kara dla 18-sto miesieczniaka

[rupiowa]

Chcialam zapytac jakie sa wasze opinie na temat karania 18-sto miesiecznego
dziecka. Czy dziecko zrozumie cos, jesli postawie ja do kata za gryzienie czy
bicie? Jak inaczej przetlumaczyc ze tak sie nie robi (slowa nic nie daja).

[myelegans]

Nie zrozumie. W tym wieku, odwracanie uwagi, zajecie czyms innym,
przytryzmywanie reki jak uderzy i krotkie komendy "nie bijemy", "to
boli", "nie drapiemy" itd. Takie zachowania to nie zlosliwosc, to
ciekawosc odkrywania swiata, typu: a co jest po drugiej stronie
kubeczka z jogurtem (pelnym)
POczekaj rok zanim zaczniesz stawiac do kata

[sun_of_the_beach]

myelegans napisała:

> POczekaj rok zanim zaczniesz stawiac do kata

Zgadzam się. A tak za dwa lata można już będzie zacząć zamukać w ciemnej piwnicy... Ech... i co się dziwić, że mamy społeczeństwo, jakie mamy? Jak tacy ludzie biorą się za wychowywanie....

[myelegans]

> y... Ech... i co się dziwić, że mamy społeczeństwo, jakie mamy? Jak tacy ludzie
> biorą się za wychowywanie....
NIe martw sie, nie jestem czescia swojego spoleczenstwa.

Jak potrzeba to ma "time -out", tyle minut ile ma lat, obecnie 3

[rupiowa]

Przepraszam, ale jacy ludzie??? Czy TY wogole wiesz cokolwiek na moj temat???
Zastanow sie moze chociaz RAZ nad tym co piszesz zanim wyslesz posta, ok? I nie
oceniaj wszystkich swoja miara!

[sun_of_the_beach]

Wybacz, ale moja odpowiedź skierowana była do myegelans, a wtrącanie się do czyjeś rozmowy jest oznaką braku kultury. Skoro już pytasz, to o tobie wiem tyle, że w sytuacji, w której sobie nie radzisz, pierwsze przychodzą ci do głowy rozwiązania agresywne, ale o tym już pisano wcześniej, więc nie chciałem się powtarzać.

[rupiowa]

>>myelegans napisała:

>> POczekaj rok zanim zaczniesz stawiac do kata

>Zgadzam się. A tak za dwa lata można już będzie zacząć zamukać w >ciemnej
piwnicy... Ech... i co się dziwić, że mamy społeczeństwo, >jakie mamy? Jak tacy
ludzie biorą się za wychowywanie....

W ktorym miejscu jest napisane, ze jest to rozmowa z myelegans? Bo ja zakladam,
ze skoro ja jestem autorka watku i pada wypowiedz to jest ona skierowana do
mnie. I prosze o wybaczenie jesli popelnilam jakze karygodne faux pas jakim jest
zabranie glosu w dyskusji ktorej jestem autorem...

[sun_of_the_beach]

Może właśnie na tym polega twój problem - za bardzo się skupisz na sobie, swoich oczekiwaniach i poczuciu własności. Stąd rozczarowanie dzieckiem, bo odstaje od tego, czego byś sobie życzyła?

[rupiowa]

przesledzilam sobie watki w ktorych zabiera PAN glos (nie tylko na forum
wychowanie) i dochodze do jednego wniosku - Pan ma dzieci idealne, zawsze sie
zachowywaly grzecznie, nigdy nie sprawialy klopotow a Pan jest najlepszym
najcudowniejszym i najbardziej nieomylnym ojcem na swiecie. Moze sie poznamy a
dopiero potem bedziemy mogli poopowiadac o tym jaka jestem matka i czy powinnam
wychowywac dzieci czy nie, dobrze?

[sun_of_the_beach]

Po pierwsze na zawieram znajomości przez internet (pani też odradzam). Po drugie to nie moja WINA, że nie miałem problemów wychowawczych z dziećmi. Że tak było to raczej nie zasługa tego, że jestem idealny, a raczej, że nie robię problemu z pierdół... Mimi wszystko życzę dużo spokoju, bo widzę, że się pani miota, ale dopóki przyczyn problemu będzie szukała pani tylko "na zewnątrz", to raczej ma pani małe szanse wyjść z tego błędnego koła.

w ogole kary uwazam za bezsens

[krwawakornelia]

a juz na pewno stosowane na tak malychdziecia.

[fogito]

lamanie kolem pewnie byloby skuteczne
Moj ma 3,8 i dla niego jedyna kara jaka zna jest marsowa mina mamy.

[sun_of_the_beach]

Jak bije, to można spróbować związać rączki z tyłu. Jak nie pomoże - można obciąć... chociaż nie - przecież jak podnosi rękę na matkę, to mu sama uschnie. Wystarczy cierpliwie poczekać.

[green_land]

Nie obraź się, ale włos mi się jeży na głowie czytając podobne
posty.
Po pierwsze dlaczego od razu "kara". Wydaje mi się, że nie powinno
się myśleć w ten sposób.
Kochanie, to jest dziecko, ono nie rodzi się złe czy złośliwe, ono
uczy się patrząc na was. Jest krnąbrne - a Tobie się nie zdarza mieć
złego dnia, odpowiedzić komuś niezbyt grzecznie, nie mieć ochoty na
sprzątanie...? Więc dlaczego odmawiamy dzieciom takich samych uczuć?
Dlaczego dziecko zawsze musi mieć ochotę sprzątać po sobie, słuchać
we wszystkim rodziców, zachowywać się idealnie i być po prostu
super? Czy nie jest to wygórowane żądanie?
A może Ty źle mu tłumaczysz, może dla niego taki przekaz jest
nieczytelny, może to gryzienie to próba zwrócenia na siebie uwagi,
objaw nudzenia się, bólu brzucha, złych snów i diabli wiedzą czego
jeszcze? Dziecko w tym wieku nie umie słuchać długo, więc trzeba mu
dawać krótkie i jasne komunikaty - nie wolno gryżć, bo to boli. I
powtarzać to kilkakrotnie spokojnym tonem, bez krzyku, szarpania,
złości. Często skutkuje nie zakaz, ale pochwała, odwrócenie uwagi
itp. Gryzie kogoś? Powiedz nie wolno i odwróć jego uwagę. Powiedz,
że jest dobrym dzieckiem i wiesz, że on nie będzie już więcej gryżć,
przytul go, weź na ręce, daj jakąs zabawkę, albo przeczytaj mu
bajkę. Dla dziecka, które swoją frustrację czy złość wyładowuje
poprzez gryzienie, nakładanie kar typu stanie w kącie przyniesie
odwrotny skutek od zamierzonego.
pozdrawiam

[marghe_72]

a konkretniej? czego się "nie robi"?
Za co chcesz karac 18 miesięcznego dzieciaka?

[rupiowa]

chyba nie bede zadawac tu wiecej pytan... Nie chce stawiac dziecka do kata, za
to, ze robi cos nie tak, jak ja sobie tego zycze. Chce jej pokazac, ze gryzienie
i bicie to nie jest zabawa i ze nie wolno tak robic. Zwlaszcza ze gryzienie jest
niebezpieczne dla niej samej - ostatnio polala sie krew. Mowienie ze nie wolno,
odwracanie uwagi, przytrzymywanie jak sie zlosci juz przerabialismy i nic nie
przynosi efektow. Pokazanie ze zlosc moze wyladowac w inny sposob tez nie dziala
- zanim pomysli to juz gryzie. Dlatego uwazam, ze zostaje mi pokazanie jej, ze
jest to cos, za co bedzie karana stanieciem w kacie. Chyba lepiej zeby stala w
kacie nawet bez wiekszego zrozumienia niz ma byc pogryziona do krwi, prawda? Czy
moze nie mam racji?

[green_land]

Skoro tłumaczenie itp. - jak twierdzisz - nie pomogło, to uważasz,
że dzieciak będzie wiedział, za co stoi w kącie???

Ma 1,5 roku! Zapytaj jakiegoś mądrego pediatrę lub psychologa
dziecięcego, co dziecko w tym wieku rozumie.

Postawisz dzieciaka w kącie, a ono swoją złośc wyładuje i tak w inny
sposób. Ale jak chcesz złamać psychikę, to jesteś na dobrej drodze..

Reakcjom naszym się nie dziw. Gdybyś sformuowała pytanie: co zrobić,
byłoby ok. Ale Ty zapytałaś o stawianie w kącie i widać, że
oczekiwałaś przyklaśnięcia.
Może za krótko próbowaliście innych sposobów, może zbyt szybko się
niechęciliście. Bicie i karanie nigdy nie jest dobre.
Moją 2,5 letnią wówczas córkę sadzałam na dywaniku - gdy była bardzo
niegrzeczna i nic nie skutkowało, tłumaczyłam, że będzie musiała
usiąść na dywaniku i przemyśleć swoje zachowanie, albo siedzieć tam
tak długo, aż przestanie wrzeszczeć wniebogłosy itp.
Powtarzałam to kilkakrotnie, by zrozumiała - wszak nie chodziło o
karanie, ale naukę. A potem zanosiłam ją na dywanik, tłumaczyłam
jeszcze raz bardzo spokojnym głosem i dawałam szansę na poprawę
zachowania. Jeżeli jednak dalej siedziała i ryczała, odchodziałam,
jeszcze raz tłumacząc na odchodnym za co tam siedzi.
Mówiąc, cały czas patrzyłam jej w oczy i starałam się mieć łagodny
wyraz twarzy /nie zawsze mi to wychodziło/.
Ale nie wychodziałm z pokoju, byłam w zasięgu wzroku i słuchu.
najczęściej bardzo szybko następowała poprawa jej zachowania.
Po 3-5 minutach podchodziłam do niej i pytała, czy jej przeszlo, a
potem ją mocno przytulałam i mówiłam, że bardzo ją kocham, że jest
moją ukochaną córeczką.
Były dni, gdy co 1-2 godziny lądowała na dywaniku.
Ale dziś, kiedy ma prawie 4,5 roku, mam grzeczną i mądrą córeczkę
Pozdrawiam

[guderianka]

moja 18 mczna córka ma karę -w postaci wyjścia do pokoju i siedzenia
na podeście za następujące przewinienia : włażenie na blat biurka,
grzebanie w lodówce. Konsekwentnie tłumaczylismy ze nie wolno, że
będzie kara i pójdzie na podest. Ona nadal robiła swoje i szła na
podest. Po ok 1 tygodniu jak zobaczyła nas podczas swoich zbrodni i
usłyszała "na podest za karę" sama biegła do pokoju i siadała na
podeście, spuszczała głowę i przewracala oczami udając że nie słucha
naszych "wykładów". Teraz -czyli po ok 6 tygodniach -takiej
wzajemnej próby sił- nie popełnia haniebnych czynów uważam ze
takie dziecko rozumie- a konekwentne tłumaczenie przynosi efekty.
nawet jesli maluch nie rozumie dlaczego nie może czegoś robić to jak
u psa z doświadczenia Pawłowa zakoduje mu sie mechanizm "jesli to
zrobie-to wywołam taki efekt"

[alizee6]

W ogóle nie rozumiem po co karać 18 miesięczne dziecko. Przerabiałam
gryzienie, bicie i popychanie z moją córeczką, było ciężko, ale
żadne "kary" nic tu nie pomogą. Dziecko czasem tak się zachowuje bo
nie umie inaczej wyrazić swoich emocji. Trzeba po prostu do upadłego
powtarzać, że to boli, że nie wolno, najlepiej mieć takiego szkraba
na oku i interweniować w porę odciągając od miejsca "zbrodni".
Niestety niektóre dzieci tak mają. Wyrastają z tego, a co do
stawiania w kącie... cóż próbowałam gdy była starsza (2,5 roku) i
ona to traktowała jak zabawę, czasem psociła tylko po to, żeby
postawić ją do kąta. Nie wspomne już o tym, ze jak zrobiłam coś co
jej się nie podobało, to chciała mnie stawiać do kąta.... Odpuściłam
więc ))
Tak więc wrzuć na luz, życzę wytrwałości a jakiegolwiek kary czy
ograniczenia zostawmy na później

[scher]

rupiowa napisała:

> chyba nie bede zadawac tu wiecej pytan...

Nie przejmuj się. Atak nawiedzonych, u których słowo "kara" powoduje
reakcję alergiczną, jest na tym forum zjawiskiem normalnym. Ufaj
swojej intuicji, bądź matką kochającą - lecz zdecydowaną.

[kropkacom]

Ach, ta nasza kochana intuicja. Gorzej jak sie okaże że nas zawiodła i gorę
wzięły nerwy. Ja tam wolę zaufać rozumowi.

[scher]

kropkacom napisała:

> Ja tam wolę zaufać rozumowi.

Byle nie podkarmianemu antypedagogiką.

[makurokurosek]

wydaje mi się, że wypowiadając sie tu mamy za dużo czytają książek o psychologii
dziecięcej, za dużo oglądają superniani i podobnych programów, a za mało
korzystają ze swojej intuicji , swoich doświadczeń i swojej znajomości własnego
dziecka.Półtoraroczne dziecko jest w stanie zrozumieć że robi źle, jest w stanie
zrozumieć to że sprawiło swoim zachowaniem przykrość innym, jest w stanie
zrozumieć karę którą za to otrzymuje. Półtoraroczniak bada na co może sobie
pozwolić, według mnie jest to bardzo ważny okres w którym dochodzi do walki o
władzę.
Każde dziecko ma okres gryzienia ( niektórym to pozostaje, teraz chyba rozumiem
dlaczego), ja w tym okresie ostro małej mówiłam że mnie ugryzła , że mnie
boli,że nie wolno tak robić,robiłam smutną min i zaprowadzałam do jej pokoju. po
chwili płaczu mała, wołała mnie przytulała sie do mnie, ja jej jeszcze raz
tłumaczyłam że nie wolno gryźć i wracałyśmy do wspólnej zabawy. Okres gryzienia
bardzo szybko minął. Obecni ma 2 lata i 4 miesiące do tej pory nie mam problemów
z histerią, z żadnymi ucieczkami na ulicy, z niemiłymi sytuacjami w sklepie, z
agresją wobec innych dzieci.
Dziecko w tym wieku wbrew tego co mówiły moje poprzedniczki jest w stanie
zrozumieć, że robi źle i że konsekwencją tego jest kara, może nie kąt, ale
chwilowe odizolowanie.
nie przejmuj się wypowiedziami poprzedniczek, często rodzice dzieci
wychowywanych bez kar, a jedynie za pomocą nagród, nie potrafią sobie poradzić
z ich zachowaniem. Dla wypowiadających sie w tym wątku ,zacznijcie korzystać ze
swojego mózgu a nie tylko z rad wypowiadanych w programach telewizyjnych.

[kropkacom]

Półtoraroczne dziecko jest ciekawe świata. I to jest naturalne. Nawet to
potworne gryzienie. Na pewno nie określiłabym tego walką o władze. Rada jest
prosta: reagować i jeszcze raz reagować. Ale nie odstawiając do kąta czy
zamykając na długo w pokoju. Udowodnij mi ze dziecko rozumie czemu ma siedzieć
kilka minut w pustym pokoju albo stać przy ścianie. Moim zdaniem wystarczy
powiedzieć prosto w oczy że robi źle i przerwać zabawę. A w czasie ataku
histerii zignorować takie zachowanie. No i przede wszystkim zapewnić mu
bezpieczeństwo a siebie uzbroić w cierpliwość.

[makurokurosek]

Półtoraroczniak potrafi już układać klocki, dopasowywać elementy
( czyli ma zdolność logicznego myślenia),wie kiedy mama jest smutna , kiedy coś
jest nie tak ( czyli potrafi rozpoznawać emocje ), potrafi zrozumieć , ze piciu
sie wylało i jest rozlane na podłodze, więc musi poczekać, że zrobił siusiu więc
spodenki są mokre ( czyli zdolność rozumienia przyczynowo-skutkowego)
zastanawia mnie czemu wy ze swoich dzieci robicie osoby niepełnosprawne umysłowo
i fizycznie.

[mama303]

makurokurosek napisała:


> zastanawia mnie czemu wy ze swoich dzieci robicie osoby
niepełnosprawne umysłow
> o
> i fizycznie.

Nikt nie robi, dzieci w tym wieku rzeczywiscie sa niepełnosprawne
umysłowo i fizycznie
A rodzice o tym czesto zapominają, stawiajac przed dzieckiem zbyt
duże wymaganie i tracąc cierpliwość.

[jola_ep]

> wydaje mi się, że wypowiadając sie tu mamy za dużo czytają książek o psychologi

Nigdy za dużo
Wystarczy odrobina, aby wiedzieć, że np. tłumaczenie nic nie da, bo dzieci werbalnie jeszcze wielu rzeczy nie potrafią zrozumieć. (choć zawsze warto z dzieckiem rozmawiać )

> zrozumieć to że sprawiło swoim zachowaniem przykrość innym,

W tym wieku osobom najbliższym, głównie matce. Inni dla niego mają takie same znaczenie jak np. mebel czy zabawka (oczywiście emocjonalne).

> jest w stanie
> zrozumieć karę którą za to otrzymuje

Moim zdaniem nie. Choć jest w stanie pojąć związek przyczyna-skutek np. robię coś, stawiają do kąta. To jednak w żadnym razie nie oznacza zrozumienia kary. Dlatego kara jako taka nie ma sensu. Komunikat dla dziecka (i to nie werbalny) ma brzmieć: tego nie rób. Naszym zadaniem jest dopilnować, aby dziecko przerwało zakazaną czynność.

> Półtoraroczniak bada na co może sobie
> pozwolić

Oczywiście, że jest to okres, gdy poznaje świat I nie wynika to z chęci przejęcia władzy (skąd ten pomysł????) tylko sprawdzeniu, co może, a czego nie. Jego ważnym imperatywem jest eksporacja otaczającego świata. Wszelkimi dostępnymi sposobami. Czasem warto się zastanowić, czy nie powinniśmy mu na to pozwalać? (oczywiście w ramach zachowania bezpieczństwa i rozsądku ).

> Każde dziecko ma okres gryzienia ( niektórym to pozostaje, teraz chyba rozumiem
> dlaczego),

Moje dzieci mnie nie gryzły. Starsza raz odgryzła w odwecie znajomego 2 latka (nie przy mnie).

> ja w tym okresie ostro małej mówiłam że mnie ugryzła , że mnie
> boli,że nie wolno tak robić,robiłam smutną min i zaprowadzałam do jej pokoju.

Jeśli dziecko robiło coś nie tak, to mówiłam krótko, powstrzymywałam zakazaną czynność i ew. odwracałam uwagę.

Nie zostawiałam dziecka samego. Jeśli nie potrafiło sobie jeszcze poradzić z emocjami, frustracją, to po prostu byłam przy nim - całkowicie spokojna. Trudno jest zachować spokój w takich sytuacjach, ale da się

> bardzo szybko minął. Obecni ma 2 lata i 4 miesiące

Z moim synkiem problem z "histerią" pojawił się, gdy miał 2 lata i 5 miesięcy. Więc wszystko przed Tobą Ale może będzie tak jak z moją córką - ona nie miała "histerii". Oboje mają odmienne charaktery i odmiennie przeżywają negatywne emocje. Starsza radzi sobie z nimi lepiej: szybiej mijają, potrafi się wyładować, przychodzi do mnie, przytulała się itp. Synek przeżywa je głęboko, "w sobie", długo, potrafi po dobrych paru miesiącach przypomnieć sobie jakąś przykrość.

W dzieciństwie (2,5 l) czasem nie potafił zapanować nad swoimi emocjami. Karać go w takim momencie, to jakby go dobijać.
Raczej warto się zastanowić, jak mu pomóc.

>Dla wypowiadających sie w tym wątku ,zacznijcie korzystać ze
> swojego mózgu a nie tylko z rad wypowiadanych w programach telewizyjnych.

Makurokurosek.
Ja korzystam ze swojego mózgu, a programów telewizyjnych (superniania?) nie oglądam.

Za to czytam, rozmawiam, obserwuję. Moje dzieciaki są już duże i jakoś nie widzę żeby im brak karania w wieku 2 lat zaszkodził
Przekonałam się jednak wielokrotnie, że jeśli pojawią się jakieś problemy z dzieckiem, to zastanawianie się jak go ukarać nie prowadzi do skucesu. Trzeba raczej "użyć swojego mózgu". Zastanowić się nad przyczną takiego zachowania dziecka i odpowiednio zadziałać. Czasem poszukać wiedzy w mądrych publikacjach. Sama kara nie prowadzi do sukcesu. A może mi się tylko takie oporne egzemplarze trafiły

Pozdrawiam
Jola

[makurokurosek]

mam jedenaście lat młodszego brata, dzięki czemu miałam okazję zobaczyć , ze
małe dzieci bardzo szybko wiedzą na co przy kim moga sobie pozwoli. bardzo
szybko wyczuwają słabe, niekonsekwentne charaktery przy których stają się
rozwydrzonymi ,trudnymi do opanowania dzikusami, gdy przy innych są aniołkami.
Półtoraroczniak to nie noworodek i potrafi już wykorzystać swój mózg.

[guderianka]

makurokurosek-popieram w całej rozciągłości. kara to przeciez
konsekwencja zachowania. a konsewentnych egekwowaniem dziecku sie
nie zaszkodzi. dzieci ciągle wypróbowują nowe granice, sprawdzają na
ile sobie mogą pozwolić. Ładnie sie to nawet nazywa "bunt 2 latka,
bunt 4latka, a potem bunt nastolatka" Łatwo mozna tego uniknąć
ustalając granice i przestrzegając ich.
1,5 roczne normalnie rozwijajace sie dziecko to cwana i bytra
bestia, Bestia która mając 12mcy posiada zdolność widzenia
obwodowego, rozumienia niebezpieczenstw wynikających z wysokości,
rozumiejąca pojecia gorąca i niebezpieczeństwa. Nie róbmy tego co
nasze babki kilkadziesiąt lat temu -przez pół roku trzymanie w becie
a danie widelca do dłoni dopiero w wieku 3lat..

[jola_ep]

> Bestia która mając 12mcy posiada zdolność widzenia
> obwodowego, rozumienia niebezpieczenstw wynikających z wysokości,
> rozumiejąca pojecia gorąca i niebezpieczeństwa.

Mylisz się. Jeszcze w drugim roku życia dziecko nie jest w stanie tego do końca zrozumieć. Albo inaczej - jest przekonane o swojej mocy i nie potrafi zrozumieć, że skoro 10 razy nie spadło, to 11 raz może. Albo że skoro spadło ze stołu, to spadnie też z regału. Dlatego bywa głupio zuchwałe na placu zabaw.
Konkretną sytuację potrafi zapamiętać - mój synek miał bardzo dobrą pamięć Ale jednocześnie trudno mu wiele rzeczy wytłumaczyć o ile sam się na własnej skórze nie przekona.

Mój syn - choć bardzo ostrożny i dwa razy nie popełniał tego samego błędu - właził bez opamiętania na wywrotne krzesła czy regał.
Poczułam niesamowitą ulgę, jak skończył dwa latka i w pewnym okresie zauważyłam, że zaczął myśleć i przewidywać niebezpieczeństwo.

Pozdrawiam
Jola

[green_land]

Jest jeszcze jedna rzecz - każde dziecko rozwija się inaczej, więc
to, co dla jednego roczniaka będzie oczywiste dla innego będzie
całkowicie niezrozumiałe.

4 letni wówczas, dzieciak mojej siostry wyskoczył z okna wysokiego
parteru. Chłopczyk, który w wieku 4 lat sam nauczył się czytać,
który w wieku 5 lat czytał moje numery "Świata Nauki"! A on po
prostu chciał jak Batman

[guderianka]

nie mam przykładu na to że się myle-moje skubańce dobrze to czają .
Oglądałam program w którym robiono "eksperymenty" juz na takich
maluchach-program naukowy a nie sf

[jola_ep]

> nie mam przykładu na to że się myle-moje skubańce dobrze to czają

Owszem, wiedzą, co to jest wysokość i że nie warto spadać. To potrafią już niemowlęta. Ale nie oznacza to, że potafią prawidłowo ocenić swoje umiejętności, wyważyć ryzyko i ocenić niebezpieczeństwo.

Moja córa dobrze czaiła niebezpieczeństwo wynikające z wysokości.
Ale przed moim synkiem w drugim roku życia chowałam krzesła na regał (na szczęście miałam składane). Męska brawura czy po prostu ciekawość świata?

Pozdrawiam
Jola

[jola_ep]

> nie mam przykładu na to że się myle-moje skubańce dobrze to czają

Owszem, wiedzą, co to jest wysokość i że nie warto spadać. To potrafią już niemowlęta. Ale nie oznacza to, że potafią prawidłowo ocenić swoje umiejętności, wyważyć ryzyko i ocenić niebezpieczeństwo.

Moja córa dobrze czaiła niebezpieczeństwo wynikające z wysokości.
Ale przed moim synkiem w drugim roku życia chowałam krzesła na regał (na szczęście miałam składane). Męska brawura czy po prostu ciekawość świata?

Pozdrawiam
Jola

[guderianka]

jolu-ja nie wymagam od moich dzieci analizy sytuacji i umiejętności
wyciągania wniosków. to znaczy wymagam od starszej-ale nie od
młodsza. młodsza wie co wolno -a czego nie. Ma jasno ustalone
granice i zasady postepowania. U nas to działa

[jola_ep]

>młodsza wie co wolno -a czego nie. Ma jasno ustalone
> granice i zasady postepowania.

Och, jak to prosto brzmi w teorii
Ale jak obszerne mają być te granice. Czy należy uwzględniać cechy indywidualne dziecka? Jego większą niż przeciętna ciekawość świata? Albo większy upór?
Czy pilnować tych granic za wszelką cenę, czy raczej zastanowić się nad ich przestawieniem?
Jak je pilnować?
Jak rozumie karę dziecko w tym wieku? Czy jeśli za każdym razem jak wlezie na regał postawię w kącie to to oznacza "nie wolno włazić na regał" czy raczej "nie wolno włazić na regał, gdy mama patrzy"
Czy jak dziecko jest sfrustrowane dojściem do granic i przepełniący je gniew wyraża bijąc na oślep, to karząc mówimy, że nie wolno bić, czy raczej, że mama nie tylko nie pomaga, ale jej czyny są niezrozumiale niesprawiedliwe?

Podobały mi sie wypowiedzi mam, które pisały, że nie dopuszczały do złego zachowania, a jednocześnie próbowały pokazać dziecku, co może zamiast tego zrobić.

W tym słynnym ostatnio stawianiu do kąta ("time out") chodzi przecież przede wszystkim o przerwanie. Robi coś źle - przerywam to, jednocześnie nie dopuszczając do esklacji konfliktu (my coś tłumaczymy, do dziecka oczywiście nie dociera, więc tracimy opanowanie, wrzeszczymy, ono wrzeszczy i konflikt eskaluje). A tak jakoś wyszło, że "time out" to dla wielu osób po prostu kara, którą zawsze i wszędzie da się zastosować ...

Zresztą procedura "time out" to tylko jeden element całego systemu wychowaczego i nie powinno się do niego ograniczać.
Pozdrawiam
Jola

[guderianka]

ta teoria u nas się sprawdza. i oczywistym jest że nie ma sztywnych
reguł, jest za dużo zmiennych by stawiać konkretne i niezmienne
granice. staramy sie byc elastyczni i brac pod uwagę wszystkie
czynniki. w końcu wychowanie dziecka to długi proces a nie tresura.
Nie można wychować dziecka wg poradnika i puntktów.
Nie można jednak-bagatelizować "małego przeciwnika"

[kropkacom]

Będę sie czepiać trochę słów.
Jeśli ktoś pisze "walka o władze" lub "mały przeciwnik" o półtorarocznym dziecku
to mnie to delikatnie mówiąc dziwi. Brzmi jakby w takich rodzinach toczyła się
jakaś ciągła wojna.

[guderianka]

faktycznie się czepiasz

wiesz przecież co oznacza znak " " .

[kropkacom]

Napisałam że sie czepiam Odnośnie znaku "" w jednym z zacytowanych stwierdzeń
dodałam go sama. Forumka która użyła tego określenia pierwsza pisała bez "".

A tak szczerze, to moja mama całe wychowanie mojej siostry oparła na walce o
władze.

[guderianka]

i jaki efekt tego wychowania ?

[kropkacom]

> i jaki efekt tego wychowania ?

Zawsze są jakieś między nimi konflikty. Taki ciągły wyścig zbrojeń

[guderka]

domyslam się, że wobec ciebie stosowana była inna metoda? a jak
myślisz dlaczego?-czy rodzice zmienili podejście i metodę, czy też
zalezalo to od waszych różnych (jak mniemam)charakterów ?

znam domy gdzie jest walka o władzę -są to rodziny wojskowych,
policjantów i słuzby więziennej

[kropkacom]

Ja się nie stawiałam.

> znam domy gdzie jest walka o władzę -są to rodziny wojskowych,
> policjantów i słuzby więziennej

Nie trafiłaś.

[guderka]

ej to nie bylo o waszej rodzinie

stwierdziłam fakt że w takich rodzinach walka o władzę występuje
często-i ma ekhm brutalniejszy charakter

[jola_ep]

> Półtoraroczniak to nie noworodek i potrafi już wykorzystać swój mózg.

Ale nie jest też np. trzylatkiem. A jego mózg nie jest ukształtowany. Dopiero gdy dziecko zaczna dobrze mówić, można z zaskoczeniem stwierdzić, że dzieci zupełnie inaczej odbierają i rozumieją świat, niż nam się wydaje
Swój mózg wykorzystują już noworodki

Oczywiście masz rację: konsekwencja jest ważna. Dodam jeszcze: spokój. Ale powtórzę: zastanawianie się nad karą nie jest najskuteczniejszą techniką. Pytanie: dlaczego dziecko TAK się zachowuje? Nasze działanie "od podstaw". I elementarna wiedza o rozwoju dziecka.

Sama przecież pisałaś, że agresywne zachowanie dziecka może być spowodowane tym, że mama poświęca mu za mało uwagi. Wówczas karając wzmacniamy jego agresywne zachowanie (niech już karze, ale w końcu zajmuje się mną), podczas gdy dziecko potrzebuje raczej wzmocnienia jego pozytywnych zachowań.

Albo zachowuje się agresywnie, bo nie potrafi zapanować nad swoimi emocjami (nie umie, nie dojrzało jeszcze do tego). Wtedy zamiast karaniem je "dobijać" i oczekiwać, aż się uspokoi, wystarczy po prostu przerwać złe zachowanie i pomóc mu się upokoić. Moja córa gdy była mała uspokajała się, gdy ją przytulałam, synek potrzebował spokojnego miejsca (mało bodźców) i mojej spokojnej obecności obok (bez mówienia, przytulania itp.). Coś w rodzaju modnego "time out" ale nie jako kara, tylko sposób na przerwanie złego zachowania i pomoc w wyciszeniu emocji. Być może inne dziecko potrzebuje czegoś innego. Więc po pierwsze trzeba znać swoje dziecko. Po drugie warto nie obrażając się wysłuchać doświadczeń innych, bo może właśnie w nich znajdziemy jakieś rozwiązanie.

Pozdrawiam
Jola

[rupiowa]

> Sama przecież pisałaś, że agresywne zachowanie dziecka może być
> spowodowane tym, że mama poświęca mu za mało uwagi.

Za chwile wyjdzie ze jestem potworem ktory nie kocha swojego dziecka i powinni
mu zabrac prawa rodzicielskie, bo juz pare osob sugeruje, ze nie zajmuje sie
dzieckiem. Zajmuje sie dzieckiem, spedzam z nia duzo czasu a wlasciwie tyle, ile
potrzebuje, bo sa momenty, ze sama mnie odpycha i bawi sie sama. W tygodniu
chodzi do zlobka, ma kontakt z innymi dzecmi, bardzo to lubi. Jesli chodzi o
wybuchy, to zawsze jest tak, ze nasza obecnosc, kontakt fizyczny jeszcze
bardziej ja pobudza. Wycofanie sie w drugi koniec pokoju tez. Wyjscie - jeszcze
gorzej. Jest to moment, w ktorym ona sama nie we co chce i cokolwiek zrobie ze
soba zawsze konczy sie to tak, ze zaczyna gryzc najpierw siebie, potem innych.
Bledne kolo. Uwazam, ze jako rodzic musze spowodowac jakakolwiek metoda zeby nie
robila czegos, co zagraza jej samej. Ale moze sie myle...

[jola_ep]

rupi> > Sama przecież pisałaś, że agresywne zachowanie dziecka może być
> > spowodowane tym, że mama poświęca mu za mało uwagi.
>
> Za chwile wyjdzie ze jestem potworem ktory nie kocha swojego dziecka

Moja uwaga była aluzją do innego wątku, w którym dyskutowałam z Makurokurosek, nie odnosiła się do Twojej sytuacji. Wszystko inne sobie dopowiadasz i dramatyzujesz.
Fora dyskusyjne nie polegają tylko na pytaniu i odpowiedziach na nie. To dyskusje lawirujące czasem w różne strony. Nie bierz proszę wszystkiego do siebie
- chyba, że się poczuwasz

Jesli chodzi o
> wybuchy, to zawsze jest tak, ze nasza obecnosc, kontakt fizyczny jeszcze
> bardziej ja pobudza. Wycofanie sie w drugi koniec pokoju tez. Wyjscie - jeszcze
> gorzej.

W przypadku mojego małego najlepiej, gdy byłam obok niego (kucałam, aby być na jego wysokości). Nie akceptował mojego wychodzenia (raz próbowałam), nie akceptował kontaktu fizycznego (próbowałam za pierwszym razem). Musiałam być całkowicie spokojna - i byłam. Mówiłam, że widzę, jak się zdenerwował i poczekam, aż mu przejdzie. Jak tylko zauważałam, że patrzy jakby przytomniej ("łapał" kontakt) odwracałam jego uwagę - choćby petem w kałuży. Był wtedy starszy (jakieś 2,5 l). Nie było autoagresji, choć czytałam, że zdarza się w przypadku tak małych dzieci, jak Twoje. Nie wiem, czy moje doświadczenia w czymkolwiek Ci pomogą.

Stawianie do kąta nie rozwiąże sprawy. Jak go wtedy ochronisz przed gryzieniem? Tu nie chodzi o karę, tylko o powstrzymanie. Dziecko nie panuje nad swoimi emocjami, bo jeszcze do tego nie dorosło.

Spróbuj w miarę możliwości ograniczyć sytuacje konfliktowe. Zastanów się, kiedy jego reakcja jest silna i co możesz zrobić, aby w przyszłości jej uniknąć. Są sprawy, w których musisz być nieugięta (przede wszystkim bezpieczeństwo), w innych warto czasem się "ugiąć". Dobre jest odwracanie uwagi, zamiast coś zabierać dziecku, spróbować dać coś w zamian, zabezpieczyć mieszkanie itd. itp.
Żłobek też na niego wpływa. Po pierwsze ma mniejszy kontakt z mamą, a to niestety "wyłazi". Po drugie w żłobku jest fajnie, dużo wrażeń, dużo się dzieje i dziecko ma prawo być emocjonalnie zmęczone. Odreagowuje to w bliskim mu otoczeniu i przy bliskiej mu osobie - czyli przy Tobie.

Zamiast się obrażać, spróbuj dobrze przemyśleć wszystkie rady, jakie padają w tym wątku i podobnym. Rozmawiaj. Korzystaj z doświadczeń innych.

Twoje dziecko jest w wieku typowym dla tzw. okresu buntu. Dziecko właśnie się przekonało, że nie wszystko może. Ale psychicznie jeszcze nie dorosło, aby przyjąć to spokojnie Sprawdza, co może, przeżywa wszystko "całym sobą" (na pewno potrafi wspaniale się cieszyć ). Chce mieć wszystko tu i teraz. Z czasem będzie nieco spokojniej - w okolicy drugiego roku życia
Pozdrawiam
Jola

[rupiowa]

nie czuje sie w zaden sposob urazona. Raczej odbieram to z lekkim usmiechem .
Bawi mnie to, ze po jednym poscie niektorzy mnie oceniaja jakby mnie znali od lat.

[jola_ep]

> Bawi mnie to, ze po jednym poscie niektorzy mnie oceniaja jakby mnie znali od lat.

Taki urok Internetu ))

(a może czasem ktoś z boku zauważy coś, czego sama nie dostrzegasz? kto wie...)
Pozdrawiam
Jola

[makurokurosek]

napisałam również ( w tym wątku) aby każda mama przede wszystkim kierowała sie
swoim doświadczeniem, swoją intuicją i znajomością własnego dziecka. Dobra
reakcja matki jest przede wszystkim wynikiem jej znajomości dziecka i jego
reakcji, to rodzice powinni wiedzieć w jaki sposób dotrzeć do dziecka. Jeżeli
nie będą starali sie poznać reakcji i przyczyn, to żadna choćby najmądrzejsza
książka nie jest w stanie im pomóc.
Czy to co ja napisałam wyklucza spokój, nie sadzę, wręcz odwrotni. Moja metoda
wyprowadzenia dziecka do jego pokoju ma właśnie na celu wyciszenie zarówno
dziecka jak i matki, daje matce czas na to aby zastanowiła sie co zrobić w
sytuacji która ja zaskoczyła . uważam, ze najgorsze co może zrobić matka to
działać pod wpływem emocji

[jola_ep]

> Jeżeli
> nie będą starali sie poznać reakcji i przyczyn, to żadna choćby najmądrzejsza
> książka nie jest w stanie im pomóc.

Zgadzam się.

> Moja metoda
> wyprowadzenia dziecka do jego pokoju ma właśnie na celu wyciszenie >zarówno
dziecka jak i matki, daje matce czas na to aby zastanowiła
> sie co zrobić

W przypadku mojej córki byłaby to tylko metoda "dla matki" Dla niej -
największa tragedia i odrzucenie. W przypadku mojego synka też. Choć dużo
bardziej z niego samodzielny chłop
Ale nawet teraz, gdy ma 8 lat czasem muszę wyciągać go z szafy i uczyć, że
może liczyć na moją pomoc. Kiedy dzieje się coś złego, on zwija się jak ślimak w
swojej skorupce i przeżywa. Udaje mi się do niego dotrzeć - może dlatego, że
niemal zawsze starał się nie odrzucać go, gdy jest zły, gdy jest mu smutno, gdy
coś aż tak bardzo przeżywa. Do dziś pamiętam jego spojrzenie (miał 2,5) gdy
powiedziałam, że zostawię go samego, aby się uspokoił. Mój rozhisteryzowany
synek spojrzał na mnie, jakby prosił "nie zostawiaj mnie" Sam nie wiedział co
się z nimi dzieje i choć z jednej mnie odtrącał, to przecież głęboko w środku
tak bardzo potrzebował.

Zostawianie to nie jest dobry sposób. Może więc warto przygotować się, aby takie
sytuacje jej nie zaskakiwały? I włożyć między bajki mit, że dzieci się nie
buntują, że skoro zawsze było "grzeczne" to takie pozostanie, a jak dobrze
wychowujemy i bez agresji, to nigdy agresywnie nie zareaguje...

Jeśli się nie da inaczej, to może niech raczej matka wyjdzie uspokoić się np. do
łazienki, a nie wynosi gdzieś dziecko?
A jeśli nie potrafi zachować spokoju... to czego wymaga od dziecka???
Pozdrawiam
Jola

[scher]

jola_ep napisała:

> Sama kara nie prowadzi do sukcesu.

Zupełny ich brak także nie.

[jola_ep]

> Zupełny ich brak także nie.

Zależy od definicji kary
(bo mówimy o 18 miesięczniaku, prawda?)

Pozdrawiam
Jola

[green_land]

>Dla wypowiadających sie w tym wątku ,zacznijcie korzystać ze
>swojego mózgu a nie tylko z rad wypowiadanych w programach
>telewizyjnych.

Nigdy nie oglądałam żadnych super niań.
Wiadomości czerpię z mądrych książek, rad mądrych mam itd.

Poza tym używam rozumu i serca przy postępowaniu z dzieckiem, czego
także Tobie życzę.

[vharia]

W kącie nie wystoi nie ma sensu.
U mnie funkcjonuje groźna mina i ton głosu plus patrzenie w oczy. W
razie bicia mnie odstawialam na ziemię lub wynosiłam do innego
pokoju i problem się nigdy nie rozwinął.
Ale najważneijsze: nigdy robiłam samej "kary" czyli nie mówiłam
tylko "nie wolno mamy/siostry/taty bić", zawsze dodawałam potem
biorąc łapkę syna i głaszcząc nia poszkodowanego "zobacz, jak ładnie
można mamę/siostrę/tatę pomiziać"
IMO to ostatnie dało najwięcej.

[makurokurosek]

znam raczej inne znaczenie słowa miziać

[vharia]

Na forum tak, chwilę myślałam zanim napisałam, ale uznałam, że "e
tam". Poza ewidentnie chętnymi do czepienia się reszta zrozumie i
się nie czepi

[makurokurosek]

to nie było czepianie się, tylko rozluźnienia tematu .

[vharia]

To jeszcze pociągnę "off topic"
tak to odebrałam

[marghe_72]

półtoraroczniak nijak nie skojarzy stania w kącie z ugryzieniem czy
uderzeniem.
Dzieci są mądre, owszem, ale nie aż tak i nie w tym wieku.

ps. moja miała zwyczaj ciągnąć za włosy. Niepedagogicznie
pociągnełam ją ja. Podziałało.
Chociaż trudno, żebys zaczeła gryźć czy buć swoje dziecko. Nie tedy
droga w tym przypadku. Przytrzymaj uderzającą rękę, odwróc uwagę,
powtarzaj do znudzenia że "to boli", a nie , że tak"nie wolno"..

[olamazur]

> Chcialam zapytac jakie sa wasze opinie na temat karania 18-sto
> miesiecznego dziecka. Czy dziecko zrozumie cos, jesli postawie
> ja do kata za gryzienie czy bicie? Jak inaczej przetlumaczyc ze
> tak sie nie robi (slowa nic nie daja).

Wydaje mi się, że jedyną skuteczną metodą będzie tutaj
powstrzymywanie dziecka. Jak zbliża się z uderzającą ręką czy z
zębami, to trzeba go stanowczo przytrzymać i nie pozwolić, by do
uderzenia czy ugryzienia doszło. Trzeba być czujnym. Plus stanowcza
dezaprobata w głosie.
Karą może być natychmiastowe zabranie zabawek i przerwanie zabawy
plus reprymenda z wyjaśnieniem za co ta kara. Jak dwa czy trzy razy
zareagujesz w ten sam nieprzyjemny dla niego sposób, to zacznie
kojarzyć, że ugryzienie = schowanie klocków + brak zabawy z mamą +
nakrzyczała. "Zostałem sam i w głowie mam ciągle ten nieprzyjemny
ton" - wykombinuje malec i może go to wychowa.

[mamajulki080506]

Nie przeczytałam wszystkich postów, bo nie miałam czasu...
Uważam, że dziecko w tym wieku bardzo dużo rozumie. Moja córeczka ma
rok i 5 mcy, bardzo mało mówi (mama, tata, papa) ale rozumie prawie
wszystko co się do niej mówi...teraz sprzatamy klocki, zbudujemy
wieżę z klocków, podaj lalę, przyprowadź tatusia (przyprowadza za
rekę) chcesz mleczko ? odpowiada tak lub niii...

Rozumie też, kidy cos wolno, a kiedy nie...
Ostatnia sytuacja: wulewała kubeczkiem wodę z wanny podczas
kąpieli...dwa razy powiedziałam, ze nie wolno, potem ostrym głosem,
że jak jeszcze raz, to mama zabierze kubeczek...nie pomogło -
zabrałam kubek...nastepnego dnia powtórka z rozrywki...jak
powiedziałam, ze nie wolno, bo zabiorę kubeczek, przestała, ale jak
na sekundę wyszłam z łazienki, to wylała wodę, jak mnie nie
było...przy mnie tego nie robi...
No cóż, wiem, że rozumie, ale i tak jej się to podoba, przy mnie
tego nie robi, bo sie boi, że zabiorę kubek...zobaczymy, co bedzie
dzisiaj...
Moja metoda: spędzac dużo czasu z dzieckiem i jak cos robi tak, jak
nie powinno, to nie czekać az wyrośnie, ale reagować...bo potem jest
tylko ciężęj...
Jak gryzła, nie czakałam aż wyrośnie...dwa razy klapsy w tyłek
załatwiły sprawe (mimo ogólnego sprzeciwu na formu)..wie, ze to boli
i tak robic nie wolno...
Myślę, że dzieci wiecej rozumiej,a, niż nam się wydaje...a na forum
nauczyłam się, że konsekwencja jest najważniejsza...

[mama303]

mamajulki080506 napisała:
> przestała, ale jak
> na sekundę wyszłam z łazienki, to wylała wodę, jak mnie nie
> było...przy mnie tego nie robi...

Czyli nie za wiele zrozumiała.

[mamajulki080506]

A ja myślę, że zrozumiała, tylko to jej sie tak podobało, że chęć
wylewania wody była silniejsza...a zabranie kubka nie było jakąś
okropną karą, więc sie tym chyba nie bardzo przejęła...z drugiej
strony dla mnie też nie był to mega problem, wytrzeć podłogę w
łazience, ale powtarzam, że wody nie wylewamy, bo nie będzie
kubeczka...i od pewnego czasu mamy spokój..chcę tylko pokazać, że
dzieci rozumieją, a że podoba im sie to, co jest zabronione, to
raczej nauralne, my dorośli też mamy pociąg do rzeczy zakazanych...

no takkkk

[tosina]

Zastanawialam sie gdzie to czytalam .I olsnilo mnie .Rupiowa
umiescila swoj post na superniani. Pytala czy ma sens karny jezyk.

ech..tez sadze ze powinno byc pj na dzieci .

[diana.pl]

najlepiej tym samym sposobem tez go ugrys tylko delikatnie ale zeby troszke
bolalo moze jak poczuje co to jest to przestanie