BAŁAGANIARSTWO i NIECHCIEJSTWO!!!!

[angharad]

Błagam! Niech mnie ktoś pocieszy! Nie chodzi tylko o
bałaganiarstwo "domowe", chociaż to też, ale "ogólne, życiowe".

Moja 14 letnia córka w ciagu ostatnich kilku miesiecy stała się z wyjątkowo
dobrze zorganizowanego dziecka - jakimś inwalidą pod tym wzgledem. To jest 3
klasa gimnazjum, moment w którym właśnie należałoby sie spiąć, zmobilizowac i
ukierunkować. Zależy jej bowiem na dostaniu się do dobrego liceum, a tu w
zamian za to mamy leżenie przed telewizorem do późnego wieczora, przewalanie
się z kąta w kąt i ... odrabianie lekcji do 2.oo - 3.00 w nocy.

Prośby, groźby, zachęty i tłumaczenia nic nie dają, inna rzecz, że w prośbach
tego typu nie mam doświadczenia, bo nigdy nie było z nią takich kłopotów. W
szkole bazuje na dotychczasowej opinii (była najlepsza w całej szkole), a
także na łatwości zapamiętywania i wrodzonej błyskotliwości. Jednak wszystko
to lada chwila okaże się być niewystarczajace. Chaotyczność podejmowanych
przez nią działań jest bowiem porażająca. Wspomniane już uczenie się po
nocach (-niewyspanie), ciągłe zapominanie (jutro klasówka?!!!) i jakieś
nieokreślone ogólne znudzenie, brak woli zaczynaja nią władać. Patrząc na
to, co wyczynia w swoim otoczeniu - NIEOPISANY, TOTALNY BAŁAGAN - nie dziwie
się, że nie ma siły zabrać się do nauki. Sterty papierów, zeszytów, książek,
rozbabrane łóżko od rana do nocy, ubrania wczorajsze, dzisiejsze, jutrzejsze
i sterty śmieci!!!! Przecież ja już kilkakrotnie idąc "za smrodem" znalazłam
w plecakach i torbach spleśniałe kanapki!!!

Jestem przerażona. Cała ta sytuacja mnie przerosła. Mam pustkę w głowie.
Wyrzucam sobie, że powinnam być lokomotywą, która w tym newralgicznym
momencie dźwignie ją z tej otchłani, a w zamian zaczynam zachowywać się
biernie. Łapki mi opadają. Odechciewa mi się chcieć!

co robić?
a.

PS:
Najstraszniejsze jest to, że zaczynam patrzeć na córkę przez
pryzmat "genotypu" moich teściów, których bylejakie podejście do życia jest
mi obce i obrzydliwe.

[milka444]

znam to, zajrzyj prosze do mojego watku pt"Klopoty wychowawcze", moze posty
stamtad cos wniosa do twojej sytuacji.
Trudno byc rodzicem nastolatki.(
Pozdrawiam

[verdana]

Trudno mi sie wypowiadać, bo w moim domu bałaganiarstwo jest normą - i dla
rodziców i dla dzieci.
Moze to po prostu hormony - to bardzo trudny wiek, najgorzej z mozliwych
wybrany na egzamin. Wiadomo, ze dla 15-16 latki zmobilizowanie się graniczy z
cudem. Ktoś w ministerstwie nie ma pojecia o fizjologii. Inne hipotezy - to
nadmierne wymagania (nawet nie wasze, ale waszej córki), które sobie stawia.
Osoba, która wiele lat była najlepsza uczennicą jest w bardzo trudnej sytuacji.
Oczekuje się, ze zda do renomowanego liceum, niezaleznie od tego w jakiej
aktualnie znajduje się kondycji psychicznej. Niestety, czesto dobrzy uczniowie
nie daja sobie rady z własnymi oczekiwaniami i czas spędzajągłównie myślac o
tym, co będzie jak nie zdadzą. Ja, zamiast stale ganiać córkę powiedziałabym
jej, ze gorsze liceum to nie koniec swiata, tylko najwyzej przyjemniej spędzone
trzy lata, a więc zeby egzaminem tak bardzo się nie przejmowała. Obawiam się,
że odwrotne postępowanie - tzn. straszenie egzaminem może pogłębić ten stan, a
nie go zmniejszyć.
I ostatnia uwaga. Z pewnym przerazeniem przeczytałam o tym, jak onalazłaś
śmierdzace kanapki. Śmierdzące kanapki to norma, ale - wybacz - grzebanie po
torbach nastolatki już nie. Jesli czujesz smród, powinnaś powiedzieć "z twojego
pokoju - torby, plecaka itd) cos śmierdzi. Wyrzuć to. Natomiast traktowanie
nastolatki jak malucha, którego rzeczy przeglada mamusia, nie jest podstawą do
zaufania i szczerych rozmów.

[milka444]

wiesz, z tymi kanapkami to moze troche rozumiem angharad. Ja mojej corce co
rano wkladam kanapki do kieszeni w jej torbie. nie na zasadzie grzebania, tylko
po to po prostu, zeby w miare spokojnie przepracowac pare godzin, a nie martwic
sie czy zabrala jedzenie, czy nie. Nie jada sniadan przed wyjsciem do szkoly,
wiec te 2 kanapki sa na ogol jej jedynym posilkiem do 16. Sama natomiast nigdy
nie pamieta o tym, zeby zabrac te nieszczesne kanapki ze stolu, czy biurka.
Umowilysmy sie, ze mam "udostepniona" jedna, i tylka okreslona przegrodke w jej
torbie, do ktorej wolno mi zagladnac i "pogmyrac". Stosujemy sie do tej umowy
obie. Ja nie znajduje tam petow, czy innych kompromitujacych ja przedmiotow. A
i ja nie siegam do pozostalych przegrodek, na zasadzie zachowania intymnosci
wlascicielki torby.
pozdrawiam
a tak na marginesie, dawno cie nie widzialam verdano)

[angharad]

To niezupełnie tak, Verdano. Nie grzebię w rzeczach mojej nastolatki.
Sytuacje ze "śmierdzielami" wynikały przy okazji jej nerwowego przeszukiwania
wszystkiego w momentach z cyklu: "już się spóźniłam!!!! pomóż mi znaleźć!!!" i
przewalania wszystkich możliwych rzeczy w jej pokoju. To takie
specyficzne "błyskawiczne generalne porządki" ). Niestety coraz częstsze w
naszej rodzinie.

Jeśli chodzi o wymagania, to rzeczywiście, każda z nas miała zawsze bardzo
wysokie w stosunku do siebie i do siebie nawzajem. W tej chwili jednak czuję,
że środek ciężkości przesunął sie w taką oto stronę: Ja już chwilowo nie mam
siły od niej wymagać niczego (wspomniane opadnięcie łapek), wymagam od siebie
za dużo (pragnę przypływu jakiejś nadludzkiej siły sprawczej), ona natomiast
zachowuje się jak alfa i omega (Widzisz? Zapomniałam, że miał być ten
sprawdzian, a i tak dostałam szóstkę!), ja oczywiście już nie zadowolę jej
wymagań w zaden sposób.

Wiem że to fizjologia, hormony, śmony, tylko kurczę przykro mi zwyczajnie i
żeby nie wiem co, to mam ciagłą, podskórną świadomosć jakiejś totalnej porażki
wychowawczej, bo radykalne zmiany zaszły tak raptownie, niejako z dnia na
dzień. Jestem chyba w szoku i już.

Wielkie dzięki za to, co napisałyście. Od tej chwili napewno będę częstym
gosciem na forum.
Pozdrowienia.
a.

[verdana]

Ja już taką " porażkę wychowawczą przezywałam. I wyniosłam z niej jedną, ale
bardzo cenną dla mnie lekcję (wiem, ze trudną do zrealizowania, nawet dla mnie
samej). Nastolatek nie jest mną - jego osiagniecia nie są ani moimi
osiagnięciami, ani porażki -porażkami. To on bedzie chodził do takiego czy
innego liceum, to on, a nie ja dostaje stopnie i to on, a nie ja spóźni sie do
szkoły, nie odrobi lekcji i bedzie miał kłopoty.
Ja nic na to nie poradzę. Mogę pomóc, ale nie powinnam czuć się winna. Bo jego
nauka - jego sprawa. Jego wyniki - jego wina lub zasługa.
Ale kosztowało mnie to 10 lat nerwów. I da się, niestety zastosować dopiero
przy powtórce z rozrywki, przy kolejnym dziecku.
A poza tym, w formie pociechy, jako stara i doświadczona - po kilku latach
zapomina się, o stresach z powodu marnego świadectwa (czy ja pamietam
świadcetwa syna ze szkoły - nie. A jakie awantury były!). Swoich stopni juz
nawet nie pamietam, a jak rodzice się martwili.
Wiem, że brzmi to teraz nie do wiary - ale stopnie w szkole (i w ogóle wyniki)
okazują się "w całokształcie" zycia i kariery kompletnie nieistotne. Wyluzuj...
I ciesz się, że Cię córka wpuszcza do pokoju - ja do pokoi moich dzieci w ogóle
nie wchodzę...

[to_ja_a]

> zachowuje się jak alfa i omega (Widzisz? Zapomniałam, że miał być ten
> sprawdzian, a i tak dostałam szóstkę!)

Moj syn juz w 4 klasie podstawowki oswiadczyl, ze im mniej sie uczy do klasowek, tym lepsze stopnie
dostaje ). Ja bym sie na twoim miejscu cieszyla, ze mam taka zdolna corke. Mysle, ze ona w tej chwili
przede wszystkim potrzebuje twojej akceptacji, bez wzgledu na to, czy sie uczy czy nie. Byc moze do
tej pory realizowala glownie twoje ambicje, teraz przyszedl czas, aby zrozumiec kim ona wlasciwie
chcialaby byc. Jedyna rada jaka mi przychodzi do glowy to - wyluzuj, ten przyplyw lenistwa to
naprawde nie koniec swiata ).

[mamaemi]

Moja przez lata przedszkolne i całą szkołę podstawową odnosiła sukces za
sukcesem - konkursy piosenki, recytatorskie, teatralne,najwyższa średnia w
najlepszej klasie, w końcu napisanie testu absolwenta na maksymalną liczbę
punktów, specjalna nagroda na zakończenie szkoły (dwa tygodnie nad morzem),...a
ja puchłam z dumy!"Po głowie" dostałam, kiedy rozpoczęła gimnazjum - wezwanie
do szkoły, bo wagaruje, nagminnie spóźnia się, oceny poniżej oczekiwań. Cały
rok się użerałam, bez efektu. Średnia na koniec kl.I- 4,3 i poprawne
sprawowanie...Kiedy już na początku wakacji wstawiałam kolejną "gadkę
umoralniającą", wybuchnęła:"A myślisz, że jak ja się czułam, kiedy moje
koleżanki wychodziły po gratulacje od dyrektora, a ja nic? Pierwszy raz w życiu
nie miałam paska i żadnej nagrody!" Umilkłam . Nic więcej nie mówię. A ona
teraz, w klasie II uczy się. Mam nadzieję, że tak już zostanie...
Zaś z bałaganem walczę konsekwentnie i uważam - wbrew temu, co czytam na forum -
że mam do tego prawo i powinnam wymagać od córki sprzątania pokoju. To w końcu
jest nasz wspólny dom, sama tu nie mieszka. Po kilku miesiącach burz z
piorunami są zmiany na lepsze, i to takie, które mnie już prawie całkiem
satysfakcjonują, chociaż pedantką nie jestem. po prostu nie toleruję brudu.
Największa zmiana nastąpiła wtedy, gdy podczas poważnej rozmowy stwierdziłam,
że ciężko pracowaliśmy, aby kupić to mieszkanie, nikt nam nic nie dał na
starcie, jest ono dorobkiem naszego życia, więc szanujemy je, co wyraża się
także przez dbanie o porządek.

[aszar.kari]

mamaemi napisała:

> Zaś z bałaganem walczę konsekwentnie i uważam - wbrew temu, co czytam na
forum
> -
> że mam do tego prawo i powinnam wymagać od córki sprzątania pokoju. To w
końcu
> jest nasz wspólny dom, sama tu nie mieszka. Po kilku miesiącach burz z
> piorunami są zmiany na lepsze, i to takie, które mnie już prawie całkiem
> satysfakcjonują, chociaż pedantką nie jestem. po prostu nie toleruję brudu.
> Największa zmiana nastąpiła wtedy, gdy podczas poważnej rozmowy stwierdziłam,
> że ciężko pracowaliśmy, aby kupić to mieszkanie, nikt nam nic nie dał na
> starcie, jest ono dorobkiem naszego życia, więc szanujemy je, co wyraża się
> także przez dbanie o porządek.

No wreszcie Wreszcie jest ktos jeszcze "po mojej stronie" Na jakims innym
forum napisalam juz kiedys, ze nie rozumiem nie wchodzenia do ktoregos z pokoi
w moim wlasnym domu. To jest nasz wspolny dom, cala rodzina musi o niego dbac
zeby wszystkim moglo byc w nim przyjemnie. I oczywiscie, kazdy musi miec swoj
kat i swoja prywatnosc ale tez wszyscy musimy miec poczucie, ze kazde
pomieszczenie nadaje sie do wejscia do niego bez obrzydzenia i zagrozenia dla
zycia. Ja mialam w domu tak jak postuluje tu wiele mam - moj pokoj byl moja
swiatynia, rodzice sie nie wtracali, balagan byl totalny, niby bylam z tym
szczesliwa. Oczywiscie, ze nie bylam - nikt tak naprawde nie lubi brudu ani
balaganu ale to juz inna sprawa. Dopiero pracujac jako sprzataczka na studiach
nauczylam sie sprzatac. To jest taka sama umiejetnosc jak prowadzenie samochodu
czy pisanie na klawiaturze - trzeba sie tego nauczyc zeby byc skutecznym bez
nadmiernego wysilku i kosztow. Moja corka umie sprzatac, wie tez, ze jesli na
codzien utrzymuje porzadek, extra sprzatanie w weekend to kwestia maximum
godziny zeby wszystko wygladalo jak nalezy czyli nie jakas znowu praca
herkulesowa. Dzis mysle, ze moim rodzicom po prostu wygodnie bylo nie wtracac
sie do mojego balaganu, bo tym sposobem sami mieli usprawiedliwienie dla
wlasnego lenistwa w kwestii porzadkow. To sie nazywalo "artystyczny nielad" a
tak naprawde to czesto wstyd bylo kogos zaprosic niespodziewanie do domu

[verdana]

No widzisz- przez to, ze nie musiałaś, sama doszłas do wniosku, ze porzadek
lepszy. Kiedy matka wchodzi bez przerwy (a nawet tylko czasem) do pokoju i kaze
natychmiast sprzatnąć, dostosować pokój do swojego poziomu wymaganej czystosci,
reakcją na to jest często bunt i znienawidzenie wszelkich porzadków. Z dzieci,
które sprzataja nie zawsze wyrastaja porzadni dorośli.

[aszar.kari]

verdana napisała:

> No widzisz- przez to, ze nie musiałaś, sama doszłas do wniosku, ze porzadek
> lepszy. Kiedy matka wchodzi bez przerwy (a nawet tylko czasem) do pokoju i
kaze
>
> natychmiast sprzatnąć, dostosować pokój do swojego poziomu wymaganej
czystosci,
>
> reakcją na to jest często bunt i znienawidzenie wszelkich porzadków. Z
dzieci,
> które sprzataja nie zawsze wyrastaja porzadni dorośli.


Mam czasem wrazenie, ze nie czytasz dokladnie tego, co inni pisza - masz swoja
wizje wychowania i podporzadkowujesz jej spostrzezenia innych. To bardzo
zniecheca do dyskusji Sprobuj przeczytac moj post jeszcze raz "BEZ TEZY" -
zobaczysz wtedy jak bardzo sie mylisz w powyzszej interpretacji.
Pozdrawiam,
Aszar

[verdana]

Przeczytałam i nadal nie wiem o co chodzi. Przecież własnie napisałaś, ze Twoi
rodzice nie wymagali sprzatania, ze doszłaś sama do wniosku, ze znacznie
przyjemniej zyje się w domu, w którym jest czysto i mozna bez wstydu wpuscić
gości. Nie rozumiem, co umknęło mojej uwadze. Przecież córce kazesz sprzatać -
rozumiem, ze ona sprzata i tak, bo jest tego nauczona, ale gdyby zrobila
bałagan - nie dopusciłabyś do tego prawda?

[aszar.kari]

Och Verdano, przeciez jestes kobieta blyskotliwa i inteligentna wiec chyba nie
musze Ci tlumaczyc, ze rzecz nie w tym, co ja napisalam ale w tym jak TY to
moje pisanie interpretujesz! W interpretacji lezy ten pies, co go fakty
pogrzebaly
Mam poczucie, ze "moje" fakty podciagasz pod swoja teze jakoby pozostawienie
mlodemu czlowiekowi "pelnej wolnosci" w sprawie np. porzadku w pokoju bylo
odpowiednia metoda do ostatecznego celu jakim jest wychowanie kogos, kto i tak
dostrzeze zalety plynace z porzadku. Ja w zadnym wypadku z taka teza sie nie
zgadzam i burze sie przeciwko Twojej interpretacji mojego zycia. To tak w
skrocie. Z wielu postow wnioskuje, ze masz bardzo okreslona wizje wychowywania
dzieci, ktora uwazasz za sluszna. Ja takiej wizji nie mam - wiem natomiast, co
nie zadzialalo gdy wychowywano mnie i za wszelka cene staram sie bledow moich
rodzicow nie powtorzyc. Przy okazji zadnemu mlodemu czlowiekowi nie zycze
przyspieszonego kursu utrzymywania swoich rzeczy w porzadku w takich warunkach
i okolicznosciach jakie mnie sie trafily, zdecydowanie lepiej jest sie
uczyc "przykrych obowiazkow" stopniowo i pod zyczliwym okiem rodzica niz w
sytuacji, gdy nie ma sie innego wyjscia.
Pozdrawiam,
Aszar

[verdana]

Nie! Chodzi mi raczej o to, ze wychowanie w "porzadku" lub "nieporządku" nie ma
tak wielkiego wpływu na dalsze postępowanie. Ty nie chcesz powtórzyć modelu
rodziców, a niewykluczone, że moje i Twoje dzieci nie będą chciały powtórzyć
naszego modelu - albo będą chciały. Tak więc, czy będą sprzatać czy nie, nie do
konca zależy od naszych wysiłków i stylu wychowania - co możesz zobaczyć na
własnym przykładzie.
Ja nie mam jednej wizji wychowania - wizja to nie jest rzecz, która się
sprawdza w praktyce, a praktyke mam. Ty nie chcesz powtórzyć błędów rodziców -
to oczywiste - ale niczego nie gwarantuje. Każde dziecko, niestety, co innego
uważa za błąd - Ty - że nie kazali Ci utrzymywać porzadku - moja przyjaciółka
np., ze jej kazali i nie traktowali jej jako swoją własność, przez dziecko
tymczasowo uzytkowaną. Nie mam nic przeciw wymogowi sprzatania - przeciwnie,
choć sama żyję w bałaganie z nieukrywaną zazdrością patrzę na posprzatane domy.
Więcej - małym dzieciom też kazałam (i każę nadal) sprzatać. Uważam jednak, że
gdy nastolatek, wchodzac w fazę buntu, przestaje sprzatać "przemeblowuje" swoje
terytorium w sposób, który mnie absolutnie nie odpowiada, nie należy rozdzierać
szat, ani domagać się przywrócenia odpowiadajacego nam porzadku. Jest to taki
wiek (szczególnie, gdy młody człowiek się buntuje i zaczynają się problemy),
gdy należy odpuścić to, co niekonieczne, a skupić się na tym, co istotne, co
jest ważne dla jego dalszego życia. Uważam, że porzadek w pokoju, uczesanie,
stroje - do tej grupy problemów nie należą.

[verdana]

W poprzednim poście znalazło się dziwne zdanie - rodzice przyjaciółki nie
traktowali oczywiście "jaj" jako swą własność, a "jej pokój"

[aszar.kari]

verdana napisała:

Uważam jednak, że
> gdy nastolatek, wchodzac w fazę buntu, przestaje sprzatać "przemeblowuje"
swoje
>
> terytorium w sposób, który mnie absolutnie nie odpowiada, nie należy
rozdzierać
>
> szat, ani domagać się przywrócenia odpowiadajacego nam porzadku. Jest to taki
> wiek (szczególnie, gdy młody człowiek się buntuje i zaczynają się problemy),
> gdy należy odpuścić to, co niekonieczne, a skupić się na tym, co istotne, co
> jest ważne dla jego dalszego życia. Uważam, że porzadek w pokoju, uczesanie,
> stroje - do tej grupy problemów nie należą.


No widzisz i tu wchodzimy na terytorium zwiazkow i/lub braku zwiazkow pomiedzy
forma i trescia. Jezeli forma buntu jest stroj, stan pokoju czy ilosc decybeli
sluchanej muzyki, to co jest w tym buncie trescia? Sprzeciw wobec zastanego
ukladu w domu? Sprzeciw wobec estetyki starszego pokolenia? Potrzeba
szokowania, ktora jest najczesciej nieuswiadomiana potrzeba zwrocenia na siebie
uwagi? Forma jest tylko forma, dla mnie istotna jest tresc. Na marginesie - w
zyciu zawodowym zajmuje sie bardziej forma niz trescia (ha ha ha). Zakladam, ze
wszystkie tu obecne traktujemy nasze dzieci powaznie i kwestie buntu (jesli
jest) tez traktujemy powaznie. W takim ukladzie najwazniejsze jest pytanie -
przeciwko czemu ten bunt? Przeciwko obowiazkom? Rutynie? Gustowi rodzicow?
Pytania mozna mnozyc - wedlug mnie, odpowiedzia nie jest ani lenistwo, ani
hormony, ani data urodzenia czy totalny olew. Jestem zdania, ze niesprzatanie
pokoju czy ubieranie sie jak prostytutka albo nagminne wracanie do domu po
umowionej porze to tylko symptomy tego, przeciwko czemu mlody czlowiek sie
buntuje. Odpuszczanie w takich okolicznosciach jest wiec, moim zdaniem,
wylacznie odwlekaniem wybuchu lub (czesto przykrej i nie jednej) dyskusji o
pryncypiach, ktore leza u podstaw buntu manifestujacego sie "balaganiarstwem i
niechciejstwem". Uwazam bunt "mlodych przeciw starym" za najzdrowszy odruch
spoleczny umozliwiajacy nam wszystkim ciagle odradzanie sie, ale kwestia
podstawowa jest PRZECIWKO czemu jest ten bunt. Sprowadzanie go do walki o
brudne skarpety pod szafa to intelektualne chowanie glowy w piasek przez obie
strony konfliktu. No i szacunek dla wartosci waznych dla obu stron musi
obowiazywac wlasnie OBIE strony - jesli "odpuszczam" w sprawach dla mnie
istotych, daje dziecku sygnal, ze "moje" wartosci sa mniej wazne niz Jej
hormony. I mnie taka postawa nie odpowiada.
Pozdrawiam,
Aszar

[angharad]

Swego czasu wpadłam na szatański pomysł zasugerowania córce tematu pracy
semestralnej: "Bunt młodego pokolenia - przekleństwo, czy dobrodziejstwo?".
Muszę przyznać, że przy okazji sama podczytałam trochę na temat rodzajów
buntu. Bunt ukierunkowany, bunt twórczy, bunt nihilistyczny... i takie tam.
Otóż ja jestem absolutnie zwolenniczką buntu nastolatków. Głoszę tę prawdę
odkąd sama skończyłam naście lat, przy czym, co zrozumiałe z wiekiem moja
wiedza na temat niuansów buntu nieco sie poszerzyła i samo pojęcie nabrało
wielu odcieni szarości.

Otóż cieszy mnie niezmiernie wiele przejawów buntu, które obserwuję u mojej
córki. Nie przyjmowanie wszystkiego "na wiarę", dociekliwość, krytyczne
spojrzenie na postawy ludzkie, nawet bunt w kwestii ubioru (na szczęście nie ma
inklinacji żeby chodzić ubrana jak tania ****). Niestety, nie nazwałabym
buntem tego, co wyczynia w domu, w sensie utrzymywania totalnego bezładu i
chaosu. Dla mnie to jakiś rodzaj marazmu, niemożności, a ponieważ pedantką
nigdy nie była, boję się że akurat to można zaliczyć do trwałych cech jej
charakteru, nie do okresowego wybuchu buntu.

Wiele rozumiem. Wiem o przemianach płata czołowego, który naszym nastolatkom
funduje w tym okresie typową głupawkę, trudności w kojarzeniu i koncentracji.
Wiem, że prawdopodobnie "inni maja gorzej" i właściwie nie ma o co drzeć szat,
że poza kilkoma kwestiami nadal pozostaję dla córki trwałym autorytetem, a na
te kilka kwestii możnaby czasowo przymknąć oko. Czemuż jednak los uderzył we
mnie tak boleśnie amputując mojemu dziecku poczucie estetyki jeśli chodzi o
najbliższe otoczenie! I nie chodzi już o porządek w jej pokoju. Śmietnik jest
wszędzie! Mimo wielu poważnych dyskusji, jest jedzenie obiadu na kanapie przed
telewizorem (talerz zostaje), są ogryzki na podłodze, książki i zeszyty
wszędzie, nawet w łazience, ubrania na łóżkach, fotelach, brudne rzeczy nie w
koszu, ale TUŻ OBOK. I wszechobecny brud, brud, brud. Na litość boską!
Przecież ona wie, że ja nie nadążam. Musi widzieć, że dom wygląda inaczej
kiedy jest porządek, a inaczej kiedy "rozgości" sie w nim na dobre. Powie
ktoś: "nie sprzątaj!" "niech leży!". Ależ ja chcę żyć! Ona wychodzi z
domu, ja w nim zostaję. Nie mogę przeskakiwać przez śmieci i resztki jedzenia,
czekając na jej powrót. Nie mogę ostentacyjnie zostawić "jej" brudów na środku,
o dookoła sprzątnąć. Nie mogę wyjść z domu, bo w domu pracuję. Sprzątanie w
jej wykonaniu to albo pobieżne zwalanie wszystkiego jak leci "na kupę", albo
trwająca tygodniami segregacja piramid śmieci, które w końcu i tak powędrują
upchnięte w te same miejsca. To nie bunt. To estetyczna ślepota.

No to się wywnętrzyłam. Nie wiem, czy mi lepiej. Idę posprzątać.
angharad.

[megxx]

Temat dotyczy prawie wszystkich rodzin, a przede wszystkim tych, w których jedni
lubią porządek, inni lepiej czują się w otoczeniu nieuporzadkowanym. Ci ostatni
to kinetycy, dla nich ruch, dynamika pozwalają w danej przestrzeni egzystować.

Ja lubię porządek, nie umiem pracować gdy mam nieporządek wokół siebie. Prawie
traciłam zdolność myslenia, gdy w pracy było malowanie, a my pracowalismy między
tymi malarzami.Koszmar. Ale były osoby, którym wszystko wtedy dobrze szło, im
ten bałagan nie przeszkadzał.
Tak jest z moim młodszym synem, jemu nie przeszkadzają skarpetki " z wczoraj"
leżące na podłodze, moje tłumaczenia na nic, kiedyś powiedział, jak chcesz mieć
porządek to możesz sama posprzątać i oczywiście sprzątnęłam, ale zauważyłam, że
on po chwili przypuszczam, że nieświadomie dosłownie dwoma ruchami przemieszał
książki na półce, obserwowałam i wiem, że wtedy lepiej się czuł.
Po prostu nie myślę o tym, zamykam drzwi do jego pokoju, czasem pogadam, czasem
sam zbiera się do gruntowniejszych porządków, a sprzatać umie, bo i okna czasem
sobie myje, łazienkę sprząta, więc ewentualna synowa nie powie, że mama nie
nauczyła....

[verdana]

Moze nie wypowiedziałam się precyzyjnie. Dla mnie bałagan (no chyba, ze w
idealnie uporzadkowanym mieszkaniu - pamietam moją przyjaciółkę, która w szkole
średniej wyprowadziła się z domu, bo jak stwierdziła nie da się mieszkać w
muzeum), ubranie, muzyka - nie są żadnymi przejawami buntu. Bunt polegajacy na
trzymaniu skarpetek na podłodze jest żałosny (chyba, ze j.w). Chodzi mi raczej
o to, ze w okresie, gdy nastolatki buntują się przeciw znacznie ważniejszym
wartosciom, nie nalezy zawracać sobie i im głowy sprawami mniejszej wagi. Mozna
łatwo przeoczyć sprawy znacznie istotniejsze, cieszac się, ze zewnetrznie
dziecko się podporzadkowuje. Jeśli bedę wymagać jednoczesnie sprzątania,
ubierania się zgodnie z moim gustem, nie palenia papierosów, nie brania
narkotyków, nie słuchania nieodpowiedniej muzyki, dobrych ocen w szkole,
wracania dostatecznie wcześnie i punktualnie, nie picia alkoholu - to w wielu
wypadkach (nie we wszystkich, bo sa grzeczne i posłuszne nastolatki) moge
doczekać się, że przy tym natłoku poleceń, dziecko zacznie buntować się przeciw
wszystkiemu. Wolę więc odpuscić to, co ostatecznie jest drugorzędne, na rzecz
tego, żeby mój nastolatek zdawał sobie sprawę, ze jeśli czegoś zabraniam albo
coś zakazuję - to jest to kwestia kluczowa, pierwszorzednej wagi.

[aszar.kari]

No widzisz, a dla mnie to jest caly "package" - np. oczekuje od mojego dziecka
szacunku dla moich potrzeb - snu, odpoczynku, spokoju, czasu na jedzenie i
ksiazke, czasu osobnego dla rodzicow itd. Tak bylo zawsze, od pierwszej godziny
spedzonej razem w domu ze swiezo przyniesionym ze szpitala noworodkiem. Ten
szacunek, oczywiscie, dziala w obie strony. Tak wiec wyrazem szacunku mojego
dziecka dla moich potrzeb jest utrzymywanie porzadku - miedzy innymi. Podobnie
jak wyrazem mojego szacunku wobec mojego dziecka jest dbanie o to by w Jej
pokoju bylo zima nagrzane a w lecie sprawne A/C, w lodowce byly Jej ulubione
potrawy, w Jej lazience mydlo i pasta do zebow, bo kupuje hurtem dla calej
rodziny itd. Tego typu sprawy musza, moim zdaniem, dzialac w dwie strony -
jezeli ja wkladam wysilek w to aby zapewnic jednemu z domownikow (mojemu
dziecku) przyjemny, wygodny, bezpieczny i cieply "kat", oczekuje w zamian, ze i
mnie bedzie przyjemnie do domu wracac - uwazam, ze tak jest fair. I to sie dla
mnie przeklada na cala mase innych spraw w zyciu - rowniez np. na palenie,
picie, nauke, ubranie itd. Zycie sklada sie z drobiazgow (coz za banal okropny,
przepraszam) wiec nie widze powodu, zeby drobiazgow nie traktowac powaznie. Ja
zreszta nigdy nie sprzatalam ani nie sprzatam w pokoju mojego dziecka - to jak
Ona sobie pouklada swoje rzeczy, to Jej sprawa tak dlugo jak jest czysto,
higienicznie i do zaakceptowania przez cala rodzine. Nie mieszkamy w hotelu -
kazdy pokoj jest otwarty, dol domu to w ogole "open concept" wiec po prostu nie
wyobrazam sobie, ze ktokolwiek z nas moglby akceptowac "syf" zostawiony przez
ktoregokolwiek domownika. Zyj i daj zyc innym

[verdana]

Chyba coraz bardziej rozumiem nieporozumienie (niezręczne stylistycznie, ale
rozumiesz o co chodzi). Gdy dziecko sprąta bez problemów, lub tylko delikatnie
napomniane - oczywiscie, że ma sprzatać. Ale cała dyskusja wywołana jest
włąśnie problemem z młoda osobę, która sprzatać nie chce, a do tego dołączyły
się inne problemy. Tylko w takim wypadku jestem za "odpuszczeniem" tego co
mniej wazne - choć rozumiem, ze nie zawsze jest to psychicznie możliwe. Ja np.
mogę dopuscić dowolny bałagan, ale w zadnym wypadku nie dopuszczam spóźnienia.
Chodzi tylko o to, ze w nastoletnim wieku, niestety, pewne rzeczy, szczególnie
młodziezy która sprawia kłopoty (a mam wrażenie, ze ani Ty, ani ja takich
doswiadczeń nie mamy) trzeba darować, nawet jesli są dla nas niemal nie do
przyjecia, w imię "wyższych" celów.
Odnoszę wrażenie, ze pomiedzy nami toczy się dyskusja dwóch matek, które mają
grzeczne i nie sprawiajace kłopotów nastolatki - i na tym polega problem. W
jakim wieku jest Twoje dziecko?

[aszar.kari]

Prawie 18. Urodzone i wychowane (jak wspomnialam w sasiednim watku) w
drapieznym kapitalizmie z czystym konsupcjonizmem dookola, za ktory dziekuje
kazdego dnia, bo dziecie ma sie przeciwko czemu buntowac Dzieki temu, ze
swiat wokol nas jest taki jaki jest, mamy w domu pacyfistke, anty-globalistke,
amazonke walczaca o prawa czlowieka, zwierzecia i rosliny pod kazda postacia i
szerokoscia geograficzna. Ale mysmy ten "bunt" czy w kazdym razie grunt pod ten
bunt bardzo swiadomie przygotowali gdy panienka byla mala - wrecz
powiem "nieskromnie" - swiadomie kanalizowalismy Jej potencjalny bunt juz we
wczesnym dziecinstwie zdajac sobie doskonale sprawe z zagrozen zycia w
spoleczenstwie jakie jest wokol nas. Wcale sie nie uwazam za jakas szczegolnie
inteligentna czy przewidujaca dlatego czesto z pewnym zdziwieniem czytam, co
czytam o nastolatkach i "walkach" z nimi. Czas pomiedzy 13 a 19 rokiem zycia
(tak mniej wiecej) trafia sie w kazdej rodzinie, czesto wielokrotnie - uwazam,
ze na jakosc tego czasu wplywa bezposrednio to, co sie dzieje w rodzinie
wczesniej. Obserwuje przeciez nie tylko moje dziecko - znam sporo dzieci, ktore
mam okazje spotykac przez kolejne lata na roznych imprezach - bardzo rzadko
bywam zaskakiwana "produktem koncowym" - najczesciej jest tak, ze juz
obserwujac 5-6 latka, jego interakcje z rodzicami i reszta swiata, mozna dosc
precyzyjnie przewidziec jaki bedzie ciag dalszy. Majac doswiadczenia z mojej
wlasnej durnej i chmurnej mlodosci, nigdy nie zakladalam, ze bede miala
szczescie i ze "trafi" mi sie latwy egzemplarz do wychowania - dlatego z Jej
ojcem zrobilismy wszystko, co bylo w naszej mocy zeby uchronic Ja przed
dramatami, ktore sami mamy za soba, a ktore byly w wiekszosci konsekwencjami
okreslonych sytuacji w naszych domach. To tyle gwoli dodatkowych wyjasnien.
Pozdrawiam,
Aszar

[megxx]

Rozmowa trochę skręciła od spraw porządków w stronę buntu, a to jednak dwie
różne sprawy.
Myślę, że najbardziej młodzi buntują się, gdy nasze pobożne zyczenia i kładzione
im do głowy hasła: "trzeba być takim, robić tak, a nie inaczej" zderzają się z
rzeczywistością, w której okazuje się, że nam, rodzicom wiele razy daleko do tej
głoszonej przez nas samych idealności, gdy odkrywają, że świat rządzi się
okrutnymi prawami itd.
No, ale gdybyśmy nie głosili tych "idealnych" haseł świat byłby na pewno gorszy.
Pocieszmy się, że tylko bunt młodych rozkręca świat, bo, czy starym,
przyzwyczajonym do schematów chciałoby się coś nowego, gdyby nie wymuszali(nie
pokazywali) nam tego młodzi?