niektórych to zastanawia, mnie z jaką gorliwością
poszukują oni argumentów dla obrony tezy przyjętej na zasadzie tej że w Iraku
jest broń masowego rażenia czyli bez żadnych dowodów, na bazie poszlak i
emocjonalnego nastawienia

Poszukujecie uśmiechów ? To nie są zdjęcia robione przy pomniku z bacią i
wózkiem.
Pod wpływem emocji i wysiłku potrzeba jest koncentracji,zdjęcia nie są pozowane
nie mówimy "cheese", zrób sto pompek i zacznij sie uśmiechać przy setnej
Piotrek wychodzi po linie co jest trudne i ciężkie lub balansuje ciałem dla
zachowania równowagi a dodatkowo naturalny stres.

Na zachodzie wszyscy się uśmiechają i co to znaczy ? Że są szczęśliwi?
Szkoda że Polacy nie urodzili się na zachodzie.

ale mniejsza o to wystawię może zdjęcia z uśmiechem ale spieprzył mi się CDrom
i przez mam nadzieję tydzień nie ma dostępu do archiwum

w nauce znany jest taki fenomen u badaczy który z wszystkich badań i
doświadczeń wybierają tylko ewidencję popierającą ich tezę
czyli stwierdzasz że jest tak a tak i potem robisz doświadczenia i wybierasz
tylko te wyniki (często podświadomie) które wspierają tezę

Na pewno przyjmuję do wiadomości że temat lub sposób przekazania powoduje u
częsci osób bunt i próbę szukania u mnie perwersji lub dewiacji

zastanawiam się dlaczego taka tendencja się pojawia

Pierwsze co przychodzi mi do głowy to, że mogą odbierac to co piszę jako próbę
pokazania jedynej słusznej drogi w życiu i widzieć swoje postępowanie jeśli
różne w niekorzystnym świetle. No i próbują mnie zwalczać. Wykazują agresję dla
obrony swojego.
Nikogo nie atakuję ! ok. ?

Otóż dla ciężko myślących lub wyciągających wnioski tak jak małe dzieci.
My robimy co robimy, nie czujemy sie przez to lepsi od wszystkich.
Cieszymy się z naszych sukcesów, które odnajdujemy w różnych rzeczach robionych
wspólnie.
Nie twierdzę i nie twierdziłem, że ekstrema (poza tym to nie jest ekstrema !)
jedyna droga. Jeśli Ty droga Mamo lub Tato cały dzień latacie za dzieckiem z
ubraniem na zmiane, piciem i żarciem to Wasza sprawa, ale czytając mnie może
coś Wam się przyda.

Jeśli ktoś czuje się przykro czytając to co piszę to zamiast pisać głupoty
proszę o maila dam telefon spotkamy się i sobie powiemy co o sobie myślimy

It's fair, isn't it ?

[grazynka13]

80662270a napisał:
Jaki piękny dłuuugi post! To naprawdę pisał facet? Zwłaszcza tak aktywny (wirtualnie?) facet?


> Są dwie możliwości:
> 1. powiem, że mu się to podoba
> wtedy mój głos jest nieobiektywny
i nieszczery

> powiem jedynie oklepany banał że zależy mi na dobru mojego dziecka
to nikt (z tych zdrowo myślących) nie uwierzy

> zakładać, że jeśli jestem przeciętnym
ależ skąd! jesteś z pewnością nieprzeciętny! ponadprzeciętny!!!

> powiem, że mu się to nie podoba
mowy nie ma - szczerość wymaga odwagi

> opcję że obojętne to odrzucam, zgodnie z założeniam że zjazd z komina nie może byc obojętny, chyba że dla ślepego
no fakt

> Wyślij do mnie maila dam Ci telefon sama z nim pogadasz jeśli Cię to interesuje
aż tak dogłebnie go zindoktrynowałeś?

> Jeśli chodzi o dociekliwość niektórych to zastanawia, mnie z jaką gorliwością
> poszukują oni argumentów dla obrony tezy przyjętej na zasadzie tej że w Iraku
> jest broń masowego rażenia czyli bez żadnych dowodów, na bazie poszlak i
> emocjonalnego nastawienia
co do Iraku chyba jesteśmy jednomyślni

> Poszukujecie uśmiechów ? To nie są zdjęcia robione przy pomniku z bacią i
> wózkiem.
> Pod wpływem emocji i wysiłku potrzeba jest koncentracji,zdjęcia nie są pozowane

tego drugiego chłopca to nie dotyczy? Jakoś pominąłeś tę kwestię milczeniem...

> Piotrek wychodzi po linie co jest trudne i ciężkie lub balansuje ciałem dla
> zachowania równowagi...
czytaj: dla sprawienia frajdy tatusiowi

> My robimy co robimy, nie czujemy sie przez to lepsi od wszystkich.
> Cieszymy się z naszych sukcesów, które odnajdujemy w różnych rzeczach robionych wspólnie.
A skąd ta liczba mnoga? Twoja Żona - jak sądzę - w tym nie uczestniczy, a Twój syn jedynie podporządkowuje się Tobie. Mów za siebie...


> Jeśli ktoś czuje się przykro czytając to co piszę

Wręcz przeciwnie! Większośc z nas - czytając i oglądając - jest szczęsliwa, że ma swoje zycie. Żagle, psa, rowery, ciepło, sanki, poczucie bezpieczeństwa, zaufanie, narty, miłośc. Kolejność przypadkowa
>
> It's fair, isn't it ?
A to nadużywanie angielszczyzny to chyba kolejny kompleks...
Reasumując:
Nie krzywdź swojego dziecka, już lepiej dowartościowuj się, piszac przemądzrałe posty...

Zajrzyjcie na stronę za jakiś czas

[80662270a]

oczywiście jeśli Was interesuje taka tematyka
będzie więcej informacji o innych dzieciach ciekawe linki i artykuły
różne i nne rzeczy

Koniecznie zajrzyjcie na stronę www.studiowspin.com.pl

David to wspaniały człowkiek, znajdziecie tam piękne zdjęcia.

Pozdrawiam wszytkich serdecznie !

Nie zapomnij mu powiedziec ,ze ma sie usmiechac !!

[kokolores]

A co myslisz o wojnie w Iraku???

[kubusb1]

Wiesz facet przeczytalam wszystkie twoje posty bardzo uwaznie i wiesz co mnie
zastanawia, ze ciagle pojawiaja sie sformuowania ja i moj syn, moj syn, my
bylismy, widzielismy a gdzie w tym calym budowaniu wiezi, wychowaniu jest
miejsce dla twojej zony i matki twojego syna. Jakos niezauwazylam jej obecnosci
ani w twoich wypowiedziach ani na zdjeciach. Pytania forumowiczek na jej temat
zbywales milczeniem, nasowa mi sie pytanie ze moze ona niepala takim
entuzjazmem do tego w jaki sposob spedzasz wolny czas z synem. A odnosnie jazdy
motorem to niepopieram, ty moze i jestes dobrym kierowca lecz niejestes jedynym
na drodze i niemozesz przewidziec wszystkich sytuacji.

[kokolores]

Bo jej nie wolno dac glosu bez pozwolenia.(hehehehe)

[cruella-devil]

Ależ wolno, tylko nie chce narażać się na pseudofilozoficzną "ripostę".

Burza w szklance wody

[anek.anek]

Dziewczyny, zupełnie nie rozumiem tej całej dyskusji. Ponownie powtórzę, że
motoru nie rozumiem i sama bym jako matka nie zaakceptowała (chociaż o ile mi
się wydaje w Polsce można jeździć na motorze nawet z maleńkim dzieckiem, ale
jeśli nie przekracza jakiegoś wieku, to musi siedzieć pomiędzy dwiema dorosłymi
osobami - nie mam kodeksu pod ręką żeby to sprawdzić, kiedyś tak było). To jest
dla mnie też sprawa bezdyskusyjna.
Ale główna wasza napaść na autora to teza mówiącą, że zmusza swoje dziecko do
robienia rzeczy, których młody nie chce, albo raczej chce ale tylko dla
przypodobania się tatusiowi.
Pytania o matkę nie mają najmniejszego sensu, bo: 1/ jeśli żyją razem to
najprawdopodobniej nie raz, nie dwa wyjeżdza i wspina się razem ze
swoimi "chłopakami" 2/ jesli nie żyją razem to matka i tak musi doskonale
wiedzieć o wyczynach dziecka (samo jej się chwali) i albo akcpetuje, albo co
najwyżej zawarli jakiś kompromis 3/ jesli autor jest samotnym ojcem, to
wychowuje syna w jego mniemaniu najlepiej jak potrafi

Mam pytanie do wszystkich, którzy są "przeciw": czy nikt z was nie marzył o
takich wyczynach w dzieciństwie? czy żadne z was nie wspinało się na najwyższe
drzewo, nie szukało w lesie ukrytych bunkrów, nikt z was nie przeżył (z
radością ale i ogromnym strachem) samotnej nocy w lesie, chocby w ramach
ćwiczeń harcerskich???? Czy są tutaj tylko kobiety, które wyrosły z dziewczynek-
królewien i wróżek. Moje marzenia w dzieciństwie opierały się na przygodach
indiańskich,traperskich itd. Najbardziej rozpływałam się czytając
fabularyzowaną biografię Amundsena (centkiewiczów, gorąco polecam wszystkim
dzieciakom :"człowiek o którego upomniało się morze") i, głupia, próbowałam
ćwiczyć tak jak on, wykradając się w nocy z domu babci w czasie ferii, żeby
spęzić całą noc na mrozie w "igloo" zbudowanym poprzedniego dnia ze śniegu
(ach, to były zimy....)Robilismy sobie z bratem konkursy, kto wejdzie na wyższe
(i cieńsze, bo lepiej się bujało na wietrze!!!) drzewo (sosny, ok 10-15 m)i
mieliśmy przeeogromną frajdę z przeogromną adrenaliną. Podejrzewam, że na mojej
twarzy wtedy też nie było uśmiechu, bo strach i wysiłek na to nie pozwalał. Ale
póxniej jaka duma i radość, i jak wyobraźnia zaczynała pracować!!!! Rodzice nie
mieli zielonego pojęcia co wyprawialiśmy (było jeszcze np. chodzenie po
rozżarzonym, nadpalonym drewnie) i teraz aż się sama boję myśleć o tym co mogła
nam się stać. Fart, nie stało się nigdy nic , ale byłoby dużo bezpieczniej i
przyjemniej kiedy np. tata (jako sprawniejszy fizycznie) w tych szaleństwach
uczestniczył. Dzieki takim normalnym dla dzieci wyczynom miałam super więź ze
swoim bratem, podobna mogłaby sięstworzyć z ojcem, gdyby brał w tym udział!
To co dal nas, dorosłych (w szczególności kobiet) wydaje się super straszne,
przerażające i baaardzo niebezpieczne, dla dzieci może stanowić niezwykłą
przygodę.
Autor wątku sam z pewnością aktywnie i wspina się, i jeździ na motorze, i robi
tysiąć innych rzeczy, które inni uważająza ekstremalne. To jest jego sposób na
życie (żeby nie siadać w kapciach przed telewizorem!) i dlatego naturalne jest,
że wciąga w swój świat własne dziecko!!! Przecież jeśli wy np. jeździcie na
rowerze, to też macie ambicję nauczyć tego swoje dziecko! To co dla was jest
naturalne, bo wypływa z waszych doświadczeń i ze sposobu życiu, przekazujecie
maluchom i chcecie nauczyć ich tego samego. Z postów nie wynika, że mały
piotrek jest zmuszany. nie da się dziecka zmusić do wchodzenia na skałkę, bo
jeśli nie będzie chciał tego zrobić (w głowie) to nie da rady pokonać pewnych
trudności. Jeśli macie taką możliwośc, to same spróbujcie, ważne żeby odbyło
się to pod okiem kogoś, kto umiejętnie przekaże swoją pasję. Doznania po
pierwszym zjeździe są takie, że czujesz się zdobywcą świata, dzieci zasługują
na takie odczucia, tym bardziej, że idealnie trafia to w ich świat fantazji!
Sporty ekstremalne (nie wiem co prawda, czy cokolwiek co robi Piotrek można za
coś takiego uznać) wyzwalają siłę, pewność siebie, dają możliwość poznania
swoich umiejętności (psychicznych!). Ja naprawdę wierzę w to, że młody Piotrek
nie jest zmuszany do niczego, tylko umiejętnie kierowany przez swojego ojca.
dla tego dziecka świat lin jest czymś naturalnym - w takim się obraca, tak żyje
jego ojciec, tacy ludzie przychodzą do taty w odwiedziny i zamiast rozmawiać o
polityce uzgadniają szczegóły następnej wyprawy, w takim świecie młody żyje od
urodzenia, więc nienormalne byłoby gdyby go od tego świata odciąć!!!
Dziewczyny dajcie już spokój. Jeśli same nigdy nie miałyście okazji spróbować
czegoś "ekstra" to naprawdę możecie żałować, bo poknanie własnych słabości i
strachu jest czymś niesamowitym (brak więcej słów). Pisze, żebyście żałowały,
co wcale nie oznacza, że uważam za gorszych ludzi, którzy nie używają życia w
sposób adrenalinowy. wolnoć Tomku w swoim domku. A, i jeszcze coś. Mój mały od
września będzie chodził na judo (skończy akurat 3 latka, zostanie zapisany do
sekcji na najmłodszych). Takie zajęcia są prowadzone w inny sposób niż dla
starszych, więc mam nadzieje, że "nie stanie dęba" i nie będdziemy musieli
zrezygnować po kilku lekcjach. Zapisuję go na te zajęcia, tak jak wy
zapisujecie swoje dzieci na angielski, muzykę i taniec. Sport, poza rozwojem
fizycznym, daje dziecku poczucie pewności i w przypadku starszego dziecka (w
szczególności chyba chłopca) nie pozwala na głupoty- liczę na to, że moje
dzieck mając pasję sportową w postaci sportów walki, wspinaczki, windsurfingu
(to zaczniemy za kilka lat) będzie ponad kumpli z podwórka siedzących na ławce
z piwkiem w ręku. Będzie ponad ale jednocześnie przybije z nimi "piątkę", bo
takie sporty dają też umiejętnośc lepszego patrzenia naświat i większej
świadomości własnego ja.
Ja bdę chciała żeby moje dziecko uczestniczyło we wszystkim co robię i co robi
jego tata. Jeśli mały będzie dokonywał negatywnych wyborów to będzie
najprawdopodobniej moja porażka jako pedagoga. Tak samo przecież musimy nauczyć
dzieciaki mobilizować do szkoły!!! To jest dokładnie to samo, też musisz
dziecko nauczyć się uczyć i pokonywać kolejne zadania matematyczne - i super
jeśli potrafisz to zrobić tak żeby się robiło to z powodu ciekawości, a niez
przymusu. Ufff.

fajny facet?

[jaaagusia]

Oto jak ŇpolemizujeÓ czlowiek, ktory innym zarzuca agresje:

< Nie komentuję histerii, może gry hormonów ?>

<I jak tu z babą rozmawiać, zawsze coś musi być lepsze i gorsze, ładniejsze i
brzydsze.>

<Mam wrażenie, że szukając powodu do lepszości i zaczepki chcesz sobie coś
udowodnić.>

<Cip, cip, cip ..
Powiedz coś o sobie, żebym wiedział czy naprawdę przemówiła kura.>

<,Bo jak będziesz teściową to wtedy zasrasz życie dzieciom, które będą chciały
żyć inaczej niż Ty.>

<Jeśli Ty droga Mamo lub Tato cały dzień latacie za dzieckiem z
ubraniem na zmiane, piciem i żarciem to Wasza sprawa,>

<Przeczytaj plakat.> (przeczytalam - hi, hi)

przejrzalam wszystkie wypowiedzi pana Ę 80662270a i moge tylko wspolczuc - jemu
i jego bliskim, z jego postow wieje frustracja i despotyzmem

dajcie spokój!

[anek.anek]

To, że koleś się wkurzył, to normalna reakcja na zarzut, że jest złym ojcem (bo
to jest w podtekście większości postów). wszystkie tak samo byście zaeragowały,
tym bardziej, jeśli w 100% byłybyście pewne swojej racji, i jeżeli w dodatku
motywem napisania wątku byłaby chęć podzielenia się publicznie swojej radości i
dumy, a nie oczekiwanie na burę. Dajcie już spokój, o co wam chodzi? Że
dzieciak nie ma "tego tajemnego błysku" w oczach na zdjęciach?
zastanówcie się jak wychowujemy swoje dzieci? Dlaczego mają nie uczestniczyć w
naszych pasjach? Mój ojciec zabierał mnie na ryby, co faktycznie nie było żadną
frajdą (bo trzeba cicho siedzieć...) ale tylko do momentu kiedy złowiłam swoją
pierwszą. Miałam 6 lat, a pamiętam, że był to okoń długości 15 cm, złowiony w
jeziorku na Gocławiu w Warszawie! Od tej pory chodziłam z tatą z własnej,
nieprzymuszonej woli, chociaż mama protestowała, że niby ojciec nas zmusza,
itd. A to, że cieszyło mnie w równym stopniu złowienie ryby co duma mojego
taty, że ma taką córkę, to te zupełnie normalne.
nikt z nas nie ma prawa oceniać na podstawie zdjęć czy nawet wypowiedzi autora
wątku, czy zmusza swojego syna od niechcianych wyczynów, czy nie! Dziewczyny,
dajcie jużspokój, bardzo proszę.

[wieczna-gosia]

anek jak ktos pisze taki post na forum dyskusyjnym to chyba powinien oczekiwac
dyskusji (i autor sam to przyznal ze sie spodziewal). Jak nie jest psychicznie
przygotowany na obrone swoich pogladow w sposob merytoryczny i kulturalny to
nie moja broszka ))

Dlaczego mają nie uczestniczyć w
> naszych pasjach?
Maja ale ja jeszcze raz powtorze ze warto o tym dyskutowac. facet ma pasje w
strone ekstremum- niektorzy tak musza. Super. Ale w kazdej pasji latwo sie
zatracic szczegolnie w takich w ktorej adrenalina uzaleznia. Niektorzy maja
taka pasje zeby na wlamy chodzic. A inni skacza na spadochronie z wierzowcow.
Mnie np zastanawia dlaczego na w sumie niebezpieczne wyprawy facet zabiera 8-
latka a nie poczeka az syn skonczy lat 14 czy 16 gdy juz bedzie bardziej
partnerem niz teraz. I caly czas pisze o marnowaniu czasu. Na wychowanie
dziecka mamy 18 lat- ludzie to calkiem sporo czasu. jesli 3 letniego brzdaca
przyzwyczaimy do tego ze generalnie spedzamy z nim czas to ten sam czas da sie
spedzic z 16 latkiem.

Akurat brak usmiechu synka Piotra w ogole mnie nie zdziwil i ciesze sie ze
Piotr umial to normalnie wytlumaczyc- usmiech na twarzy czlowieka ktpremy
adrenalina bucha z uszu to moglby byc jedynie nerwowy chichot ewentualnie
oznaka paniki- jest wiec niewskazany. I dotyczy to w rownym stopniu zjezdzania
na linie, na zjezdzalni wodnej w basenie, zawodow karate i pierwszej jazdy na
rowerze.

Dlatego ja sobie chetnie z Piotrem podyskutowalabym ale niestety mie mam ochoty
na inwektywy. Niepotrzebne zreszta bo odejdziemy od kompow i kazdy zrobi jak
zechce.

[anek.anek]

Gosiu, masz na pewno rację,że wszelkiego typu inwektywy nie powinny mieć
miejsc. Ale wszystkim tutaj prawie puściły nerwy.
Ja bronię taty Piotrka dlatego chyba, że mnie samej brak było w dzieciństwie
ojca, który uczestniczyłby ze mną w ekstremalnych właśnie wyprawach. A
wspinaczka nie jest dla mnie rzeczą ekstremalną! Uwież, że to przy dobrym
opiekunie może być tysiąc razy bardziej bezpieczne niż jazda na rowerze.
Dlatego nie chciałabym żeby padały oskarżenia o zmuszanie dziecka do czucia
adrenaliny, bo akurat w tym spor cie tej adrenaliny nie ma wcale tak dużo (no,
chyba, że ktoś wspina się na "żywca", czyli bez zabezpieczen, ale tego młody
Piotrek nie robi). Facetowi chodziło chyba napradę o to, żeby podzielić się
radością. Tak jak my, kobiety chwalimy swoje dzieci, że już potrafią liczyć,
albo czytać, albo tańczyć. To sądla mnie wszystko normalne zachowania.
Pomyślcie jeśli waszą pasją byłby choćby taniec towarzyski, to idę o zakład, że
swoje dzieci (córkę pewnie przede wszystkim) będziecie chciały zachęcić (nie
zmusić!) do tego samego.Trzeba znać umiar, to fakt, ale jeśli chodzi o ludzi,
którzy się wspinają, to wśród wszystkich moich znajomych, oni stanowią grupę
ludzi najsilniejszych psychicznie i jednocześnie najbardziej odpowiedzialnych
(w każdej dziedzinie życia). Dlatego akurat ten sport uważam za wartościowy, bo
uczy prawdziwego hartowania ducha. Co do obrażania uczestników dyskusji, to
wyraziłam swoją opinię co do powodów w poście powyżej.

[joannab-o]

Anek! takie już jest to forum, że jeżeli ktoś przychodzi propagować bicie
dzieci i metody wychowawcze typu tresura to nie może liczyć na wsparcie.
Chociaż, jezeli nie prowokuje i nie daję sie sprowokować, to może liczyć na to,
że jakas sucha nitka na nim pozostanie (patrz roman.gawron)

Pisałaś wyżej, że to jest teza atakujących, ze Kolega zmusza dziecko. Ja
opisałam sposób, w jaki motywuję dziecko z poszanowaniem jego woli i uznane to
zostało za idiotyczne i niezyciowe. A alternatywą jest wykonywanie przez
dziecko "zadań" taty ("nie ma narzekania, jest akcja"), w tym tak wkraczających
w sferę ściśle intymną, jak proszenie dziewczynki do tańca.
I to, żeby nie było wątpliwości, w kontekście tego, że wolność to mżonka. To
nie jest zmuszanie????? To co to jest?
joanna

[anek.anek]

Nie wczytałam się dokładnie i faktycznie pominęłam kilka uwag. Ok. Może ja
jestem zbyt naiwna, bo naprawdę wierzę, że dzieci nie są zmuszane. kurcze, albo
ja byłam takim silnym dzieciek, że tak łatwo mnie nie dało się zmusić?
Bardziej chodzi mi o to, że często wyrażająć uczucia i myśli na forum
przejaskrawiamy fakty. Dlatego staram się nie oceniać na podstawie słów. ale z
drugiej strony oczywiście masz rację, że po to forum jest by dyskutować.
Podobają mi się zajęcia Piotrka z tatą, bo naprawdę sama marzyłam o czymś takim
w dzieciństwie. Dawaliśmy sobie radę z bratem na własną rękę, i teraz mogę
tylko dziekować siłom nadprzyrodzonym, że nic poważnego nam się nie stało.
Możedlatego, że mnie"kręciła" taka "akcja" kiedyś, wydaje mi się
(podświadomie?), że wszystkie dzieci to kręci. Oczywiście w takim wypadku
byłabym w błędzie.
Swojego sna nie zamierzam zmuszać, ale na pewno będziemy próbować i wierzę, że
uda mi się w przyszłości wypracować takie metody, żeby sam robił zchęćią i
własnej woli różne rzeczy. nawet za cenę pokonania własnej niemocy i strachu.
Iwem ile to daje satysfakcji...

[aluc]

anek, mi się to nawet podoba
co więcej, skrycie zazdroszczę, jako gnuśna sybarytka niejeżdżąca nawet na
nartach , oraz myśląca z przerażeniem o wszelkich wyczynach ekstremalnych i
quasiekstremalnych

i podobałoby mi się to nawet bardziej, gdyby ta nieszczęsna i natrętna ideologia

i w kontekście tej ideologii nawet ów brak uśmiechu i ewentualne zmuszanie jest
dla mnie mniejszym pikusiem, bo chłopak może być w pełni skoncentrowany na tym
wypinaniu, wpinaniu czy jak to się tam nazywa ) a sama też w pewien sposób
mojego dwulatka zmuszam na przykład do chodzenia na wystawy, słuchania muzyki
poważnej i w ogóle tej, którą JA lubię, podróżowania i jedzenia rzeczy
smacznych, aczkolwiek mało popularnych wśród dwulatków

różnica jednakowoż tkwi w tym, że robię to dlatego, że wydaje mi się to
przyjemne i dla mnie i dla niego, a nie dlatego, że założyłam, że mój syn ma
być otwarty na doznania artystyczne i smakowe oraz spotkania z innymi kulturami
i teraz konsekwentnie to realizuję, bo inaczej wyrośnie na niewrażliwego,
zamkniętego w sobie ksenofoba

nie chcę przez to powiedzieć, że proces wychowawczy wtedy jest git, jeśli jest
absolutnie spontaniczny - chcę tylko powiedzieć, że szkodzi mu zarówno nadmiar
spontaniczności jak i nadmiar wyrachowania i kalkulacji

PS. motoru nie komentuję

[jaaagusia]

Wiesz, chodzi tylko o to, ze probowalismy zwrocic facetowi uwage na to, ze
dzieci nie sa wlasnoscia rodzicow ani ich klonami. Nie musza byc ksztaltowane
dokladnie na wzor i podobienstwo. Maja prawo do wlasnych spraw, wyborow, swoich
pasji. Maja prawo czasem czuc sie bezradne, odczuwac lek, niepewnosc.Nasza rola
jest byc wtedy z nimi, wspierac a nie ŇprzelamywacÓ. Szanujmy uczucia naszych
dzieci, nawet te, ktore nie do konca rozumiemy czy pochwalamy.

Moja corka niezle plywa (niecale 6 lat), ale boi sie skakac do wody i ja nie
widze powodu, aby ten lek przelamywac - niech to bedzie jej wlasna decyzja.
Gdyby nie chciala plywac, tez bysmy zrezygnowali - na jakis czas . Pozwolmy
dzieciom rozwijac sie w ich tempie, nie planujmy ich zycia, ono nie nalezy do
nas. "Przelamujac" dzieciaka mozemy w koncu zlamac mu kregoslup i stanie sie
wtedy smutnym automatem do realizowania ambicji swoich rodzicow.

Jeszcze cos: mimo, ze jezdze niezle na nartach, mam swiadomosc, ze nie
powinnam sama uczyc jezdzic moje dzieci. Ucza sie w klubie. Gdy wyjezdzamy
razem, po prostu sobie jezdzimy i jest super. Nie stawiam sie na pozycji boga,
ktory o nartach wie wszystko i bede szczesliwa, gdy dzieci zaczna jezdzic
lepiej ode mnie. Cieszy mnie tez fakt, ze w tym roku moj syn (11 lat) zaczal
wrecz mnie pouczac jak powinien sie zachowywac na stoku prawdziwy narciarz
(najpierw wyjechal z klubem, a potem bylismy na nartach cala rodzina). Dzieki
temu wiem, ze naprawde pokochal narty. Jakos w sporcie jest tak, ze jesli sie
chce, zeby dziecko ten sport dobrze opanowalo, lepiej jest, zeby nie uczyli go
rodzice, zauwazylam, ze wszyscy instruktorzy narciarscy przekazuja swoje dzieci
w rece innych instruktorow. Prwde mowiac nie wiem, czemu tak jest, ale to
dziala . Moze trzeba czasem wypuscic dziecko spod swoich skrzydel, jesli sie
chce aby zaszlo dalej niz my.

A zalozyciel watku jest irytujaco wszystko-wiedzacy, stad zapewne ta burza i
drobiazgowa analiza jego zdjec i wypowiedzi . Jakos jestem przekonana, ze
sie wcale nie przejal.

zmuszanie to pojęcie typu tolerancja, oderwane

[80662270a]

Aniu, nie potraktuj tego jako tani komplement.
Masz zdolność do prezentacji własnych pogladów i przekonywującej argumentacji.
Nie dlatego, że napisałś coś, co jest dla mnie pozytywne.
A poza tym trafność sądów w mądrych wypowiedziach.

Jeszcze jedno, z całą pewnością jako jeden z wielu czynników mających wpływ na
moje podejście do dziecka jest taki, że chcę mu dac to czego sam oczekiwałem i
o czym marzyłem w dzieciństwie.

[edziecko_gosiah]

niesamowicie ułatwiłaś mi napisanie postu... w zasadzie napisałaś wszystko to,
co ja chciałam napisać...
jedno - nie popieram motoru! nie chodzi nawet o to, że jest to po prostu
niesmaowicie niebezpieczne, ale o to, że wasze bezpieczeństwo nie zależy tylko
od Ciebie!!! nie trzeba szukać daleko - chociażby śmierć Kuliga: jeżdził
fantastycznie, z duża prędkością i w trudnych warunkach - kiedy polegał tylko
na sobie i zaufanym partnerze, było wszystko dobrze... ale pech chciał, że
pojawił się w jego życiu ktoś nieodpowiedzialny... to a propo motoru - Ty
możesz być perfekcyjny w tym co robisz, ale ktoś inny na drodze może popełnić
błąd... na motorze jeżdziłam z tatą - starym boskim junaku... znacznie wolniej
niż Ty z synem, ale więcej się nie dało tata był kiedyś zapalonym
motorowodniakiem (tearz juz nie te lata i nie to zdrowie) i każde wakacje
spędzaliśmy na mazurach pod namiotem i z motorówką zacumowaną przy brzegu... a
jak się nią pędziło! dodam, że z braku funduszy motorówka zbudowana była przez
tatę samodzielnie! mama jeździła z nami pod namioty, ale za motorówką nie
przepadała - ale ufała ojcu i my też jeździliśmy... generalnie jednak wszystkie
wyprawy spartańskie to była domenba taty... tylko, że nas było czworo, więc
musiały to być jednak znacznie bezpieczniejsze rzeczy, bo nie był w stanie
upilnować i zapewnić bezpieczeństwa czwórce dzieci jednocześnie...
pozostałe tematy - jestem zachwycona... moi rodzice byli zapracowani, mieli na
kogo pracować... ja należałam do tych niesfornych i nieposkromionych dzieci,
które łaziły po wysokich drzewach (to w najlepszym wypadku)... kiedyś zjechałam
z kilkumetrowej sosny, bo złamał się sęk, na którym stanęłam - było to u babci
na wakacjach, babcia o mało nie zemdlała, kiedy zobaczyła zakrwawiony prawy
bok - do tej pory mam sporą bliznę od piersi do ostatniego żebra - mimo, że od
tego czasu minęło już wiele, wiele lat i blizna znacznie się zagoiła, to jednak
ciągle ją widać... kolejny mój wybryk, na wspomnienie którego nadal przechodzą
mnie ciarki po plecach, to przechodzenie po zewnętrznym parapecie okna na
czwartym piętrze bloku - przechodziłam z pokoju do pokoju, ale wolałam tą
zewnętrzną stronę - po co iść normalną drogą po mieszkaniu... oczywiście nie
było mowy o jakichkolwiek zabezpieczeniach itd. rodzice dowiedzieli się o tym
od ludzi, którzy zobaczyli to spod bloku... przechodziłam tak kilka razy...
potrzebowałam pewnie silnych wrażeń zaręczam, że w danym momencie nikt nie
zobaczyłby na mojej buzi uśmiechu - byłam bardzo skupiona i tak naprawdę
przestaraszona tym, co robię, ale to robiłam, bo sama chciałam przełamać jakiś
wewnętrzny strach!!! więc nie ma się co dziwić, że Piotrek też się nie śmieje
od ucha do ucha kiedy wspina się po drzewach, kominach, czy zjeżdża z mostów...
jako nastlatka trenowałam taekwondo - dostałam kilka razy po buzi, miałam
troche siniaków, od walenia w cegłówki i deski miałam obolałe i posiniaczone
ręce i nogi, ale niesamowicie to lubiłam... próbowałam zapisać starszego syna -
4 latka - na ten sam sport, ale w warszawie nie znalazłam grupy dla takich
maluchów - to, co w pobliżu nas, to dla min 5 latków! pamiętam też, kiedy
pytałam tu na forum o jakieś namiary na tego typu sporty (taekwondo, czy
aikido) dla takich maluchów i jak sporo mam mnie zjechało za te moje wygórowane
ambicje co do aktywności dzieci... inny temat to przytoczony przykład rodzica
jadącego na nartach z dzieckiem na ramionach... sama nigdy nie odważyłabym się
na to, ale TYLKO dlatego, że nie mam wystarczających umiejętności, bo ciągle
należę do tych początkujących, ale mam PEŁNE zaufanie w tej kwestii do swojego
męża!!! jeżdzi od 3 roku życia i jest DOSKONAŁYM narciarzem! pewnie, że
wszystko zależy od stoku i natężenia ruchu! na polskich trasach narciarskich
jest niebezpiecznie głównie dlatego, że są nie przygotowane do sezonu, zupełnie
inaczej w austrii i tego typu regionach narciarskich... no i druga rzecz to
wspomniane natężenie ruchu - u nas jak sypnie śnieg godzinę się stoi w kolejce
do wyciągu, na stoku tłum, że starch puściuć dziecko nawet samodzielne na
nartach, a co dopiero na swoich ramionach...
co do przełamywanią strachu i oporu dzieca, to uważam, że musimy im w tym
pomóc! w ty sezonie syn stawiał pierwsze samodzielne kroki na nartach - również
na stoku.. bał się niesamowicie! kiedy jechał z tatą było ok, ale kiedy został
puszczony samopas PANIKA! i tu rola taty, który MUSIAŁ go przekonać o sile
własnych możliwości, mamy, tóra co prawda sama nie uczyła, bo za cinka w te
klocki, ale jeździła obok na nartach i dodawała otuchy i przekonywała, że MUSI
sam spróbować, że nawet kiedy upadnie i coś go zaboli, to jeszcze nie koniec
świata, i że trzeba wstać i próbować dalej... co tu daleko szukać - chociażby
jazda na rowerze! kiedy odkręcamy boczne kółeczka dziecko prawie wpada w
panikę, bo nie potrafi utrzymać równowagi, nie ma zufania do siebie samego,
dlatego tak wierzy w asekurację dorosłego, w ten kijek zaczepiony do tyłu... i
nawet nie zauważa, kiedy rodzic puszcza kijek a on jedzie zupełnie sam, tylko
na dwóch kołach bez żadnbej pomocy...
wydaje mi się, że takie uczenie dziecka razdenia sobie z włąsnym strachem, jest
bardzo dobrą rzeczą! uczy jednocześnie dziecko poznawania granic swoich
możliwosci...
inna rzecz, że przyda się chociażby w gabinecie dentystycznym!!!
nie pochwalam jedynie motoru, zwłaszcza z taką prędkością! można przejechać się
z dzieckiem 80 km/h i ono i tak będzie zachwycone, a i tak pozowliłabym tylko
na jednorazową frajdę i to na bardzo bocznej i mało uczęszczanej drodze, i na
dodatek wyłącznie na odcinku prostym... na więcej nie wyraziłabym zgody, choćby
dziecko miało odmienne zdanie...
pozdrawiam serdecznie, gosiah

[80662270a]

z wielkiem zainteresowaniem przeczytałem to co napisałaś
***
w dzieciństwie wybrałem się na kasztany na dach magazynu pokrytego eternitem
machałem długim kijem żeby postrącać kasztany
dach zarwał się, pamiętam scenę z matrixa jak lecę w zwolnionym tempie a obok
mnie kawałki eternitu 3 m w dół
upadłem do skrzyni z odcinkami rur, brzeg skrzyni uderzył mnie w kark
stracilem na chwilę przytomność, jak mi się wydawało
kiedy się ocknąłem jakaś baba krzyczała za płotem
leżałem chwilę żeby się zastanowić czy jeszcze żyję
okazało się że jestem cały, cud, do dzisiaj dziękuję Bogu
nie wiedziałem jak wyjść z tego magazynu
zobaczyłem kota, który poleciał gdzieś i zniknął
poszedłem za nim
wyszedłem kocią dziurą

dzisiaj myślę, że mój syn będzie miał zupełnie inne podejście do minimalizacji
ryzyka, dużo już umie jeśli chodzi o asekurację
kiedy wybierze się gdzieś z durnymi kolegami będzie od nich lepszy wiedzą i
doświadczeniem
ja nie miałem pojęcia że dach może się zarwać, ufność dziecka

kiedy uczę mojego syna wychodzenia po suchych gałęziach to widzę że próbuje
czasem popełniać błędy wywierając zbyt duży moment siły co może prowadzić do
złamania gałęzi i upadku, i uczę go czym to może grozić i jak minimalizowac
ryzykoo i jak asekurowac się bez liny nawet
mam nadzieję, że nauczy się tego ode mnie a nie spadając na skutek własnych
doświadczeń jak ja kiedyś
***
chętnie bym Cię zaprosił do wspólnego spotkania i zabawy

w sobotę chyba wybierzemy się na zjazd z zamkowej wieży

mam nadzieję

pozdrowienia

[80662270a]

Wszystkich pozdrawiam.
500 odwiedzin na stronie to więcej niż oczekiwałem, dziękuję za zainteresowanie.

Nie trzeba czekać aż dziecko dorośnie żeby było partnerem.
To jedna z tych rzeczy o której chciałem Wam powiedzieć.
Nie trzeba pozbywać się dziecka oddając je do przechowalni, instruktorów,
opiekunek i babci żeby samemu pożyć albo pozbawić się uczucia że dziecko Was
ogranicza. I zasłaniać się prymitwnymi tłumaczeniami, że wszyscy, ze tak lepiej.
Lepiej powiedz sobie nie umiesz inaczej, nie chcesz, a wtedy ok.

Można znaleźć satysfakcję w spędzaniu czasu z dzieckiem.
Nie jestem ograniczony dzieckiem. Wyjeżdżam z nim gdziekolwiek by to nie bylo z
entuzjazmem, że znowu będzie pełen odjazd.

Otóż życzę Wam tego samego.

Ale ze mną jest tak, że nie stoję na brzegu i nie drę sie kiedy wejdzie za
głęboko. Przepłynął ze mną jezioro na butelce 5dm3 w wieku 6 lat, bo jeszcze
nie umiał dobrze pływać, skakał na basenie w Trondheim z wiezy 3 m do wody w
wieku 7 lat. Nie będę wymieniał bo to bez sensu.
Dla mnie to są normalne i bezpieczne rzeczy, jestem po to żeby go nauczyć i
przypilnować, ale nie są powszechne.

Dzieci mają moc i umiejętności, które czekają żeby je wydobyć a nie podcinać
skrzydła. Ale to wymaga wysiłku od rodziców.

Możecie znaleźć sposób
W dzisiejszych czasach potrzebna jest redefinicja podejścia rodziców do rodziny
i dzieci.
Realizacja misji w rodzinie wg mnie nie polega na przebywaniu z kimś w tym
samym mieszkaniu, gotowaniu i sprzątaniu.

Wychowywanie wg mnie to uczenie kogoś, realizacja wspólnych przedsięwzięć,
przekazywanie wiedzy, pomaganie w problemach i trudnościach, ale nie przez
dostarczanie gotowych rozwiązań, lecz uczenie strategii podejścia do
rozwiązywania sytuacji kryzysowych i stresowych, i wszelkich innych. Wy
jesteście jako rodzice jedynymi ludźmi na świecie, którzy mają prawdziwą
motywację, żeby tak było. Żaden instruktor nie będzie jej miał.
Motywacją innych będzie zdobycie pieniędzy lub czegoś innego dla siebie.

Po cóż miałbym go zostawiać instruktorom albo babci. Żeby jeździł ze mną jak
będzie miał 16 lat ? Życie jest krótkie, teraz ma 9 lat, a my mamy za soba
niezliczone ilości przygód.
Będzie miał 16 to będą nowe odpowiednie do jego mozliwości i moich.
Poza tym mając 16 lat będzie jeździł z kolegami, a ja bedę oglądał zdjęcia.
I mam nadzieję, że wykorzystam czas żeby go przygotować do radzenia sobie z
różnymi zagrożeniami które się pojawią.
Będę też bardziej spokojny.

W górach na nartach puszczałem przez chwile hamulce, żeby poczuć wiatr w uszach
i szalony pęd. Odwracałem się w czasie jazdy do dziecka, żeby sprawdzić czy już
zaczekać na niego.
Był tuż za mną!

[zgagusia]

w ktoryms ze swoich postow odpowiadales na pytanie po co te wszystkie zdjecia -
zeby zachowac wspomnienia. Tak, ja tez fotografuje swoich synow - ale NIGDY nie
wystawilbym ich zdjec w sieci! Ogladam te fotki, przywoluje minione chwile -
robie to sama, z rodzina, z przyjaciolmi... ale nie chwale sie 'wyczynami'
dzieci w necie. Trudno sie oprzec wrazeniu ze dokonania Twojego syna sa
bardziej potrzebne Tobie niz jemu zebys mial sie czym pochwalic. Dlaczego ma na
imie tak jak Ty? Czy przypadkiem nie dlatego ze (pewnie podswiadomie) ma byc
Twoim 'ulepszonym klonem'? Dlaczego z uporem zbywales milczeniem pytania o jego
matke? Na stronie ktora podales napisales ze kazdego dnia widzisz postepy w
rozwoju syna - ja to samo moge powiedziec o swoich dzieciach mimo ze nie
uprawiamy sportow ekstermalnych. Chodzimy na spacerki - nie niedzielne ale
codzienne - i rozmawiamy o otaczajacej przyrodzie. Starszy syn zadaje mnostwo
pytan, na wiele z nich nie potrafie od razu odpowiedziec - po powrocie do domu
szukamy odpowiedzi w ksiazkach, filmach, necie, w muzeach... Syn jest
niesamowicie bystrym obserwatorem i w swoim wieku niespelna 5 lat ma wiedze z
zoologii, entomologii i paleontologii wieksza niz ja kiedykolwiek mialam.
W kilku miejscach o pytania co Twoj syn na to odpisujesz 'dam ci numer, sama z
nim pogadaj' - ja sobie nie wyobrazam zebym kiedykolwiek podawala numer do
mojego dziecka obcej osobie.
Piszesz ze dorownywal Ci w predkosci na nartach mimo ze Ty 'puszczales
hamulce' - prawa fizyki nie pozwalaja dziecku na osiagniecie takiej predkosci
jazdy jaka uzyska dorosly. Cos tu nie tak...

Aga

[abakus2]

...za to przy okazji krytyki Piotra, że chwali się swoim synem, nie omieszkałaś
pochwalić się swoim Skończcie już, bo to nie jest dyskusja tylko wirualny
lincz. Jeśli Piotr zmusza swojego syna do tych wyczynów, już wkrótce dostanie
za to gorzką zapłatę. A może stoi na stanowisku, że cel uświęca środki. Mozart
i Beethowen też mają wiele do "zawdzięczenia" swoim ojcom Jeśli tak nie
jest, pozostaje pogratulować. Prawda leży zapewne pośrodku, ale żadna
wiwisekcja na forum nie pozwoli nam jej poznać.
Onegdaj był tu wątek dziewczyny, której sąsiad katował dziecko. Jakoś erupcja
oburzenia była znacznie słabsza.

[edziecko_gosiah]

ja od wieków uwielbiałam zdjęcia - nie tylko pstrykać (w szczególności aparatem
głupawką), ale bawić się w wywoływanie, obróbkę itd... zaraziłam się tą pasją
od swojego taty... mała dygresja - dziwne, że jednak wiele pasji przekazuje nam
jednak TATA... u mnie takżem, nawet w mojej własnej rodzinie więcej inicjatywy
idzie od taty... mamy zawsze są bardziej zmęczone, bo oprócz pracy zawodowej
jest milion innych obowiązków (mimo, że zwalam na męża duuużo rzeczy)...
ok. no więc uwielbiam zdjęcia - mam ich całe mnóstwo i już nie mam gdzie ich
trzymać... i także pokazuję je w internecie - nie są co prawda tak atrakcyjne
jak zdjęcia Piotrków- takie ciepłe kluchy - ale ja je lubię... i ABSOLUTNIE nie
widzę w pokazywaniu zdjęć swoich chłopaków nic złego i jakoś nie podchodze do
tego jak do CHWALENIA się, ale duma mnie rozpiera, kiedy chłopcy poradzą sobie
z jakimś problemem: czy to fizycznym czy też z jakaś lamigłówka umysłową...
pozdrawiam cieplutko, gosiah
zapraszam na: www.heroki.webpark.pl

[80662270a]

Miłe sympatyczne zdjęcia.
Jesteście na pewno udaną rodziną bo inaczej nie byłoby tej strony mim zdaniem.

Pod zdjęciami tez jakiś swojski motyw, ósemka z liny.

Właśnie sobie uświadomiłem, że muszę odszukać zdjęcie USG Piotrka.

Niech bączki rosną zdrowo !

My tez spedzamy czas z naszymi dziecmi....

[kokolores]

Przypuszczam ,ze kazdy z ludzi odpowiadajacych tobie tez ma dzieci.Ja rowniez
(corka lat 7).Nie oddaje ja zadnym istruktorom ani babci,zeby miec swiety
spokoj.My (tzn ja i moj maz)spedzamy kazda wolna chwile we troje lub we
dwoje.Nasza corka nie siedzi godzinami nudzac sie w domu.Staramy sie ,zeby jak
najczesciej spedzala wolny czas na lonie natury(jezdzimy na rowerze,na
lyzwach,lepimy balwana ,gramy w pilke ,chodzimy na plywalnie(tez posiada karte
plywacka),czytamy ksiazki ,rozmawiamy z nia,jezdzimy na wycieczki itp.).Co jest
w tym zlego ,ze chodzi do klubu plywackiego i plywa z dziecmi w swoim wieku pod
opieka trenera???(sama wyszla z tym pomyslem).Nikt nie powiedzial,ze jestes
zlym ojcem bo spedzasz twoj wolny czas z dzieckiem!!!!!!!My to tez robimy .Jest
tyle roznych sposobow na spedzanie czasu z dziecmi,ze naprawde nie rozumiem
dlaczego musi to byc np. jezdzenie na motorze przy predkosci 220km/h.Jak sie
dobrze zastanowisz to przyznasz ,ze to przesada.Wychodze z zalozenia ,ze nie
zyjesz z matka dziecka (przypuszczam)skoro zbywasz nasze pytania o jej stosunek
do calej tej sprawy.Mysle ,ze tytul "Zobacz, ale nie naśladuj !! " jest bardzo
trafny.Pozdrawiam twojego syna Piotrka .

[80662270a]

Bardzo dobrze postępujesz na bazie tego co myślę czytając Twoją wypowiedź.

"Jest tyle roznych sposobow na spedzanie czasu z dziecmi,ze naprawde nie
rozumiem dlaczego musi to byc np. jezdzenie na motorze przy predkosci 220km/h."

Ale ten wniosek mnie ubawił.
I jestem Ci wdzięczny za poprawę mojego humoru w tej chwili.

Przyślij mojemu synkowi zdjęcie z wycieczki.
[e-mail]

Pozdrawiam Ciebie, Twojego męża i córeczkę.

PS. Jestem świadomy że na świecie nie brak dobrych rodziców, ale to co widze
wokół i słyszę od innych w kwestii wychowania jest dla mnie przerażające, tzn.
jak bardzo rodzice (z pozorów dobrzy) mało interesują się dziećmi w większości
dbając wyłącznie o siebie. W deklaracjach wszystko jest piękne.

[chalsia]

Wiesz co? I tak życie wszystko zweryfikuje. Pogadajmy na temat Twojego syna za
jakieś 20 lat.
Wtedy sie okaże jak sobie radzi w życiu - w każdym jego aspekcie, a zwłaszcza w
układach międzyludzkich. Niech wtedy powie, czy jest szczęśliwy, czy uważa te
wszystkie przeżycia z Tobą za super i wspaniałe, czy jednak nie za bardzo. Czy
dobrze wspomina swoje dzieciństwo przed 10 rokiem życia.
Czy mając pod trzydziestkę bedzie dojrzałym i zrównoważonym mężczyzną? Czy
będzie szczęśliwy?

Na Twoim miejscu po prostu zastanowiła bym się nad tym, że może coś
jednak "jest na rzeczy" skoro tyle matek (zdecydowana większość w tym wątku)
stara Ci się pokazać DRUGĄ STRONĘ MEDALU.
Może rzeczywiście nie stanowisz z matką chłopca rodziny. I może dlatego brak ci
wglądu w taki, nazwijmy go, "soft insight".
Zamiast argumentować i wytykać (a zwłaszcza obrażać) po prostu przyjmij ten
feedback i traktuj go jako dar.
Co z tym zrobisz - od Ciebie tylko zależy. Oby z pożytkiem dla Twojego syna.

Pozdrawiam,
Chalsia

[jaaagusia]

> Nie trzeba pozbywać się dziecka oddając je do przechowalni, instruktorów,
> opiekunek i babci żeby samemu pożyć albo pozbawić się uczucia że dziecko Was
> ogranicza.

Oj dostalo mi sie za instruktorow . A coz zlego jest w przyznaniu sie, ze
nie wszystko sie umie robic najlepiej na swiecie? Ze sie nie zna odpowiedzi na
wszystkie pytania, ze czasem trzeba siegnac do encyklopedii lub poprosic o
pomoc specjaliste w jakiejs dziedzinie? Ja jestem niezwykle wdzieczna moim
rodzicom, ze nie mieli chorych ambicji, aby uczyc mnie jezdzic na nartach.
Zapisali mnie do klubu. Nie przeszkadzalo to w zaden sposob wspolnym wyjazdom.
To co bylo zabawne, to fakt, ze gdy mialam 10 lat, to ja pokazywalam mojej
mamie, jak moze lepiej jezdzic . Czy jezeli dziecko zapragnie np. trenowac
karate, nalezy sie najpierw samemu tego karate nauczyc? A moze maly Piotrus ma
poznawac swiat TYLKO z tatusiem, pasjonowac sie wylacznie pasjami taty- Piotra?
Sorry za proste pytania, jakos nie chwytam tej calej pseudofilozofii wychowania
Ja nie stoje na brzegu wody i nie dre sie na moje dzieci, tylko chodze z nimi
na basen, gdzie niezwykle sympatyczny pan instruktor uczy je plywac. Po kazdej
lekcji plywamy i wyglupiamy sie razem. Co w tym zlego? Nie wiem, doprawdy, wiem
natomiast, co dobrego: plywaja duzo lepiej niz ich rowiesnicy, uczeni przez
tatusiow przekonanych, ze wszystko potrafia najlepiej na swiecie.

Naprawde uwazasz, 80662270a, ze kontakty z innymi ludzmi (a zwlaszcza z
dziadkami) nie wzbogacaja dziecka? Chcesz byc dla niego alfa i omega - czy
tylko mi sie zdaje? Nie przyszlo Ci do glowy, ze instruktorz ucza nie tylko dla
pieniedzy, ale rowniez dlatego, ze uczenie dzieci to niesamowita frajda? a przy
okazji robia to prawidlowo. Akurat w nartach niesamowicie latwo jest utrwalic
fatalne nawyki. Jesli jestes z Warszawy, przejdz sie kiedys z synem na gorke
Szczesliwicka - zobaczycie tam, jak fantastycznie moga jezdzic 7,8-letnie
dzieci, jesli da sie im szanse.

> Realizacja misji w rodzinie wg mnie nie polega na przebywaniu z kimś w tym
> samym mieszkaniu, gotowaniu i sprzątaniu.

Jak to? Czyli wspolne, codzienne prace na rzecz calej rodziny to czas stracony,
bezwartosciowy? W zyciu liczy sie tylko adrenalina? Bez komentarza.

Zobacz, ale nie naśladuj !!

[ewa9876]

Moj kolega jest strazakiem i bardzo kocha swoj zawod. To dla niego
niepowtarzalna adrenalina. Ostatnio zabiera 8-letniego syna na akcje.
To wprawdzie zakazane, ale


---------------------------------------------------------------------

Moj znajomy mieszka w kraju arabskim. Malym chlopcom bardzo imponuja ich starsi
koledzy, bracia, wujkowie... Tez chcieli by brac udzial w wojnie z niewiernymi.
Niektorych malych chlopcow przyucza sie do podkladania ladunkow wybuchowych.
Tacy mali kamikadze. Sa tacy dzielni. Wogole nie odczuwaja strachu.
Ojcowie sa z nich tak samo dumni.
W krajach arabskich ojcowie sa z nich po smierci jeszcze bardziej dumni.
Co odczuwaja matki w krajach arabskich?

[spainq]

A ja (przewrotnie może? ale szczerze) napiszę, że podoba mi się, to co
80662270a robi ze swoim synem. Pracuję w szkole (która bardzo się zmienia i
obecni rodzice powinni poznać tę nową, a nie skupiać się na wspomnieniach) i
podoba mi się taki sposób budowania więzi z rodzicem.
Myślę, że będzie to procentować w przyszłości - nie zapominajcie, jak
wiele "zagrożeń" (tych mniejszych i większych) zaistniało w ostatnich
dziesięcioleciach; jak trudno czasami uchronić się dziecku samemu przed nimi.
Tak naprawdę wiele aktywności niesie ze sobą ryzyko, nie można przewidzieć
wszystkiego. Czy to motor, czy sanki. Wiem, że statystycznie ...itd. Ale nie
robimy czegoś, by wymknąć się ze statystyk.
Życzę i 80662270a i jego synowi wielu wspólnie spędzonych miłych chwil.
Jest jedno "ale".
80662270a - czy mógłbyś jednak, na prośbę wielu już forumowiczów, napisać
słowo o roli matki w wychowaniu Piotrka, jej współaktywności i jej zdaniu na
ten temat?
Pozdrawiam.

[cisiek]

Nie mam siły czytać całego wątku. To tak jest, jak rodzice przelewają swoje
kompleksy na dzieci. Prawdziwy mężczyzna niczego nie musi udowadniać. Dla mnie
facet na ścigaczu to burak. Harley, to styl życia. Moje dziecko pierwszy raz
było z nami w górach ( wysokich górach ) w nosidle, bo jeszcze nie umiało
chodzić. W skałkach, gdy miało 2 lata. Teraz ma 8 lat i ostatnio na propozycję
wyjazdu powiedziało wprost, że nie lubi. I ja to szanuję. Cieszę się też, że
miało odwagę to powiedzieć, bo nikt od niego nie wymaga dzielności za wszelką
cenę.

Zapraszam do obejrzenia nowych zdjęć.

[80662270a]

Wczoraj była piękna pogoda, co skrupulatnie wykorzystaliśmy.
Jak się okazuje wysokich drzew wcale nie jest tak dużo.

Zapraszam do obejrzenia zdjęć z naszego wypadu na dąb.
openmind.republika.pl/strona6.html
Korzystając z okazji zachęcam co odważniejszych, aby spróbować powspinać się na
drzewa.
Naprawdę świetna zabawa i przygoda !

Pozdrawiam wszystkich.

[spainq]

Hm... rozczarowałeś mnie. Mama dzwoni, żeby powiedzieć, że ziemniaki się
dogotowują... bez sensu. Jak to???!!! MAMA gotuje?? SAMA?!
Korzystając z okazji zachęcam co odważniejszych, aby spróbowali
poeksperymentować z dzieciakami w kuchni - naprawdę świetna zabawa i przygoda !

[zgagusia]

Zauwazylyscie? Po naszych uwagach pojawila sie wzmianka o Mamie (ktora sama w
domu gotuje ziemniaki bo przeciez 'Realizacja misji w rodzinie nie polega na
przebywaniu z kimś w tym samym mieszkaniu, gotowaniu i sprzątaniu'), o dbalosci
o dobre relacje w rodzinie i na WSZYSTKICH nowych zdjeciach maly Piotrek jest
usmiechniety...

Aga

[triss_merigold6]

Mnie ten model wychowania absolutnie nie przekonuje. Po pierwsze facet łamie
prawo i to nagminnie, jak się pochwalił nie tylko w Polsce ale i za granicą
(chodzi min. o motor i wspinaczkę na Trasie Łazienkowskiej).
Po drugie mam wrażenie, że tak naprawdę nie wie po co mu dziecko. Po to żeby
było jego idealnym, sprawnym fizycznie klonem? Po to żeby móc się pochwalić jak
Piotrek naśladuje każdy jego krok i słyszeć głosy podziwu od kolegów chłopca
jakim jest fantastycznym ojcem?
Relacja trener - uczeń jest świetna ale w sekcji, klubie, kółku zainteresowań a
nie między rodzicem a dzieckiem.
W kwestii motoru (tu mam doświadczenie więc wypowiem się z czystym sumieniem):
znam wielu motocyklistów, sama jeździłam jako pasażerka na ścigantach (do
autora - na Hondzie CBR 1100, popularny X, rocznik 2003). Będąc dorosłą i dość
silną kobietą przy prędkości 210 km/h miałam problemy żeby się utrzymać i czuć
bezpiecznie. Dziecko musiałeś albo spiąć ze sobą pasami albo przywiązać (co
jest niezgodne z prawem), inaczej przy prędkości jaką podajesz nie miałoby
szans żeby się utrzymać. Żaden ze znajomych motocyklistów nie wozi ze sobą
dzieci (na zloty - samochodem) bo ma minimum wyobraźni.

[ka2]

znam takiego gościa ( pasjami człowieka nienawidzę )
jego dziecko w podobnej sytuacji straciło oko
ja nie twierdzę, że nie należy wychodzić z domu, ale mojemu mężowi w życiu by
nie przyszło do głowy zostawić mnie przy garach i uczyć takich zachowań nasze
dzieci
dzieci jeżdżą z nami w Tatry od małego, do dziś mam nosidło i szelki, używane
na trudniejsze trasy
zawsze wybieraliśmy takie drogi, by wszyscy mogli im podołać i przenigdy nie
było tak, że oni jechali na wycieczkę a ja zostawałam w domu gotować ziemniaki

Facet zwyczajnie łamie prawo

[triss_merigold6]

Ponieważ wszystkie wspominały o tych garach to akurat sobie darowałam.
Interesuje mnie czemu nikt nie zwraca panu uwagi, że łamie prawo.

[anek.anek]

W kilku pierwszych wypowiedziach była zwrócona na to uwaga.

[triss_merigold6]

Tylko jakoś mało dobitnie. Czytałam wątek i nie zauważyłam ani wyraźnie
wyartykułowanego zarzutu do pana w tej kwestii ani jego odpowiedzi.

[ka2]

o łamaniu prawa było ( jaaagusia ), tylko pan cyferki na takie insynuacje z
brudnego palca wyssane się oburzył i przyjął strategię " nie chce mi się z wami
gadać " bredząc coś o wojnie w Iraku

[anek.anek]

Zgadzam się jeśli chodzi o motor - łamanie prawa i realne zagrożenie dla życia.
To wszystko z czym się zgadzam. Ja nie wyobrqżam sobie, żebym miała
uczestniczyć we wszystkich przyszłych "męskich" przeżyciach swojego syna i jego
taty. Nienormalne jest kiedy mężczyźni nie mają swoich własnych spraw. Tak samo
w drugą stronę, wątpię żeby ojcowie Waszych córek uczestniczyli w każdej
rozrywce. Po prostu pewne pasje będą zarezerwowane tylko dla moich mężczyzn, i
bardzo dobrze jeśli nie będę miała do nich dostępu. W moim przypadku już wiem,
że to pewnie będą sporty zimowe i żeglarstwo z prawdziwego zdarzenia (tata na
pewno syna będzie zabierał, a teraz zakładam na potrzeby tej dyskusji, że
prawdopodobnie syn będzie te sporty uprawiał)- mogę raz na jakiś czas wybrać w
rejs po morzu z moimi mężczyznami, ale nie będę miała nic przeciwko temu jeśli
na tydzień popłyną sami. Ech, w ogóle szkoda słów.

[ka2]

ja mam dwie córki i nasz rodzynek traktuje nas jak najprawdziwszych kumpli
ale sport tylko dla siebie też ma - siatkówkę dwa razy w tygodniu, i to też ma
swoje zalety
wszystko zależy od wspólnych pasji, my znaleźliśmy sobie coś, co wszyscy
kochamy i jest nam z tym dobrze

[anek.anek]

Zgadzam się! Ja broniłam autora, nie z powodu, że podoba mi się jazda na
motorze z dzieckiem, ale dlatego, że ma pasję i że zaszczepił ją w dziecku.
Kurcze, przecież naprawdę nie da się wchodzić na skałkę jeśli się tego boisz i
nie sprawia ci to frajdy!

[ka2]

anek.anek napisała:

> nie da się wchodzić na skałkę jeśli się tego boisz i
> nie sprawia ci to frajdy!
a to już, jak mawia mój brat, całkiem inna inkszość

[ida-dorota]

Mój mąż ma bardzo ciekawe (moim zdaniem) zainteresowania. Uwielbia podróże,
wyprawy przyrodnicze, podglądanie ptaków, wszelki kontakt z naturą. I tak, jak
Ty wciąga naszą obecnie prawie sześcioletnią córkę w to, co lubi robić, odkąd
skończyła 3 lata. Byli razem w Tatrach kiedy miała 4 lata. Ola weszła sama na
Nosal, chodziła po jaskiniach. Niezliczoną ilość razy, prawie w każdy weekend,
byli w lasach, żeby tropić zwierzęta, obserwować ptaki przez lornetkę, a potem
sprawdzać ich nazwy w atlasie. Ola słucha razem z nim głosów ptaków na kasetach
i uczą się w ten sposób je rozpoznawać. Ostatnio z nagranym na magnetofon
głosem puszczyka chodziliśmy po lesie nawet z naszym 2,5 letnim synkiem, który
był w to bardzo zaangażowany i usiłowaliśmy zwabić puszczyki. Ola jeździ z tatą
pod namiot. Byli nad Narwią, gdzie pływali kajakiem, byli nad Biebrzą podczas
przelotów... Jeździmy razem na wyprawy rowerowe, Ola przejechała podczas takiej
wyprawy 15 kilometrów w jeden dzień kiedy miała 5 lat, oczywiście z przerwami.
Dzięki temu mała ma świetny kontakt z tatą, jest wysportowana (pływa, jeździ na
rowerze z dwudziewstocalowymi kołami, wspina się na ścianki wspinaczkowe). Ma
wiele pewności siebie i wiary we własne możliwości. Zgadzam się z Tobą, że w
Polsce panuje zbyt ciepły chów dzieci, większość moich znajomych była
przerażona, że moje pięcioletnie dziecko zabrane zostało na spływ Krutynią (a
jest to typowe kajkarstwo szuwarowo-bagienne, nie wyczynowe bynajmniej), choć
było przez cały czas w kapoku i pod opieką. Zgadzam się, że na zdjęciach z
takich wypraw dzieci rzadko się uśmiechają, bo są zbyt przejęte tym, co robią i
wymaga to ogromnej koncentracji. Zgadzam się, że trzeba dziecko wciągać w swój
świat, że to buduje więź, która zaowocuje w przyszłości (mam nadzieję). Ale
nigdy nie zrozumiem, dlaczego musisz z dzieckiem robić rzeczy potencjalnie
zagrażające jego życiu i zdrowiu, by dać mu to wszystko o czym piszesz.
Widzisz, mój mąż też daje naszej córce baaardzo wiele. Też poświęca jej mnóstwo
czasu. Ale nigdy nie dopuścilibyśmy do sytuacji, w której coś by jej groziło.
Bo ważniejsze jest bezpieczeństwo dziecka, niż przygoda i cóż by mi było po
tym, że tyle dziecko nauczę, jeśli przez to miałoby stać się kaleką? (tu piję
do motoru). Poza tym, mam wrażenie, że nie zauważasz dziecka w swoim dziecku. A
ono jest dzieckiem i ma prawo do również innych rozrywek, innych sposobów
spędzania czasu z rodzicami. My z Olą nie tylko chodzimy na "wyprawy", ale też
czytamy, malujemy, topimy zrobioną przez siebie marzannę, pieczemy ciasto,
robimy kartki świąteczne, chodzimy na plac zabaw... Dziecko musi się roziwjać w
wielu płaszczyznach, także społecznej, muzycznie, plastycznie... I jeszcze
jedno: dziecko ma też różne nastroje, przeżywa okresy fascynacji i buntu. Wiem,
że Ola w ciągu ostatnich 4 lat miała takie okresy, kiedy zupełnie nie miała
ochoty na wyprawy, wolała bawić się z koleżanką. Albo pojeździć na rolkach, bo
akurat dostała. Nie widzę możliwości, by tak małe dziecko zawsze miało chęć na
to, co chce tata. I rolą ojca jest również dać mu szansę na manifestację tego,
na bunt. To też konieczny etap rozwoju.

durne kwoki domowe, w dodatku blondynki....

[abakus2]

To właśnie chciał wam powiedzieć Pan Numerek swoim ostatnim postem.
Przestańcie się więc wypowiadać w tym wątku i doprowadzać Pana Numerka do
ekstatycznej satysfakcji.
Panie Numerku... dupa z Pana, nie prowokator!

[ineta]

Przeczytałam całą dyskusję, i jestem rozczarowana. Myślałam, że dowiem się jak
inni rodzice spędzają czas ze swoimi dziećmi, jak zaszczepiają im swoje pasje a
tu obrzucanie się błotem i prowokujące do kłótni wypowiedzi. Nie zgadzam się z
założycielem wątku w kilku sprawach (motor i dziecko jako asekurujący przy
wspinaczce) ale poza tym nie widzę powodu aby bawić się w domorosłego
psychologa i naskakiwać na Piotra w dziedzinie jego relacji z dzieckiem i
wogóle rodzinnych - bo tak naprawdę nie macie o tym pojęcia. Psycholog ocenia
czyjś problem dopiero po kilku wizytach i rozmowach a wy dopisałyście tu całą
teorię patologicznych układów ojciec-syn-zona/matka po kilku zdaniach
wypowiedzi (nieco prowokujących zresztą). To się nazywa czytanie między
wierszami, tak?
Ja też staram się zaszczepić w moim dziecku pasję jaką jest dla mnie jazda
konna a mąż czeka aż mały dorośnie aby go zabrać właśnie w skałki. I wiem, że
nasz syn nie da się zmusić do czegoś co mu nie odpowiada aby np. zadowoliś mamę
czy tatę.
I żałuję, że moi rodzice nie mieli takich pasji i dopiero jako licealistka sama
szukałam tego co mnie "kręci" a wcześniej zazdrościłam dzieciom które każdy
weekend spędzały z rodzicami na wyprawach w góry lub wakacje na żaglach.
Spacerki do parku też mogą być fajne ale nie co niedzielę )-:
Pozdrawiam
Aneta

[bea.bea]

Niesamowite......podziwiam... nie wiem czy popieram , ale jestem pełna podziwu
i szacunku.
Nie czytała poprzednich postów bo nie interesują mnie posty mamusiek których
dzieci będą kiedyś spędzać czas na klatkach schodowych , albo walić w
telewizor...
Doświadczyłam przykrości po własnym poście który dotyczył , tylko basenu i
8miesięcznego brzdąca...
Jak zwykł mówić mój mąż , dziecku powinno się dać kościec, a twojemu synowi
napewnogo nie zabraknie..to cudowny kontakt między wami i budowanie zaufania
jest naprawde godne szcunku...
Myśle , że pokazywanie dzieciom świata jest najlepszą rzeczą jaka może je
spotkać, pokazywanie tego co sami potrafimy najlepiej robić i co nas
pasjonuje...W końcu uczą sie od nas
Pozdrawiam , beata mama marcelka : tylko, a może aż "małego pływaka

[grazynka13]

bea.bea napisała:


> Nie czytała poprzednich postów bo nie interesują mnie posty mamusiek których
> dzieci będą kiedyś spędzać czas na klatkach schodowych , albo walić w
> telewizor...

Skoro nie czytałaś, to skąd wiesz, jakie są nasze opinie? Dlaeczgo atakujesz nas (dosć agresywnie), skoro nie zadałaś sobie trudu, zeby poznać nasze poglądy?
Mamuśka (której dziecko nie wali w telewizor - cokolwiek to znaczy...)

Mnie za to ciekawi jaki był tata pana Piotra.

[kocia-mama]

Bo jakoś mi ta relacja super tatuś - super synek, zdjęcia i strona, trąci
jakimiś niedoborami???
Wspinaczki, jaskinie, kanioning itd. są bardzo fajne. Super jest pokazywać
dziecku że takie sporty istnieją. Mam sporo znajomych ekstremalnych, którzy
jednak swoich małych pociech nie biorą na wspinaczki wysokogórskie (a taki
Pamir czy Ałtaj generalnie fajny jest), podobnie jak nie biorą na nurkowanie w
jaskiniach czy na wysokogórski rafting. I bynajmniej nie wychowują dupowatych
mięczaków. Pozdrawiam i zyczę sukcesów !

[grazynka13]

kocia-mama napisał:

> Bo jakoś mi ta relacja super tatuś - super synek, zdjęcia i strona, trąci
> jakimiś niedoborami???

O, własnie! Taka rekompensata, prawda?

dzieci piszą listy

[80662270a]

Na jakie niedobory stawiasz ?
Zapomnij o wspinaczkach na chwilę i zastanów się dlaczego na początku jak
dziecko się rodzi wszyscy są dla niego superrodzicami, odbywają się pielgrzymki
gości, dziecko jest przedmiotem dumy jak obraz w galerii.
Po czasie jednak okazuje się, że nie ma dla dziecka czasu. Taka jest
statystyka. Jeśli większość z Was ma teraz małe dzieci, co może wynikac ze
specyfiki tego forum, to pomyślcie, czas nieubłaganie biegnie.
Pewna częśc Was przestanie się interesować dzieckiem, duża część się
rozwiedzie. Taka jest statystyka. Od Was zależy w której części się znajdziecie.

Ja mówię Wam, że ja mam czas dla mojego syna, i jest to najlepiej spędzony czas
w moim życiu.
Bo nauczyłem się tym cieszyć (bardziej niż inni, tak mi się wydaje).
Zachęcam do tego.

Żebyście nie usłyszeli lub nie dostali kiedyś czegoś takiego:

"Kochana Mamo! Dzisiaj w szkole pani czytała nam opowiadanie o Mamie -
czarodziejce. Cała klasa, po prostu, zakochała się w tej mamie. Bo ona jest
naprawdę niezwykła. Jakie ona robi czary! Wyobraź sobie, że potrafi znaleźć
radę na smutek olbrzyma, karmi sałatą dinozaura, zamienia zabawkę w prawdziwą
ciężarówkę. Ale chyba największym czarem mamy jest to, że ma zawsze dużo, dużo
czasu dla dzieci. A ja już tak dawno z Tobą nie rozmawiałam... Tak trudno nam
się spotkać w tym naszym mieszkaniu. Widujemy się przy stole i przy
telewizorze, ale najczęściej, to ja jestem sama. I wiesz, czasami myślę, że
gdybym się zgubiła, to Ty nie wiedziałabyś gdzie mnie szukać. Pewnie nie wolno
tak myśleć... Nie gniewaj się na mnie. Ja przecież wiem, że mnie kochasz -
dajesz mi co poniedziałki tygodniówkę i kupujesz mi tort na imieniny. Ja
przecież wiem, że mamę trzeba kochać najbardziej. I ja zawsze będę Cię kochać
najbardziej, nawet gdy nie będziesz mi kupowała nowych zabawek. Nasza pani
zapytała nas, który z czarów chcielibyśmy podarować swojej mamie. I wiesz,
prawie wszyscy chcieli móc chociaż raz, z mamą i całą rodziną, polecieć
poduszkowcami na spacer. Właściwie, to poduszkowce nawet nie są potrzebne. Ja
mogę iść z Tobą nawet na piechotę. Moja Mamo - czarodziejko! Wyczaruj dla mnie
jedno popołudnie. Ja mam Ci do opowiedzenia jeszcze wiele, wiele innych bajek.
Twoja kochana i kochająca Cię mocno, mocno - BASIUNIA "
Źródło: Powiernik Rodzin, wrzesień 1991

Pozdrawiam serdecznie wszystkich, wesołych świąt !!

PS. Jedziemy do jaskiń na początku maja.

[grazynka13]

80662270a napisał:


>
> Pewna częśc Was przestanie się interesować dzieckiem, duża część się
> rozwiedzie. Taka jest statystyka.

A Tobie to nie grozi? Przypominam, że nadal nie napisałaś, jaki jest udział Twojej żony w Waszym "życiu rodzinnym"?
A w ogóle skąd ta druga osoba ("wy" - dodam dla ułatwienia)? Ciebie statystyki nie dotyczą? Aż taki nieprzecietny jesteś?
))

[jaaagusia]

> Wspinaczki, jaskinie, kanioning itd. są bardzo fajne. Super jest pokazywać
> dziecku że takie sporty istnieją. Mam sporo znajomych ekstremalnych, którzy
> jednak swoich małych pociech nie biorą na wspinaczki wysokogórskie (a taki
> Pamir czy Ałtaj generalnie fajny jest), podobnie jak nie biorą na nurkowanie w
> jaskiniach czy na wysokogórski rafting. I bynajmniej nie wychowują dupowatych
> mięczaków. Pozdrawiam i zyczę sukcesów !

Otoz to. Ja tez nie zabieralam dzieciakow na narty, kiedy mialy 2-3 lata (choc
niektorzy to robia, mimo ze takie maluchy maja jeszcze zbyt delikatne stawy).
Efekt byl taki, ze dzieciaki byly niesamowicie zaintrygowane tym sportem, teraz
jezdza swietnie i z duza przyjemnoscia i mozna powiedziec, ze w jakims sensie
byl to ich wybor, bez naklaniania i przelamywania. Podobnie jest z siatkowka,
plywaniem czy rowerami. Moze warto pokazac dzieciom, ze samemu posiada sie
pasje, a nie zarazac je na sile? Wtedy maja wybor. Ciekawe, czy tata Piotrka
dopuszczal kiedykolwiek do siebie mysl, ze jego syn nie bedzie sie wspinal,
tylko np. obserwowal ptaki? Polecam film "Billy Elliot". Tam zamiast wspinaczki
byl inny meski sport - boks i chlopiec, ktory wolal tanczyc...

[pawelwinnicki]

Uprzejmie informuję, że ci którzy są dorośli, mają małe dzieci i rodzinę i to
wszystko zostawiają by wyjechać w góry, na łojenie, kajaki są podli. Posiadanie
dzieci na jachcie,czy w skałach to olbrzymia odpowiedzialność bo nie tylko pod
skałą ale w nocy w namiocie jak bobas nie chce spać jest walka a rano znowu
walka w ścianie. Na szczęście coraz więcej ludzi decyduje się na wspólne
przeżycia z rodziną w ekstremalnych warunkach. Nasze dzieci 8 lat temu
wzbudzały sensację w Rzędkowicach, teraz kojce z bobasami w środku stojące pod
Lechforem to standard.
Pozdrawiam!
Tatuś i Mamusia co wszystkie wyjazdy zaliczają z dziećmi.

[mmmd]

Z duza uwaga przeczytalam wszystkie wypowiedzi. Szkoda, ze dyskusja, w sumie
dotyczaca roznych preferencji wychowawczych, ma troche za bardzo charakter
`osobistych wycieczek', a troche za malo wymiany pogladow jako takich.
Jezeli sie zalozy, ze kazdy z nas chce co najlepsze dla swojego dziecka,
wowczas mozna tylko wywnioskowac, iz kazdy to czyni wedlug wlasnych wyborow i
sposobow realizacji, bo kazdy z nas jest inny. Brzmi to potwornie trywialnie,
ale ta trywialnosc odzwierciedla sie w wychowaniu....
W moich oczach, istnieje cala masa mozliwosci pomiedzy jazda 220 a piedestalem
rozwydrzonego konsumenta spolecznego. Jednak zaden wybor nie zwalnia nas z
odpowiedzialnosci. Byc moze rodzic, ktory kazdej niedzieli zabiera dziecko do
lasu, wzbudzi w dziecku takie emocje, ze stanie sie w przyszlosci wybitnym
biologiem? Nie mozna patrzec na to z wyzszoscia. A moze syn, od malego
przyzwyczajony do niezwyklych wyczynow fizycznych, stanie sie alpinista na
miare swiatowa? Tego tez nie mozna z gory oceniac. Trzeba wierzyc, ze nasze
wybory faktycznie sa pomocne dziecku w jego poznawaniu swiata. Nie wydaje mi
sie jednak, ze mamy prawo innym wystawiac cenzurke (a najlatwiej wychowuje sie
przeciez cudze dzieci!)Tak duzo zalezy od naszych wlasnych zdolnosci,
umiejetnosci, ograniczen .... Nie mozna wiec dziwic sie matce, ktora stracila
kogos bliskiego w wypadku motorowym, ze nie pozwoli nikomu dziecka wsadzic na
motor. To przeciez takie ludzkie! Tego nie mozna ocenic, jezeli sie nikogo nie
stracilo! Ale tez nie mozna oceniac hardosci, jezeli samemu nie wchodzilo sie
na skalki i nie doswiadzczylo sie ani wysilku ani dumu z wlasnego wyczynu.
I jaki z tego wniosek? Moze byloby dla nas wszystkich cenniejsze porozmawianie
o podlozach naszych wyborow wychowawczch anizeli ocenie innych?
Dla jasnosci - kazdy z glosow na tym forum, w moich oczach, zawiera ziarno
prawdy (oprocz tych personalnie obrazliwych - czemu one sluza?)Z jednym mam
tylko ogromny problem (byc moze przeoczylam) - jak ma sie odpowiedzialnosc za
jazde 220km/h wzgledem innych osob (nie samego siebie i syna)? Jaki wniosek
moze z tego wyciagnac dziecko? Jezeli mam ochote na tak szybka jazde, to cala
reszta musi usunac mi sie z drogi?

[80662270a]

Szkoda że najpierw przeczytałem Twoją wypowiedź na temat butów.
Bo się zraziłem.

"Nie mozna patrzec na to z wyzszoscia"
A ja patrzę z wyższością na tych rodziców, którzy zaniedbują swoje dzieci.
Temu głównie poświęcona jest strona openmind.republika.pl
Przeczytaj artykuły tam zawarte.
To nie jest nakaz jazdy na motocyklu, ani wspinania się, chyba nie dociera do
wszystkich.

A jakie znaczenie ma to czy ktoś się stanie wybitnym biologiem ?
A jak będzie niewybitny ? Upośledzony ?
Nawet sprzątaczka wykonuje funkcje ważne i potrzebne innym.

Alpinista na miarę światową ? Skąd ta dążność do oceniania i segregowania ?
Dla mnie nie jest ważne jakiej miary mój syn bedzie kimś kiedyś.
Pomagam mu rozwijać się bardziej efektywnie, zgodnie z wartościami które
wyznaję. Reszta zależy od niego. Bardziej efektywnie niż gdybym go całował po
powrocie z pracy a potem chlał piwo przed telewizorem, albo w ogóle wracał
kiedy on śpi.

"Nie mozna wiec dziwic sie matce, ktora stracila
> kogos bliskiego w wypadku motorowym, ze nie pozwoli nikomu dziecka wsadzic na
> motor."
Co to. Piszesz sam do siebie ?

Nie wchodziłeś na skałki ? To nie wchodź jak nie chcesz.

Czasem cała reszta musi się usunąć.
Żyjemy w czasach i podłym systemie, w którym nie ma zasobów dla wszystkich, w
których każdy musi konkurowac z każdym. Więc każdy nasz ruch jest ingerencją w
czyjąś wolność.

Równaj do szeregu koleś !
PS. Twój sposób wychowania jest Twój i nikt go nie krytykuje, jeśli nie
zaniedbujesz dzieci. Nie ma takiej miary, którą można to ocenić.
Sam sobie odpowiedz, sam siebie oceń !

[grazynka13]

80662270a napisał:

>
> PS. Twój sposób wychowania jest Twój i nikt go nie krytykuje, jeśli nie
> zaniedbujesz dzieci.

I jeśli nie narażasz ich na niebezpieceństwo.

zacznij od definicji

[80662270a]

zacznij od definicji niebezpieczeństwa, jest to coś bardzo subiektywnego
i na pewno nie uda Ci się podac dobrej definicji
dla jednych coś jest łatwe, dla innych trudne,
na pewno nie jest niebezpieczeństwem lęk który odczuwasz na myśl o czymś !
Narażasz się schodząc po schodach, nie odczuwasz lęku bo kontrolujesz ten
proces, ale wystarczy zmęczenie, obciążenie, zły stan zdrowia kiedy i na
schodach pojawi się lęk i niebezpieczeństwo.
Niebezpieczeństwo jest pojęciem oderwanym, jak miłość.
Zależy od kontekstu konkretnej sytuacji.

[girri]

Przeczytalam wiekszosc wypowiedzi i wydaje mi sie, ze wiekszosc myli tu dwa
typy aktywnosci: uczestnicto czynne dziecka jak wspinanie i bierne, jak bycie
wozonym motocyklem (przy tej predkosci uwazam je za szalenstwo i skrajna
nieodpowiedzialnosc wzgledem dziecka i innych na szosie). Jestem przekonana, ze
wspolne wycieczki na skalki czy zjazdy na linie moga byc wspanialym
doswiadczeniem tworzacym wiezi z rodzicami. Ja sie nie wspinam, ale uwielbiam
narty i na pewno bede syna (na razie ma roczek) uczyc jazdy, kiedys chcialabym
z nim szalec poza trasami, ale nie widze sesu w wozeniu go na rekach.

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

> 80662270a napisał:
> Jeszcze jedno, z całą pewnością jako jeden z wielu czynników mających wpływ
> na moje podejście do dziecka jest taki, że chcę mu dac to czego sam
> oczekiwałem i o czym marzyłem w dzieciństwie.

Ale Twoje dziecko nie jest Tobą i może zupełnie inne marzenia dzieciństwa. Czy
pytałeś Go jakie? Moim dzieciom nie daję tego czego nie miałam, tylko to,
czego ONE chcą.

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

>ineta 31.03.2004 10:26 napisała:
> Ja też staram się zaszczepić w moim dziecku pasję jaką jest dla mnie jazda
> konna a mąż czeka aż mały dorośnie aby go zabrać właśnie w skałki. I wiem, że
> nasz syn nie da się zmusić do czegoś co mu nie odpowiada aby np. zadowoliś
> mamę czy tatę.

Ineta, ale są dzieci, które da się przekonać. Moje dziecko takie jest. Mogłabym
jej wzystko wmówić gdybym tylko odpowiednio do niej podeszła i ją urobiła. To
sie da. Sama byłam takim dzieckiem (że moi rodzice o tym nie wiedzieli, albo
wręcz z tego korzystali twierdząc, że ja tego chcę) i nie wyszło mi to na
korzyść. Nie wiem jakim dzieckiem jest Piotrek (synek autora wątku). Ale tata
jest bardzo pewny siebie (swoich racji) więc tym bardziej moim zdaniem powinien
się siebie ciągle pytać na ile komu zależy bardziej (tacie czy synkowi) i na
czym (przypodobaniu się tacie czy wyprawie ekstremalnej).
Zwłaszcza, że dość często "80662270a" używa słów "przełamywać, pokonywać" i że
to nie ona sam siebie, tylko w trosce o syna. Nie wiem, czy bym chciała, żeby
ktoś mnie przełamywał bez mojej zgody, według własnego widzimisię. Hmmm, wiem,
że bym nie chciała.
A już to stwierdzenie, że daje dziecku to czego sam nie otrzymał to dla mnie
ekstremalnie niebezpieczne. Łatwo zgubić dziecko po drodze.
Dzieci wyczuwaja nasze oczekiwania nawet jeśli o nich nie mówimy. Wyczuwają
nawet te, o których sami nie wiemy. Potem sie często dziwimy "Skąd moje dziecko
to ma, po kim". A to siedzi głęboko w nas.
W książce "Dobra miłość" podany był przykład kobiety, która zgłosiła się z
dzieckiem do psychologa, bo było bardzo nieśmiałe. Matka się dziwiła, bo sama
była bardzo "wygadana" zawsze umiała sie upomnieć o swoje. A tu syn takie
ciepłe kluchy, a ona tyle "przełamywała" (nomen omen) jego nieśmiałość. Cóż się
okazało. Otóż pani miała jakąś traumę z dzieciństwa (została ośmieszona gdzieś
w sklepie - jak kto zainteresowany szczegółami to odszukam przykład jutro bo
dziś późno) i to jej "wygadanie" było tylko przykrywką, taką pozą, żeby
zagłuszyć w sobie tamten wstyd. A jej syn jakoś tak przez tamten wstyd był taki
niesmiały, on wyczuł to sedno.

Im dłużej mam dzieci (a zwłaszcza odkąd mam dwójkę) coraz mniej jestem pewna
swojej nieomylności i
jedynie_słusznej_znajomości_potrzeb_i_upodobań_mojego_dziecka. Dużo pytam i
długo czekam na podjęcie decyzji (Kasia potrzebuje czasem kilku dni - to ta,
którą łatwiej urobić).

To chyba tyle na dzisiaj . Jak mnie jeszcze coś oświeci, to sie podzielę.

Dobranoc

[80662270a]

Wychowywanie dziecka jest ingerencją w jego życie.
Gdyby nie było tej ingerencji rodziców życie dziecka podlegałoby innym
wpływom.
Co to jest wychowanie ? Czy aby nie właśnie wpływanie na życie dziecka wg
własnego planu ?
Ta ingerencja jest absolutnie normalna. Co to znaczy normalna ? Że
statystycznie rodzice ingerują w życie swoich dzieci a nie porzucają je na
pastwę środowiska.

Można popchnąć dziecko w takim czy innym kierunku.
Można też dziecko zostawić samemu sobie i zająć się pracą i sobą.
Tak czy owak sprawiamy (popychamy ?) że dziecko podąża określoną drogą.
Od wychowawcy zależy jaka ta droga będzie i jaki będzie efekt wychowania.
Będziesz dmuchała w żagle czy tylko się gapiła bojąc sie podjąć
odpowiedzialności za wychowanie dziecka (od tego nie da się uciec bez
względu na filozofię).
I mało ważne czy "własne (może nie w pełni zrealizowane) marzenia, wyścig,
przerost ambicji itp...). " stają się źródłem motywacji i wsparcia
udzielanego dziecku jeśli widać pozytywne efekty wychowania.

Musisz w coś w życiu wierzyć, i nie bać się wierzyć. Bo co ma sens jesli nie
wychowanie i wsparcie udzielane dziecku ?

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Zgadzam się, że ingerujemy w życie naszych dzieci cokolwiek robimy (czy też gdy
nic nie robimy.

Można dziecko "pchnąc" jak piszesz w odpowiednim kerunku. Mnie się rozchodzi
tylko o to, żeby go pchnąć tam gdzie dziecko chce być pchnięte. Nie zaś tam,
gdzie MY(rodzice) chcemy je pchnąć. Czy jesteś absolutnie pewien, że Twój syn
lubi chodzić po kominach. Czy masz absolutną pewność, że nie wybrałby czegoś
innego(balet, śpiew)? Czy masz absolutną pewność, że Twoje dziecko jest z tobą
szczere, czy tylko Ci potakuje bo jest bardzo wrażliwe i nie chce robić Ci
przykrości i rujnować Twojego planu wychowawczego? Dzieci na prawdę bardzo
dobrze potrafią się maskować, żeby nie sprawić rodzicom zawodu, przykrości.
Nie uważam, ze robisz źle wspinając się z dzieckiem na dzrewa. Ale źle
robiłbyś, jeśli realizowałbyś kosztem dziecka swoje wizje (daję mu to, czego
sam nie miałem). Twój syn nie jest Tobą!!!

licealiści i studenci nie wiedzą czego chcą

[80662270a]

licealiści i studenci nie wiedzą co chcą robić w życiu po skończeniu
odpowiedniej szkoły
dorośli co innego deklarują a co inego robią, to zjawisko znane z psychologii

a Ty strzelasz z takiej armaty w kontekście 9-letniego teraz dziecka ?

On nie tylko jeździ na motorze, uprawia karate, pływa, startuje do konkursu
międzyszkolnego z matematyki, wspina się, robi też inne rzeczy ...
Ja przynajmniej mam szansę odkryć jego słabe i mocne strony.

Poza tym dobrze zastanów się o czym piszesz.
Co to znaczy, że on czegoś chce ?
To znaczy że w danym dniu czuje, ma ochotę np. na to lub tamto ?
To znaczy że w pewnym dłuższym okresie określony rodzaj działalności przynosi
mu najwięcej satysfakcji uznanaej przez niego mimo ,że na co dzień musi ciężko
pracować i być może często NIE CHCE podejmowac tego trudu ? (to może być
karate, wspinanie, nauka w szkole,)
Czy moze że podejmując pewien określony rodzaj działalności jest w stanie on
lub my obserwatorzy zauważyć że jego predyspozycje pozwolą mu wykonywać tę
działalność najbardziej efektywnie, a on nawet może tego nie lubić lub właśnie
chcieć tego ?
Który rodzaj chcenia będzie dla Ciebie najistotniejszy ?
Jesteś w stanie ocenić to chcenie i korzyści wynikające z decyzji podejmowanych
na tej podstawie w stosunku do swojego dziecka w dłuższym horyzoncei czasowym ?

Intuicyjnie mówimy o czymś łatwo co jest trudne gdy sie na tym dobrze
zastanowić.

Ale zanim powiemy to czy owo na temat łażenia po kominach.
Moja teza jest taka, ze większość dzieci pojdzie ze mną chętniej na komin niż
do szkoły na lekcje !!!
I nawet pewnie Twoje dziecko ! Bo ja z wieloma dzieciakami robiłem to co robię
i znam fakty ! A filozofię możemy sobie dorabiać na tysiąc sposobów do tysiąca
rzeczy. o zmuszaniu, emancypacji, wyzwoleniu, idiotyzmowi poświecania się
wyczytanemu z idiotycznych babskich magazynów, chceniu i nie chceniu, itp.

Ja widzę sens w pracy z dzieckiem i tym się z Wami dzielę.
Czy przyjedziesz do mnie żeby wejść na komin, czy zaczniesz co innego robić dla
dziecka z dzieckiem to Twoja sprawa.

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

80662270a napisał:

> licealiści i studenci nie wiedzą co chcą robić w życiu po skończeniu
> odpowiedniej szkoły
Może dorośli przyczynili się do tego, że licealiści i studenci się zagubili?
Może dorośli "wiedzieli lepiej"(zjedz buraczki, są takie dobre", ubierz
czerwony sweterek, jest ładny", "Właź na komin, łażenie po kominach jest
fajne"). Nie pytali, nie słuchali i licealiści zagubili swoje prawdziwe JA.

> a Ty strzelasz z takiej armaty w kontekście 9-letniego teraz dziecka ?
Strzelam z takiej armaty w kontekście noworodka . Już noworodek wie, kiedy
jest głodny, kiedy mu zimnio, kidy mu nudno i chce na rączki. Dorosły ma się
tylko domyślić o co chodzi, a nie np. karmić na siłę - bo z butelki nie ubyło
tyle ile powinno.
Nie jestem w stanie w kilku zdaniach przekazać Ci o co mi chodzi. Dlatego
polecam lekturę wątków:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=5343339&a=5343339
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=5272155&a=5272155

chyba używamy innych znaczeń dla słów

[80662270a]

mówisz że noworodek wie ?
A ja myślę że nie wie, bo wiedzieć jeśli chodzi o noworodka to znaczy nie to
samo co wiedzieć jeśli chodzi o 9-latka.
Noworodek odczuwa zimno, głód, i inne bodźce ale nie jest to wiedza na poziomie
dzieci które mówią i umieją komunikować swoje potrzeby.

Szczury, którym wszczepiono elektrody w ośrodki mózgu zawiadujące przyjemnymi
doznaniami potrafią naciskać dźwignię która powoduje te doznania do czasu
całkowitego wyniszczenia organizmu.
Tak samo robiłby człowiek, gdyby ktoś podłączył go do orgazmotronu.
I umarłby przy tym gdyby nie wiedział że prowadzi to go do samozniszczenia.
Świadomość pomaga podejmować mu decyzje i kierowac swoim losem starając sie
żeby te decyzje były racjonalne.
Trudno komuś wyrokować o jaką przyjemność komu w życiu chodzi.

Więc Ty będziesz wiedziała tyle o potrzebach noworodka co o potrzebach 9-latka,
a potem jeszcze później dzieci uciekają czasem z domu bo rodzice już nic nie
wiedzą.
Czyli bedziesz umieć kierować losem dziecka na ile bedziesz umieć podejmować
racjonalne decyzje na podstawie komunikacji ze swoim dzieckiem.
Ty i ja tak samo staramy się działać w interesie naszych dzieci.
Stosujemy inną filozofię inną szkołe.
Nie ma takich kryteriów obiektywnych które nam kiedyś pozwolą ocenić czy nasze
strategie przyniosły dobre rezultaty.

Have fun !!!

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

> mówisz że noworodek wie ?
> A ja myślę że nie wie, bo wiedzieć jeśli chodzi o noworodka to znaczy nie to
> samo co wiedzieć jeśli chodzi o 9-latka.
> Noworodek odczuwa zimno, głód, i inne bodźce ale nie jest to wiedza na
poziomie
>
> dzieci które mówią i umieją komunikować swoje potrzeby.
>
No dobra, noworodek czuje, ale czy 9-latek przestaje czuć? Nie można w życiu
opierać się tylko na rozumie, są jeszcze emocje.

> Trudno komuś wyrokować o jaką przyjemność komu w życiu chodzi.
Dokładnie! Można się zapytać i wtedy dowiedzieć. Czy zapytałeś swojego syna?

> Więc Ty będziesz wiedziała tyle o potrzebach noworodka co o potrzebach 9-
latka,
Będę wiedziała tyle ile mi dzieci powiedzą. Na tyle na ile będę się chciała
dowiedzieć. Czy chcesz się dowiedzieć, czy pytasz swojego syna co lubi? Czy
tylko kalkulujesz co mu się w życiu przyda?

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Jeśli narobi(rodzic??) się bałaganu w uczuciach/odczuciach/emocjach to rozum za
wiele nie pomoże. Studenci i licealiści myślą, wymyślają, ale nie wiedzą co
czują(czego chcą), bo mają bałagan w emocjach. Stąd się biorą ludzie, którzy
nie wiedza co robić, bo nie wiedzą co czują, co się im podoba.
Rozum to jedno (kalkulacja co będzie w przyszłości, co mi się opłaca), a
uczucia to drugie (co CHCIAŁBYM robic w przyszłści).
I ja właśnie o tym CHCIAŁBYM. Co chciałby Twój syn. Czy to samo co Ty mu
proponujesz??

nie można z chcenia wyprowadzć nieomylnej strategi

[80662270a]

Twoje chcenie nabywa w moim przekonaniu cechy pojęcia oderwanego.
Nie rozumiem co oznacza to chcenie i jakie ma dla kogoś realne znaczenie.

Mój syn kiedyś chciał być strażakiem bo fajnie się sika sikawką.

Ktoś wyznacza sobie w życiu drogę na przyszłość na podstawie ułomnej wyrywkowej
intuicyjnej wiedzy o sobie i środowisku. Chciałby być szczęśliwy.
Za mało.
Chciałby być szczęśliwy robiąc czynność x. Już lepiej.
ALe do realizacji namiastki planu potrzeba wiedzieć czy się ma zasoby do
realizacji. Czy się ma talent, czy można się nauczyć niezbędnych umiejętności,
czy jest czas na to, czy będą pieniądzem itp.

Ja prowadzę swojego syna przez różne aktywności i obserwuję go bacznie jak z
czym sobie radzi. Znam jego słabe strony, które miałem przywilej poznać, i
podobnie z mocnymi.
Ja mam wiedzę i doświadczenie swojego życia, które podpowiada mi jaki plan
można w tym położeniu zacząć budować lub jaką strategię wyprowadzić, która
przyniesie mu w życiu najwięcej korzyści.
Mam go zostawić samemu sobie ? Pytać co chce i bezmyślnie podsuwać mu sikawkę
bo chce być strażakiem ? Kredki bo chce być malarzem ?

Ale mogę nie podołać trudowi wychowania, tak samo jak i Ty z tym co robisz.

Nikt nie jest w stanie przewidzieć czy przyjęta strategia przyniesie sukces.
Milony ludzi próbują i są pośród nich nieliczni, którzy mogą powiedzieć
publicznie, że odnieśli sukces.
Z deklaracji, z chęci nie wynika nic.
Twoje dziecko po tysiąc razy powie Ci że chce to albo to.
A ty co ? No co Ty robisz ?

Trzeba siebie poznać, trzeba wiedzieć na co można liczyć przy realizacji
swojego planu.

Naprawdę między rodzicem i synem nawiazuje się relacja jak między trenerem i
zawodnikiem. Z pomocą trenera zawodnik ma większą szansę zajść dalej, niż by
próbował samemu. Dlatego że jego plan będzie efektywniej realizwany dzięki
wiedzy trenera.

A poza tym nie chodzi o to żeby robić to co w duszy śpiewa w oderwaniu od
rzeczywistości. Artyści kiedyś umierali z głodu. Jest hierarchia potrzeb
masłowa i nie przeskoczysz tego.
Każda próba jej zmiany to porażka na starcie.

Trzeba efektywnie funkcjonowac w środowisku w którym się jest.
Znajdowanie czasu dla dziecka to chyba nie jest zła strategia.

Napisałaś o emocjach. Na kominie można się zesrać z emocji.

Jeszcze jedno.
Każdy myśli że jest inny, a życie nas którzy to czytamy jest banalne.
Dużo rzeczy można przewidzieć.
Na początku wszyscy mówią pięknie o dzieciach, dzieci są na ołtarzu.
Potem już nie poświęca się im czasu.
Dalej każde z rodziców zaczyna z egoizmu ciągnąć kołdrę w swoją stronę a
dziecko jest piłką w rozgrywce między nimi.
Po 10 latach małżeństwa to w zasadzie myśli się jak się nażreć i wypocząć
idlaczego partner daje z siebie tak mało. Chyba jesteśmy już w punkcie na osi
czasu kiedy 50 % (lub więcej, takie są statystyki) małżeństw się rozpadło.
Dalej to już mi się nie chce pisać.
W którym miejscu jesteście kochani na tej ścieżce ?

Więc dyskutujmy o wychowaniu dzieci teraz, kiedy to jeszcze kogokolwiek
obchodzi !!

Have fun ! Zapraszam na weekend na zjady albo wspinanie po drzewach !
Dzieci zabierzcie rodziców !!!

[jaaagusia]

Szanowny Zalozycielu Watku,
wiesz co jest Twoim najslabszym punktem i jednoczesnie najbardziej irytujaca
cecha? To, ze sadzisz, ze masz monopol na Prawde Absolutna.
> Mój syn kiedyś chciał być strażakiem bo fajnie się sika sikawką.
I co zrobiles? dales mu do zrozumienia, ze to idiotyczny pomysl? Moze warto
miec odrobine zaufania do swojego dziecka, potraktowac powaznie jego marzenia i
uczucia, wierzac, ze po kilku latach samo zauwazy, ze zawod strazaka, zreszta -
co w nim zlego- moze nie jest tym jedynym. Moj syn jeszcze niedawno marzyl, ze
zostanie pilkarzem. Wszyscy mielismy wrazenie, ze raczej nie ma wielkiego
talentu do pilki, ale pozwolilismy dziecku zapisac sie do klubu - sam to
zalatwil, my cierpliwie go wozilismy - po pol roku marzenie zbladlo, pilke lubi
dalej, ale z klubu zrezygnowal, za to z sukcesami trenuje siatke. Co Ty bys
zrobil? Tlumaczylbys dziecku, ze szkoda czasu, bo jest kompletnym beztalenciem?
To dopiero boli i odbiera wiare w siebie - zabijanie dzieciecych marzen przez
rodzicow.

> Ja mam wiedzę i doświadczenie swojego życia, które podpowiada mi jaki plan
> można w tym położeniu zacząć budować lub jaką strategię wyprowadzić, która
> przyniesie mu w życiu najwięcej korzyści.
> Mam go zostawić samemu sobie ? Pytać co chce i bezmyślnie podsuwać mu sikawkę
> bo chce być strażakiem ? Kredki bo chce być malarzem ?

Radze miec wiecej zaufania do swojego dziecka, ze w zyciu sobie poradzi, nie
decydowac za nie, bo w przyszlosci bedzie kompletnie bezradne wobec wyborow,
przed ktorymi stanie. Moze wart zaakceptowac to, ze dziecko moze nas niezle
zaskoczyc swoim pomyslem na zycie. Moze lepiej byc troche oderwanym od zycia,
ale szczesliwym czlowiekiem, realizujacym swoje pasje, niz zdyszanym
uczestnikiem wyscigu szczurow, ktory co roku przesiada sie w lepszy samochod,
ma dom z basenem, przepiekna zone i zawsze musi wygrywac.
Mam wrazenie, ze traktujesz swoje dziecko, jakby bylo ludzikiem z plasteliny,
ktorego mozna uformowac w zaplanowany ksztalt, a nie Czlowiekiem, ktorego
uczucia i marzenia trzeba zwyczajnie uszanowac, nawet jesli marzy o karierze
strazaka.
Nie watpie, ze masz mnostwo dobrych checi. Dobrymi checiami wiadomo co jest
wybrukowane.

[jaaagusia]

jeszcze jedno: wlasciwie to lazenie po drzewach i skalkach jest bardzo fajne,
szkoda tylko, ze dokladasz do tego cala ta swoja pseudofilozofie - ona naprawde
brzmi dosc odstreczajaca; cale to przelamywanie, nie pozwalanie na lek czy
wycofywanie sie itd - brrrrr

małe wspinanko nie zaszkodzi

[80662270a]

Zapisywanie dziecka do klubu piłkarskiego chociaż wiadomo że się nie nadaje do
piłki można by nazwać pseudofilozofią uczenia dziecka na własnych błędach
dziecka.

Tu napisałem tekst, ale jednak z niego rezygnuję.

Czytasz to co ja piszę, porównujesz z tym co ty robisz i uważasz, bez sensu,
intuicyjnie, że może wynika z tego że jest to gorsze, co robisz, czujesz ze
może stawia cię to w gorszym swietle i bronisz tego co robisz sama przed sobą
skacząc mi do gardła.

Powtórzę, działasz w interesie swojego dziecka tak jak ja.
Różnią nas metody.

Nie porównuj tego co robimy bo wiesz za mało, nie masz możliwości znac realiów
po mojej stronie ani ich ocenić. I odwrotnie.
I nie ma mozliwości rozstrzygnięć tych porównań.

Możemy wymieniać się doświadczeniami lub inspirować do podejmowania konkretnych
działań. To jedyne co ma tutaj sens.

Nazwac to co robisz mogę pseudofilozofią z tych samych powodów co Ty, ale nie
zamierzam.

Małe wspinanko z siatkarzem by Ci się przydało. Warto na to wszytko czasem
spojrzeć z góry, z dystansu i miec fun!!

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Już nie muszę wiele pisać, jagusia zrobiła to za mnie.

Co do planu i korzyści, gdyby wszyscy tak mysleli kto byłby strażakiem?? Czy
mielibyśmy poetów i innych artystów, komu chciałoby się przymierać głodem?
Wiedzę i doświadczenie własnego życia można dzieciom przekazywać jeśli prosi,
ale jeśli mówi zdecydowanie NIE?

Dzieci są różne. Mam dwie córeczki o odmiennych temperamentach. Jedna (6 lat)
jest w satnie zrobić wiele, podzielać moje pasje tylko po to, żeby być ze mną -
czy to byłoby dobre, gdybym to wykorzystała? To byłoby tak, jakbym miała dwa
życia, swoje i dziecka i chciała przezyć oba. Czy jesteś pewien, że twoje
dziecko to nie ten typ??
Mam jeszcze drugą córeczkę (3 lata) i tej już nie da się tak łatwo urobić.
Wydaje mi się, że masz tylko jedno dziecko. Wtedy jest gorzej. Łatwiej
jedynakiem manipulować będąc przekonanym, że się nie manipuluje.

Szczęście w życiu, to nie to, co się posiada. Szczęście to uczucie. Poczucie
bycia na właściwym miejscu.

Miałam kiedyś kolegę, który marzył żeby studiować polonistykę. ALe ze względów
finansowych (Co to za pomysł? skończysz jako nauczyciel, to żadna kasa)
studiował jakiś kierunek techniczny. Niby mu szło, nie był najgorszy, ale to
nie było to, o czym marzył.

Sukces w życiu nie mierzy się tym, co się osiągnęło materialnie. Sukces w
życiu, to umięjętność radzenia sobie emocjami, które to życie nam niesie. I
tego bynajmniej nie osiąga się tłumiąc uczucia i odczucia naszych dzieci i
wmawiając im nasze własne .

Mam ponad 30 lat i wiem o czym mówię , Znam dużo ludzi, którym rodzice
układali życie wg własnego widzimisię (będąc przekonanymi o swej nieomylności)
i ludzie ci mają koszmarne problemy psychiczne.

[80662270a]

Wiele ludzi sukces w życiu mierzy materialnie, podejrzewam że zdecydowana
większość społeczeństwa.
Mierzenie go radzeniem sobie z emocjami stawia Cię jednak w mniejszości moim
zdaniem.

Musiałabyś uzupełnić swoją definicję.
Sukces to też pojęcie oderwane i wymaga odniesienia do konkretnych sytuacji,
zeby można było o tym sensownie rozmawiać.

Może jeszcze jedno.
Strażakiem byłby ten kto podjąłby racjonalną decyzję o byciu strażakiem.

Kobiety matki macie tendencję do wkładania mi dziecka w brzuch swoimi tezami.
Strasznie mi się podobają te Wasze wnioski. Czasem po prostu nie sposób się
uśmiechnąć. Bez obrazy !

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

80662270a napisał:

> Wiele ludzi sukces w życiu mierzy materialnie, podejrzewam że zdecydowana
> większość społeczeństwa.
I to mnie przeraża. Nie chodzi o to, by być biednym, by pogardzać pieniędzmi.
Nie należy jednak traktować ich jako jedyny cel życia. Jako jedyną rzecz dającą
szczęście.

> Sukces to też pojęcie oderwane i wymaga odniesienia do konkretnych sytuacji,
> zeby można było o tym sensownie rozmawiać.
Sukces to nie żałować swojego życia mając lat 60-70. Nie być zgorzkniałym i
upierdliwym dla innych (sfrustrowanym tym, że się nie zostałao _strażakiem,
tylko _bogatym). Być pogodzonym ze sobą i z innymi. Być spokojnym cokolwik by
się nie działo.


> Mierzenie go radzeniem sobie z emocjami stawia Cię jednak w mniejszości moim
> zdaniem.
I to też mnie martwi. Nie da się żyć bez emocji. To tak jakby żyć bez
oddychania. Nie da się wyeliminować emocji (tak jak nie da się wyeliminować
oddychania). One są bez względu na to, czy się nam to podoba, czy nie.
Lekceważenie emocji jest jak igranie z ogniem, niestety. Nie zawsze wybuchnie
pożar, ale jeśli wybuchnie to zniszczy człowieka. I wiem co mówię, niestety:
(.

[80662270a]

zgadzam się

zabierz Kasię i Gabrysię to porobimy emocje

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

80662270a napisał:

> zgadzam się
>
A konkretnie z czym - bo jakoś nie widzę żebyśmy się rozumieli.

> zabierz Kasię i Gabrysię to porobimy emocje
Staram się pozostawić ich emocje w spokoju, ewentualnie pomagać radzić sobie z
tymi, z którymi mają problem (np. złość). Jeśli czegoś uczę to po to, żeby
umieli; dlatego, że lubią; dlatego, że trzeba. Bynajmniej nie po to, żeby im
dostarczać emcji wg własnego widzimisię.
Przykład.
Są ludzie którzy lubią horrory (np. mój mąż). Ja się nie zaliczam, nie cierpię
ich po prostu. I teraz wyobrażam sobie(to się nazywa empatia) jakbym się czuła,
gdyby mój mąż stwierdził "Horrory są świetne, musisz oglądać, to jest super,
zabierz swoich przyjaciół/dzieci/mamę". Ja powiem "Nie", ale znam ludzi
(dorosłych i dzieci) którzy pójdą bo nie będą umieli (nie będą chcieli
urazić "zapraszającego") powiedzieć "Nie".

Coś takiego nazywam uszczęśliwianiem na siłę.

[80662270a]

Żeby konkretnie porozmawiać to trzeba by pogadać z parę godzin.
Na temat każdej linijki którą piszesz mam ochotę się wypowiedziec ale nie mam
czasu, i szkoda mi tego.

Ale chociaż parę słów.
Empatia to wczuwanie się w kogoś, zobaczenie świata jego oczami, jesli to w
ogóle możliwe. Czyli jeśli masz zdolności do empatii to zrozumiesz męża lepiej
niż gdybyś ich nie miała.

Teraz najważniejsze, są dwie skrajności w przedstawionej przez Ciebie sytuacji
Tak albo Nie.
I najciekawsze jest to, że ani Tak ani Nie nie może być ocenione jednoznacznie
bez właściwego kontekstu.
Jeśli odpowiedź będzie wynikała z Twojego egoizmu, z myślenia wyłącznie o sobie
wtedy Nie jest dla mnie bezwzględnie złym wyborem, aczkolwiek wolnym.
Ja patrzę na sprawy tak, że ważna jest ocena konsekwencji decyzji na grupę, w
której się funkcjonuje. Jeśli przy danym wyborze grupa jako całość będzie miała
lepiej na skutek wyboru A niż na skutek wyboru B, to wybiorę A nawet gdyby B
było korzystniejsze wyłącznie dla mnie.
Dlaczego ? Bo wychodzę z założenia że zależy mi na grupie.
Funkcjonowanie w grupie zawsze prowadzi do ograniczenia wolności i tylko
kretyńskie gazety dla kobiet pełne rad dają złudzenie, że tak nie jest.
Jeśli więc B będzie korzystniejsze dla grupy a dla mnie A i wybiorę B to nazwę
to poświęceniem, może nie ja, ale na pewno Ty.
I w poświęceniu nie ma nic złego jeśli rozumiesz jego wartość i umiesz z niego
czerpać zadowolenie.
Grupą może być rodzina. Może to być grupa osób mająca jakiś cel, itp.

Najlepszą strategią do działania w grupie jest działanie na korzyść grupy.
I dotyczy to społeczności u pracodawcy, zespołu piłki nożnej, oddziału
wojskowego, rodziny i diabli wiedzą czego tam jeszcze.

Wolność jest iluzją.

No chyba że jesteś na drzewie lub w górach !

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Wybrałam taką a nie inną sytuację celowo. Obracam się wśród przyjemności (film,
wspinaczka itp.) Tutaj nawet w rodzinie każdy powinien mieć wolność wyboru.
Są sprawy bezdyskusyjne (nie możemy wydać całej kasy na zabawki), ale jest cała
gama spraw dyskusyjnych.

Poza wszystkim, rodzina zo zbiór jednostek, a nie jakieś "COŚ" gdzie wszyscy
mówią jednym głosem dla dobra ogółu.
Definicja zdrowej rodziny mówi między innymi i o tym, że potrzeby KAŻDEGO z jej
członków sa w miarę możliwości zaspokajane w miarę po równo. Nie można ciągle
łazić po kominach, jeśli pozostali tego nie cierpią. I nie można im wmawiać do
skutku, że łażenie po kominach jest fajowe, bo mnie się podoba.

razem można więcej

[80662270a]

Proponuję Ci założenie ze mną sekty Wyznawców Prawdy Absolutnej.
Byłaby jako spółka cywilna.
Moim zdaniem bardzo się nadajesz.
Razem możemy więcej.

Sprzedawalibyśmy (nic za darmo) ludziom rady jak osiągnać szczęście.

Kolega mojego syna przekonał rodziców do kupienia uprzęży, teraz dzieciaki
razem siedzą na drzewie.
Więc mamy już pierwszego wyznawcę (nie pierwszego tak naprawdę, n-tego).

Będzie wiecej bo w moim rejonie będzie budowana hala sportowa, po rozmowie z
burmistrzem przekonałem go żeby do koncepcji hali dodał ściankę wspinaczkową.
Burmistrz powiedział, że może zaprosi mnie na sesję rady kiedy będzie oczekiwał
ode mnie że zmamię do tego pomysłu innych.

Tak więc sekciarstwo działa, odbieram ludziom rozum i podążają za mną !!

Dziękuję za 1000 odwiedzin na www, nowości z mostu

[80662270a]

Zapraszam do obejrzenia migawek z dzisiejszej wspinaczki po elementach
konstrukcji stalowej mostu.
openmind.republika.pl/2.htm
Pozdrawiam wszystkich !
Piotr

[mmmd]

W takich butach na wspinaczke? Natura dala Ci bardzo duzo ryzykanctwa, ale
widac kosztem zdrowej dozy rozsadku!
A swoja droga - chyba uwielbiasz wsadzac kij w mrowisko. Nakreca Cie to?

wypowiedź eksperta od teorii

[80662270a]

Na łatwej trasie z wędką, można wchodzić nawet na golasa.
Niektórzy wchodzą bez wędki.

W Afryce szedłem po górach przez 5 godzin w butach trekkingowych za murzynem
którzy nie miał żadnych butów. Następnym razem powiem mu o tym, że pewnie
sądisz że nie ma rozsądku, żeby się pośmiać.

Równaj do szeregu koleś !