gerbera17
21.09.06, 13:07
Córka ma 6 i pół roku i strasznie się boi nowych sytuacji, nowych dzieci
(dorosłych nie)
Np w kościele nie chciala usiąść obok obcej 9-latki (ja z drugiej strony) -
schowała sie za mną, na podwórzu nie wyjdzie za nic do nowych dzieci w
podobnym jej wieku - nie zagada do nikogo. We wakacje nie chciala zostac u
lubianej cioci i kuzynki, bo.. po sąsiedzku mieszka 6-letnia Andżelika (troche
już ją zna).
Nie wyjdzie do własnej piaskownicy jeżeli jest tam brat i dzieci sasiadów.
Teraz drugi rok chodzi do przedszkola (juz zerówka) - tam chodzi chętnie bo
wszystkich zna. Początki były trudne.
Ale ogólnie często boi sie "na zapas" - może Pani dziś będzie kazała narysować
zwierzęta a ja nie umiem - potrafi nad tym płakać.
Zawsze chce byc najlepsza we wszystkim co robi, najładniej, najszybciej
(chwalimy ja za wszystkie osiagnięcia ale bez wznoszenia do niebios, z drugiej
strony nie ganimy i nie robimy żadnych tragedii gdy cos sie dzieciom nie
udaje), cierpi gdy pochwalimy za cos jej młodszego brata, zaraz zaczyna
wymieniac czego on nie umie. Chce sie dowartosciować, dąży do perfekcji,
wszystko chce umieć. Nigdy nie była straszona, zostawiana sama sobie, w kacie,
pokoju czy gdziekolwiek.
W domu jest bardzo pewna siebie, wręcz pyskata i ważniara a poza domem
wystraszona.
Chcę jakoś wyleczyć ją z tej bojaźni. Jak dodac jej odwagi?
Boję si że córrka będzie bardzo przeżywać każde ewentualne niepowodzenia szkolne.
W domu nigdy nie miała stawianych wygórowanych wymagań, że nie ma racjonalnych
powodów być zakompleksioną. Jest ładną, mądrą i ogólnie lubianą dziewczynką.
Znacie może jakąś literaturę psychologi dziecka, która mogłaby nam pomóc.
Może w necie jest cos ciekawego do przeczytania na ten temat.
Z gory dziekuję