Napady złości

[gopio1]

Na prosbe wielu mam z innego watku wklejam tu kilka rad dla rodzicow dzieci,
ktore miewają ataki złości. Nie sa to zadne magiczne rady, ale moze komus sie
przydadza. Sa one zebrane z ksiazki "Emocjopnalny i fizyczny rozwoj Twojego
dziecka w pierwszych latach zycia. Punkty zwrotne." ktorego autorem jest dr
T. Berry Brazelton.

Uczucia agresywne:
Poradzenie sobie ze złością i agresją to proces długotrwały. Od 2 roku życia
pojawia się bardzo silny naturalny pęd ku samodzielności. Dziecko uczy się
dokonywania wyborów i toczy burzliwą walkę wewnętrzną. Jej objawami są typowe
w tym wieku napady złości i negatywizm.
Wypróbowywanie na rodzicach, jak reagują na różne zachowania, to metoda
nauczania się, co jest dozwolone, a co nie. Eksperymentowanie z tym co jest
dozwolone, a co nie jest dla dziecka pełne ciekawości, ale też strachu przed
konsekwencjami.
Okazywanie złego nastroju i napady złości pomagają na dłuższą metę oswajać
własne emocje.
Troskliwi rodzice powinni tylko wspomnieć, że nie należy tak się zachowywać
lub ignorować takie zachowanie.
Daj dziecku do zrozumienia, że nie jest złe, tylko źle postępuje, ale nauczy
się lepiej kontrolować swoje zachowania, gdy podrośnie.
Upewnij się, że nie czuje się poniżone, i powiedz mu, że nadal je kochasz.
Każde trzyletnie dziecko potrzebuje ciągłego potwierdzenia, że je szanujesz i
kochasz takim, jakie jest.
Zachowania agresywne nie są wynikiem złych intencji, lecz naturalną formą
poznawania świata poprzez eksperymentowanie. Kiedy jednak rodzice reaguję
zbyt gwałtownie, dziecko zaczyna zastanawiać się dlaczego. W rezultacie
powraca do zakazanych czynności, ponieważ próbuje zrozumieć, dlaczego są
niedozwolone.
Po ukończeniu 2 lat dziecko stara się uniezależnić od matki i podejmować
własne decyzje. Często cierpi, bo nie wie, co zrobić, a to może rodzić
frustrację i gniew.
Napadów złości nie sposób uniknąć, więc nie próbuj. Nie wpadaj we wściekłość,
bo im bardziej się angażujesz, tym dłużej trwa napad.
Upewnij się, że dziecko nie zrobi sobie nic złego i wyjdź z pokoju. Wkrótce
napad minie. Wtedy wróć, weź dziecko na ręce, przytul i zapewnij, że je
kochasz. Jeśli jest gotowe na słuchanie ciebie, powiedz mu, że rozumiesz, jak
trudno mieć 2-3-4 lata i nie umieć zrobić pewnych rzeczy. Jednocześnie
zapewnij, że nadejdzie czas, kiedy będzie umiało zrobić to wszystko, a na
razie ma prawo tracić kontrolę nad sobą.
Podczas ataku agresji (rzucanie rzeczami, zadawanie bólu sobie lub innym) daj
dziecku do zrozumienia, że nie może się tak zachowywać. Przytrzymaj je tak
mocno, że będzie musiało zrezygnować ze swojego zamiaru i uspokoić się.
Trzymaj je na kolanach do chwili, aż zacznie cię słuchać. Powiedz, że pewnie
czuło potrzebę, by tak postępować, ale nie jest to właściwe zachowanie.
Rozumiesz, jak bardzo jest mu teraz przykro, że nie panowało nad sobą.
Zapewnij, że następnym razem postarasz się mu pomóc. Zapytaj, co mogłoby je
uspokoić i wysłuchaj uważnie jego sugestii. Jeśli takie postępowanie sprawdzi
się następnym razem, nagrodź dziecko. Wkrótce samo zacznie panować nad swoimi
emocjami.

Dyscyplina:
Dyscyplina oznacza uczenie właściwych zachowań, a nie karanie
Kara nie może być główną reakcją na złe zachowanie dziecka
Po wymierzeniu kary trzeba usiąść z dzieckiem i zapewnić je: ?Kocham cię, ale
nie mogę dopuścić, żebyś tak postępował. Pewnego dnia sam się tego nauczysz i
nie będę cię musiał karać.?
Bez dyscypliny dzieci stają się niespokojne i prowokują rodziców, bo nie
potrafią same wyznaczyć sobie granic.
Samodyscyplina - cel dyscyplinowania ma 3 fazy:
wyznaczanie granic za pomocą eksperymentowania
nieposłuszeństwo, by dowiedzieć się, co wolno, a czego nie
sprawdzanie tych ograniczeń
Kiedy wyrażamy się jasno i jesteśmy konsekwentnie, dziecko akceptuje nasze
granice jako własne.