osmiolatka boi sie spac

[madziala13]

moja corka ma juz osiem lat i boi sie spac sama, czasami byly problemy z
zasypianiem - raz bylo lepiej raz gorzej ale teraz jest strasznie, nie pomaga
przeczytanie bajki i zostawienie zapalonego swiatla panicznie sie boi i sama
nie umie powiedziec czego,teraz jest na dzialce u cioci i to jest problem nie
wiem co robic moze ktos z was juz przez to przechodzil?

[mueller2]

My zostawiamy włączony TV z bajkami. Nie ma innej rady, czytam bajke, rozmawiam
a ona i tak płacze, ze nie moze spać. Boi sie pajaków, duchów, kosmitów...
chociaz wie, ze ich nie ma nie potrafi okreslic swojego leku. Czesto w nocy
przychodzi do nas. Uważam, ze to nasza wina, spała z nami prawie zawsze, bo tak
było wygodnie. Teraz wszyscy musimy nad tym pracować. co gorsza, młodsza tez z
nami śpi a ja nie umiem przełozyc jej do łóżeczka...

[rysa9]

Ja moje dziecko za pierwsze samodzielne zaśnięcie (w wieku 5 lat) nagrodziłam
własnoręcznie wykonanym medalem. Mój synek był bardzo dumny. I teraz gdy
czasami zdarza mu się stresować samodzielnym zasypianiem powołuję się na medal,
mówię, że wtedy był młodszy i sam zasypiał. Pomaga.
Tak sobie myślę, że gdyby moje dziecko nadal nie potrafiło samo zasnąć, to
nagrałabym bajki (zresztą i tak mam to w zamiarze , tzn. nagrałabym siebie
czytającą bajki Można też nagrać śpiewane przez siebie kołysanki.

[jola_ep]

Po pierwsze dzieci są różne i niektórym zasypianie przychodzi trudniej (mam
dwójkę całkowicie różnych pod tym względem dzieci). Po drugie duże znaczenie ma
też wiek dziecka. Osiem lat to okres, gdy dziecko intensywnie przeżywa różne
lęki. Przede wszystkim "abstrakcyjne" - jak mówiła moja córa "mamusiu, ja wiem,
że duchów nie ma, ale moja wyobraźnia tego nie wie" Jest to też ostatni
okres, gdy dziecko jest w sposób szczególny przywiązany do mamy. Moje dziecko w
tym wieku to choć za palec musiało mnie potrzymać Nigdy już potem nie będzie
takiej bliskości między matką i dzieckiem. Najpierw najważniejszy będzie tata,
ale zaraz potem otoczenie - przede wszystkim rówieśnicy.

Ja też bardzo się martwiłam tym, że moje dziecko nie potrafi samo zasypiać (choć
wcześniej umiała), że budzi się w nocy, czasem nawet mnie woła. Mimo wszystko
postanowiłam przy niej być.
Zasypianie wyglądało tak: najpierw wspólne/samodzielne czytanie bajek, potem
przytulanie - i ja wychodziłam z pokoju. Wpadałam za parę minut na całuska,
potem wychodziłam, wracałam itd. A jak widziałam, że szczególnie trudno jej
zasnąć, to po prostu kładłam się obok i ją przytulałam. A wcześniej sobie
rozmawiałyśmy. I okazywało się, że dzień był szczególnie trudny, że spotkały ją
jakieś przykrości w szkole, albo na drugi dzień było jakieś ważne wydarzenie
itd. Doszła do tego lampka nocna. Potem córa dostała mini-wieżę i leciały
Bajki-Grajki (potrafiła jedną płytkę puszczać w kółko). Córa "mościła" sobie
gniazdko: w łóżku mieściły się maskotki, dodatkowe poduszeczki, zegar, pilot do
wieży, plakat z ukochanym aktorem itd. itp. Myślałam, że to się nigdy nie
skończy Ale z czasem było coraz lepiej. Poprzestawałyśmy na wieczornym
przytuleniu i pogaduszkach w łóżku, a dalej moje dziecko radziło sobie samo ))

Dla odmiany mój młodszy synek to zupełnie inny typ. Zasypia bez problemu w
każdych warunkach i mama mu przy tym nie jest potrzebna.

W dzieciństwie moją dwójkę usypiałam identycznie - przy piersi, spałam z nimi w
jednym łóżku itd. Myślę więc, że dobre zasypianie synka to nie moja zasługa - to
po prostu taki charakter. A złe zasypianie córy wynika z jej wrażliwości. Na
niej zawsze odbiajały się problemy dnia, albo straszne sceny z filmów itd. A
czasem to były różne straszne historie opowiadane sobie nawzajem przez koleżanki...

Pozdrawiam
Jola

[madziala13]

Bardzo dziekuje za cenne odpowiedzi,moja corka rzeczywiscie jest wrazliwa i ma
duza wyobraznie,a medal bede zaraz robic .Wydaje mi sie ze troche
przesadzilam bylam zalamana bo przeszkadzalo to mojej kolezance ktora zabrala
ja na dzialke na tydzien.Pozdrawiam

[verdana]

Pamiętam, że gdzies w tym wieku obejrzałam film o wampirach (naprawde zupełnie
niewinny, w konwencji komediowej, jak najbardziej dla dzieci).
Bałam sie i nie moglam spać gdzieś z pół roku. Potem wiele lat śmiałam się sama
z siebie, póki ze trzy lata temu, mnie, dorosłej babie nie przyśnilo się, że
jestem znów ośmiolatka samą w pokoju i się boję.
To był strach, który trudno opisać. Mozecie sobie wyobrazić, że leżycie w łóżku,
a za firanka kryje się autentyczny morderca. Coś w tych klimatach.
Od tego czasu już się nie śmieję i głęboko współczuję dzieciom, które się boją.
Nie jestem ani łagodna, ani ustępliwa, a wychowuję stesowo jak cholera, ale
przestraszone dziecko jestem skłonna całkowicie zrozumieć. Zostawilabym mu
lampkę, misia, wzięła do łóżka - cokolwiek. Strach jest dla dorosłego
niewyobrażalny, i nie mozna tu mówić o jakiejkolwiek niegrzeczności.
Na szczęście to mija. Na nieszczęście dorośli zapominają o tym, jak się kiedyś bali.