Moje dziecko udaje psa!

[niccola3]

Witam! Może ktoś z Was może mi poradzić, co zrobić z 3,5 letnią dziewczynką,
która ciągle udaje psa?! Uwielbia oglądać 101 Dalmatyńczyków i wszelkie filmy
o psach, chodzi na czworakach, szczeka i każe prowadzać się po domu na
smyczy. Może to zabrzmiało śmiesznie, ale cała rodzina ma juz tego dosyć.
nawet piesek w filmiku "Zaczarowany ołówek" jest inspiracją do zabawy w psa.
Prosze o pmoc, jak wpłynąć na dziecko, które nawet idąc ulicą udaje, że
prowadzi psa na smyczy?
nicolla3

[jagusia7]

)))
Nie martw się, mój syn był do niedawna samochodem wyścigowym, tak się
przedstawiał wszędzie, nawet u psychologa Ludzie dziwnie na nas patrzyli, ale
co tam!
Wcześniej był też traktorkiem, a jeszcze wcześniej(z rok temu) kaczorkiem
Każdy taki etap trwał ze dwa - trzy miesiące(też mieliśmy już dość). A jakiś
czas temu stwierdził, że jest zwykłym chłopcem Robertem i problem sam się
skończył.
Myślę, że to taki wiek, kiedy dziecko zaczyna odkrywać wyobraźnię i bawi się
nią Chyba nie powinniśmy sprowadzać ich na ziemię. Przeczekaj, samo
przejdzie, bo jej się znudzi i albo zostanie zwykłą dziewczynką, albo zmieni
się w coś nowego
Pozdrawiam

[artfryzpol]

Proszę się cieszyć, że nie identyfikuje się z twoją najbardziej nielubianą
sąsiadką z osiedla! A swoją drogą,dlaczego się denerwujecie, przecież to
zabawne?
Moim zdaniem problem jest wtedy, gdy dziecko nie potrafi znależć sobie zajęcia.
Spróbuj włączyć Kubusia Puchatka, może zacznie naśladować inne zwierzątko.
Zawsze to jakaś odmiana!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[kazia76]

Moja jest królem lwem!!czasami bywa panterą albo Hultajem...Ja z tym nic nie
robię,bo to przecież normalne u dzieci,a poza tym mnie to bawi. Wiesz co??jak
nie lubisz mieć w domu"psa", to włącz małej "króla lwa",będziesz wtedy jak ja
miała lwimi pazurami meble podrapane....
Pozdrawiam Ania

[hankam]

Absolutnie sie nie przejmuj, to zreszta moze jeszcze potrwac dlugo.
Ja sama bywalam psem jeszcze w wieku lat dziesieciu.
A moja corka byla:
samochodem, parowoziczka, koniem, listkiem, sikorka, Jedyneczka (ta z
telewizji), kangurkiem, psem (ma wtedy na imie Hebercia), kotem (Pusia).
Niektore wcielenia trwaja do dzis. Pierwsze fascynacje byly wielomiesieczne,
teraz rano decyduje, kim bedzie.
Jak idziemy do przedszkola, zamieniam sie w Mame - Psice....
Hania

[niccola3]

Hejka!
Moja córka bywa królem lwem, tygryskiem, piotrusiem panem, kotem, ale jako pies
gryzie i wchodzi pod nogi iszczeka i warczy na inne dzieci, co jest dość trudne
do opanowania np na placu zabaw.
Ale dziękuje za pocieszenie, bo to psie szaleństwo trwa od zeszłego roku prawie
niezmiennie.
Buziaki

[abakus2]

Witaj w klubie kynologicznym
U nas po ostrych odmowach chodzenia na smyczy
teraz jest księżniczką. Ściśle wytycza procedury zachowań
Niech ktoś spróbuje pomylić przydzielony tekst)
W ramach płodozmianu, czasem mogę być koniem.
I dlaczego toto nie może zbierać muszelek, jak inne dzieci?
Ech...

[hankam]

Nie chodzicie na smyczy?!
Joasia - Hebercia chodzi do przedszkola na smyczy - szaliku, oczywiscie nie
zakreconym na szyi.
Czasem jest trudno, do przedszkola odprowadza nas tez welsh-terier.

[hankam]

Powiedz jej, ze nie wszystkie psy gryza, tylko te niedobre. wtedy chodza w
kagancu i na smyczy.
A porzadny pies - ratownik nie gryzie...

[madziurex]

Może bardzo chce mieć pieska? a może była pieskiem w poprzednim wcieleniu?
Naprawdę większość dzieci tak się bawi. Mój kuzyn, gdy byliśmy mali, miał obsesję i cały czas musiałam go prowadzić na smyczy (tz. pasku od szlafroka!). Ale babcia nam nie pozwalała - bała się, ze się zadusi. Kazała wiązać na łapie (ups!ręce). Ale co to za zabawa...Właził też pod stół, szczekał, aportował przedmioty.Faza.

[anek.anek]

Kupić psa. Ja w dzieciństwie identycznie się zachowywałam (tylko o rok starsza
byłam), bo po prostu chciałam przekazać rodzicom, że bez psa to już dalej być
nie możę. Na początek kupili nie psa, tylko świnkę morską. Zadziałało))

[hankam]

anek.anek napisała:

> Kupić psa. Ja w dzieciństwie identycznie się zachowywałam (tylko o rok
starsza
> byłam), bo po prostu chciałam przekazać rodzicom, że bez psa to już dalej być
> nie możę. Na początek kupili nie psa, tylko świnkę morską. Zadziałało))

Niekoniecznie.
Moja cora przekonala sie do psa dopiero po 1.5 roku. Na poczatku byla potwornie
zazdrosna i go nie cierpiala (podarta ulubiona sukienka, pogryzione zabawki).
Dostala psa, gdy miala 4 lata i potraktowala jak mlodszego brata, horror.
Teraz juz jest dobrze.
Moze byla niedojrzala, a moze pies zbyt temperamentny?
W kazdym razie nalezy sie przyjrzec uwaznie dziecku wybrac zdecydowanie lagodna
rase.
Hania

[zarra]

Hehe,to chyba norma.Moja Zuzia (teraz juz 10 lat) długo "była psem".
Zaczęło się jak miała ok.3 lat.Czasem była lwem.Na imprezach rodzinnych
siedział pod stołem i podgryzałą nogi gosci
Ciągle szczekała i trzeba było rzucac jej różne "piłeczki".


I tu śmieszna scenka mi się przypomniała:
Ide z małą Zuzanką do sklepu.Zuzia idzie i
maszeruje "prawa,lewa,prawa,lewa...mamo,to jest prawa a to lewa?"
Przystanął przy nas pan i z usmiechem "tak,to prawa,a to lewa",
a Zuzia na niego "Wrrrrrrrrrrr" .Normalnie bulterier ))

[oltynka1]

Myslę, że nie ma się czym martwić. Moje dziecko też kiedyś było pieskiem )).
Juz jej to przeszło, ale dzisiaj np. była Kopciuszkiem i cała podłoga w
łazience zalana - "bo ja jestem Kopciuszek mamusiu i muszę ciężko pracować" ).
Podczas ostatnich wakacji opowiadała wszystkim, że ma młodszą siostrę (jest
jedynaczką), która jest za mała, aby jechać nad morze. A że jest dosyć wysoka
wszyscy jej wierzyli, gdy mówiła, że ma 7 lat i chodzi już do szkoły (ma
niecałe 6). Już się przyzwyczaiłam do stałego "odkręcania" jej słów ))

Pozdrawiam

Ola

[orvokki]

Znam z autopsji. Raz nawet namówiłam dziadka, żeby mi postawił talerz na
podłodze, bo przecież psy przy stole nie siedzą. Ale po upapraniu sobie nosa
ziemniakami spasowałam.
Jak zostawałam sama w domu to szczekałam, słysząc ludzi na klatce schodowej
(miałam lat tak z 5 albo 6).
Przy spotkaniach z kuzynowstwem młodszym ode mnie nauczyłam ich aportować
drewniane klocki w zębach.
Jak już byłam starsza, to miałam całą sforę wymyślonych psów, zapisywałam w
zeszycie ich imiona, rasy, etc, a moją ulubioną książką przez długie lata
było "Psy, rasy i wychowanie".
Zauważałam każdego psa na ulicy (podwórkowe znałam po imieniu), na pojawienie
się choćby na chwilę pieska w telewizorze reagowałam radosnym okrzykiem "O,
piesek!" (to mi zostało właściwie do tej pory).
Przeszło mi dopiero, gdy w domu zamieszkał pies, ale mimo wszystko radzę Wam
taką decyzję dobrze przemyśleć i chyba jeszcze trochę poczekać.
Pozdrawiam i nie martw się, z psów też wyrastają ludzie :o) z grubsza
normalni :o)

[zyt]

Ja miałam doładnie taki sam przypadek z moim chrześniakiem ,nie dawałam już
rady bo on jadł z psiej miski ,talerz musiał mieć na podłodze itp.Któregoś dnia
nie wytrzymałam i kazałam mu zamerdać ogonkiem on próbował kręcić tyłkiem ale
ja uporczywie prosiłam o ogonek i ciągle mówiłam że mu się nie
udaje.zdegustowany był bardzo. Za każdym razem jak coś było związane z psem tak
jak chęć pójścia na smyczy mówiłam o ogonku ,po kilku dniach przeszło mu
całkowicie i juz nie wspominał o psie ale za to stał się batmanem i zacząl
chodzić w pelerynie zrobionej przez siebie z reklamówki.
Zyta

[kazia76]

Jak już kiedyś wspomniałam moja trzyletnia córka jest królem lwem.Dziś
stanowczo odmówiła zjedzenia sałaty,ponieważ lwy jej nie jedzą.To co będziesz
jadła,zapytałam.
-zebrę,odpowiedziała Kajunia
Skąd ja jej wezmę zebrę???? mam iść do zoo zapolować??

[niccola3]

To się robi poważnie hihi./
Moja córcia namawia mnie na kupno psa, ale mam obawy czy nie jest za mała.
Poprzedni nasz pies musiał zostać uśpiony, bo rzucał sie na Julię jak miała 10
miesięcy i przyszedł taki moment, że gdyby nie refleks mojej mamy to były by
poważne problemy.

[zarra]

Niccola...uśpiłas psa,bo rzucał się na dziecko?
Był zazdrosny poprostu.Nie mogłas go oddać,cokolwiek,ale zeby uśpić z powodu
groźnej zazdrości? Od dziecka tez bym odizolowała,ale nie pozbawiła zycia...
Mam nadzieję,ze jednak była jakas inna przyczyna jego uśpienia...

[orvokki]

No i właśnie dlatego mówię, żeby kwestię przemyśleć. Korzyści z wychowywania
dziecka z psem mogą być ogromne: rozwój odpowiedzialności, empatii, szacunku
dla przyrody etc. Ale...
Jak się kupuje psa dziecku, to tak naprawdę kupuje się go sobie. Nie wolno
dziecka zostawiać sam na sam z psem, trzeba umieć wychować i psa do dziecka i
dziecko do psa...

[kazia76]

A gdyby to był głupi,złosliwy pies,a może taki który na starośc
zdziwaczał,albo chorobliwie zazdrosny....I gdyby nie było osoby która by mogła
mnim się zająć z dala od dziecka to co byś zrobiła????Może byś do schroniska
oddała,żeby go nie krzywdzić,nie zabijać?????Wypowiedz się proszę

[zarra]

Kaziu:
A gdyby to był złośliwy dziadek,który na starość zdziwaczał?...i gdyby nie było
osoby,która mogłaby się nim zająć?....
Tak nie można...No ja bym tak nie potrafiła.
Ale właśnie niewiem jak było dokładnie i nie oskarżyłam o nic Nicoli tylko
zapytałam czy tylko to było powodem uśpienia.
Myślę,ze lekarze nie uśpiliby psa bez powodu...mam nadzieję...

No ale pytasz co ja bym zrobiła.
Miałam podobną sytuację w rodzinie:
Brat wziął psa w prezencie dla córki.
Pies-wariat.Szkodnik okrutny.Bratowa po 2 tygodniach bezustannego sprzątania po
nim az się poryczała.Wogóle była zła,ze brat taką "niespodziankę" zrobił.Wziął
największego szczeniaka,bo tak sobie wymyślił (mieszkają w bloku).
Akurat tak sie losy potoczyły,ze oni sie rozstali,dokładnie bratowa wyrzuciła
brata z domu i miała słuszną rację i wcale nie z powodu psa,bynajmniej.
Brat wziął psa i...powstał kłopot co z psem zrobić.
Brat go już nie chciał (tłumacząc,że nie ma gdzie mieszkać,wrócił do
rodziców,prosze no coments) i chciał go oddac do schroniska.
Na "przechowaniu" pies był ze mną i siostrą na działce (wakacje były).
Dał nam nieźle w kość. Miałyśmy 2 letniego synka siostry,pół roczną dzidzię
(moją),dwie 8-9 latki i psa-trzecie dziecko.Pies tarzał się w
gównach,otrzepywał z nich przy dzieciach,zjadał im wszystkie
maskotki,gryzaczki.Rozkopywał drzewka,na spacerach rzucał sie na obcych,był
istnym "diabłem wcielonym".
Acha,miałyśmy jeszcze maleńkiego kotka (mojej mamy),który siedział
zabarykadowany w pokoiku,bo pies chciał go koniecznie zjeść.
Brat nic nie robił w kwestii psa,wogóle miał go gdzieś.Pies spadł na nas.
Rozpoczęłyśmy z naszymi mężami akcję "komu psa,do domku z ogrodem?".
Było ciężko,ale ....udało się.
Pies ma pana i miejsce do rozrabiania ,a my czyste sumienie.
Nie szkodzi, że pogryzł mu betonowy płot (sama tego nie rozumiem,ale znając
Burka,mogę pojąć).
Pan jest zadowolony,opowiada ze śmiechem o psie.

A więc już wiesz Kaziu co bym zrobiła.
W ostateczności nawet oddała do schroniska.Może tam ktoś by go przygarnął?
Ale nie odebrałabym mu życia...Był zdrowy! Tylko "inny"

[zarra]

A o psie Nicoli nic niewiem.Moze był tak bardzo chory psychicznie i stary ,ze
było to jedynym wyjsciem.Wtedy zrozumiem.
Nicola,wyjaśnij,bo spór sie zaczyna

[kazia76]

Fajny Burek!
Spierać się nie mamy o co,bo nie wiemy jak było dokładnie.Podejrzewam,ze jednak
musiał być duży problem skoro dla tego pieska tak to się zakończyło.U nas w
rodzinie tez jest suczka,obecnie 12 letnia.Jak była młodsza chętnie bawiła się
z dziećmi,a jak miala juz dość to się zaszywała w jakimś kątku.Teraz niestety
łapie zębami.Zmieniła więc adres-mieszka teraz u siostry swojej pani,w domciu z
ogródkiem
A jeśli chodzi o dziadka to bym go nie uśpiła(chyba,ze swoim gadaniem))
Pozdrawiam Ania

[niccola3]

Pies miał kilka lat i zawsze rzucał się na wszystkich na spacerze, na nas tez
czasem atakował. Bardzo go kochałam, ale był izolowany od dziecka z powodu swej
agresji i zazdrość wzrosła do strasznych rozmiarów. Najpierw było warczenie,
potem kilka razy rzucał sie na małą. Kocham zwierzęta i serce mi się ścisakło
tym bardziej, że to było dzień po moich urodzinach. Mój tata miał łzy w oczach
jak wrócił o weterynarza, który przyznał rację i uśpił go. Wybaczcie, ale życie
mojego dziecka jest ważniejsze od psa, a moja mama po całym zdarzeniu miała
blizny po jego zębach przez wiele miesięcy, więc nie chcę nawet myśleć jak to
by sie skończyło w przypadku małego dziecka. To był kundel, ale miał cos po
rotwailerze. Był cholernie groźny. Nie mieliśmy komu go oddać, a nie mógł
zostac z nami ani minuty dłużej. Teraz to rozumiem, wcześniej miałam potworny
żal do taty. Oczywiście każdy może mieć swoje zdanie i czuc się oburzony. Life
is brutal.

[vinca]

A ja Cię rozumiem; przedwczoraj z takiego samego powodu uśpiliśmy naszego psa;-
((( Pogryzł już wszystkich w rodzinie, ale ostatnio tak zaatakował mojego tatę,
że nie mogliśmy dłuzej narażać naszego życia;-(( A żadne schronisko wziąć go
nie chcialo właśnie dlatego bo gryzł. To nie takie proste. A ta niedziela była
straszna...

[niccola3]

serdecznie współczuję. Przykre przeżycie, ale jak juz wcześniej pisałam life is
brutal i czasami tak trzeba.
Bużka

[monhann2]

Moja corka mimo, ze jest juz starszym dzieckiem (11 lat) ciagle lubi jeszcze
poudawac psa. Od malego przepada po prostu za zwierzetami, mowiac o
sobie "animal lover". Bedac mlodsza chodzila non-stop na czworaka, szczekajac
(?) i imitujac drapanie czego sie da. Pozdrawiam.