Do rodziców nastolatek!

[haneczka40tka]

Witajcie. Moja córka ma 13,5 roku i własnie rozpoczęła naukę w
gimnazjum.
Do tej pory była dzieckiem spontanicznym, dynamicznym i niezbyt
trudnym, podstawówkę skończyła z wynikiem 5,7.
Ale od paru miesięcy mam wrażenie ze zmienia się w jakiegoś demona.
W czasie wakacji zakochała się cztery razy na smierc i życie w tym w
barmanie w tureckim hotelu.
Dwa razy drucikiem ze zszywacza poharatała sobie nadgarstki
z "tęsknoty" za ukochanym. Prowadzi bloga, muszę ja kontrolować bo
podaje zbyt wiele osobistych danych.
Jest pyskata, nieprzjemna i mam wrażenie , że za rok czy dwa to mi
pokrywka przyłozy w głowę.
natomiast gdy czegoś potrzebuje, coś trzeba kupić , załatwić, to
chodzi za mną, mówi mamuniu i jest słodka jak anioł.
Prośby o umycie naczyń (po sobie) nakarmienie kotów i jakieś
drobiazgi zawsze kończą się hasłem: zaraz, które trwa w
nieskończoność.
Nie wiem, może to ja jestem nienormalna, ale an ja ani moje
koleżanki w wieku 13,14 lat nie spojrzałybysmy na chłopków, pierwsze
miłości zaczynały się w 2-3 klasie liceum. A teraz??? jak
czternastolatka nie ma chłopaka to siara!!.
Ja nie umiem pogodzić się z taka formą dorastania, za szybko to
wszystko, nie wiem jak reagować na wiele konfliktowych sytuacji.
Nie chcę być matą zgredem, ale nie pozwolę córce też na pełną
wolność. To sa jeszcze naprawdę dzieciaki i to głupie, a wydaje się
im, że pozjadali wszystkie języki.
Piszcie prosze jak radzicie sobie ze swoim dziećmi, czy stosujecie
np jakieś kary?? jak dzieci na to reagują.
O której pozwalacie wracać dziciom w wieku 13-14 lat z wypadu do
miasta z koleżanką, czy znajomymi. Czy Wasze dzieci przyjmują w domu
znajomych??./ U mnie ejst wszystko wirtualnie, skype i gadu gadu.
dzieci nie maja prawdziwych przyjaciól. Mnie to przeraża!!!
napiszce proszę o swoich zmaganiach, bo albo ja jesem wariatką alb
świat tak strasznie sę zmienił a ja pozostałam w tyle.
Pozdrawiam was.
Hanna

[nangaparbat3]

Swiat sie zmienił.
Teraz się spiesze do pracy, ale postaram się napisać wieczorem - mam
szsnastolatkę i poczucie, ze ubiegły rok (szkolny) przezyłam w oku cyklonu.
teraz jest dobrze, ale oczywiscie nigdy juz nie bedę pewna, ze nie jest to cisza
przed kolejną burzą.

[e-ftalo]

Można powiedzieć że cywilizacja w której żyjemy stoczyła się lekko na psy pod
względem wychowawczym.Młodziez wariuje bo nie umie sobie psychicznie poradzić z
dojrzewaniem w świecie gdzie nie ma żadnych zakazów ani nakazów.Gdzie rodzice
zamiast wychowywać,są ciagle w pracy .Gdzie szkołą zamaiast wychowywać idzie na
łątwizne i zajmuje się tylko nauczaniem.
Młodzież jest sama ze swoimi problemami.
Oczywiście to o czym mówisz nie pojawiło się teraz nagle ,lecz dorastało w
twojej córce przez całe życie.

Jeśli chodzi o dojrzewanie,to rzecz indywidualna niektórzy młoidzi dojrzewają
wcześniej niektórzy później.Szcuje się że dojrzewanie współćzenego
nastolatka(nastolatki) przyp[ada na wiek od 11-14 lat i trwa kilka lat.
Aby sobie z nią poradizć musisz sie na serio nią zainteresować i postawić twardą
rękę.Żadnych uległości tylko mądre decyzje.Tui nie chodzi o kary tylko o
konsekwentne działanie które ma określony cel.Njalpiej już dziś przygotuyj sobie
pewien program działania ,po konsultacji z innymi rodizcami i staraj sie go
zrealizować.

[haneczka40tka]

E-ftalo!!
Przecież musimy pracować, żeby móc dziecko wychować, nakarmić ,ubrać
i żeby po prostu żyć!! Nie można nie pracować, rodziny
wielopokoleniowe u nas juz praktycznie nie istnieją, zmienił sie
model życia.
Ja staram się być w domu zaraz po pracy, nigdzie się nie zlajam ze
znajomymi, nie idę sobie do kina czy na imprezkę. Wracam d domu po
to, by córka czuła czyjąs obecność, żeby jej zrobic obiad, pogadać o
szkole, podyskutować itd. Jesli idę na zakupy to zwykle z nią, do
kina też często idziemy razem, na imprezki chodzę rzadko,
najczęściej gdy córka jest na wakacjach, wyjazdach itd wtedy
nadrabiam zaległości towarzyskie.
Ale jak zareagować np. gdy córka odzywa się do mnie jak do krowy, a
my stoimy w kolejce w sklepie, ludzie sie oglądają?? ja najchetniej
trzasnęłabym ja w pysk, ale nie zrobie tego po pierwsze nie będę bić
osoby wyższej i silniejszej od siebie a po drugie pewnie
kolejkowicze by zaraz interwencję podjeli skończyłyby smy w
pogotowiu opiekuńczym. Wiele jest takich sytuacji, że się wstydzę w
publicznym miejscu z powodu zachowania mojej córki, ona natomiast
NIE WIDZI tego swojego chamstwa, opryskliwości i jadu.
jestem bezsilna, nerwowa, stałam sie wybuchowa a to bardzo niedobrze
w tej sytuacji. Ludzie, jak mam się zachowywać???

W pysk

[sir.vimes]

"ja najchetniej
trzasnęłabym ja w pysk, ale nie zrobie tego po pierwsze nie będę bić
osoby wyższej i silniejszej od siebie a po drugie pewnie
kolejkowicze by zaraz interwencję podjeli skończyłyby smy w
pogotowiu opiekuńczym. "

A jak była niższa i słabsza - trzaskałaś?

[echtom]

Ja przerabiam ten problem razy trzy, bo tyle mam w domu nastolatek w
różnych fazach okresu dojrzewania (17, 15 i 13 lat). Dziwię się, że
jeszcze żyję i mam tylko kilka siwych włosów. Wcześniej radziłam
sobie bez większych problemów, a w ostatnich latach wszystko mi się
posypało. Szlabanów nie stosuję, bo niestety spędzam sporo czasu w
pracy i nie zawsze miałabym możliwość dopilnowania. Staram się dużo
rozmawiać, ale efekty są na razie niewielkie. Generalnie widzę dwa
wyjścia - albo oddać dziewczyny do zakładu dla trudnej młodzieży,
albo zacisnąć zęby i przeczekać, wierząc, że to, co przekazałam
dzieciom przed burzą hormonów, zaoowocuje w ich dorosłym życiu.
Moja trzynastka jest jeszcze prawie "grzeczna". Próbuje dorównać
siostrom w pyskowaniu i zaniedbywaniu nauki, ale nie interesuje się
jak dotąd chłopcami, tylko biega po podwórku z koleżankami. Teraz
poszła do gimnazjum i niedługo dowiem się, jak to na nią wpłynęło.
Nie mam większych złudzeń, że pozytywnie.

[catinka1]

stan posiadania - dwie córki 15 i 18 lat. Moja rada to po prostu
uzbroj się w cierpliwość na jakieś najbliższe pięć lat. Ja starałam
się jak najwięcej rozmawiać, stosowałam zakazy ale tylko takie które
były niezbędne np. totalny zakaz spóźniania się, sztywne godziny
powrotu do domu. Jeżeli chodzi o kary tzw. szlabany starałam się
żeby jak najmniej uderzały przede wszystkim we mnie np. zakaz
wyjścia z domu przez miesiąc owocuje tym,, że przez miesiąc masz w
domu wściekłą zimną furię. Ponieważ dziewczyny są dwie chciałam z
każdą z nich sdtworzyć sobie prywatną przestrzeń poprzez robienie
pewnych rzeczy tylko z nią chociażby oglądanie wspólnie ulubionego
przez nią serialu w telewizji czy dyskusje o konkretynej książce -
strasza córka ma specyficzny gust czytelniczy. W sumie nie było źle
a teraz mogę nawet powiedzieć że się lubimy

[verdana]

Ja przerabiam nastolatka po raz trzeci, ale u mnie jakoś nietypowo -
to dla mnie najlepsze lata. Nareszcie jest z kim powaznie pogadać,
zajęć typowo opiekuńczych nie ma, pyskowanie jakos malo mi
przeszkadza, zresztą chyba pyskują w sposób dopuszczalny i latwo je
rozsmieszyć.
Oczywiście, jeszcze najmlodszy moze się zmienić - i wtedy wszystko
przede mną.
U mnie nie tyle "metodą", ile po prostu codziennościa były po prostu
rozmowy, wspólnie spedzony czas i idiotyczne szaleństwa (jeżdżenie
na stopa samochodem rozwożącym butle z gazem, ktorego kierowca
opowiadał swińskie dowcipy czy gorskie wycieczki na szlakach nieco
za trudnych i dla mnie i dla dziecka).

[nangaparbat3]

Wiecie co? Tyle w Was gniewu, złości, jadu nawet, takim przykrym, zlym jezykiem
mowicie o tych dziewczynach. Jakos nieprzyjemnie mi sie zrobiło czytajac to.
Świetnie wiem, ze bywaja nieznosne. ale tez wiem, ze za ta "nieznosnoscią" są
autentyczne leki, jest zagubienie, p[ragnienie akceptacji, samotność i
cierpienie. I frustracja.
Mnie sie zdaje, ze najwiecej teraz jest frustracji - wymagania stawiane przez
swiat dorastajacym dziewczętom przerosłyby każdego - bo jest ich wiele i sa z
soba najzupełniej sprzeczne. I jeszcze na koniec to oczekiwanie rodziców: zeby
była miła, usmiechnieta, zadowolona z zycia. a ona nie jest, bo zycie ja
przerasta - i wbrew pozorom nie ma komu głosno o tym powiedzieć.
Tak to widze, przygladajac sie własnej córce, jej kolezankom, innym dziewczętom
w tym wieku.
Haneczko, jedno jest pewne - dziewczynka, która się tnie, potrzebuje pomocy
psychologa. Nie czekaj i idź. Pogadaj najpierw sama - ale zrob cos, bo ona
potrzebuje pomocy.
Z porad doraźnych - dogadajcie sie, jakie sa jej stałe, codzienne obowiazki, ale
niech je wypełnia wtedy, kiedy ona zadecyduje. I staraj się nie sprawiać
wrazenia, ze ja kontrolujesz - na nikogo to dobrze nie działa.
Wytłumacz jej spokojnie, dlaczego nie wolno podawac w internecie danych
osobistych, ale nie kontroluj jej bloga - czytaj go tylko za jej pełna zgoda
albo w ogole (straszne rzeczy nastolatki wypisuja i najczesciej nic, ale to
absolutnie nic z tego nie wynika - złego).
Nie porównuj jej z soba w tym samym wieku - to inna osoba, inne czasy.
Moja córka chodzi do psychologa - wiesz, co mi powiedzial? Pani była grzeczną
dziewczynką, nigdy sie pani nie zbuntowala, ona to teraz robi za panią, w pani
imieniu.
I ja wiem, ze on ma racje - sama do tego doszłam wczesniej, choc trudno mi było
uwierzyc.
I goraco polecam ksiazkę "Ocalić Ofelię" Mary Pipher.

[echtom]

O jakich wymaganiach mówisz? Kiedyś nastolatki wychodziły za mąż i
rodziły dzieci, teraz dzielą czas między szkołę i rozrywki, więc co
niby ma je przerastać? Ja akurat myślę, że mają za dobrze i od tego
trochę się w swoim młodym życiu pogubiły.
A słowa psychologa zrobiły na mnie spore wrażenie - u mnie chyba
jest podobnie. I mam wrażenie, że moje problemy biorą się z tego, że
im wewnętrznie na ten "bunt w moim imieniu" przyzwalam, chcę, żeby
miały fajną, kolorową młodość i nie czekały z rozpoczęciem życia
towarzyskiego aż do studiów.

[nangaparbat3]

echtom napisała:

> O jakich wymaganiach mówisz? Kiedyś nastolatki wychodziły za mąż i
> rodziły dzieci, teraz dzielą czas między szkołę i rozrywki, więc co
> niby ma je przerastać? Ja akurat myślę, że mają za dobrze i od tego
> trochę się w swoim młodym życiu pogubiły.
Echtom, one w ogole nie maja dobrze.
W domu maja zaharowanych najczęściej rodziców, oczekujacych pomocy, a przede
wszystkim sukcesów w szkole. W szkole spedzaja wiecej czasu niz my w ich wieku.
Oczekuje się od nich, ze będą sie swietnie uczyć - ok. Ale oprócz obowiazków
edukacyjnych maja też obowiazki rozwojowe, o wiele trudniejsze, i tu moga byc
zupełnie zdezorientowane. Funkcjonuja obok siebie co najmniej dwa zupełnie rózne
wzorce - z jednej strony grzeczna, schludna, skromna dziewczyna, taka jak
kiedys, czysta i niewinna. Z drugiej - to co proponuje "Bravo Girl" czy "Cosmo"
- ma byc seksowna, przyciagac uwagę, ma byc egoistyczna, walczyc o swoje, myślec
wyłacznie o zaspokojeniu swoich potrzeb, i to tych - malo wysublimowanych,
powiedziałabym.
Matki same sa pogubione w tym swiecie, chciałyby zazwyczaj, by dziecko było
chwalone przez ciocie Helę słuchajaca Radia Maryja i przez koleżanki, zwlaszcza
te z wysoka pozycja towarzyską - co niestety czesto rozmija sie z aktywnością -
nazwijmy to - duchową.
I tak trudne zadanie budowania wlasnej tozsamości (a to jest cholernie wazny
obowiazek) buduja w zupelnie szalonym swiecie, z jednej strony Koscioł, z
drugiej komercja, a brakuje szczerej, spokojnej, pogłębionej rozmowy o życiu -
bo ilu rodziców takie ROZMOWY - w znaczeniu prawdziwego dialogu, kiedy slucha
sie co najmniej tyle, ile mówi, prowadzi?
Nasze rozmowy z dziećmi to najczęściej wypytywanie, przestrogi, uwagi, morały.
To nie jest rozmowa, to nie budzi w nich niczego innego niz wsciekłość.
> A słowa psychologa zrobiły na mnie spore wrażenie - u mnie chyba
> jest podobnie. I mam wrażenie, że moje problemy biorą się z tego, że
> im wewnętrznie na ten "bunt w moim imieniu" przyzwalam, chcę, żeby
> miały fajną, kolorową młodość i nie czekały z rozpoczęciem życia
> towarzyskiego aż do studiów.
Właśnie. Mamy w tym wszystkim swoj udział, jak by nie patrzeć

[jola_ep]

Moja nie jest jeszcze nastolatką, ale ...

> Nie wiem, może to ja jestem nienormalna, ale an ja ani moje
> koleżanki w wieku 13,14 lat nie spojrzałybysmy na chłopków, pierwsze
> miłości zaczynały się w 2-3 klasie liceum.

Moja pierwsza miłość zaczęła się, gdy byłam w siódmej klasie podstawówki. Do dziś mam mój pierwszy prezent od ukochanego: małą broszkę z modeliny A ofiarodawca jest moim mężem ))

Moja mama niedawno wspominała, jak była na wycieczce z grupą siódmo- i ósmo-klasistów. Gdy młodzież spała (albo tak się wydawało ), wybrała się o 4 rano się na spacer. Przechodząc obok pobliskiej jednostki wojskowej zauważyła majączące na płocie sylwetki. To ich dziewczyny wzdychały do chłopaków w mundurach )))

Wiek dorastania jest bardzo trudny i trochę się go boję. Rzeczywiście, współczesny świat stawia coraz większe wymgania dla nastolatków. Jak jeszcze do tego dodać szalejące hormony...

Pozdrawiam
Jola

[scher]

Zgadzam się z nangaparbat, iż nastolatki mają potrzeby, na które
powiniśmy być wyczuleni. Właściwe dojrzewaniu lęki, zagubienie,
hormony itp. - to wszystko prawda.

Jednak niektóre rzeczy, jakie opisujesz, są bardzo niepokojące.

Po pierwsze nie wyobrażam sobie, abym miał pozwolić dziecku, żeby
odzywało się do mnie "jak do krowy". Zastanawia, że jedyną reakcją,
jak przychodzi Ci do głowy, jest strzelenie dziecka "w pysk",
rozwiązanie to jednak odrzucasz (i słusznie!), ale nie wypracowałaś
nic w zamian. Jesteś bezradna, uległa, pozwalasz sobą pomiatać. Z
takim nastawieniem nie wychowawsz dobrze dziecka.

Niepokoi, że córka jest "pyskata i nieprzyjemna", a Ty nie potrafisz
wyrazić swojej stanowczej dezaprobaty. Niepokoi, że potrafi Tobą
manipulować, jak czegoś potrzebuje, że wyczuwasz w niej fałsz, kiedy
mówi "mamuniu" i jest "słodka jak anioł" - ale nic z tym nie robisz
i pozwalasz sobą kręcić. Wyczuwam ciągnący się latami brak
konsekwencji z Twojej strony. Takie zachowania dziecka muszą mieć
swoje źródło we wcześniejszych doświadczeniach.

No i wreszcie fakt pocięcia się drucikiem. Tu już szukałbym pomocy
dobrego specjalisty. To nienormalne.

Polecam literaturę - autorstwa zwolenników porad praktycznych,
zwolenników złotego środka w wychowaniu:

www.google.pl/search?hl=pl&q=dzieci+potrzebuj%C4%85+dyscypliny&lr=lang_pl
www.google.pl/search?num=100&hl=pl&q=kiedy+pozwoli%C4%87+kiedy+zabroni%C4%87&lr=lang_pl

Jak te metody prawidłowo zastosujesz i to nie pomoże, to już chyba
nic nie pomoże.

[alina66]

mój syn ma lat 19, więc ten wiek niedaleko za mną.
Rada, abyś uzbroiła się w cierpliwość jest jak najbardziej na
miejscu.To trudny okres, czasem trzeba policzyć do 10w myślach, żeby
nie wybuchnąć.
Bywało różnie- mieliśmy okres pretensji do świata, olewactwa, okres
odpowiadania "zaraz" na wszystko.
Natomiast nigdy nie pozwolilam sobie na ordynarne, chamskie odzywki-
ani w stosunku do mnie, ani przy mnie o nikim innym.
Stanowczo zwracałam uwagę, że sobie tego nie zyczę, bo ja do niego
tak nie mówię i o nim też nie.
Parę razy zdarzyło się, że mi nerwy puściły i powiedziałam, że jest
jeszcze półproduktem, więc niech się zachowuje, bo inaczej na zawsze
nim zostanie
Zakochiwał się notorycznie, stale był też obiektem zakochania
panienek, które wisiały mi na płocie, ale to akurat nie było
problemem.
Zawsze wymagałam przyzwoitych wyników w szkole- zgodnie z
możliwościami, i nie żałuję tego.
Uważam, że szczególnie w tym wieku należy jasno nakreślać granice, a
w przypadku ich przekroczenia reagować- rozmową itd.
Nie pamiętam, do której mógł być poza domem, ale na pewno nie do
późnej nocy. Miewal o to pretensje.
Teraz mówi, że miałam rację ))
No i godziny rozmów na każdy temat, wspólne wyjazdy i rozmowy,
rozmowy, aż mnie szczęka bolała

Dasz radę )

[haneczka40tka]

Witam ponownie.
Dla mnie to trudny temat bo wiem, że to JA niestety nie dorosłam do
sytuacji wychowywania nastolatki, ja rodzicom nie robiłam ekscesów i
po prostu nie spodziewałam sie takiej nagłej, ogromnej, szokującej
zmiany.Maja rację Ci, którzy twierdza, że córka umie mna
manipulować, to prawda, czesto dla swietego spokoju na cos się
zgadzam i nie bywam konsekwentna. Mnie pewnie tez trzeba by
powychowywać, żebym umiała wychowac nastolatkę. W kwesti chamskich
odzywek reaguję i to ostro ale niestety z mizernym skutkiem, od
czasu do czasu "wyskakuje z gebą". Mozna sie wtedy naprawde zapaść
pod ziemię.
tez razem chodzimy do kina, na zakupy, urzadzamy sobie seanse
filmowe, niestety rzadziej niz kiedys bo teraz czas pochłania gadu
gadu i skype. Pytam ją często dlaczego nie spotyka się ze znajomymi
w realu i słyszę, że tak jest fajnie.
Rozbawiłas mnie tym tekstem o słowie zaraz, jest to słowo, które
potrafi mi podnieść cisnienie do dwustu.
Dla niej wszystko jest na zaraz, wczoraj poprosiłam o umycie garów,
przez godzinę słyszłam zaraz, dopiero gdy rozłączyłam internet ,
szybko umyła,
Ale wiem, że gdy chce , to potrafi wiele zrobić.
Gdy np w weekend zalezy jej na tym, żebym wstała i żebysmy razem
gdzies pojechały to potrafi mi nawet sniadanie do łózka przynieść.
Pytam was o opinie, bo może ja jestem przewrazliwiona, w wakacje nie
wolno jej było wrócic do domu póxniej niż o 20.00. Przesadziłam? ja
uważam, że nie.
Może wychodzić z koleżankami ale musi mieć przy sobie komórkę.Ida
sobie do kina, galerii, itd. Ale jesli raz się spóźni na drugi raz
będzie miała szlaban bo ja jestem bziknieta na punkcie punktualności.
Nie chciałabym być znienawidzoną matka, ale konsekwentna bardzo.
Dodam jeszcz, że nie jestem xle sytuowana finansowo, nie mamy
luksusów ale mamy wszystko to co potrzebne dożycia. Uczę córkę
zarabiac, jest konsultantką Avon (ale to bardziej ja i moi znajomi
zamawiamy) zachęcam ja do zdobywania klientek wśród koleżanek,
dzisiaj jedziemy zapisac ja do zespołu disco-dance, bo chce sie
ruszać, chce iśc na zajecia teatralne i chce byc psychologiem.
Z jednym tylko nie umie sobie poradzić- z miłościa, bo zakochuje się
z predkością światła, ogląda za chłopakami i mam wrazenie, że nie
mysli o niczym innym.
Chciałabym umieć szanowac jej niezależność i jej swiat, niemniej
jednak uważam, że trzynastolatke trzeba jeszcze choc troche
kontrolowac i kierować?
nie wiem co sadziecie.
Pozdrawiam.

hanna

Dodam, że córke praktycznie wychowuję sama, mąz jest chwile w
wakacje, swieta czasem w weeken, zarabia i zapewnia nam byt, reszta
spada na mnie.

[nangaparbat3]

Haneczko,
konsekwencja i zasady są najważniejsze w wychowaniu chlopców, dla dziewczyny
ważniejsze czułoś, akceptacja, miłość po prostu. Naprawdę jakoś tak jest.
Kiedy córka miewała napady wściekłosci i odzywała sie do mnie naprawdę
niewłasciwie, zazwyczaj mówiłam (ale absolutnie szczerze, bez cienia ironii) "a
ja i tak cie kocham".
Parę razy tylko usłyszała: "Nie mów tak, jest mi przykro, ja tak do ciebie nie
mówię".
Przeszło.
20.00 wydaje sie bardzo odpowiednia dla trzynastolatki.
ale z godzinami powrotu jest niezmiernie ciezko, kiedy kolezanki/koledzy moga
zostawać o wiele dłuzej - przyznam się, zę sama mam z tym problem. Kiedy juz nie
wiem zupełnie, co robiić, mówie najszczerzej jak potrafie, co czuję - ze kiedy
spóźnia się (jest starsza, więc żądam powrotu o 22, daw razy spóźniła się ponad
godzinę), boje się o nią, ze własciwie mogę ja tylko prosic o dotrzymywanie
terminów, ale jesli nie bedzie tego robic, zrobimy sobie nawzajem z życia
piekło. Poskutkowało, teraz moze wracać jeszcze troche póxniej - albo ja po nia
przyjeżdżam, wszystko zależy od konkretnej sytuacji, rzecz w tym, by nabrała
przekonania, ze chodzi o jej bezpieczeństwo, a nie moja kontrole. Teraz zresztą
ma chlopaka i siedza w domu, wiec chwilowo spokój. a potem juz bedzie "dorosła"
- i nie wiem co. Czy zgadzać sie na całonocne imprezy? Boje się tego, nie wiem
po prostu, jak sie zachowywać.
Haneczko, nie mow źle o swojej córce. Ona ma przed soba bardzo ważne i trudne
zadanie - uniezależnić sie od Ciebie, zbudowac wlasną tożsamość, dorosnać -
próbowałam wyzej w liscie do Echtom napisać, dlaczego teraz to jeszcze
trudniejsze niż kiedy my byłysmy nastolatkami.
Sama przezyłam bardzo cięzki rok - i momentem przelomowym było, kiedy okazałam
córce czułość i miłość w sprawie, w której obawiała sie mego gniewu,
niezadowolenia, strachu.
Od tamtej chwili znowu zaczełysmy z soba rozmawiać, zblizyłysmy sie do siebie na
powrót. Widze swój udział w jej problemach (poza wszystkim innym - przeżywamy
rodzinną tragedię, sama nie radzę sobie do końca i córka tez za to zapłaciła) -
nie widze jej złej woli, za to zagubienie, cierpienie i straszliwy wysiłek,
zasługujacy na szacunek i wsparcie.

A Avon o tym wie?

[sir.vimes]

"Uczę córkę
zarabiac, jest konsultantką Avon (ale to bardziej ja i moi znajomi
zamawiamy) zachęcam ja do zdobywania klientek wśród koleżanek, "

Konsultantką i w Avon i w Oriflame można być od 16 roku życia.
A wyciąganie zamówie od 13 letnich koleżanek córki jest może sprytne, ale jak
dla mnie - niesmaczne.

[verdana]

Też zwrocilam na to uwagę. W klasie mojej córki byla taka
dziewczyna - zamiast zwyczajnie nawiazywać kontakty towarzyskie
próbowała kazdej znajomej coś wcisnąć. Zamiast koleżanek miała
klientki. Namawiała dziewczyny do kupowania kompletnie
niepotrzebnych im kosmetyków, oceniała je podług tego, ile ktora
mogła wydać. Nauka zeszła szybko na dalszy plan - bo po co, jak
można zarabiac i tak?
Pamietam, jak kiedys jedna z naszych dalekich znajonych rozlozyła
na przyjęciu jakieś garnki na stole i jako akwizytor zaczęła
zachęcać przyjaciół do ich kuowania. Nigdy wiecej jej nie widziałam -
nikt wiecej jej nie zaprosił.
A Ty jeszcze zachęcasz ja do tego, by zarabiała na znajomych.

[e-ftalo]

haneczka40tka napisała
>ja najchetniej
>trzasnęłabym ja w pysk, ale nie zrobie tego po pierwsze nie będę bić
>osoby wyższej i silniejszej od siebie

Współczuję Ci skoro boisz się własnej córki i to jest głowny powód dlaktórego
jej nie uderzysz.

Najważniejsze nie dawać się im!
Fakt że nastolatek myśli bardzo szybko,ma wiele pomysłów.Dorosły nie dorówna,ale
za to moze go wychować na podstawie własnego doświadczenia.Staraj się wtrącać
jak najwięcej w sprawy wychowania,ale tylko w dopuszczalnym zakresie tak aby
efekt był tylko wychowawczy a nie jakieś zniewolenie czy maltretowanie

catinka1,gratuluję pierwszych sukcesów.Grunt to własnie znaleźć wspólne tematy w
rozmowach i kontaktach międzyludzkich(np spędzanie wolnego czasu)

do Haneczki!

[mikkka30]

Witaj1 Kiedy przeczytalam twoj watek,pomyslalam sobie,boze ta
kobieta pisze chyba o mojej corce. Wszystko co piszesz pokrywa sie z
sytuacja panujaca u mnie. Juz kiedys pisalam i prosilam na tym forum
o pomoc.Jedyna roznica to taka ze moja chodzi teraz do 6 klasy i
boje sie co dalej.Ty przynajmniej nie musisz martwic sie o nauke,ja
przed wakacjami przezywalam horror,bo 13 czerwca wylatywalysmy do
Turcji,a ona byla zagrozona z 2 przedmiotow i miala to gdzies.Sznyty
na rekach to juz normalka ponoc kto ich nie ma nie jest cool,zadne
rozmowy z psychologiem nie pomagaja.Boje sie tym bardziej ,bo jest
bardzo ladna i nad wiek rozwinieta (z wygladu ok 16 17 lata rozum
nie wspomne)wiec co za tym idzie to ciagle zmienia chlopakow i liczy
ilu ich miala,jakby to byly zawody.Romans turecki tez zaliczyla,ale
u nas ciagnie sie do dzis,bo pisza sms,tyleze z fryzjerem.Rok
szkolny dopiero sie zaczal,a ja juz sie boje i chce zeby sie
skonczyl,bo o to sa najwieksze klotnie.Wiesz co nie bede sie tu
rozpisywac jesli masz ochote wyzalic sie i nieraz wyplakac to napisz
na maila gazetowego,moze razem damy jakos rade. pozdrawiam i trzymaj
sie jakos moze za kilka lat bedzie lepiej. Monika

[haneczka40tka]

Witam wszystkich i dziękuję za wpisy. Przynajmniej wiem, jak to
wygląda u innych.
U nas ostatnio zmienne nastroje , od kochanej córeczki do
straszliwej złośnicy. Ale to już standard. Przez trzy miesiące córka
mi truła, żebym ja zapisała do szkoły tańca. zapisałam, była na
pierwszych zajęciach, wyszła zachwycona a wczoraj nagle wszystko sie
jej odwidiało, stwierdziła, że nie będzie chodzić bo musi się uczyć.
A nauka to: zeszyt na kolanach i gadu gadu z ukochanym, który w
szkole gastronomicznej nauki zbyt wiele nie ma.
Zimno-ciepło, to nasza emocjonalna zabawa.

A do tych co mnie zakrzyczeli z Avonem: nie prowadzmy żadnej
propagandy, ani tez nikogo nie namawiamy. Znajomi wiedzą, że córka
jest konsultantką, ale nikomu nie wciskamy katalogów. Ktoś chce, sam
o nie prosi. Nie brakuje nam pieniędzy i nie szukamy dodatkowego
źródła zarobku, chodzi raczej o nauczenie córki podjęcia prób
samodzielnego dorabiania do kieszonkowego. Statystowała w wielu
filmach i teleturniejach a swoją kasę dziesięć razy obejrzała zanim
wydała. Mnie smuc fakt, że zrezygnowała ze wszystkich zajęć: oprócz
angielskiego to nie chce chodzić ani na zajęcia teatralne, które
uwielbiała, ani na disco dance ani na nic.
Komputer, chłopcy, blogi, MPtrucha..
To normalne. Koleżanki córki maja pasje, zainteresowania a moja
straciła chęc do wszystkiego.
Ludzie, tak ma być???

[kama.b1]

witam
po 10 latach urodziłam 2 córke i przestałam zwracać uwage na starszą
córke tak pochłonęła mnie z mężem młodsza. Cały czas było: idż do
siebie na góre obiad kolacja i spać. Kamila zaczęła dorastać a ja
nawet tego nie zauważałam. W zeszłym roku zaczęły się problemy :
palenie papierosów ,popijanie itp. Nie wiedziałam co robić . Doszło
do mnie że to moja wina , byłam tak zajęta młodszym dzieckiem że nie
zwracałam uwagi na strasze, praca , dom obiad i wieczorem padałam.
Jak dowiedziałam się że Kamila pali nie mieściło mi się w głowie:
jak moja córka? Wydawało mi się z wszystko jest ok. Nie lubie
przyznawać się do błędów ale wtedy zdałam sobie sprawe z tego że to
moja wina poprostu nie słuchałam co do mnie mówi niby przytakiwałam
że tak tak ale nic dalej. Zmieniłam się i to bardzo tak przynajmniej
mówi Kamila i mój mąż już nie stosuje nakazów i zakazów tylko SŁUCHA
SŁUCHAM SŁUCHAM mysle że to bardzo dużo bo moja córka powiedziała
mi ostatnio że zaczęłam z nia rozmawiać i myśle że to podstawa(a dla
mnie duży komplement). Oprócz tego zabieram ją na rowery , łódki ,
jezioro, kino i bardzo bardzo dużo z nią rozmawiam. Mój mąż
obiecywał Kamili 4 lata temu aqua park , nie pojechał z nią do
dzisiaj i ostatnio przypomniała mu to przy okazji mojej młodszej
córki jak powiedziała że tata z nią pojedzie wiecie co powiedziała?:
powodzenia Paulina z mamą to byś pojechała ale nie z tatą . Myśle że
tutaj trzeba szukać przyczyny w nas nie w młodych ludziach. Słuchać
ich i organizować czas razem.
powodzenia
k.

[kamykki]

Witam w klubie!
Ja rowniez jestem mama prawie 14 latki, ktora rozpoczela nauke w II klasie
gimnazjum. Czytajac Twoj post o zachowaniu Twojej corki przed oczami mam swoja,
bo tak dobrze pasuje opis. No cóz, u mnie ten burzliwy proces
dojrzewania(czytaj: uniezależniania się) zaczął się jakieś rok temu. I po tym
roku już wiem, że jedyne co moźna zrobić, zeby przede wszystkim nie zwariować,
to szybko zmodyfikowaç siebie, swoje dotychczasowe spostrzeganie dziecka i
zaakceptować, że już malą dziewczynką nie jest.Tak szybko, jak dziecko sie
zmienia, tak szybko i my musimy uczyç sie jego na nowo i nowych reakcji. Bo
inaczej konflikt murowany! Co to oznacza w praktyce?
Ja przede wszystkim zmieniłam sposób rozmowy. Nie ma juź z mojej strony
narzucania rozwiązan("zrób tak i tak, bo ja wiem ,źe tak jest dobrze")a zaczęłam
negocjowaC,sugerowaC.
Córka zrobi i tak po swojemu, ale przy kaźdej okazji staram się jej nakreślić
swoje stanowisko. Jasno jej określiłam, co mogę zaakceptować (np. delikatny
makijaż, pomalowane paznokcie w wakacje, ale juź na farbowanie włosów
kategorycznie się nie zgodziłam), a czego nie zaakceptuję. Cały czas dostaje od
mnie sygnaly co dla mnie jest ok, a co nie, chociaź wprost o to nie pyta. Prawdą
jest, źe jej pyskatość i czasami wprost bezczelnóść w stosunku do mnie,
wprowadzają mnie w osłupienie i niejednokrotnie wyprowadzają z rownowagi. Ale po
awanturach, (które ostatnio niestety często nam się przydarzaja) daje jej
sygnał, ze ją bardzo kocham i nie chcę, źebysmy się kłóciły. Wychodzę z
założenia, źe ona teraz totalnie experymentuje i stara się maksymalnie przesunąć
granice, tak aby nie czuła się kontrolowaną. Nie jest to jeszcze moment, ze mogę
zupełnie zrezygnować z kontrolowania, ale staram się to robić w dyskretniejszy
spośób.
Prawda jest taka, źe to od córki uczę się, źe juź przyszedł czas na coś, co mnie
się wydawało, ze nastąpi później,np. w liceum. Córka ostatnio poinformowala
mnie, źe w tym roku Sylwestra spędzi u koleżanki. Hm, ja swojego pierwszego
pozadomowego sylwka spedzałam w wieku 16 lat. Nie dalam jeszcze córce
jednoznacznej odpowiedzi, ze zgadzam się, czy nie, ale temat się pojawił i będę
musiala się z nim zmierzīć. Kolejny przykład: moja corka nie godzi się, abym
wtrącala się w jej szkolne życie, stopnie itd. Przystałam na to, (chociaż nie
tak od razu), ale ona wie, źe jak coś zawali, to poniesie konsekwencje. I wtedy
będą ograniczenia. Nie jestem zwolenniczką ostrej dyscypliny, chodzenia pod
dyktando, bo sama tak nie bylam wychowywana i nie stosuję specjalnie kar. I
szczerze mówiąc nie wierzę w skutecznośc ich, ale czasami ręće opadają mi z
bezradności jak postapić. I ona to widzi. Wierzę jednak ,źe rozmawiając,
okazując miłośc i ...odpuszczając czasami, bardziej się z nia dogadam, niż
jakbym kategorycznie czegoś zabraniała.
Rzeczywiście, świat strasznie się zmienił od chwili, kiedy to my mialyśmy po 14
lat, ale sposób dorastania dzieciaków chyba nie tak bardzo. Chetnie powymieniam
sie opiniami, radami na temat tych naszych krnąbrnych) nastoletnich córek,
pozdrawiam Aga(40)

[optymistka35]

Po przeczytaniu wszystkich postów też chcę dołączyć do grona osób
posiadających dorastające dzieci. Jestem matką 13 latki, w tym roku
poszła do I klasy gimnazjum, nie wiem co będzie dalej, ale wiem jak
było wcześniej i jak jest teraz. Praktycznie od najmłodszych dni
uczę ją szacunku dla innych ludzi, dla wszystkiego co ją otacza, a
przede wszystkim do samej siebie, ponieważ jest dziewczynką. Jeżeli
będzie szanowała siebie, to będą szanować ją inni, także jej
koledzy. Nie można nikogo oceniać, bo sama też nie chciałabym być
oceniana. Jedno spostrzeżenie tylko nasuwa mi się w tej chwili: te
dzieci nie zaczęły "pyskować" w wieku 13 - 14 lat, to musiało stać
się znacznie wcześniej, miały na to przyzwolenie rodziców. Zabawnie
wyglądało jak kilkuletni brzdąc przekomarzał się z matka czy ojcem,
wygłaszając swoje racje, wymuszając zakup zabawki, a oni temu
przyklaskiwali. Ale ten brzdąc podrósł, racje swoje wygłasza dalej i
coraz bardziej ostre,jest wymagający, stawia warunki, a opiekunowie
są zdziwieni dlaczego? Spotkałam się z określeniem, że jest
to "bezstresowe wychowywanie dziecka". Czasami stoję w kolejce, czy
jadę autobusem to przykro słuchać jak dziecko zwraca sie do
rodziców, jaką postawe przyjmuje wobec osób starszych. U mnie też
nie jest kolorowo, też mam problemy, ale nie tej rangi co Hania.
Moja córka wie, że jej dom jest jej azylem i tu rozprawiamy się ze
wszystkimi problemami. Może mi ktoś zarzuci, że się wymądrzam, ale
ja z nią po prostu rozmawiam, bardzo dużo rozmawiam. Też pracuję,
ale jeśli ona ma problem, to choćby się waliło, znajduję dla niej
czas i ze soba rozmawiamy. Nie wyobrażam sobie, żeby odezwała się
do mnie źle. Nigdy jej nie uderzyłam i nigdy tego nie zrobię. To
jest przecież moje kochane dziecko, tyle, że nie mogę kochac jej
ślepą miłością, moim obowiązkiem jest nauczyć ją cenić innych i
siebie, a poprzez szacunek okazywany swojej córce (równiez nie
używając wobec niej przemocy) właśnie tego ją uczę.
Nie ma żadnej złotej recepty na wychowywanie dziecka, jest to
indywidualne podejście każdego z rodziców, ale na pewno trzeba być
konsekwentnym, stworzyć mu szczęśliwe dzieciństwo, nie zapominając
jednocześnie, że czego się Jaś nie nauczył, tego Jan nie będzie
umiał. Wydaje mi się Haniu, że ten psycholog, to dobry pomysł, tylko
czy córka się na to zgodzi, musisz z nią o tym porozmawiać, a wizyta
u specjalisty na pewno dużo zmieni w Waszym życiu. Życzę powodzenia.

[bemari]

Nastolatków mam troje.W sumie nie narzekam, szczególowo to różnie
bywa.Lena ma taktykę stawiania na swoim udając, że nie słyszy albo
stosując manipulację(jak nie z mamą, to tato może pozwoli), Ola
miewa napady krzyczącej złości,Danek nic nie zrobi, póki nie pokaże,
że to jego decyzja.A ja mam swoje metody:
-jak ktoś chce mnie robić w bambuko, przestaję go dostrzegać.Ze mną
tylko w otwarte karty.Wtedy wynegocjować można dużo.
-nie słyszę wypowiedzi w pyskatym tonie.Po prostu głuchnę.Albo
pytam -skarbie, czy ja krzyczę? Może mam zacząć?
-Zawsze tłumaczę zakazy - głównie troską o bezpieczeństwo.Zakazów
jest zresztą niewiele.
-wymagam pomocy w domu, bo sama tu nie mieszkam.Mówię jednak -
córcia, czy stara matka może liczyć na wsparcie?

[bemari]

dwie zasady najważniejsze:
z mężem mamy jeden front
mamy wszyscy w rodzinie duże poczucie humoru - jak już nie wiem co
zrobić, to rozśmieszam gadając bzduey.

[bemari]

Trzecie podejście, bo mnie śledzą i marudzą, że obgaduję.
Ogólnie to fajnie mieć nastolaty.U nas przez lato w porywach snuło
się po domu około dziesięciu sztuk.Wytrzymałam i nieźle się
bawiłam.Jedyny problem, że zżerali wszystko, co było jadalne.No i
musiałam ich spławiać, bo zagadaliby człowieka na śmierć. W końcu
dorośli, sterani życiem też mają prawo do czułego sam na sam.My z
męzem na tarasiku, młodzież okupowała piwnice.Nawet sprzątali po
sobie.

[magonia24]

Ja też przeżywam trudne chwile. Moja córka jest starsza skończyła 18
lat i tu zaczął się problem. Od tego czasu stała się krnąbrna, na
wzystko ma odpowiedź "to moja sprawa", zaczęły się problemy
wychowawcze w szkole. Generalnie bardzo dobrze się uczy bo wie co
chce osiągnać. Z tym nie ma i nie było problemu. Ale w domu
gehennna. Ostatnio dowiedzieliśmy się z mężem , że nas nienawidzi i
odlicza dni kiedy wyprowadzi sieę z domu. Nie wiem gdzie
popełniliśmy błędy, zawsze miała wszystko,nie trzeba było stosować
żadnych ograniczeń była bardzo rozsądna i grzeczna. Teraz nie odzywa
się do nas a jak chcę z nią porozmawiać to twierdzi, że nie ma na to
ochoty i nie będzie traciła czasu, jeste arogancka a wręcz
impertynencka. Kupiłam książki,czytam o wychowaniu ale jestem
bezsilna. Sytuacja staje się nie do zniesienia. Co robić???

[echtom]

Nie przejmuj się, rodzice nigdy nie wiedzą, gdzie popełnili błędy.
Nie jesteś już prawnym opiekunem córki, jeżeli potrafi sama się
utrzymać, nie ma sprawy - krzyżyk na drogę. A jeśli nie, to mimo
formalnej pełnoletności nadal jest dzieckiem, ma się dostosować i
trzeba jej to brutalnie uświadomić. Nie daj się szantażować tekstami
o wyprowadzce, tylko powiedz, że się cieszysz, że wreszcie będzie
spokój w domu. Chyba Twoje dziecko upoiło się "dorosłością" i trochę
jej odbija. Właściwie byłoby świetnie, gdyby w najbliższym czasie
mogła się wyprowadzić - jak skonfrontuje się z real life, od razu
spokornieje.

[magonia24]

Masz dużo racji.Problem w tym, że ona nie bardzo chce się
wyprowadzić. Może do babci, ktora jej sprzyja, głaszcze po główce
jakie to biedna, niedoceniane dziecko. Dobrze jednak wie,że babcia
nie ma takich warunków jakie ma w domu.
Przy kłótniach jakie są ostatnio, czesto nam wymawia , że jeszcze
tylko pół roku ( matura a potem studia) i wreszcie wyprowadzi się
jak najdalej od nas. Na argumenty, że studia kosztują i to niemało
pozostaje głucha.
Twierdzi, że tylko dlatego,ze jest od nas zalezna finansowao to
jeszcze tu (czyli w domu) wytrzymuje. Dodam, że chodzi do elitarnej
szkoły za ktorą niemało płacimy ( bo taką kiedyś wybrała), uczy się
dodatkowo języków itd. Pieniądze jednak to nie wszystko jak
twierdzi. To sie liczy. Jestem załamana bo duże jej z siebie
daliśmy a teraz...(( Rodzice nie sądla niej żadnym autorytetem.

[nangaparbat3]

18 lat top troche za póxno jak na bunt przeciw autorytetowi rodziców, moze
dlatego takie ostre przybiera formy.
ale własciwie co się dzieje?
Uczy sie dobrze - a klopoty wychowawcze to znaczy konkretnie co?
Bo na razie gadamy o niczym.

[echtom]

Dzieciom nigdy nie dogodzisz. Choćbyś nie wiem ile im dała, zawsze
wypomną, że czegoś brakowało. Może zapytaj konkretnie, czego jej
zdaniem od Was nie dostała?

[magonia24]

No tak to "nic" to dla nas duży problem. Nie są to wprawdzie
standardowe, książkowe problemy nastolatkow ale nam zatruwają życie.
A więc:
- Brak szacunku dla rodziców, manifestowanie i artykułowanie
nienawiści
- arogancja wręcz impertynencja w kontaktach z nami i bratem
- brak uzgadniania poważnych i niebezpiecznych eskapad mimo iż
mieszka z nami)
_ wzywanie do szkoły bo córka wciagała tabakę przez rurke i
częstowała koleżanki ( szkoła bardzo rygorystyczna, katolicka)
- ona rodzicom nic nie zawdzięcza poza tym , że ją utrzymują
- zero kontaktu wrecz nienawiść do młodszego brata

Dla postronnego obserwatora być może to błahostki w obliczu innych
problemów. Nam jednak zatruwają życie, my nie potrafimy się z nią
porozumieć totalnie nas ignoruje. To boli, wkurza,przygnębia tym
bardziej, że dziecko tak się zmieniło po osiągnięciu pełnoletności.

Nie można mierzć wszystkiego jedną miarką.Problemy mają różny wymiar.

[triss_merigold6]

Może rygorystyczna, katolicka szkoła to nie była Wasz najlepszy
życiowy pomysł?

[magonia24]

Nie chcieliśmy aby chodziła do tej szkoły ale to był w 100% jej
wybór, chciała tam chodzić poszła tam ze swoją koleżanką. Nie
przeciwstawialiśmy się aby nie robić jej krzywdy. Chodzi tam już 6
lat (gimnazjum i liceum), bardzo lubiła szkołę , identyfikowała się
z nią... do 18 -tki. Szkoła jest bardzo dobra, to siostry
Urszulanki, sama się do niej przekonałam bo mają idealny porządek i
przestrzegają zasad.

[triss_merigold6]

Idealny porządek i przestrzeganie zasad to akurat żadne zalety dla
nastolatka. Może dziewczyna zwyczajnie odreagowuje szkołę w domu, bo
gdzieś musi.
A dziką schize pod tytułem "jak będę pełnoletnia/zacznę studia" to
się wyprowadzę zaliczyłam osobiście. Podobnie jak pyskowanie,
arogancję, parcie na samodzielność i czasowe braki ciepłych uczuć
wobec rodzeństwa. Przeszło.

[nangaparbat3]

Skoro tak bardzo podobaja Ci sie "idealny porządek i przestrzeganie zasad", to
Twoja corka musi czuc się w zyciu jak w więzieniu. I musiał nastąpic wybuch.
Na Twoim miejscu sprobowałabym zrozumieć swoje dziecko - dlaczego buntuje sie
przeciwko mnie, skąd tyle wsciekłości. Zreszta ona Wam to mowi, prawda? Że
pieniadze to nie wszystko - w dodatku pieniądze, za ktore oczekujecie wdzięczności.
Ona walczy o niezalezność - ale może też o bezwarunkową miłość. Doceńcie to.

[dorota711]

Miałam taką samą sytuację. Ze względu na to, że mam mieszkanie kupione kilka lat
temu przez rodziców gdy tylko skończyłam 18 lat zaczęłam mówić, że marzę o tym,
by wreszcie uciec od mamy i dziadków (z mamą zupełnie nie pasujemy do siebie
charakterami i od zawsze jest ostro miedzy nami, dziadkowie mają 80 lat, babcia
prawdopodobnie ma Alzheimera, dziadek to bardzo władczy człowiek, mieszkanie z
nimi pod jednym dachem jest dosyć trudne). Z tatą natomiast dogaduję się
świetnie i to głównie zadecydowało o tym, że zaprzestałam myśli o wyprowadzce.
Zaraz po 18 urodzinach też zaczęłam próbować "dorosłego życia" - wino, wódka w
ilościach większych, rok później papierosy. W kwestii wypadów - rodzice znieśli
zakazy (tak właściwie to nigdy nie było zakazów, raczej prośby), mogłam wracać
do domu, kiedy chciałam, łącznie z nocnymi imprezami i samodzielnym powrotem,
ale ja po to, aby się nie martwili mówiłam im, gdzie idę i kiedy wrócę.
Poza tym nie pasował mi nasz model życia: rodzice kilkanaście lat zbierali na
mieszkanie, rezygnując ze wspólnych wakacji, na wszystkim oszczędzali, ja byłam
bardzo ambitna (do tej pory jestem) i chciałam skończyć wymarzone bardzo trudne
(jak się okazuje) studia, oni mieli tylko średnie wykształcenie. Z tego powodu
też rodziły się konflikty. Często byłam dla mamy niemiła (ojca zawsze
traktowałam lepiej, ponieważ on traktował mnie także bardziej partnersko), ale
ja też usłyszałam od niej słowa, że lepiej nie mieć córki niż mieć taką
Ponadto, jak ktoś słusznie zauważył takie zachowanie to w pewnym stopniu
odreagowywanie szkoły (ja zarówno w podstawówce, jak i w liceum miałam bardzo
dobre oceny i byłam raczej grzeczna), niegrzeczna byłam dopiero po szkole i w
domu. Do tych wszystkich zachowań mogę jeszcze doliczyć dosyć częste
przeklinanie i podkreślanie, że mam 18 lat i możecie mi skoczyć....
Teraz mam 22 lata i sytuacja się uspokoiła, choć nadal chcę się wyprowadzić
(teraz już na serio).

Wydaje mi się, że takie zachowanie jest raczej typowe. Uważam, że jeśli nie ma
poważnych problemów (typu ignorowanie szkoły, narkotyki, ciągłe imprezy, częste
picie itp.) to sytuacja nie jest groźna i dziewczynie pewnie przejdzie za 2-3
lata jak troszkę postudiuje (a to przecież bardzo ukulturalnia ) W każdym
razie zarówno mi, jak i znajomym przeszło.

kobieto

[moore0803]

dorota711 napisała:

> Miałam taką samą sytuację.
> Zaraz po 18 urodzinach też zaczęłam próbować "dorosłego życia" - wino, wódka w
> ilościach większych, rok później papierosy.

sorry, ale nie miałaś takiej sytuacji, o jakiej tutaj ludzie piszą.
tutaj 13, 14-latki a nie 18-latki palą papierosy i piją wódki.

> Wydaje mi się, że takie zachowanie jest raczej typowe. Uważam, że jeśli nie ma
> poważnych problemów (typu ignorowanie szkoły, narkotyki, ciągłe imprezy, częste
> picie itp.) to sytuacja nie jest groźna i dziewczynie pewnie przejdzie za 2-3
> lata jak troszkę postudiuje (a to przecież bardzo ukulturalnia )

jednych ukulturalnia, ale to dalszy etap, a tu chodzi o to żeby dzieciakom pomóc
coby nie garowali w gimnazjum kilka lat....

[magonia24]

Dziękuję za rady. Jest w nich dużo racji. Niestety rola rodzica
dojrzewających dzieci jest naprawdę bardzo trudna Ucze się
sprostać temu wyzwaniu, może podołam
Pozdrawiam

dojrzewanie...

[krwawakornelia]

ja moglam wracac pozno, zalezalo to ode mnie, tak zebym jeszcze
oczywiscie lekcje zdazyla odrobic i pocwiczyc.

Jest ok

[harrypotter]

Tylko miej z nia wiecej kontaktu, bedze ok

[babalu73]

w tvn style są programy podobne do super niani ale dotyczące
młodzieży [wyprowadzam się,te okropne nastolatki]i jeszcze jeden
tytułu nie pamiętam ja oglądam jest to naprawde ciekawe można
podpatrzeć co psychologowie radzą rdzicom .polecam.

[marina111]

Dobrze robisz. Nastolatce sa potrzebne regóły twarde. ona probuje
przesowac granice i przezywa teraz straszne chwile. to jest trudne
dla was obu. bądz wyrozumiała ale pamietaj o granicach i nie
pozwalaj jej ich porzekraczac. Moja mam zawsze wspomina ze najgorszy
moment w jej zyciu to okres dojrzewania moj i mojej siostry.
Pamietam ze wiele poysłow się wtedy ma i dziekuje dziś mojej mamie
ze mi na nie nei pozwalała bo zaszło by przez rto wiele nie
odwracalnych zmian. Tylko ze dla mojej mamy odmawianie mi było
trudne. Ciesze się ze była na tyle silna.
Trzymaj się dzielnie, pomysl ze to tylko kilka lat