Czy taka metoda jest dobra?

[anex10]

Jestem mamą 3-letniej dziewczynki.
Ostatnio zaczęłam stosować opisaną poniżej metodę, kiedy córka próbuje coś na
mnie wymusić.Np chce dostać słodycze przed obiadem.Na moje tłumaczenia zdaje
się nie reagować.Kłóci się ze mną,wrzeszczy, rzuca się na podłogę, bije mnie
lub kopie.Przeważnie nic do niej wówczas nie dociera, jest normalnie
wściekła.Wtedy biorę taką wrzeszącą i wierzgającą pod pachę i zanoszę do
sypialni ze słowami, że będzie mogła wyjśc, kiedy się uspokoi.Niestety drzwi
zamykam na klucz, bo ucieka i cyrk trwa nadal.
Przez jakiś czas wrzeszczy nadal w sypialni, kopie drzwi (na co nie reaguję)
i za chwilę następuje cisza i mała już bardzo normalnym głosem mówi, że już
się uspokoiła i chce wyjść.Wtedy ją wypuszczam.Po wypuszczeniu to normalne
dziecko, spokojne dziecko.
Proszę o rady, czy to jest dobry sposób, czy nie.Czy to jest po prostu
złamanie woli dziecka i siłowe utrzymanie autorytetu rodzica? Niestety nie
miałam w dzieciństwie właściwych wzorców i teraz mam problemy z dziećmi.Z
radzeniem sobie w napiętych sytuacjachA chciałabym wychować je na
szczęśliwych ludzi i nie popełniać błędów moich rodziców.

[scher]

Skoro bije i kopie mamę, uważam to za dobrą metodę. Tym bardziej, że przynosi
efekty (dziecko się uspokaja i normalnym głosem prosi o wypuszczenie i nie
widać negatywnego wpływu na jego rozwój).

Też zastosowałem trzy razy w stosunku do trzylatka. Ostatnio chodziło o
przekorną odmowę posprzątania klocków na trzykrotnie powtórzone polecenie taty.
Kopał w drzwi i był szał. Na to ja spokojnie: Ale owszem, wypuszczę cię - zaraz
jak posprzątasz klocki (znów szał). I tak kilka razy, aż spokorniał i zabrał
się za sprzątanie.

Uważam, że kilka takich lekcji w tym wieku jest dziecku nieraz bardzo potrzebne.

Sz.

[mamamadzia76]

Również tak robię z moim prawie czterolatkiem

[m.fiorella]

według telewizyjnych poradniczek wybrałaś sposób doskonały, ja właśnie dziś
zaczełam to stosować z moim maluchem 1,5 roku ktory tez bije i zaczyna byc
niegrzeczny dla przekory, zobaczymy czy to pomoze

[asiula.b]

Myślę, że sposób dobry, ale kiedy już sie uspokoi i ją wypuścisz powinnaś ją
przytulić, powiedzieć że się cieszysz itp. coś miłego. Żeby następnym razem
miała motywację do szybszego uspokojenia się.
Być może zresztą tak robisz, ale nie napisałaś tego
Pozdrawiam

[hanryc1]

wlasnie mam problemy...i nie wiem juz jak sobie radzic bo nic nie pomaga ale
sproboje tej metody...oby pomoglo bo rowniez chce wychowac dziecko w atmosferze
nie krzyku i szczescia a to jak sie okazuje strasznie trudne

[verdana]

Jeżeli dziecko akceptuje tę metode i się uspokaja - to chyba wszystko jest OK.
Na mojej córce wypróbowałam to raz. Wiecej się nie odwazyłam. Takiej rozpaczy
nigdy nie ogladałam.

[jola_ep]

> Jeżeli dziecko akceptuje tę metode i się uspokaja - to chyba wszystko jest
OK.

Mój mały też akceptował podobną metodę - z tym, że on sam latał w ciemny kąt i
nie musiałam go nigdzie zamykać |Z czasem wystarczyło powiedzieć: "posiedź
tu i poczekaj aż ci złość przejdzie".
Z córką nigdy bym się nie odważyła.

Pozdrawiam
Jola

[kiniox]

Co to znaczy "z córką bym się nie odważyła"? Dlaczego? Jak w takim razie
reagujesz, jeśli córka dostaje napadu szału? A może nie dostaje?

[jola_ep]

> Co to znaczy "z córką bym się nie odważyła"?

Córka była (i jeszcze trochę jest ) bardzo do mnie przywiązana, wręcz przyklejona. Jeśli dziecko histeryzuje, to znaczy, że przeżywa jakieś negatywne emocje (złość, rozczarowanie, zawód) z którymi nie potrafi sobie poradzić. Jeśli mojemu dziecku było źle - to szukała u mnie wsparcia. Nie wyobrażam sobie, że miałabym ja wtedy odprawiać w jakiś kąt - to byłoby odtrącenie, które na pewno bardzo by przeżyła.

Synek przeciwnie - jak coś jest nie tak, zamyka się w sobie, ucieka w ciemny kąt, włazi pod kołdrę, daje nogę do ogródka - byle dalej od ludzi. Bardzo mnie to denerwowało na początku, nie potrafiłam zrozumić, że ostatnia rzecz jakiej wtedy potrzebuje, to mój dotyk.
Ja po prostu wykorzystałam naturalne zachowanie synka, wzmocniłam je. Jednak nie zotawiałam go wtedy samego. Byłam obok.

> jeśli córka dostaje napadu szału? A może nie dostaje?

Nie pamiętam. Jak w sklepie rozrabiała, to wychodziłam bez zakupów. A tak w ogóle to reagowałam... spokojem. Na nią działał

Pozdrawiam
Jola

[kiniox]

Dzięki za odpowiedź. Swoją drogą, dobrze poczytać coś takiego. Ostatnio wpadam
na różne fora, na których ludzie mają jedyne i skuteczne recepty na wychowanie
dzieci. Twierdzą zwykle, że jeśli coś na dziecko nie działa, to znaczy, że
rodzice gdzieś wcześniej popełnili błąd wychowawczy. Dla mnie to bzdura, bo
uważam, że każde dziecko ma własny charakter i to, co sprawdza się z jednym,
przy drugim nie działa. Ty właśnie potwierdziłaś moją opinię. Dzięki i pozdrawiam.

[weronikarb]

Verdana my niemamy drzwi jedynie jedne harmonijkowe i etz ja wypróbowałam tylo
raz. Malego zamknelam w pokoju i przytrzymalam drzwi.
To juz złości wtedy nie było tylko rozpacz, do teraz mam w uszach tą rozpacz

[monika_jo]

Słuchajcie moim zdaniem metoda jest nie do przyjęcia. Jak można zamknąć dziecko
na klucz? Przecież ono ma zupełnie inne odczucia niż dorosły. Nie płacze ze
złości bo zostało zamknięte, tylko z przerażenia przed samotnościa i
odrzuceniem. Nie czytałam poradników, w których zalecano takie postępowanie, ale
z dzieciństwa pamiętam jedno. Będąc w podstawówce chodziłam do jednej pani na
lekcje angielskiego. Miała nieznośnego synka. Za karę zamykała go w jego pokoju
na klucz. Wrzeszczał tam przez całą lekcję. Miał 4 lata. Kiedy po wakacjach
wróciłam na angielski synek nie mieszkał już w swoim pokoiku. W tym pokoju
zrobiono sypialnię, a z sypialni rodziców pokój dziecka. Mały dostał takiej
traumy na punkcie swojego pokoju, że przez następny rok nie chciał do niego
wchodzić. To smutne

[bri]

Tu jest mowa raczej o zamknięciu na kilka minut nie godzinę. I trzeba dziecku
jasno powiedzieć, że chodzi o to, żeby się uspokoiło.

[kubinka]

monika_jo napisała:

Miała nieznośnego synka. Za karę zamykała go w jego pokoju
> na klucz. Wrzeszczał tam przez całą lekcję. Miał 4 lata. Kiedy po wakacjach
> wróciłam na angielski synek nie mieszkał już w swoim pokoiku. W tym pokoju
> zrobiono sypialnię, a z sypialni rodziców pokój dziecka. Mały dostał takiej
> traumy na punkcie swojego pokoju, że przez następny rok nie chciał do niego
> wchodzić. To smutne


Witam
można się zgadać lub nie-ale ta opowieśc ma moim zdaniem niewiele wspólnego z
wątkiem
Nie mówimy o karach tylko o sposobie na to by dzieci nauczyły się radzic sobie
ze swoimi emocjami. I nikt tu nie mówi o zamykaniu dzieci na godziny!

[nangaparbat3]

Ja mam watpliwości. To ostatnio modny sposob, ale budzi we mnie sprzeciw. Nigdy
go nie stosowalam, nawet nie wyobrażam sobie, ze bym mogła. A juz na pewno w
stosunku do poltorarocznego dziecka.
Chyba lepiej wyść do innego pomieszczenia, jesli już.
Przeczytajcie, co napisala Verdana, o tej rozpaczy. Przynajmniej do mnie
najmocniej ta rozpacz przemawia.

[anisr]

Dokładnie-myślę,że to- jak każda "metoda" zalezy od dziecka.Mojej dwulatce tez
zastosowałam to raz-ale bez klucza-i histeria była straszliwa, przez kilka dni
potrafiła mi wypominac-djaciego mnie zośtawiłaś samą???!!!Teraz to raczej ja
wychodzę-ewentualnie jesli lezy na podłodze to ja na łózko wynoszę.I nie
rozmawiam z nia gdy wyje, powtarzam ciągle-porozmawiam z toba gdy sie
uspokoisz bo nie rozumiem co mówisz.Skutkuje, choc nie tak szybko jak bym
chciała
Dla niektórych dzieci to bardzo okrutna kara.

[nangaparbat3]

No ja własnie nie wiem, czy dla niektorych.
Z tego co wiem, człowiek najgorzej znosi wykluczenie i porzucenie. Opowiadala
mi stara lekarka, że w czasach, kiedy matki nie mogły byc z dziećmi w szpitalu,
niemowleta, ktore przebywały tam przez dłuzszy czas, lubiły kiedy robiono im
zastrzyki. Bo ktoś je dotykał, ktos sie nimi zajmował.
Po prostu nie wiem.

[weronikarb]

u mnie to wlasnie skutkuje idealnie. Mowie ze nie bede sie odzywac do neigo, az
sie nie uspokoi bo ja nic nie rozumiem. Przychodzi do mnie przytula sie i
mówi "mamusiu odzywaj sie do mnei, ja juz jestem grzeczny, nie jest ci juz
przykro nie?"

I faktycznie sie uspokaja, ja nawet nie musze wychodzic, poprostu dla niego
najwieksza kara jest brak reakcji/rozmowy ze mna.
Uwielbia gadac i argumentowac swoja racje, a gdy tego zabraknie to po co sie
zloscic???

[nangaparbat3]

A zdarzyło Ci sie kiedyś, że ktoś, z kim się kłócisz, przestaje sie do Ciebie w
ogole odzywać? Jak sie wtedy czułaś?

[weronikarb]

Nie przesadzaj. Każdy metode dobiera do dziecka. Na mojego kompletnie nic
innego nie działa tylko ta jedyna.
Napewno nie bedzie skrzywiony psychicznie - co teraz jest częstszą argumentacją.
Gdyby naprawde nasze metody (w tym innych mam) skrzywiały psychikę to większość
społeczeństwa dorosłego nadaje się do psychiatryka bądź więzienie jako
przestępcy.

Kiedyś nei było patrzenia na to co czuje dziecko, na ogół : "dzieci i ryby
głosu nei mają" i miały siedzieć cicho.
Patrząc anwet na mszy w kościele - wyobrażasz sobie takei rozchasane dzieci co
biegają na mszy 10 lat temu?? I był posłuch.

Dziecka nie bije, nie maltertuje ani fizycznie ani psychicznie, ale to JA
jestem rodzicem i to JA jak narazie ustalam zasady, dyskusji/argumentów mogę
wysłuchać dopóki nie robią się absurdalne

[jola_ep]

> Patrząc anwet na mszy w kościele - wyobrażasz sobie takei rozchasane dzieci co
> biegają na mszy 10 lat temu?? I był posłuch.

Może takie szczególnie rozbiegane dzieci nie chodziły do kościoła?
10 lat temu jedno biegało na pewno - moje Ale paskuda nie chciała w domu zostawać. Potem chodziła, wąchała kwiatki, tańczyła. Jak miała 4 latka umiała już spokojnie siedzieć

Pozdrawiam
Jola

We wszystkim najlepszy jest umiar

[kubinka]

Izolacja dziecka na chwilę wydaje mi się dobra metodą, ale też jak słusznie
radzą coniektórzy należy byc ostrożnym i nie przesadzać-czsami warto samemu
wyjść a nie wynosić dziecko.
Poza tym-zgodnie z poradnikami dziecko powinno pozostawać samo tylko tyle
minut ile ma lat a nie dłużej.
Sama tę metodę niekiedy stosuję ale nie zamykam drzwi a już tym bardziej nie na
klucz. mały sam wie, że ma chwilę posiedzieć sam i siedzi a jak się wyryczy czy
wykrzyczy ( w zalezności od potrzeby)to przychodzi sie przytulić i jest
spokojny.

[thing74]

W pełni popieram wszystkie uwagi. Po kilku minautach (tyle ile dziecko ma lat)
wchodzę sprawdzić co się dzieje i pytam czy już sie uspokoiło jeśli widzę że nie
mówię że jeszcze nie i znowu zamykam drzwi. Jednak nigdy na klucz, ewentualnie
sam przytrzymam żeby nie mogło wyjść. Moje doświadczenia mówią jednak że trzymać
drzwi trzeba była tylko pierwszych kilka razy. Potem wystarczyło dziecku
powiedzieć żeby poszło do pokoju i sie uspokoiło i wyszło jak uzna że już się
uspokoiło i działa

[herbatniczka4]

Uważam, że to dobra metoda i też tak robię z 2-letnią córką. Wynoszę ją do
pokoju, ale robię to bez złości i nie "za karę" tylko jak całkowicie normalną
rzecz. Uczę ją po prostu, że jak się człowiek zezłości to dobrze, żeby pobył
przez chwilę sam i się uspokoił, bo może zrobić krzywdę sobie albo komuś
innemu. Sama też czasem wychodzę do kuchni mówiąc: "jestem teraz zła i muszę
przez chwilę pobyć sama". Za moment Mała przychodzi i pyta: "już przeszło?".
Mówię "tak" i jest ok. Ona to traktuje zupełnie normalnie. Wie, że każdy się
może zezłościć, ale nie można nikomu robić krzywdy i trzeba się samemu
uspokoić. Czasem nawet sama idzie do pokoju i siada sobie na parę minut w
łóżeczku. To się sprawdza, pod warunkiem, że nie jest traktowane jak kara tylko
jak sposób na opanowanie emocji.
Pzdr.

[karolina_244]

Z mojej strony bardzo dobra metoda moj synek tez mi tak zaczyna robic jak
czegoś nie dostanie wpada w placz tłumaczenia nie pomagaja....powodzenia

[anex10]

dziękuję wszystkim za rady.
Mam jeszcze takie pytanie.Ktoś napisał o swoim dziecku, że wystarczy mu
powiedzieć, żeby zostało w pokoju dopóki się nie uspokoi.I że nietrzeba go
zamykać.Jak to osiągnąć? Czy to wrodzona cecha? Bo moje za nic nie posłucha.
Co prawda tak zrobiłam drugi raz.I stąd to zamykanie dzrzwi na klucz.Bo jeśli
nie zamknę wychodzi z pokoju szybciej ode mnie.I krzyk i cała reszta trwa nadal.
A nie wynoszę jej ze złością.To nie ma być karą.Moim zamiarem jest opanowanie
jej emocji.Nawet niech sobie pokopie w drzwi.dziecko przecież musi gdzieś
rozładować złóść.A bicie matki, to jednak nie najlepszy sposób )
I siedzi tam zamknięta kilka minut.Jakieś 2-3.
Wydaje mi się , że taka metoda jest lepsza niż tłumaczenie pięćsetny raz
krzyczącemu dziecku, że słodycze się je po obiedzie.Ono podczas takiego napadu
złości i tak nie przyjmuje tego, co ja mówię, złości się jeszcze bardziej i ja
przy 501 razie też już zaczynam mieć dość i robię się rozdrażniona.A
powtarzanie do znudzenia, że mamy się nie bije, nie przynosi rezultatów.
Mam nadzieję, że nie funduję małej jakiejś traumy.Nie ma w niej przerażenia.Po
wyjściu z pokoju zachowuje się jak przed napadem złośći, jak gdyby nic się nie
stało.Włazi na kolana i zaczyna szczebiotać.
Jedynie mam wątpliwości, co do tego, że trzeba wynieść, że trzeba przerwać
dyskusję.Ale z drugiej strony wydaje mi się to lepsze niż, gdybym miała w końcu
stracić cierpliwość.
Pozdrawiam

[herbatniczka4]

anex10 napisała:

> dziękuję wszystkim za rady.
> Mam jeszcze takie pytanie.Ktoś napisał o swoim dziecku, że wystarczy mu
> powiedzieć, żeby zostało w pokoju dopóki się nie uspokoi.I że nietrzeba go
> zamykać.Jak to osiągnąć? Czy to wrodzona cecha? Bo moje za nic nie posłucha.
> Co prawda tak zrobiłam drugi raz.

Skoro wcześniej tak nie robiłaś, to dziecko może nie załapało tak od razu o co
chodzi. Było w tym momencie zbuntowane, rozzłoszczone, więc pewnie cokolwiek
byś nie zrobiła, zareagowałoby na "nie".
Wspominałam chyba, że moja córka nie tylko nie rozpacza, kiedy zostaje sama,
ale nawet czasem życzy sobie, żeby ją zostawić i dopiero po paru minutach
woła: "Uz chce do mamy!"

> A nie wynoszę jej ze złością.To nie ma być karą.Moim zamiarem jest opanowanie
> jej emocji.Nawet niech sobie pokopie w drzwi.dziecko przecież musi gdzieś
> rozładować złóść.A bicie matki, to jednak nie najlepszy sposób )
> I siedzi tam zamknięta kilka minut.Jakieś 2-3.
> Wydaje mi się , że taka metoda jest lepsza niż tłumaczenie pięćsetny raz
> krzyczącemu dziecku, że słodycze się je po obiedzie.Ono podczas takiego
napadu
> złości i tak nie przyjmuje tego, co ja mówię, złości się jeszcze bardziej i
ja
> przy 501 razie też już zaczynam mieć dość i robię się rozdrażniona.A
> powtarzanie do znudzenia, że mamy się nie bije, nie przynosi rezultatów.
> Mam nadzieję, że nie funduję małej jakiejś traumy.

Wiesz co, ja myślę, że zupełnie niepotrzebnie masz wyrzuty sumienia. Taka
niepewność pt. "Czy aby dobrze robię dobrze?" też jest niedobra dla dziecka.
Dziecko musi czuć, że rodzic na sto procent wie, co robi i że można mu ufać.

Każdy ma prawo od czasu do czasu czuć złość - i Twoje dziecko i Ty. Wolno Ci
rozzłościć się na dziecko ale nie wolno Ci go krzywdzić - i tego samego musisz
nauczyć Córeczkę (żadnego bicia itp.).

Nie ma w niej przerażenia.Po
> wyjściu z pokoju zachowuje się jak przed napadem złośći, jak gdyby nic się
nie
> stało.

Moja robi tak samo: przeszło i ok.


>Włazi na kolana i zaczyna szczebiotać.

I bardzo dobrze, że jej pozwalasz potem wejść na kolana. Przytul, pogadaj na
spokojnie o tym, co ją rozzłościło, niech wie, że na spokojnie można się lepiej
dogadać i więcej rzeczy załatwić niż w gniewie.

> Jedynie mam wątpliwości, co do tego, że trzeba wynieść, że trzeba przerwać
> dyskusję.Ale z drugiej strony wydaje mi się to lepsze niż, gdybym miała w
końcu
>
> stracić cierpliwość.

Może po kilku razach nie trzeba będzie wynosić, tylko wystarczy poprosić żeby
poszła i wróciła, jak się uspokoi. Albo sama pójdzie. Musi się dopiero nauczyć,
że w ogóle można tak robić.

I jeszcze jedno: jeżeli nie chcesz zamykać drzwi na klucz, to możesz
przytrzymać je od drugiej strony i powiedzieć, że jesteś tu za drzwiami i jak
tylko Mała przestanie wrzeszczeć, to do niej wejdziesz. Znajomi tak robili i
wystarczyło.

> Pozdrawiam

Pozdrawiam również

[herbatniczka4]

Na niektóre dzieci słowo "nie" działa jak płachta na byka. Spróbuj odmawiać na
zasadzie: "tak, ale". Czekoladę? "Oczywiście, że tak, ale po obiedzie. Najpierw
obiad a zaraz potem czekolada". Pobawić się? "Jasne, ale najpierw musimy
posprzątać". Szklankę? "A może lepiej weź kubek - ładniejszy i się nie
stłucze". I tak dalej - omijać (w miarę możliwości) słowo "nie".
Pozdrawiam jeszcze raz

[kubinka]

Myslę, że jeśli skutkuje i jak sama mówisz mała nie zdradza niepokojących
objawów-to wszytko jest ok. Nie można przesadzać ze stresem ale z bezstresowym
wychowywaniem też. Zgadzam się z Tobą, że lepsze to niż pozwolic dziecku na
bicie innych itp.-bo pozwalanie mu na to do niczego nie prowadzi.

To ja pisałam, ze moje dziecko zostaje w pokoju nawet przy otwartych drzwiach.
Nie wiem czy to wrodzone Wydaje mi się, ze na początku wychodził ale
konsekwentnie odprowadzaliśmy lub "odnosiliśmy" go z powrotem do pokoju i z
czasem jakoś przestał wychodzić. Kiedyś mąż próbował zamknąć mu drzwi ale wtedy
mały zaczął w nie walić-więc w naszym przypadku otwarte drzwi były lepsze.
Myślę, że jeśli będziesz konsekwentna to córka szybko załapie o co chodzi i
dlaczego każesz jej pozostać w innym pokoju i z czasem bedzie spokojniej-bez
zamykania.Życzę powodzenia.

[mkostki]

Wiesz, ja tez próbowałam tej metody i u mnie działała w kratkę. Później po
lekturze Tracy Hogg "Język dwulatka" w takich sytuacjach wychodziłam z pokoju
razem z synem, mówiąc, że idziemy bo Antek musi się uspokoić, bo się
zdenerwował. Działało, ale tez nie zawsze. A potem wymysliłam jeszcze coś
innego: gdy Antek ma atak histerii z wrzaskami i rzucaniem się na podłogę,
biorę poduchy, idziemy do pokoju chłopaków i walę z całej siły poduchą w
podłogę mówiąc: "wyrzucamy złość", i proponujęsynowi, żeby zrobił to samo. Ze
dwa razy uderza i już mamy śmiech. Trwa to jakieś 30 sekund, genialnie
rozładowuje napięcie.
Pozdrawiam
Magda

[kubinka]

Niezłe!!!!

[karolina_244]

Czesc moj synek sam jakos tam z przyzwyczajenia szedł i siedział do puki nie
minoł jego czas teraz ma dwa latka czyli jakies dwie minuty....Kazda zecz
wychowawcza chyba zalezy od podejscia i harakteru dziecka....

Powodzenia

[judytak]

skoro działa, to pewnie w porządku :o)
jednak trzeba "się rozwijać" w tym kierunku, żeby to nie było "zamykanie na
siłę" tylko "przyjęty sposób na uspokojenie"
tzn. kiedy tylko możliwe, rezygnować z zamykania na klucz, potem, kiedy tylko
się da, zastąpić zanoszenie dziecka wysłaniem go do drugiego pokoju...

no i zachować metodę na "wyjątkowe okazje" a nie stosować nagminnie, bo jednak
jest ona dość drastyczna...

pozdrawiam
Judyta

[saskia123]

A próbowałaś tłumaczyć, że słodycze przed obiadem odbierają apetyt. Przecież
jesteś córeczko mądrą dziewczynką i na pewno wiesz takie rzeczy. Po obiedzie
taki słodki deser będzie smakował o wiele lepiej...ble ble ble.
Po jakimś czasie u mnie zadziałało. Zwłaszcza ten wjazd na ambit o mądrości
wszelakiej )

Jeszcze jedna metoda

[nangaparbat3]

Teraz mi sie przypomniało.
Zaczęlo się, kiedy córka miała jakieś 2 lata, kiedy marudziła, zeby jej cos
kupić, mowiłam:
Córuniu, dzisiaj jest piatek, a jest taka zasada, ze w piatki się tego nie
kupuje.
Działało, potem wystarczało powiedzieć, że "jest zasada" - i już.
ale oczywiscie nie naduzywałam tego, to było na specjalne okazje.
Do dziś mamtroche wyrzutow sumienia, ze ją oszukiwałam z tymi dniami tygodnia i
kupowaniem - jak wroci z wakazji, to jej opowiem, moze mnie rozgrzeszy

[bonkreta]

Zwróciło moją uwagę to zdanie: "Na moje tłumaczenia zdaje
> się nie reagować.Kłóci się ze mną,"

Nie tłumacz, nie dyskutuj znią. Ona jest jeszcze na to za mała - a nawet za
kilka lat taka sytuacja nie jest dobrym momentem na dyskusję. To Twój sposób
odmawiania nakręca ją - tak sądzę.

Spróbuj innej taktyki, np.
- jedno proste zdanie, bez dodatkowych tłumaczeń, np. "słodycze jemy po
obiedzie" - powtórzone tyle, ile będzie trzeba
- zgoda zamiast odmowy "oczywiście, że dam ci cukierka, jak tylko zjesz obiad" -
nie ma się z czym kłocić
- uprzedzenie, że awantura nic nie da i nie zmienisz swojego zdania
(prawdopodobnie nie jest to dla niej dostatecznie jasne w tej chwili)
- akceptacja frustracji typu "widzę, że bardzo chciałabyś cukierka, to przykre,
jak się nie może dostać czegoś, co się chce"
- fantazjowanie "to teraz dostaniesz cukierka na niby, a prawdziwego po
obiedzie" - i mała zabawa w podawanie nieistniejącego cukierka

Sama musisz ocenić, która taktyka miałaby szanse powodzenia przy Twojej córce.

[kiniox]

Ja czytam, czytam i nie rozumiem jednej rzeczy. Dlaczego w ogóle uważacie, że
małe dziecko ma prawo urządzać sceny, wrzeszczeć i kopać po to, żeby się
wyzłościć? Pamiętam, że byłam bardzo energicznym i rozkrzyczanym dzieckiem, ale
rodzice nigdy nie pozwalali mi na napady szału. Wolno mi się było złościć,
oczywiście, ale musiałam się złościć w sposób cywilizowany, a nie jak mały
dzikus. Jeśli, nie daj Boże, zdarzyło mi się podnieść głos na mamę lub, co
gorsza, podnieść na nią rękę, to musiałam ją za swoje zachowanie natychmiast
przeprosić. Jednocześnie wcale nie uważam, że w dzieciństwie brakowało mi troski
rodziców czy miłości. Wręcz przeciwnie, mam głębokie przekonanie, że byłam
bardzo kochanym dzieckiem, po prostu uczono mnie panowania nad sobą i
odpowiedialności za własne reakcje.

[nangaparbat3]

Widzisz, to jest bardzo powazny problem: jak uczyc dziecko cywilizowanych form
wyrażania zlości nie ucząc go przy okazji wypierania uczucia zlości (tzn.
ukrywania jej przed samym sobą).
jA PAMIETAM TAKA SCENĘ: CORKA MA MNIEJ NIZ DWA LATA, CZEGOS JEJ ZABRANIAM,
JESZCZE JESTEM W LÓŻKU, ONA W PIZAMCE, WYBIEGA, WRACA, WSKAKUJE NA MOJE LÓŻKO ,
TUPIE PO NUIIM I WOŁA: ŚCIEKŁA, ŚCIEKŁA, ŚCIEKŁA.
ojej, przeprszam za capsclocki, to przypadek

Potem sama ja tak uczyłam: jak była wściekla, razem tupalysmy mowiąc: wściekła,
wściekła. A potem tylko udawała tupanie.

a potem zaczęła rysować , pokazywać mi (jesli ja byłam przyczyną złości):
zobacz sobie, co tu się stało - to był jej własny pomysł. Wydaje mi się, że
supersywilizowany.

Małe dziecko ma małe możliwości wyrażania złości. Oczywiscie mozna je
spacyfikować (mnie to zrobili - skadinąd wspaniali - rodzice, więc choruje na
alergię), ale to wcale nie jest dobrze, wyparta złość zamienia sie w choroby -
na przykład trądzik młodzieńczy, choroby zatok, czasem stawow, rozne inne.

[kiniox]

Czyli jednak się da A skąd ta teoria, że niewypowiedziana złość może
spowodować trądzik i alergię? Rozumiem wrzody i nerwicę, ale zatoki? Kto
przeprowadzał takie badania?

[nangaparbat3]

kto robił badania tego nie wiem, czytałam o tym w ksiązkach o wychowaniu i
problemach nastolatkow. Miałam przykład w najblizszej rodzinie - chłopiec,
ktorego matka NIGDY nie podnosiła glosu i nigdy sie nie zlościła, jemu tez nie
bylo wolno, miał tradzik po prostuu potworny.
Co do zatok przerobiłam na sobie samej, potem na córce - kiedy miała 5-6 lat
chorowała bez przerwy na katary. Znalazłam w książce "Leczenie przez
wizualizację" wizualizacje "na zatoki" - ewidentnie chodziło o wyrażennie
zlości. Ociupinke dostosowałam realia do mojej corki i opowiedziałam jej jako
bajeczkę przed snem - na drugi dzień zażądała jeszcze raz, a potem jeszcze i
jeszcze. Po tygodniu wyzdrowiała, a potem już chorowała jak kazde normalne
dziecko, 2, góra 3 razy w roku.
Piszesz, ze "okazuje się ze mozna" - ale ja nie wiem, co "mozna" świadomie, a
co nie, czasem wychodzi samo z siebie niejako, a czasem czlowiek (rodzic) meczy
sie i męczy i ni w ząb nie wychodzi.
A wracajac do tematu wątku, myslę o tym izolowaniu i myślę, i im więcej myslę,
tym bardziej mi sie ta metoda nie podoba, intuicja mi mowi, ze lepiej dać
klapsa w pupe (mówie naprawdę o klapsie w pampersa, nie o biciu serio) niz
wyprowadzać do innego pomieszczenia i zamykać.
Ja jak juz nie mogłam zdzierzyć, to sie darłam, bo w ogóle wrzaskliwa jestem.
Teraz mi sie przypomniała scena z mego dzieciństwa: mam 5-6 lat, rodzice każą
mi wyjść na dwor, a ja nie chcę, płacżę, i tato mnie wypycha za drzwi.
Z tego, co w ogole pamietam, to było najstraszniejsze co mnie spotkało.
No ale to zaden argument, bo ja klapsow nie dostawalam, nawet w pieluchę

[kiniox]

Ciekawe rzeczy piszesz. Ja raczej nie jestem w tym wypadku zwolenniczką ani
zamykania ani klapsów. Je rozhisteryzowane dzieci ignoruję. Nie wiem, czy to nie
gorzej.

[nangaparbat3]

Ja myslę ze Marghe ma dobry sposob. Ona wychodzi, bo jej z takim zachowaniem
jest trudno. Ale chyba nie ma w tym odrzucenia dziecka - raczej schroninie sie
przed jego wybrykami.

A mnie właśnie wychodzenie rodzica niepokoi

[herbatniczka4]

nangaparbat3 napisała:

> Ja myslę ze Marghe ma dobry sposob. Ona wychodzi, bo jej z takim zachowaniem
> jest trudno. Ale chyba nie ma w tym odrzucenia dziecka - raczej schroninie
sie
> przed jego wybrykami.

No właśnie. A czy rodzic powinien się chronić przed dzieckiem? Zostawiać
szalejącemu dziecku całe mieszkanie i chować się w łazience? Jaki komunikat
wtedy przekazuje dziecku: "boję się ciebie"? To już z dwojga złego chyba
lepiej, żeby dziecko się bało rodzica niż odwrotnie (ale, broń Boże, nie
namawiam nikogo do straszenia dzieci czy tresowania ich strachem, chodzi mi
tylko o to, żeby nie dawać odwrotnego komunikatu).

I druga, znacznie ważniejsza sprawa: ja wynoszę dziecko i zostawiam w łóżeczku
bo tylko tam jest na sto procent bezpieczne. Jeżeli zostawię dziecko w szale w
dużym pokoju, czy w kuchni, to przez te dwie minuty może się uderzyć w coś,
rozbić szybę, coś na siebie zrzucić, zaatakować kota i od niego oberwać i
zrobić dziesięć innych rzeczy, które mi nawet do głowy nie przychodzą.
Jasne, że zostaje czasem na chwilę sama, kiedy idę do toalety czy robię
herbatę, ale wtedy dbam, żeby miała przez ten moment interesujące zajęcie.
A człowiek wściekły nie panuje nad tym, co robi, nawet dorosły, a co dopiero
małe dziecko.
Komfort psychiczny dziecka jest bardzo ważny - nie dyskutuję z tym. Ale
najważniejsze jest jego fizyczne bezpieczeństwo.
Pzdr.

[nangaparbat3]

Jest w tym, co piszesz sporo racji, ale jednak jestem dalej za wychodzeniem
rodzica, oczywiscie jesli to nie zagraza bezpieczenstwu dziecka.
Jesli wychodzę, daję sygnał: Twoje zachowanie jest dla mnie nie do przyjecia,
wycofuje sie, ty decyduj, co dalej. Tez bym sie nie zamykała w lazience, po
prostu bym wyszła do innego pokoju lub dokuchni.
Jeśli dziecko wynoszę i zamykam, odrzucam je w całości (całość
wynoszę, "zachowania" dziecka nie da sie wynieść).
Tak ja to interpretuje, ale nie twierdzę, ze to jedyna mozliwa interpretacja.
Oczywiscie.

[kalosze2]

A teraz wyobraź sobie, że oglądasz właśnie megaciekawy program w tv i bardzo Ci
zależy, żeby dooglądać do końca. Twoje dziecko zaczyna schizę, bo coś mu się
nie spodobało- ewidentna histeria mająca na celu zwrócenie Twojej uwagi.
Starcza Ci cierpliwości na kilka próśb o spokój, ale w końcu miarka się
przebiera i......wychodzisz z pokoju?...

[nangaparbat3]

kalosze2 napisała:

> A teraz wyobraź sobie, że oglądasz właśnie megaciekawy program w tv i bardzo
Ci
>
> zależy, żeby dooglądać do końca. Twoje dziecko zaczyna schizę, bo coś mu się
> nie spodobało- ewidentna histeria mająca na celu zwrócenie Twojej uwagi.
> Starcza Ci cierpliwości na kilka próśb o spokój, ale w końcu miarka się
> przebiera i......wychodzisz z pokoju?...


Ja bym siadła na kanapie, wzięła dziecko na kolana i jakoś unieruchomiła - bez
zlości. Chyba nawet stosowalam czasem takie metody.

[kubinka]

nangaparbat3 napisała:

>>
> Ja bym siadła na kanapie, wzięła dziecko na kolana i jakoś unieruchomiła -
bez
> zlości. Chyba nawet stosowalam czasem takie metody.




Uwaga-bo za chwilę ktoś zarzuci Ci przemoc fizyczną
Ni ema co dłużej dyskutować. Każda metoda ma plusy i minusy-i tyle, nie należy
popadać w skrajność tylko

[herbatniczka4]

Niektóre mamy pisały o tym wielkim przerażeniu dziecka, a dla mnie to było
trochę niesamowite. Rozpacz bo zostało na chwilkę samo?

Dopiero po tym co napisałaś, uświadomiłam sobie, że moje dziecko wpadłoby z
pewnością w taką rozpacz, gdybym je próbowała unieruchomić. Odkąd postawiła
pierwsze kroczki, spacerówka poszła do lamusa na zawsze, krzesełko do karmienia
też, samochodem z nią nie jeżdżę (fotelik!), jak już musiałam z gorączką wieźć
ją do lekarza to wzięłam taksówkę. Nawet przy ubieraniu jak na moment
przytrzymam, zaraz słyszę: "mama, nie cimaj". Moje dziecko nienawidzi
serdecznie wszystkiego, co krępuje swobodę ruchów i gdybym ją unieruchomiła to
też by mi pewnie długo wypominała. Wniosek z tego niezbyt oryginalny: nie ma
jednej metody odpowiedniej dla wszystkich dzieci. Trzeba dobrać indywidualnie,
bo to co dla jednego będzie niewinną igraszką, dla drugiego traumą na całe
życie.
Pzdr.

popadacie w skrajności

[kubinka]

czas już chyba zakończyć ten interesujący wątek, bo zaczyna się tu robić lekko
irracjonalnie i z przesadą

[herbatniczka4]

Przepraszam, jesteś tu moderatorem? Strasznie lubisz porządkować wątki, tematy
itd.
Pzdr.

[jola_ep]

> Je rozhisteryzowane dzieci ignoruję.

Sądzę, że najlepsze co możemy wtedy zrobić - to zachować spokój. My jesteśy skałą, jesteśmy czymś stabilnym, bezpiecznym i byle jakie histerie dziecka po nas spływają. Nie mają na nas wpływu. Jesteśmy niewzruszeni.
Jeśli dziecko histeryzuje, bo chce coś osiągnąć, to nic histerią nie zdziała.
Ale jeśli histeryzuje, bo nie umie sobie poradzić z emocjami, to taka nasza postawa daje mu poczucie bezpieczeństwa. Zwykle wtedy kucałam obok małego i spokojnie czekałam, aż mu przejdzie. A potem był czas na kontakt, rozmowę, przytulenie.

Wyniesienie do innego pokoju to IMHO ułatwienie dziecku uspokojenia się poprzez zniesienie z areny walki (wynosiłam ze sklepu, z piaskownicy). Spokojne miejsce (np. ciemny zakątek korytarza) - mało bodźców, ułatwia wyciszenie emocji. Czy zostawiać tam dziecko same, albo zamykać, to już inna sprawa. Ja nie zostawiałam. Raz chciałam zignorować/wyjść z pokoju. Ale miałam wrażenie - może to tylko złudzenie, a może moja intuicja - że w oczach dziecka wyczytałam - nie zostawiaj mnie samego, bo sam nie wiem, co się ze mną dzieje (mały miał wtedy 2,5 l).
Jak synek był już starszy (4 lata) to bywało, że sam uciekał np. do swojego pokoju. Wtedy był sam.

Pozdrawiam
Jola

[jola_ep]

> Dlaczego w ogóle uważacie, że
> małe dziecko ma prawo urządzać sceny, wrzeszczeć i kopać po to, żeby się
> wyzłościć?

To nie jest kwestia prawa. Dziecko takie jest. Na początku nie umie sobie radzić z emocjami. A my go tego uczymy. Choć pewnie bardziej naszym zachowaniem niż słowem.

Mój synek w wieku 2,5 lat miewał ataki histerii, w których niemal tracił kontakt z otoczeniem. Czy miałam mu nie pozwalać robić scen i wrzeszczeć? Jak, skoro on sam nawet nie umiał nad sobą zapanować?

Z czasem dziecko stopniowo się uczy, jak ma radzić sobie z własnymi emocjami. Ale jakoś tam je wyrażać musi. Mój synek jak miał jakieś 5-6 lat powiedział mi: "mamo, przecież swojej złości nie schowam do kieszeni". Miał rację Jak był mały - wrzeszczał, jak podrósł - warczy, robi miny.

Bić się nie pozwalałam. Wrzeszczeć - proszę bardzo, sama czasem wrzeszczę. Zależy tylko co, jak, no i oczywiście ma znaczenie wiek dziecka.

> uczono mnie panowania nad sobą i
> odpowiedialności za własne reakcje.

Bo to jest pewnien proces. Nie można wymagać od dziecka, aby było opanowane. Ono się tego uczy. A z drugiej strony inaczej zachowujemy się na zewnątrz, inaczej w domu. W domu wolno więcej. Można wyrażać swoje emocje (byleby nie raniły innych). Moje dzieci w szkole/podszkolu uchodzą za grzeczne. W domu zachowują się swobodniej. I nie chodzi tu tylko o wrzask (co czasem zdarza się starszej, ale ja wtedy proszę, aby zamknęła drzwi do swojego pokoju ), ale także smutek, płacz, żal, rozczarowanie. Oczywiście jeszcze wrzeszczą, jak się tłuką między sobą

Pozdrawiam
Jola

[judytak]

kiniox napisała:

> Ja czytam, czytam i nie rozumiem jednej rzeczy. Dlaczego w ogóle uważacie, że
> małe dziecko ma prawo urządzać sceny, wrzeszczeć i kopać po to, żeby się
> wyzłościć?

nie uważamy, że ma prawo
uważamy, że człowiek nie rodzi się tak, że wie, do czego ma prawo, a do czego
nie, uczy się tego z czasem, ponadto, że kiedy człowiek już wie, co mu wolno, a
czego nie, to jeszcze sporo czasu minie, zanim bedzie potrafił zawsze się
dostosować
(tzn. prawie zawsze - ja jestem już dużą dziewczynką, a i tak zdarza się
czasami, że nie potrafię się opanować...)
no i zadaniem rodziców jest to, żeby pomóc dziecku się nauczyć tych
cywilizowanych sposobów :o)
bo jedno wpadnie na to samo w wieku dwóch lat, a innego trzeba uczyć jeszcze
jako cztero- czy pięciolatka, kwestia "uzdolnień" w tym kierunku...

pozdrawiam
Judyta

[kubinka]

kiniox napisała:

> Pamiętam, że byłam bardzo energicznym i rozkrzyczanym dzieckiem, ale
> rodzice nigdy nie pozwalali mi na napady szału. Wolno mi się było złościć,
> oczywiście, ale musiałam się złościć w sposób cywilizowany, a nie jak mały
> dzikus.

Witam.
Mówimy tu o dzieciach mniej więcej dwu-trzy letnich jak sądzę-one jeszcze (
sory za wyrażenie) "są dzikusami". Dopiero w toku wychowania , socjalizacji-
"cywilizują się". Dzieci w tym wieku nie potrafią jeszcze panowac nad swoimi
emocjami. A my rozmawiamy tu o metodach pomocnych do osiągnięcia tego celu tzn.
nauczenia ich jak nad nimi panowac i je wyrażac w sposób cywilizowany właśnie.W
końcu -dorośli maja prawo wyrażania emocji -to dzieci chyba tez?
Myślę, że mówisz o późniejszym okresie swojego życia-gdyż nie możesz tak
dokładnie pamiętać jaka byłaś w tym wieku i jak postępowali Twoi rodzice. Tak
szczegółowa pamięc trwała występuje u człowieka dopiero od ok. 5 roku życia
Pozdrawiam

[kiniox]

No widzisz, jaka jestem wyjatkowa. Pamietam szczegółowo różne sprawy z mojego
bardzo wczesnego dzieciństwa. Ale to raczej nie ma znaczenia dla wątku. Po
prostu nie lubię, jak ktoś sugeruje, że zmyślam

[marghe_72]

zamykanie na klucz nie wydaje mi sie dobrym pomysłem
Samo odsyłanie do pokoju tak..

w sytuacjach kryzysowych to ja sie zamylałam w łazience i przez zamkniete
drzwi gadałam do córki..

[nangaparbat3]

Mnie się to wydaje nieskończenie lepsze od sytuacji odwrotnej - zamykania
dziecka. Taka metodę akceptuje w pełni, za to - po naprawde długich namysłach i
deliberowaniu wielogodzinnym - absolutnie jestem przeciw odsyłaniu dziecka, a
juz zwłaszcza zamykaniu go.
Byłam kiedys swiadkiem wyrzucenia od rodzinnego stołu sześcioletniej
dziewczynki - to była jedna z gorszych rzeczy jakie w zyciu widziałam. Moje
ciało do dzisiaj (a minelo z 10 lat) reaguje na wspomnienie tamtej sceny.

[verdana]

Mnie z kolei mierzi pomysł , aby dziecko musiało przepraszać za każdym razem,
kiedy podniesie głos na rodziców (za podniesienie ręki - tak. Rodzice tez
mogliby za to przepraszać dziecko). Jest tu wyraźne przesłanie - zewnetrzny
szacunek okazywany rodzicom jest ważniejszy i od racji dziecka i od meritum
sprawy. Oducza się dziecko od walki o swoją sprawę z kimkolwiek wyżej od niego
postawionym - szefem, nauczycielem itd.
Mozna uczyć dziecko, że powinno załatwiać swoje sprawy spokojnie, ale nie
wierzę, zeby oduczanie od wyrażania złości w jakikolwiek sposób było zdrowe.
Złość nie zawsze da się wyrazić w cywilizowany sposób, a pewne rzeczy da się
powiedzieć tylko podniesionym tonem. Powiedziane tonem normalnym albo
przechodza bez echa, albo mogą zranic nieskończenie bardziej niż wykrzyczane.
Wyobraźcie sobie męża wrzeszczącego w trakcie awantury "Mam Cię dosyć!!!" i
tegoż, mówiącego "Mam cię dosyć" tonem zupełnie spokojnym i kulturalnym. Nie
jest to to samo, nie?

[kiniox]

Spodziewałam się takiej reakcji. Za to według mnie wychowujemy pokolenie ludzi,
dla których krzyk, a nie dialog jest rozwiązaniem problemów. Uważam poza tym, że
jedynie słowa wypowiedziane spokojnie mają jakąś wartość i szczerze mówiąc,
słowa "mam cię dosyć" potraktowałabym serio tylko, gdyby były wypowiedziane
tonem "spokojnym i kulturalnym".

[nangaparbat3]

Mam fatalne doswiadczenia z osobami nie podnoszacymi głosu, nie wybuchajacymi
nigdy gniewem.
Jeśli porozmawiasz z dziecmi w szkole okaże się, ze najbardziej boja się tych
nauczycieli, ktorzy nigdy glosu nie podnoszą, są jak skała, nic ich nie rusza.
Zastanawiałam sie nad tym i sądzę, że dzieci instynktownie bardziej boja sie
tłumionego gniewu niż wyrazonego. No chyba ze ktos w wyrazaniu gniewu
zdecydowanie przesadza.
I podobnie jak Verdana jestem przeciwna wymuszaniu przepraszania - uswiadomilam
sobie,ze moja pietnastoletnia corka chyba nigdy nie powiedziala do
mnie "przepraszam" (poza sytuacjami kiedy niechcący zrobiła mi coś fizycznie).
Dla mnie najlepsze przeprosiny to kiedy widzę, jak stara się zmienić i nie
zachowywać w sposób, ktory mnie dotknał.
W szkole zawsze jest postrzegana jako osoba o wyjatkowej kulturze osobistej,
wiec takie wychowanie chyba jej nie szkodzi.

[kiniox]

To dobrze, że masz taką fajną córkę. U mnie w domu wszyscy wszystkich
przepraszali i nigdy nie było z tym problemu. Mam na myśli, że również rodzice
przepraszali mnie. Dlatego ja nie postrzegam przeprosin w kategoriach wymuszania
czy poniżania. Ale rozumiem, że każdy ma inne doświadczenia.

[verdana]

Jestem zwolenniczką przepraszania, gdy to "przepraszam" jest wewnetrzną
potrzebą przepraszającego. Inaczej jest to słowo bez znaczenia. A nakazanie
dziecku powiedzenia "przepraszam" (oczywiście nie w sytuacji, gdy nadepnie
kogomus na nogę) może tylko spowodować, że będzie przepraszało odruchowo, nie
czujac absolutnie zadnych wyrzutów sumienia i nie mająć odczucia, że
przeprosiło. (na glos "przepraszam mamusiu" a w duchu "mam jej kompletnie
dosyć, niech sobie ględzi, ja i tak bedę robiła, jak uwazam"). Wcale mi sie to
nie podoba - dewaluacja słowa, taka sama jak w Stanach słów "Kocham cię".
No i chodzilo mi własnie o to , że slowa wypowiadane cicho i spokojnie mogą
ranić bez porównania bardziej, niż te wykrzyczane. I kultura na prawde nie
polega na tym, że wszyscy mówią spokojnie i łagodnie - tylko na tym, że
czlowiek potrafi odróżnić, jaki ton potrzebny jest w konkretnej sytuacji.

[kiniox]

Ale my się chyba nie zrozumiałyśmy, a wszystko stąd, że napomknęłam, że nie
wolno mi było podnosić głosu na mamę, kiedy miałam pięć lat (co wciąż uważam za
słuszne). Ja wcale nie uważam, że krzyk jest niedopuszczalną formą wyrazu.
Uważam natomiast, że jest niedopuszczalne, aby pozwalać małemu dziecku na ataki
histerii. Krzyk i histeria to dwie zupełnie różne sprawy i właśnie to miałam
początkowo na myśli, choć potem może nieco odbiegłam od tematu.

[jola_ep]

> Uważam natomiast, że jest niedopuszczalne, aby pozwalać małemu dziecku na ataki
> histerii.

Szybciej nauczysz dziecko, aby nie krzyczało, niż nie pozwolisz mu na atak histerii.
To coś, nad czym nawet same dziecko nie potrafi zapanować.

Pozdrawiam
Jola

do Kiniox

[nangaparbat3]

Ja sie bardzo denerwuję, kiedy używamy słowa "histeria". Sama kilka razy w
życiu - już dorosłym - czegos takiego doświadczyłam i dzieki temu wiem, skad
sie to bierze. A bierze sie z poczucia, ze ktoś, z kim rozmawiam czy dyskutuje
czy się kłócę absolutnie nie dopuszcza do siebie tego, co staram sie mu
powiedzieć, wytłumaczyć, wyjaśnić. Niby rozmawia ze nną, ale tak naprawdę mnie
w tej rozmowie nie ma, nie ma dialogu, jest monolog i narzucanie woli jednej ze
stron.
Myślę, że okreslenie "nie pozwalać na histerię" wolałabym zastąpić "nie
prowokować histerii".

[kiniox]

A mi się wydaje, że każdy dostaje szału od czego innego. Ja np. wtedy, gdy czuję
się bezsilna, ale bezsilna czuję się z bardzo wielu powodów, np. dlatego, że nie
mogę dostać czegoś, czego bardzo chcę. To częsty przypadek wśród dzieci. Pisałam
już tutaj, że moim zdanie dzieci używają czasem ataków złości jako narzędzia.
Dzieci są małymi ludźmi, trzeba szanować ich uczucia, słuchać ich i generalnie
być otwartym na ich potrzeby, ale dzieci nie są takie same, jak dorośli, nie
mają jednakowych obowiązków i nie mają jednakowych praw, bo nie mają jeszcze
rozwiniętych różnych cech, umiejętności, zdolności. Naszą rolą jest nauczyć je
tego wszystkiego lub umożliwić im dokonywanie odkryć na własną rękę, ale z tego
samego powodu nie można prowadzić w dzieckiem dialogu na zasadzie równy z
równym, bo nawet jeśli bardzo tego chcesz, dziecko nie jest równym partnerem w
tej dyskusji. Jako dziecko miałam poczucie, że jestem w rodzinie ważna, ale
jednocześnie wiedziałam, że jestem tylko jednym z członków rodziny, równie
ważnym jak wszyscy inni. Dlatego mnie zawsze trochę niepokoi, gdy widzę, że
rodzice za bardzo skupiają się na tym, czego dziecko chce, czego oczekuje, na co
ma ochotę, dając jednocześnie przyzwolenie na pewne zachowania, które moim
daniem są nie do zaakceptowania. Mam np. koleżankę, która wszystkie swoje
wybryki (bo tylko tak można to nazwać) zwala na rodziców, relacje z nimi i ich
błędy wychowawcze. Przykro mi, ale ja widziałam jej dzieciństwo, spędzałam w jej
domu całe dnie, tak jak ona w moim i uważam, że to stek bzdur. Moim zdaiem
mitologizujemy dzieciństwo i te różne urazy psychiczne, które zostają na całe
życie. Oczywiście, każdy wychowuje własne dziecko, jak chce i potrafi. Miło się
z Wami rozmawia, chociaż mamy odmienne zdanie na to, jak powinny wyglądać
relacje z małym dzieckiem.

[nangaparbat3]

kiniox napisała:

nie można prowadzić w dzieckiem dialogu na zasadzie równy z
równym, bo nawet jeśli bardzo tego chcesz, dziecko nie jest równym partnerem w
tej dyskusji.

No właśnie - z ust mi to wyjęłaś.
Ale dorosli często o tym zapominaja, nie dostosowuj swego jezyka do możliwosci
rozumienia dziecka, nie probują postawic się w jego sytuacji. Dziecko nie jest
rownym partnerem - to dorosły jest madrzejszy, silniejszy, bardziej
doswiadczony. Na nim spoczywa odpowiedzialność za to, zeby dialog z dzieckiem
byl dialogiem. To on musi sie dostosować do możliwości dziecka, bo dziecko
dostosowac sie do niego nie ma szans.
Dziecko - tak jak zresztą każdy człowiek - powinno zostać przede wszystkim
wysłuchane. Mozna nie zgadzać z tym, co powie, ale wysłuchac trzeba i dać
odczuć, że akceptuje się jego uczucia.

[jola_ep]

> Myślę, że okreslenie "nie pozwalać na histerię" wolałabym zastąpić "nie
> prowokować histerii".

A to akurat mi się nie bardzo podoba.
Owszem, z jednej strony unikamy niepotrzebnych stresów u dziecka (np. zamykając szafki z ważnymi/niebezpiecznymi przedmiotami przed dwulatkiem). Ale z drugiej strony to nieprowokowanie nie powinno być naszym głównym celem. Bo tak się nie da. Są rzeczy, które budzą sprzeciw u dziecka. Mój synek jak był mały, był niesłychanie samodzielny na spacerach. Unikałam spięć spacerując z dala od ulic. Ale czasem bywało tak, że musiałam przejść przez jezdnię i nie mogłam pozwolić mu na przebieganie według jego gustu... Histeria, wrzask i rzucanie się w kałużę.
Po pierwszej jego histerii (tzn. wrzask, ale przede wszystkim kompletny brak kontaktu z dzieckiem) bałam się, że zrobię coś, co go sprowokuje. A potem zrozumiałam, że tak nie można. Powinnam zachowywać się, wychowywać go normalnie. Nie bojąc się, że jakiś mój nakaz lub zakaz wywoła u niego atak szału.

Myślę, że to podejście było słuszne (+ moja spokojna reakcja) bo z czasem mały coraz rzadziej miał napady. I były takie bardziej "normalne" (aż do okresu buntu czterolatka ).

Pozdrawiam
Jola

[nangaparbat3]

Ależ jak najbardziej sie z Toba zgadzam. Pisząc o nieprowokowaniu histerii
mialam na mysli nagminne nieliczenie się z jego uczuciami, brak dążenia do
zromumienia, o co mu chodzi - zanim dostanie ataku i nie dlatego, ze zacznie
histeryzować, tylko z chęci zrozumienia. Natomiast stawianie granic i
mowienie "nie" kiedy trzeba (ale tu by mozna zaczać cały watek na temat "kiedy
trzeba") jest konieczne i jak najbardziej w porządku.

[kiniox]

Wiesz, jeszcze coś mi przyszło do głowy. Wydaje mi się, że dzieci bardzo często
krzyczą i histeryzują nie dlatego, że są z jakiegoś powodu złe, co trzeba jakoś
uszanować, ale dlatego, że uważają to za najłatwiejszy środek do osiągnięcia
celu. Drą się więc, nakręcają same siebie i w pewnym momencie naprawdę już
zaczynają być wściekłe. Tymczase u podłoża wcale nie leżała złość, czy
frustracja, ale pewien rodzaj wyrachowania. Ale to taka moja teoria podparta
paroletnią obserwacją, ponieważ ja zasadniczo jestem zdania, że dzieci w ogóle
są dość przebiegłe. Pozdrawiam.

[jola_ep]

> Tymczase u podłoża wcale nie leżała złość, czy
> frustracja, ale pewien rodzaj wyrachowania.

Tylko wtedy, gdy rodzice nieprawidłowo reagują - czyli pozwalają się manipulować.
Zapobiec tej "nakręconej" histerii można godząc się na to, czego chce dziecko. Wtedy jesteśmy "zmanipulowani".
Jeśli jednak zachowamy spokój i obojętność - dziecko "nakręca" się i .. jest histeria, na którą mamy - jak piszesz - nie pozwalać

Co mamy więc robić - unikać histerii, czy na nią pozwalać? Ja jestem za tym drugim.

Inna sprawa, że mój synek chyba tylko raz próbował rzucać się na podłogę z wyrachowania. Było to szyte grubymi nićmi
Pozostałe ataki były moim zdaniem autentyczne (w sensie braku umiejętności radzenia sobie przez dziecko z negatywnymi emocjami).

Pozdrawiam
Jola

[nangaparbat3]

Nie wiem. Za to wiem, ze moja wlasna corka miala ataki rozpaczliwego placzu,
ktorego nie mozna było ukoic, nagłe i pozornie bez powodu. Okazalo się, że były
one powodowane gwałtownym spadkiem poziomu glukozy we krwi, co podobno u małych
dzieci ma prawo się zdarzyć. metodą prob i błędow doszlismy do tego, ze coś
slodkiego koi taki atak, dziecko się uspokaja.
Uważam, że trzeba przede wszystkim starac się pojąć, o co dziecku chodzi.
Odmawiać tylko wtedy, kiedy to jest konieczne, ale tak, zeby nie było
watpliwości, ze "nie" znaczy "nie". Ja miałam taka formułę: coreczko, na ten
temat nie bedziemy dyskutować, i ucinało to wszelkie dyskusje, bez płaczu i
fochow. Ale uzywałam jej niezmiernie rzadko.

[nangaparbat3]

Ja ją przepraszam. Bo jestem wybuchowa i potem mi głupio. Mój ojciec jest taki
sam (mniej więcej). Nie pamietam, zeby mama mnie przepraszała, ale też nie
pamiętam, zeby miała za co. (Ojciec miał za co). Ojciec mojej córki rzadko bo
rzadko, ale miał za co, nie pamietam słowa "przepraszam", za to potrafił
przeprosić gestem, uśmiechem, zmianą zachowania. Córka jest identyczna.

[judytak]

kiniox napisała:

> szczerze mówiąc,
> słowa "mam cię dosyć" potraktowałabym serio tylko, gdyby były wypowiedziane
> tonem "spokojnym i kulturalnym".

no przecież verdana właśnie o tym pisze
że takie wykrzyczane "mam cię dosyć" oznacza jedynie, że jestem chwilowo zła,
zdenerwowana, zmęczona, źle się czuję, cokolwiek, nie chcę, nie mogę dalej
dyskutować, daj mi spokój, daj mi się uspokoić, coś w tym stylu

a "mam cię dosyć" wypowiedziane spokojnie i kulturalnie oznacza, że wszystko
przemyślałam, i nigdy więcej w zyciu nie chcę mieć z tobą do czynienia, jutro
się wyprowadzam

a to są jednak zasadniczo różne komunikaty...

pozdrawiam
Judyta

[bri]

Uważam, że to dobra metoda.

Do Nangaparbat3

[kalosze2]

Czy pamiętasz autora tej książki o leczeniu przez wizualizację?
Jak myślisz, czy moczenie 7- latka może mieć podobną przyczynę? (tj.
nieumiejętność wyrażania złości) Bardzo mnie to zaintrygowało.

[nangaparbat3]

Książkę pozyczyłam, ale mogę wieczorem skoczyć i sprawdzić. O moczeniiu nic
takiego nie czytałam, raczej kojarzyłam je z lękami. Ale lęk jest tak blisko
agresji - wszystko możliwe.
Z drugiej strony jakiś czas temu (chyba w kwietniu) na TOK FM była audycja o
moczeniu nocnym, jakiś lekarz tłumaczył, że oprócz podłoża nerwicowego może byc
też czysto fizjologiczne, inne niż znane do tej pory, organizm wydziela za
mało jakichś substancji (pierwszy raz w życiu o nich słyszałam, nie umiem
powtórzyć) i leczenie farmakologiczne jest wtedy uzasadnione i skuteczne. To
jakieś nowe odkrycia i nie wszyscy jeszcze o tym wiedzą.

[kalosze2]

Tak, chodzi o jakąś substancję zagęszczającą, we wrześniu mamy wizytę, na którą
czekamy od kwietnia. To się okaże. Ale stawiałabym raczej na
podłoże "psychologiczne". A za autora będę baaardzo wdzięczna. Pozdrawiam.

[jola_ep]

> Tak, chodzi o jakąś substancję zagęszczającą

Jeśli tak, to żadna nowina. Ja słyszałam o tym od paru lat.
Ale to nie jedyna przyczyna fizjologiczna (może być też za mały pęcherz lub taki, który za wcześnie daje znak o przepełnieniu - upraszczając).

Pozdrawiam
Jola

[madzia1708]

nie sądzę, ze taka metoda jest dobra. jak Kacper miewał takie napady, to
ignorowałam Go, aż przestał wyć. Teraz ma 3 latka i juz nie ma takich schiz ;O)
wszystko da sie wytłumaczyć ) fajnie ....

Pozdrówka

[bri]

Jak dla mnie ignorowanie to bardzo podobna w gruncie rzeczy metoda. Nie wszyscy
jednak potrafią ignorować wrzeszczące dziecko. Poza tym ignorowanie jest dobre
w razie wybuchów złości ale jeśli dziecko mimo tłumaczenia uparcie wali ręką w
szybę, rzuca przedmiotami albo przewraca doniczki to konieczny może się okazać
jednak jakiś rodzaj przemieszczenia i izolacji.

[madzia1708]

być moze, ja nie wiem Kacper nie robił jeszcze takich rzeczy

[anex10]

bri napisała:

> Jak dla mnie ignorowanie to bardzo podobna w gruncie rzeczy metoda. Nie
wszyscy
>
> jednak potrafią ignorować wrzeszczące dziecko. Poza tym ignorowanie jest
dobre
> w razie wybuchów złości ale jeśli dziecko mimo tłumaczenia uparcie wali ręką
w
> szybę, rzuca przedmiotami albo przewraca doniczki to konieczny może się
okazać
> jednak jakiś rodzaj przemieszczenia i izolacji.

Dokładnie o to mi chodziło.
Poza tym zrobiłam to , żeby nie "dać się sprowokować". Złość czy też agresja
jest chyba rzeczą czy tez sprawa, ktora sie udziela.
A ciezko zachowac spokoj, kiedy na proby tlumaczenia, dostaje sie np.w twarz od
3-latka.
Tylko zastanawiam sie, czy to jest lepsze, czy np.klaps