Jak wasi mężowie zajmują się dziećmi.

[y_y]

Chciałabym zapytać. O to własnie - jak Wasi mężowie (partnerzy) zajmują sie
dziećmi - konkretnie, czy i o czym z nimi rozmawiają, jak długo, czy chodza na
spacery, czy po całym dniu pracy, jesli wróca, kiedy dziecko śpi, pytają się,
co robiło w ciągu dnia, czym się zajmowało, co ciekawego powiedziało, czego
się nauczyło.
Szczególnie zależy mi na opinii mam pięcio-sześciolatek.

Może głupio się pytam, ale mam wrażenie ze mojego... nie obchodzi własne
dziecko. Nie rozmawia z nią, poza "nie przeszkadzaj", z własnej
nieprzymuszonej woli nie pojdzie do kina, na spacer, nie wymysli żadnej
zabawy, nie opowie o niczym, nie poczyta książki. Mogłabym tak mnożyć.

A może jestem zbyt wymagająca. Sama juz nie wiem.

[anielka25]

Jestem mamą rocznego Mateuszka. Jego tata pracuje od rana , gdzieś do 16
popołudniu plus służbowe niezbyt częste wyjazdy. Tak sobie myśle i chyba nie ma
zastrzeżeń do niego jako do taty. W ciągu dnia i dzwoni i pyta co u nas
słychać, czy Mateusz marudzi, czy ząbkuje, co zamierzamy robić itp... Gdy wraca
z pracy Mateusz nie odstępuje go na krok i tata je z nim obiad (nie do
pomyslenia jest żeby tata nie podzielił sie obiadem), potem wygłupiają sie,
bawią sie razem, albo bawimy się w e troje - zależy od nastroju i zmęczenia
taty i mamy bo czasem jest tak że ja jestem padnięta lub chora i tata zabiera
synka na spacer albo bawi sie z nim sam w drugim pokoju.Są też sytuacje ze tata
ma wszystkiego dość i wtedy by znikamy z pola widzenia i dajemy tacie czas na
chwilke relaksu.Weekendy spędzamy razem w domku, lub wychodzimy na zakupy,
gdzieś na obiad, do znajomych. Tata ma podobny stosunek jak ja - czyli dziecko
nam nie zawadza, chętnie go wszędzie włóczymy ze sobą. Tata czasem rozpieszcza
synka a czasem twardo wyznacza mu pewne granice. Widze że cieszą go postępy
naszego dziecka, jest zniego dumny. Wracając z pracy często przynosi mu
resoraki wymienione za punkty na stacjach benzynowych. Oboje mają radości co
nie miara...
Jeśli o mnie chodzi to tata spisuje sie na medal. Wydaję mi się ze im synek
będzie starszy tym bedą iec lepszy kontakt ze sobą.
PS - Oczywiście jakie było pierwsze słowo wypowiedziane przez nasze dziecko -
"tata"

[lolinka2]

Mój mąż zajmuje sie córką odkąd ona istnieje czyli ponad cztery lata (a juz
niedługo kolejna się będzie zajmował), nie pracuje z wyboru, bo jest dziecko a
ja pracuję i mam robotę taką że dzień i noc z niej mogę nie wychodzić.
Więc jego zajmowanie się młodą polega na tym, ze odprowadza ją do i z
przedszkola, na imprezach w przedszkolu jest też on, robi żarełko, rysuje, gra w
karty, czyta ksiażeczki przed spaniem, uczy ją pisać i czytać, grają razem w gry
komputerowe i nie tylko, kąpią się razem, sprzątają razem i piorą, z drugiej
strony trzyma ja stosunkowo krótko i to mnie cieszy...
Nie miałam w związku z tym okazji zeby musiał pytać czego się młoda nauczyła,
raczej to on chwali się mi jej sukcesami. CHociaż patrząc na to z innej strony,
to z własnej woli (a raczej braku pomysłów) tez by tego wszystkiego nie robił,
inicjatywa należy do Nutelli zazwyczaj. Więc najchętniej też by ja zbył "nie
przeszkadzaj" (i ja skądś to znam...), do kina nie poszli ani razu przez parę
lat, na spacery nie lubi chodzić a w piaskownicy się czuje jak w obozie
koncentracyjnym, ale córka przynosi książkę - to czytają, córka rozwala kredki
po mieszkaniu- to rysują, córka zrobi totalny bałagan w domu- zaczynają sprzątać
i tak po prostu idzie o krok za nią i o ile czegoś konkretnego nie zlecę rano
(np trenowanie wierszyka na imprezę w przedszkolu) to wyjatków nie ma, a ja do
tego przywykłam.
Faceci są okrutnie mało kreatywnie podsumowując, a szczerze powiedziawszy to jak
się człowiek (ojciec czy matka) w pracy zdrowo uterepie, to ma tak dosyć ze
własne dziecko jest świetne...o ile śpi i można na nie popatrzeć bez
konieczności odpowiadania na setki pytań i ganiania po mieszkaniu...

[z_perspektywy]

Moj stary wzial urlop wychowawczy. Radzi sobie swietnie, choc nie gotuje
wiec kiedy wracam do domu o 18.00 zostaje mi sleczenie przy kuchni. Ale da sie
zyc.

[jmctrio]

Moj maz (mamy 19 miesiecznego synka) jeszcze ani razu nie zabral go sam na
spacer !!! A jak sie kiedys wkurzylam (udawalam) i nie mial wyjscia to zabral
go do samochodu i siedzieli na parkingu (sluchajac muzyki) a pozniej zabral go
do sklepu zoologicznego na 20 min. I taki to byl spacer.A tlumaczyl sie ze za
zimno bylo zeby do parku i zaraz mialo padac. A wcale nie bylo zimno i nie
padalo. Ale maly chodzi i tylko TA- TA, TA-TA, TA-TA czy jest w domy czy go nie
ma. I takie to sa chlopy. No i coz trzeba dalej kochac - malenkiego napewno a
starego jak sie poprawi.
Joanna Maria Z

[magdawegner]

Lolinka a w takim razie skoro na codzień waszą córką zajmuje się mąż, to jak Ty
się nią zajmujesz i kiedy?

Pozdrawiam

[aniask_mama]

y_y napisała:

> Chciałabym zapytać. O to własnie - jak Wasi mężowie (partnerzy) zajmują sie
> dziećmi - konkretnie, czy i o czym z nimi rozmawiają, jak długo, czy chodza na
> spacery, czy po całym dniu pracy, jesli wróca, kiedy dziecko śpi, pytają się,
> co robiło w ciągu dnia, czym się zajmowało, co ciekawego powiedziało, czego
> się nauczyło.
> Szczególnie zależy mi na opinii mam pięcio-sześciolatek.

wiesz Y-Y, mam mniej więcej podobne odczucia jak Ty (((((
a że temat bolesny, to już wiecej nic nie napiszę....
syn ma 5,5 roku

[pacynka27]

Mój synek ma 3,5 roku. Jego tata przeciął pępowinę, widział go pierwszy
odemnie, pierwszy trzymał go na rękach, był z nim kiedy położna maluszka ważyła
i myła, nie za bardzo chciał mi go dać do pierwszego karmienia (tak trudno mu
było zdjąć syneczka z rąk )
Od samego początku kąpał maluszka, zmieniał pieluchy, podcierał zasraną dupkę,
nosił na rękach, potem prowadzał za rączki, karmił zupkami ze słoiczków.
I teraz mąż po pracy nie włącza TV tylko bawi się z synem, nosi go na plecach,
gania z nim po domu, chodzi na łyżwy, basen, rower. Nadal go kąpie i wieczorami
dopóki maluch nie zaśnie opowiada mu zmyślone historie......
Tak mój synek ma cudownego tatę

[mallard]

pacynka27 napisała:

> Mój synek ma 3,5 roku. Jego tata przeciął pępowinę, widział go pierwszy
> odemnie, pierwszy trzymał go na rękach, był z nim kiedy położna maluszka
ważyła
>
> i myła, nie za bardzo chciał mi go dać do pierwszego karmienia (tak trudno mu
> było zdjąć syneczka z rąk )
> Od samego początku kąpał maluszka, zmieniał pieluchy, podcierał zasraną
dupkę,
> nosił na rękach, potem prowadzał za rączki, karmił zupkami ze słoiczków.
> I teraz mąż po pracy nie włącza TV tylko bawi się z synem, nosi go na
plecach,
> gania z nim po domu, chodzi na łyżwy, basen, rower. Nadal go kąpie i
wieczorami
>
> dopóki maluch nie zaśnie opowiada mu zmyślone historie......

No pięknie pięknie, a jak jest coś do zrobienia w domu, -zepsuty kran, kontakt,
czy tapetowanie, to kto się tym zajmuje? Mój synek od najmłodszych lat
przyglądał się, jak ja to robię.

> Tak mój synek ma cudownego tatę

Myślę, że mój też

Jako facet myślę sobie tak:
Są dwie fatalne skrajności, -Pierwsza, najczęściej spotykana, kiedy chłop swoją
rolę sprowadzi do przyczynienia się do narodzin dziecka i uważa się za wielce
bohatera, zarabiajc na rodzinę. Druga, kiedy zmienia się w nie mającego swego
męskiego życia faceta-niańkę. Pomiędzy tymi skrajnościami jest cała gama mniej,
lub bardziej właściwych postaw, trudnych do oceny, bo wiele też zależy w jakich
tradycjach wyrośli oboje małżonkowie, a najważniejsze jest, aby nie było
wzajemnych pretensji. No i też żeby dzieci wiedziały, że mają ojca i że ich
ojcem jest facet! .

Pozdrawiam.

[pacynka27]

Dzięki że mi przypomniałeś mallard.
Oczywiście mój mąż, kiedy tylko ma coś do zrobienia w domu czy w zakładzie stolarskim mojego teścia to włącza w te prace małego. Synek wie jak przykręca się śruby, wbija gwoździe, mały podaje tacie narzędzia, wierci razem z tatą (oczywiście swoją dziecinną wiertarką), "pomaga" w wymianie oleju w samochodzie, odkurza z pyłu nowo zrobione okna do lakierowania....
To nie jest tak, że albo tata poświęca czas dziecku, albo naprawia cieknące krany. To wszystko mozna pogodzić. Niestety wiele tatusiów nie umie naprawić kranu i wzywa hydraulika i jednoczesnie nie umie bawić się ze swoimi dziećmi.

[mallard]

pacynka27 napisała:

> Dzięki że mi przypomniałeś mallard.

Drobiazg!

> Oczywiście mój mąż, kiedy tylko ma coś do zrobienia w domu czy w zakładzie
stolarskim mojego teścia to włącza w te prace małego.

Hmm, -o dziecko w stolarni bym się trochę bał, tym bardziej gdy tata zajęty.
Tam są maszyny, -bardzo groźne!

Synek wie jak przykręca się śruby, wbija gwoździe, mały podaje tacie
narzędzia, wierci razem z tatą (oczywiście swoją dziecinną wiertarką), "pomaga"
w wymianie oleju w samochodzie, odkurza z pyłu nowo zrobione okna do
lakierowania....
> To nie jest tak, że albo tata poświęca czas dziecku, albo naprawia cieknące
krany.

Oczywiście Pacynko że nie jest, chodzi tylko o to, żeby poświęcał ten czas "po
tatowemu"

To wszystko mozna pogodzić. Niestety wiele tatusiów nie umie naprawić kranu
> i wzywa hydraulika i jednoczesnie nie umie bawić się ze swoimi dziećmi.

Nic dodać nic ująć!

Pozdrawiam.

[pacynka27]

mallard napisał:
Hmmm,- o dziecko w stolarni bym sie troche bał, tym bardziej gdy tata zajety. Tam sa maszyny,-bardzo groźne!

Bez obawy. Tata jeszcze "groźnych maszyn" przy synku nie włączał, żeby samemu na nich pracować. Najwyżej pokazywał jak działają maszyny kiedy pracownicy teścia na nich pracowali. Nawt jak tatuś wierci to syneczek wie, że trzeba się troszkę odsunąc.
Ale dzięki za troskę

[blou1]

Niestety prawie wcale

[myelegans]

Moj maz zajmuje sie synkiem, ale sie wokol niego nie owija. Zabiegi
pielegnacyjne nie stanowily nigdy problemu, do tej pory kapie, przewija (kupy
tez . Poza tym czasami zabiera na spacery, czyta, codziennie zajmuje sie nim
sam przez 2 godziny rano do przyjscia niani.

Ale tez musi miec czas dla siebie (maz) na swoje wlasne hobby, zajecia domowe
(placenie rachunkow, samochod, itd), ktore ma rozliczne, jak nie ma wlasnego
czasu, to zaczynaja sie zgrzyty, ale jakos to probujemy balansowac. Ja tez
wychodze i musze miec czas dla siebie, ostatnio wyjechalam na caly weekend zeby
spedzic czas z przyjaciolka i maz zostal z synkiem. Poradzili sobie, chociaz w
domu byl sajgon.
Grunt to zdrowy balans, tak zeby nikt nie czul sie wykorzystywany i zeby nie
bylo kwasow.
Moze sprobuj zorganizowac czas dla siebie i zostaw ich razem w domu, albo
wyslij do kina, przedstawienie, koncert, zapisz ich na basen, lodowisko, cos co
moga robic razem poza domem.

[mamama28]

Od kiedy córka skończyła rok mąż jest na pół-uropie wychowawczym, tzn ja
pracuję na pełny etat i wtedy mąż zajmuje się córką. Po pracy jesteśmy razem
lub ja zostaję z małą a mąż dorabia do domowego budżetu. Generalnie nie mam
zastrzeżeń - jest SUPERTATĄ i lepszym ojcem niż się spodziewałam . Mają ze
sobą fajną więź. Aż mnie czasem coś w sercu kłuje, gdy Mała budzi się i
woła "tata". Miga się jedynie od spacerów - zawsze jest za zimno,za wcześnie
lub za późno - mężczyźni lubią ułatwiać sobie życie a ztarabanienie się z
wózkiem i dzieckiem z 4 piętra jest takie męczące .
Jedyne, co mogę doradzić to: dbaj o to aby mąż miał jak najwięcej kontaktu
dzieckiem. Pod różnymi pretekstami zostawiaj ich razem. Maksymalnie włączaj
męża w opiekę, nawet gdy na początku będzie się bronił, bo kiedyś ten czas
spędzany razem zaprocentuje. Silna więź powstaje właśnie podczas codziennego
kontaktu (nawet tak prostego jak podstawowa opieka).
Gdy Mała urodziła się, martwiłam się,jak mąż sprosta nowemu zadaniu. Widać
było, że nie bardzo wie co robić i czuje się trochę zbędny.Niepokoiłam się, że
nie pyta, nie dzwoni z pracy, a gdy wraca nie szuka z dzieckiem kontaktu.
Wszystko zmieniło się, gdy dzidzia skończyła 2 mies. a ja poszłam na studia
podyplomowe. Co weekend zostawali sami i z każdym tygodniem byli sobie
bliżsi . Acha! NIE jesteś zbyt wymagająca!

[malgoska13]

Mój się wcale nie zajmuje a potem jest zdziwiony, że dziecko nie chce z nim
żadnego kontaktu.

[azoorek]

Atrakcje w wykonaniu mojego meza- chodz Michalku wlaczymy sobie telewizorek. I
siedzi wpatrujac sie w telewizor bez slowa. Jeszcze kiedys to sie zajmowal, ale
widze, ze mu przechodzi. A jak juz cos robia, a maly jest ciekawski i wszedzie
palce wpycha, to krzyczy. czasami mam tego dosyc. Podrzucanie malego 2 razy
dziennie to chyba jednak za malo. Zreszta patrzac po znajomych to mam wrazenie,
ze dziecko jest matki a ojciec jest od... no wlasnie nie wiem od czego. Nawet
jak oboje pracuja, to ojciec ma czas na basen, na angielski i rowijanie swoich
zainteresowan, a mama jest od dziecka i brudnych naczyn!!!

[sylwia183]

moje spostrzeżenia są odrobinkę inne, ale podobne. Zauważyłam, że tak do 1,5
roku tatusiowie jeszcze jeszcze dają radę, później coraz to mniej wciągają ich
zajęcia z dziećmi.
Z drugiej jednak srony często mamusie na początku biorą monopol na malucha,
tatusiowie są od święta do zabawy i na spacer.
W moim przypadku było podobnie, mały ma 3 lata ii jest bardzo żywym dzieckiem,
tatuś często wymięka a jak już uda mi się nakłonić ich do wspólnej zabawy to
dla męża wystarczy, że jest razem z nim w pokoju dziecka, tylko czasami się
wspólnie bawią.
Jednak opracoałam sobie mały sposobik na męża, mianowicie jak widzę, że z
trudem garnie się do zabaw z dzieckiem, ja organizuję sobie parę popołudni poza
domem tak dwa trzy razy w tygodniu. A to do kolezanki, to pływalnia albo
rodzice i wtedy chłpocy zostają sobie w domku i odkrywają się na nowo. Parę
wspólnych popołudni odbudowuje więzi pomiędzy nimi i tatuś nawet czasami jest
dumy jak paw, jak mały zrobi przy nim coś nowego, to go na jakiś czas nakręca i
wtedy jest fajnie. Wystarcza na miesiąc może dwa.

przyznam również, że bardzo dużo w naszm domku zmieniło się pod tym względem
jak zrobiliśmy jadalnię z prawwdziwego zdarzenia i BEZ TELEWIZORA. Mąż wrca z
pracy i siadamy razem do obiadku, wspólny posiłek zrobił się dla nas chwilą
miłą, podczas rozmów dominuje oczywiście synuś i to właśnie jest fajne,
ponieważ mąż siłą rzeczy włącza się do rozmów z dzieckiem. A takie rozmowy
bardzo zbliżają chłopaków i często po odiadku tatuś mówi to chodź idziemy się
teraz pobawić a mamusia posprząta albo wręcz przeciwnie zostają w kuchni i sami
sprzątają po jedzeniu, to też jest jakaś forma zabawy.

[y_y]

wszystko fajnie jak tato wraca tak, ze i obiad razem i cale popoludnie Moj
mąż niestety ma swoja dzialalność i najchetniej w domu przebywal by po to, zeby
poogladac tv i wyspac sie Nie chodzi mi tez o to, aby równo "pół na pół"
zajmować sie dzieckiem, bo nie w tym jest sęk. O wiele bardziej martwi mnie to,
że kiedy są we dwoje, to on praktycznie nie wie? nie umie? nie potrafi? z nią o
niczym rozmawiać. A wiem dobrze, że ona jest bardzo ciekawa świata, wszystkiego
co ją otacza, bardzo lubi rozmawiać o zwierzętach, ostatnio nawet artykuł o
mrówkach z wiedzy i życia czytałyśmy razem i nie bardzo wyglądała na znudzoną,
jednym słowem, martwi mnie to, że całość funkcjonowania świata, zasady, jakieś
normy (moralne też), wiedzę, zdobywa (oprócz przedszkola) tylko ode mnie. Tato
nie jest dla niej żadnym autorytetem w tego rodzaju sprawach. I to mnie boli, bo
już nie wiem, czy powinien być, czy pozwolić na taką sytuację, czy walczyć, a
jak tak to jak długo i jakimi środkami.
Dla wyjasnienia - często z nim o tym rozmawiam, o moich zastrzeżeniach co do
jego roli w wychowaniu dziecka, ale "tak, tak, masz rację, zmienię sie, myśle ze
powinienem się zmienić". I dalej jest tak samo.
I cały czas mam przekonanie, że chyba się czepiam.

[malamadziaaa]

Hej!!!
Mój mąż to odbicie lustrzane Twojego,nic dodać nic ująć.Liczy sie tylko TV i
łóżko do leżenia przed TV.Przykre to jest,ale faceta nie zmienisz,jestem ze
swoim już 10 lat i nie ma poprawy,ani jednym ani drugim dzieckiem się nie
zajmował w taki sposób jak piszą inne mamy wyżej.Jestem przyzwyczajona
do "ciepla" rodzinnego,czytania bajek,wychodzenia na plac zabaw,częstego
mówiemia KOCHAM CIĘ,ale mój mąż jest inny i nie mogę się do tego
przyzwyczaić.Wiem,że to nie jego wina,takie wzorce wyniósł z domu rodzinnego bo
często o tym rozmawiamy.Od małego nie "cackali" się z nim,nie bawili jak z
dzieckiem tylko ciągle gonili do prac (pochodzi ze wsi,teraz mieszkamy w
mieście),nie wie co to ciepło rodzinne w pełnym tego słowa znaczeniu,nie
pochwali za nic,a słowa KOCHAM CIĘ nie powie dzieciom ani mnie bo on tego od
rodziców nie słyszał,a ojciec wpaja mu ciągle,że po to ożenił się z babą żeby
koło niego skakała.Przykre,ale "czym skorupka za młodu",chce być inny ale nie
ma wyuczonych podstaw.
Pozdrawiam cię serdecznie i szczęściary cudownych mężów i tatusiów.

[vivyan]

U nas akurat było odwrotnie Im Mały starszy tym więcej wspólnych tematów i
zajęć mają z tatą Na początku to ja zajmowałam się dzieckiem więcej, mąż
mniej, chociaż umiał i wykąpać i przewinąć itp. bez problemów czy niechęci,
jakoś tak to wyszło. Na spacery chodziłam raczej ja - lubię spacerowac a mąż
nie bardzo więc tak nam pasowało. Stopniowo przybywało rzeczy które chłopaki
mogli razem robic z obopolna przyjemnoscia. Teraz synek ma prawie sześć lat
(już!!) i z tatusiem: jeżdzą na rowerach, do kina, "pracują" w garażu, grzebią
przy akwarium, czytają ulubione komiksy,jeżdzą na nartach, załatwiają
różne "sprawy" i jeszcze wiele innych rzeczy robią.

[elik12]

moje dziecko jest mniejsze, ale moj maz tez z wlasnej nieprzymuszonej woli sie
nim nie zajmie. Niestety. Ale jak sie juz raczy zajac to nawet i pogada i
pojdzie na spacer i bajke poczyta. Ale zawsze musze mu przypominac. Nawet jak
ustalimy, ze cos bedzie z dzieckiem robil systematycznie to to "cos" trwa max
tydzien ALe nie wydaje mi sie ze to oznacza brak zainteresowania dzieckiem.
Chyba czesc facetow jest mocno niedomyslna jezeli chodzi o "instrukcje obslugi"
dziecka i trzeba wszystko krok po kroku tluc do glowy kazdego dnia

[kubaskowa]

Nie wiem czy Cie pocieszę ale u mnie jest to samo - nie zrobi nic z własnej nie
przymuszonej woli - wszystko muszę negocjować, pokazywać palcem, i ciągle mu
marudzić, czego nie znoszę. Nie widzi tego, że padam z nóg - też pracuję, a
synek ma 20 miesięcy i jeszcze budzi cię dwa razy w nocy...jest mi bardzo
cięzko, bo nie mam w pobliżu nikogo, kto by chociaż raz mógł mnie w czymś
wyręczyć, chociażby przejśc się na spacer z małym - ja gotuję , zajmuję się
domem, pracuję zawodowo, wieczorami sprzątam bajzel, wstaję w nocy i karmię,
kąpię- ani razu go nie umył, nakarmił, nie mówiąc juz o przewinięciu.....
na tym tle dochodzi do ciągłych konfliktów i tak naprawdę to mam ochotę na
rozwód, powstrzymuje mnie tylko myśl, że nie po to starliśmy się kilka lat o
dziecko, aby teraz z nadmairu obowiązków przy nim się rozchodzić - kocham synka
nad życie i nie chcę aby wychowywał się bez ojca chociażby "statysty", ale
jednak...jest to niestety bardzo przykre i bolesne....czuję się zawiedziona, po
prostu ryczeć mi się chce...((

[mamama28]

>ja gotuję , zajmuję się domem, pracuję zawodowo, wieczorami sprzątam bajzel,
wstaję w nocy i karmię, kąpię- ani razu go nie umył, nakarmił, nie mówiąc juz o
przewinięciu.....

Nie obraź się, ale jak mogłaś dopuścić do TAKIEJ sytuacji? I czy przez 20
miesięcy nie przeszkadzała Ci ona? A wcześniej?
Pewne rzeczy trzeba ustalać w związku ZANIM urodzi się dziecko. Jeżeli
wcześniej karmiłaś, opierałaś i niańczyłaś męża, to on nie widzi powodu dla
którego miałoby się to zmienić "tylko" z powodu dziecka. Współczuję, z tego, co
piszesz, jesteś samotną matką DWÓJKI dzieci.
PS. Może pokaż ten wątek mężowi?

[jagaga]

Metoda na tatusia wydaje mi sie prosta: 1. trzeba dac mu szanse, czyli jak juz
ktos pisal, czasami zostawiac samego z dzieckiem lub zasugerowac jakies wspolne
zajecia; 2. trzeba go bardzo chwalic, teksty typu "widzisz, ona/on robi to
dokladnie tak jak Ty", "O! to Ty ja nauczyles?!", ja zaczynalam jak synek byl
malenki i po powrocie zmeczonego taty na jakis wykrzywiony grymas zachwycalam
sie "o, patrz, to do Ciebie sie tak usmiecha, do mnie sie tak nie usmiecha" i
3. nie marudzic i nie pouczac, panowie i tak postepuja z dziecmi po swojemu i
dobrze; raczej rzucic na gleboka wode, niz prawic kazania. Jak w ciagu
tygodnia Tatus wykonczony, to pozostaja weekendy, kiedy to mamusia moze byc
wykonczona, prawda? U nas to dziala - tatus na medal, a ja staram sie nie
wtracac w ich zabawe, choc, przyznaje, czasem mi trudno. A relacje z dnia i
postepow dziecka zdaje regularnie i bez pytania.

[kaczalidka]

Kiedy urodziłam starszą córcię już po 10dniach od Jej narodzin trafiłam do
szpitala.Mój mąż ze łzami w oczach wracał do domu z myślą co On będzie robił z
takim maleństwem.Nie było mnie kilka dni a tatuś poradził sobie świetnie.Kiedy
córcia skończyła 5mies. sytuacja powtórzyła się.Jednak zniknęłam na
2tygodnie.Również był świetny.Jednak te sytuacje sprawiły,że b.zbliżył się do
dzieci i nigdy nie martwię się o nie kiedy muszę wyjść z domu.Kiedy wraca z
pracy zawsze ma dla nich czas.Wieczorem On Je kąpie,czyta bajkę.Żeby było
śmieszniej drugą ciążę musiałam przeleżeć w łóżku od 4tyg.Spacery ze starszą
córcią były więć nieodzowne.I tak zostało do dzisiaj.Czasami bierze obie panny i
wychodzą z domku dając tym odpocząć mamie.To b.dobry tatuś! Pozdrawiam

[patrycja2212]

Mam troszkę młodsze dziecko, ale na swojego męża nie mogę narzekać. Bawi się z
naszym synkiem , przewija, karmi, chodzi na spacery, zajmuje się nim jak jestem
w pracy lub w szkole. Poświęca mu naprawdę dużo czasu. Fakt czasami są dni,
kiedy wraca z pracy i ma gorszy humor, ale wtedy jestem przecież ja. Jakoś
dzielimy sie obowiązkami przy małym, tak że każde z nas ma czas dla siebie.

[azzure1]

Droga Y_y i inne mamusie! Nie wiem, skąd się u nas kobiet bierze przekonanie, że
jak już mąż wykąpie dziecko, poczyta mu bajkę i weźmie na spacer, to już jest
taki cudowny, och, ach i w ogóle. Na miłość Boską, przecież to tak samo jego
dziecko jak i moje, więc co takiego dziwnego jest w tym, że się nim zajmuje!
Nawet jeśli pracuje, to po przyjściu do domu powinien poświęcać czas dziecku.
To, że mama siedzi w domu, nie znaczy przecież, że nic nie robi - najlepszy
dowód, że jak czasem zostawi się tatę z dzieckiem, to dom często wygląda jak po
katastrofie. Kobieta jakoś daje radę i posprzątać, i pozmywać, i ugotować, i
uprać, i uprasoawć, i dzieckiem się zająć - więc da się to wszystko zrobić, a
przecież wiele mamuś jeszcze oprócz tego pracuje zawodowo. Więc drogie kobietki
nie róbmy z naszych facetów większych męczenników niż są - mają taki sam
OBOWIĄZEK zajmować się dziećmi jak i my. A jeśli tego nie robią, to niestety
dlatego, że MY im na to pozwoliłyśmy. Nie jestem jakąś tam wojującą feministką,
po prostu strasznie mnie wkurza ten męczeński wizerunek Matki Polki.

do azzure1

[arla5]

nic dodac nic ujac!calkowicie sie z Toba zgadzam.u nas tak wlasnie sie zdarzylo
ze ja pozwolilam mu zapomniec o jego OBOWIAZKACH!
pozdrawiam

[monia145]

No poglądy masz niczym wojująca feministka- podoba mi się to co myślisz i
piszesz.

[marki0]

nO TU SIę MOGę CHYBA TYLKO POCHWALIć. Ojcem był od momentu jak tylko zaszłam w
ciążę.Nie tylko dbał o mnie, ale z pasja studiował literaturę, chodziliśmy do
szkoły rodzenia, wwiekszość wyprawki kupowaliśmy razem/poza ciuszkami/,razem
wchodziliśmy do ginia/dodam, że sam miał do niego tysiace pytań w zwiazku ze
mna/, natomiast co do rozwiazania to musiał dojrzeć czy chce być przy czy też
nie. W końcu się zdecydował i trzymał mnie za rękę przy cesarce.
A potem pierwsze przewijanie to on, kąpile on /ja wykąpałam syna po raz pierwszy
jak miał 7 m-cy a córkę jak miała 6/. Dawał słoiczki jak trzeba było, no moze
jedynie nie pitrasi i raczej musi w razie czego być co dziecim podać do
jedzenia. Z pracy po dziś dzień dzwoni po kilka razy i pyta sie jak sie bable
czuja i ja. Szczerze powiem , że czasem ta jego troska zaczyna mnie bawić. Do
tego dodam, że jak urodził sie pierworodny był tak fachowo przygotował się do
ojcostwa z tych książek, że czsem mnie pouczał! Wówczs niestety, ale wsciekałam
się na maxa, bo jestem z tych co wszystko wiem/żartuje oczywiscie, ale jęsli coś
wiem i jestem czegoś pewna to nauk i morałów nie cierpię/. Czsem mu wypominałam,
że gdyby jeszcze mógł karmić to chetnie by to robił! Jest typem jak ja to mówię
z zasadami i jak jechaliśmy do znajomych i ja się troszkę zagalopowałam co do
zostania dłużej natychmiast przywoływał mnie do porzadku, że dziecko ma ustalony
rytm i musimy tego przestrzegać/to tez wyczytał z tych nieszcęsnych książek/. Na
spacery sam wychodzi raczej rzadko /w tygodniu długo pracuje a w wekendy
wychodzimy razem/. Ale jak che sobie zrobić babski wypad czy slalom po
wyprzedarzach zostaje się z dwójeczka bez gadania.Syn ma 5 latek a córa 6 m-cy.
Córcią w porównaniu z synem /jesl idzie o ten okres/ raczej mniej się zajmuje
ale to też wynika z tego, że mamy już dwójke i musimy dzielić obowiazki.On
zajmuje się raczej synem/choć uspić i umyć moze tylko mama/ ale bawią się razem,
budują z klocków , walczą/syn jest na etapie walk rycerskich/, jeżdzą na
rowerze, na basen, nad wode latem, pływają na kajaku, jeżdzą na grzyby, jak jest
potrzeba to i do dentysty, czy do innego lekarza lub na szczepienie, choc jedank
woli jak ja to załatwiam. Zatem narzekać nie mogę. Wsród moich znajomych
uchodzi za wzorowego ojca i tu znowu sie pochwalę że koleżanki mi
zazdroszczą.Feee, nieładnie się chwalić, ale tak jest. Niestety swoim mężom
robią awantury potem o to, ze mój to sie tak umie zająść a oni nie! Nawet jak
się z tymi znajomymi spotykamy to ich dzieci wola bawić sie z moim mężem niż ze
swoimi tatusiami, bo mój facet kiedy trzeba zasiada za stołem a jak jest
potrzeba rusza z synem do zabawy i inne dzieci z tego korzystają no a potem jak
towarzystwo sie rozkokosi to dopóty nie pójdą spać nie ma szans już na to aby
usiadł do gosciny, bo mu poprostu nie dajaą!
Mój facet to jedynak wiec obawiałam sie jaki bedzie z niego ojciec dla dzieci,
ale jest super! Czsem mu dogryzam, że jest lepszym ojcem niż mezem! Ale wg mnie
duuuużo zrobiła szkola rodzenia. Nie zapomne jak połozna tysiace razy zwracała
się do nich że maja nam pomagać ile się da! To oni mają wielkie rece więc niech
kapią, niech podaja małego do karmienia, niech maszerują z maluchem po nocy jak
ma kolke. Ta biedna mama tyle przeszła że nie jest w stanie zrobić wszystkiego i
baardzo potrzebuje ich pomocy. Przekaz był po prostu świetny, a mój wszystko
chłonął jak gąbka! On ułozony /jak ja to mówie/ ja spontaniczna/czasem aż za
bardzo/ zatem świetnie sie uzupełniamy. A mamy za soba już 11 lat małżeństwa.
Dzieci mieliśmy póżno, bo po 5 latach małżeństwa. Po prosty chcieliśmy się
najpierw do bólu wyhasać, a jak hasanie juz przestało nam sprawiać przyjemność
powiększyliśmy sobie rodzinkę! Pozdrawiam!
Choc mogę sie przyznac że w siódmym roku po ślubie mieliśmy niż i nie było
miedzy nami zbyt dobrze. ścinaliśmy sie o wszystko! Ale wówczs wogóle mieliśmy w
życiu cięzki okres. Do tego zamieszkała z nami tesciowa, która to opiekaowała
się naszym pierworodnym jak ja musiałam wrócić do pracy.

[kubara1]

Mój mąż jest cudownym tatą. Amła za nim świata nie widzi. Poswieca jej kazdą
wolną chwilę, jak pzyjedzie z pracy to do jej zaśnięcia cały czas się z nią
bawi. Powiem wam, że mnie to zadziwia, bo generalnie był wychowany w domu,
gdzie dziecko jest na ostatnim miejscu i nie ma nic do powiedzenia. A ja
dzisiaj lecę po test ciążowy, bo coś mi się wydaje, że drugi dzidziuś dla
tatusia na horyzoncie)

[barponia]

a jak było przez te 5-6 lat? czy dopuszczałaś męża do dziecka? czy wykazując
inicjatywe nie został czesto odsuwany - wtedy kiedy dziecko bylo malutkie? to
ni ejest kwestia co teraz jest ale jak ty postepowalas prezz te pare lat; bo
jezeli caly czas dziecko bylo z toba to sie nie dziw, ze maz jako facet nie
wykazuje inicjatywy - im trzeba wszytko powiedziec i pokazac i przypominac, a
jak pare razy sie ich odsunie od pracy przy dziecku to potem tak jest

[magdawegner]

Mój mąż bardzo wiele robi z naszymi dziećmi.
Często zajmuje się nimi więcej niż ja. U nas to kto więcej jest z dziećmi
zależy od tego kto w danym czasie ma mniej pracy. Raz jestem to ja, a raz mój
mąż. Oboje nie pracujemy na etatach, dlatego tak różnie bywa.