Dziadkowie

[aga1610]

Mam pytanie, czy spotkaliście się z taką sytuacją, żeby dziecko zachowywało
się całkiem inaczej przy dzidkach niż, dgy ich nie ma. Moja Ania jest bardzo
grzecznym, mądrym dzieckiem. Gdy spotka się z dziadkami zawsze znajdzie
powód, żeby płakać i nie pozwala, żeby się do niej odzywać. Jak tylko
dziadkowie "znikają", zaczyna mnie przepraszać za takie zachowanie i staje
się radosnym i rozmownym dzieckiem , poprostu staje się sobą. Nie wiem co
jest powodem takiego zachowania. Dodam, że nie ma to znaczenia czy są to moi
rodzice, czy rodzice męża.
Pozdrawiam

[marzenalach]

Ojej, z kąd Ja to znam?)
Jak jadę do swoich rodziców i tylko wjeżdżamy na podwórko, to Moje dzieci
dostają "zastrzyk głupawki", babcia wychodzi na przywitanie, na schody a dzieci
obraza, lekcewarzenia, no poprostu szok.Wogóle się Mnie nie słuchają, a każda
próba wyegzekwowania posłuszeństwa kończy się histerycznym krzykiem dzieci.
Zawsze wstyd Mi za nich i strasznie się denerwuję, ale co zrobić, chyba
większość dzieci właśnie tak, lub podobnie zachowuje się przy dziadkach,
wiedzą, że mogą sobie na to pozwolić, babcia z dziadkiem na wszystko pozwolą

[talijaa]

To widze ze to norma nie tylko u mnie
MOje dziecie (16 miesiecy) jak tylko widzi swoja babcie to tez glupawki dostaje! I oczywiscie nie slucha mnie w ogole. Jak tylko mu cos mowie to zaraz jest krzyk, leci do swojej babciusi sie przytulic i zaraz mu babcia daje co chce Na poczatku probowalam przekonywac mame zeby troszke zmienila swoje zachowanie, nawet dochodzilo do spiec, moja mama przyznawala mi racje a za chwilke robila to samo
W koncu ustapilam, bo to nie jej wina
Babcie po prostu takie sa a wnuczeta to szybciutko wykorzystuja))
A my biedne mamy musimy sie przyzwyczaic, ze nasze dzieci kiedy sa z dziadkami, to wstepuje w nie maly szatanek, ktory znika wraz z koncem odwiedzin))

[marhab13]

Dziadkowie są pewnie wdzięczną widownią, przed którą mali aktorzy się popisują.
Dochodzi jeszcze do tego ukryty lub jawny konflikt o władze między dziadkami a
rodzicami i gotowe. u mnie akurat jest troche inaczej, bo jedni dziadkowie są
baaaardzo surowi. Więc dzieci raczej chowają się na początku za mnie i nie chcą
z nimi rozmawiać. Potem się oswajają i szaleją, ale zawsze z pewną dozą
nieufności. Natomiast druga babcia jest bardzo nerwowa, więc też raczej syn się
jej troche boi. Natomiast prababcia.... ma wpaniały kontakt z synkiem i to u
niej mały szuka ratunku jak nabroi.

[villl]

mam to samo(( mój synek wtedy pokazuje jak umie wyc,chlipać i udawać
strasznie ciepriiącegol...aja potem wsyłuchuje jaka jestem wredna matka ze zbyt
ostra i wogóle..
tego chyba nie da sie zmienić..
pozdrawiam

[aga1610]

Wielkie dzięki za odpowiedzi. Teraz wiem, że moja Ania nie jest jedynym
dzieckiem, które staje się innym przy dziadkach.
Ja też wysłuchuję, że nie umiem wychować dziecka. Na nic oczywiście zdaja się
tłumaczenia, że jak ich nie widzi to jest całkiem innym, grzecznym, radosnym
dzieckiem. Dodam jeszcze, że z dziadkami nie spotykamy się zbyt często(góra raz
na m-c i tylko na chwilkę).
Pozdrawiam, Agnieszka

[antonina_74]

Kuba w wieku 3-4 lat bardzo niegrzecznie odnosił się do dziadków, nie chciał
się witać, uciekał, chował się, odzywał się z łaski i niesympatycznie, płakał i
awanturował się o byle co. Potem przepraszał, obiecywał że już nie będzie... i
znów to samo. Tłumaczenia, karanie, rozmowy, wszystko groch o ścianę. Moja Mama
raz się nawet obraziła. Po czym teściowa zaczęła zabierać go do siebie, zaczęli
razem spędzać weekendy, chodzić do ZOO, na lody, i okazało się że dziadkowie są
fajniejsi niż rodzice, teraz jest "a kiedy babcia znowu przyjdzie?" "ja chcę do
babci!". Mnie się wydaje że był zazdrosny o nasze zainteresowanie - uwagę
poświęcaną gościom - i że miał uraz bo kiedy byłam w ciąży i po narodzinach
Zosi babcie dużo się nim zajmowały, kojarzył je z rozstaniem.