Hodowla - czyli nie czuć.

[sir.vimes]

Z wielkim zdziwieniem czytałam wątek o plusach bicia dzieci.

Moje wnioski - bije się by mieć złudzenie, że na następny raz nastąpi
automatyczna reakcja (jak odruch Pawłowa); bije sie , bo i tak dzieci się
biją; bije sie (czy karci) bo dziecko czegoś nie chce (wykonać jakiegoś
polecania) dużo częściej niż za to, że COŚ (złego) zrobiło.

Czy naprawdę dziecko MUSI działać jak robot?
Nie może zakwestionować potrzeby załozenia danej części stroju (myslę raczej o
~4latku niż roczniaku, oczywiście) czy wykonania danej czynności?
Przeciez nie pozwalając dziecku na "decyzyjność" w drobiazgach w pewien sposób
się je kastruje.
Czemu krzyk z powodu czerwonej czapeczki należy ukoić "trzema szybkimi"? Czy
odmowa załozenia akurat tych rajstopek to dowód , że dziecko jest chuliganem?
Chciałabym , abstrahując od bicia, dowiedzieć się jakie są cele takiego
"wychowania"? Dla mnie to hodowla- i efektem jest małpka, która nie widzi, nie
słyszy, nie komunikuje (na pewno znacie taką figurkę).
Sztandarową historią były anegdoty o dzieciach które opóźniaja wyjście z domu
- np. do lekarza czy ważną uroczystość rodzinną. Osobiście - nie wyobrażam
sobie uroczystości AŻ tak ważnej by kilkuminutowe spóźnienie mogło stać się
tragedią... Co do wizyty u lekarza - czy dziecko nie może się bać? Nawet
dorośli często chodzą np. z próchnicą wymyślając sobie głupie wymówki - chyba
tym bardziej dziecko ma prawo do lęku? Czy ma sens zmuszać do pośpiechyu
biciem czy zakazem - do czego to doprowadzi? Moim zdaniem do sytuacji, w
której dorosły nie będzie czuł wewnętrznej potrzeby wizyty u np. dentysty - a
bata na niego nie będzie.
Czy posłuszeństwo naprawdę jest nadrzędną wartością?

Generalnie swietnie to podsumowalas

[krwawakornelia]

W ogole najlepiej jakby rodzic gotowego doroslego, "cywilizowanego" 18
latka bez osobowosci.

[sir.vimes]

No - ale on nie będzie wcale dorosły - jeżeli jego główną cechą będzie ślepe
posłuszeństwo.

nie wazne

[krwawakornelia]

bedzie wstanie zarabiac na swoje utrzymanie i wygladal jak dorosly.
Jak widac autorka tego watku tez nie bardzo umie samodzielnie myslec.

[mama-ola]

> Sztandarową historią były anegdoty o dzieciach które opóźniaja
> wyjście z domu - np. do lekarza czy ważną uroczystość rodzinną.
> Osobiście - nie wyobrażam sobie uroczystości AŻ tak ważnej by
> kilkuminutowe spóźnienie mogło stać się tragedią...

Ja sobie ponadto nie wyobrażam udanej uroczystości, np. wigilii
czy imienin cioci, na którą dziecko przyszłoby po biciu. Miałoby
potem nabrać radosnego humoru? Przypuszczam, że można znienawidzieć
wigilie/imieniny/lekarza na całe życie po takiej "lekcji".

A wystarczyloby odrobinke pomyslec

[krwawakornelia]

i wziac sobie pol godziny wiecej czasu. Ja zawsze na kazd dziecko
ktore mam pod opieka zakladam pare minut na ewentualne wypadki ekstra.
A jak przyjdziemy za wczesnie, tez mozna jakas zabawe czy piosenke
wymyslic. I wejsc punktualnie.

No ale nawet jeśli się spóźnią

[sir.vimes]

to co takiego strasznego się stanie? Zupa wystygnie?

A jak bedzie jeszcze zaslona to juz tragedia

[krwawakornelia]

[dagu75]

ja nie zakładam dodatkowych minut, ale pewnie powinnam. Niestety
zdarzyło mi sie dac klapsa, dosłownie jednego i jest mi wstyd. Bo
zareagowałam odruchowo, ale to żadne tłumaczenie. Jestem naładowana
informacjami o etapie wypróbowywania granic u dziecka itp. Ale nadal
krew mnie zalewa, piana występuje przy oznakach buntu. Staram sie to
tłumić, bo niby czemu mam bic dwu-sześciolatka a męża nie, prawda?
Trzeba mówić o bezsensie bicia, wbrew opinii posłów i innych
pseudoautorytetów, uświadamiać rodziców, nie przyzwalać na to.
Zauważyłyście, że kontrargumentem dla przyzwalających na bicie jest
wychowanie bezstresowe, bo to modne hasło?
Już nie przeszkadza mi histeria, nie reaguje, zanoszę do innego
pokoju, zostawiam w piżamie, spodniach narciarskich i czapce w domu,
gdy nie chce sie przebrać. Nie jestem rodzicem idealnym, krzyczę,
grożę, ale staram się.
i rozmawiam. Mam nadzieje, że to poskutkuje i moje dzieci wyrosna na
wrażliwych, tolerancyjnych ludzi.
I nie trafia do mnie hasło, że trochę bicia nikomu nie zaszkodziło i
że bite dzieci wyrosły na mądrych dorosłych.

jak cie krew zalewa

[krwawakornelia]

na oznaki buntu, to idz powal w poduszke, poprostu na chwile wyjdz z
pokoju policz potem do 10
a jak wszyscy ochloniecie, zastanow sie nad tym co cie w tej sytuacji
tak rozdraznilo.
Naprade pomaga, mozecie tez potem z dziecmi troszke o tym co sie
wydarzylopogadac, ale nie nadawac temu zbyt duzej wagi.

Mi pomaga, Moze Tobie tez?

[dagu75]

może masz racje, spróbuję. ta poduszka, bo wychodzić,
wychodzę.Dzieki.

[aluc]

popatrz na opisy dzieci w innych wątkach, bicia niedotyczących

dziecko, z którym są jakieś problemy, poza tym jest najczęściej
opisywane jako mądre (cokolwiek to znaczy) i GRZECZNE

a grzeczne = posłuszne, przynajmniej ja to tak rozumiem, dodatkowo
można do tego jeszcze dodać "ładnie je" (znaczy je to, co mu się
daje, bez prawa do własnych preferencji, określanych nagminnie jako
kaprysy, niejadztwo i tym podobne)

nie znajdziesz tam zwykle stwierdzeń o bogatej osobowości, silnym
charakterze czy cóś w ten deseń, albowiem nie są to cechy
postrzegane jako zaleta, przynajmniej w przypadku dziecka

taki sposób mówienia o dzieciach pasuje mi w ustach pań po
siedemdziesiątce, u tzw. "młodych matek" już letko przeraża

No nie wiem...

[triss_merigold6]

Ja bym zastapiła słowo "grzeczny" w sensie pożądanej zalety
słowem "zrównoważony". Moj trzylatek bywa nieposłuszny i uparty jak
muł ale jest zrównoważony co znaczy, że reaguje w miarę odpowiednio
do sytuacji i rzadko się histerycznie nakręca. Widziałam dzieci z
jego grupy przedszkolnej, które non stop wrzeszczą, nie potrafią
usiedzieć ani chwili na miejscu, rzucają się na ziemię etc. Chrzanię
czy są zwyczajnie rozpuszczone czy mają zaburzenia osobowości - są
nieprzytomnie irytujące i męczące.

[sir.vimes]

są
nieprzytomnie irytujące i męczące.

Hm, ale czy powołaniem człowieka jest bycie osobą, która ngdy nikomu nie
wydawała się irytująca lub męcząca?
Rodzice też niekiedy wydają się dzieciom bezbrzeżnie irytujący...

[triss_merigold6]

Wybacz ale przesadzasz. Moje dziecko sporadycznie bywa irytującejak
każdy, czasem strzela fochy, kaprysi etc. ale jest zsocjalizowane do
zachowywania się w miarę odpowiednio do sytuacji. Przykład? Impreza
wigilijna w przedszkolu, dzieci stoją z paniami i śpiewają/mówią
wierszyki zespołowo a dwóch nadpubudliwych chłopaczków non stop
wychodzi z szeregu, biegają po sali, hałasują, leją na próby
pacyfikacji przez rodziców. Mnie to wpienia, bo przeszkadzają innym
dzieciom, które się STARAJĄ i które są przejęte swoją rolą i
publicznym występem.

[sir.vimes]

Typ dzieci o których piszesz wyrasta najczęściej na rodzaj panów, którzy
przerywają głupimi żartami czyjąś prezentację - a jak nie żartami to
przynajmniej donośnym pukaniem w stolik czy "strzelaniem" długopisem. I - 20
lat później jest to tak samo irytujące jak w wieku przedszkolnym.

[aluc]

ej triss, chyba ty przesadzasz

mamy z naszymi więcej_niż_jednodzietnymi koleżankami takie
powiedzenie:

"Kiedyś uważałam, że wszystko jest kwestią wychowania. A potem
urodziła się Kasia/Zosia/Marysia"

no ale ja mam nieskończoną tolerancję na wariujące dzieci obce
głównie z tego powodu, że nikt ode mnie nie oczekuje, że jakoś
zareaguję he he

[triss_merigold6]

Cóż...przebijasz doświdczeniem.
Nijak nie reaguję bezpośrednio, pod nosem sobie margam cichutko. A
synowi mówię, żeby trzymał się od nich z daleka i nie naśladował.

[mama303]

triss_merigold6 napisała:

> Przykład? Impreza
> wigilijna w przedszkolu, dzieci stoją z paniami i śpiewają/mówią
> wierszyki zespołowo a dwóch nadpubudliwych chłopaczków non stop
> wychodzi z szeregu, biegają po sali, hałasują, leją na próby
> pacyfikacji przez rodziców. Mnie to wpienia, bo przeszkadzają
innym
> dzieciom, które się STARAJĄ i które są przejęte swoją rolą i
> publicznym występem.

Ciekawe że w grupie zawsze sie znajdzie takich ze dwóch delikwentów,
pewnie tak to sie kształtuje w populacji. I co ciekawe ich
zachowanie wcale nie swiadczy że oni nie sa przejeci swoja rolą i
publicznym wystepem, przewaznie sa - bardziej przejeci niz Ci
pozostali - to czesto dzieci nadwrazliwe.

[aluc]

triss, jestem o tyle bogatsza o doświadczenie, że mam w domu jednego
zrównoważonego i jednego niezrównoważonego ten drugi ma jednak
szereg zalet (dla mnie zalet), które poniekąd wynikają z jego
niezrównoważenia i których czasem brakuje temu zrównoważonemu

chodzi mi tu jednakowoż o sposób rozumienia słowa "grzeczne" przez
pewną część społeczeństwa, do której sama się nie zaliczam

[guderianka]

kurczę, ciekawy temat

myślę,że najlepiej będzie na niego odpowiedzieć nie poprzez
obserwację dzieci "teraźniejszych" bo nikt nie jest w stanie
powiedzieć co z nich wyrośnie za kilkanaście lat, bo zależy od wielu
innych zmiennych niż bicie (tak na marginesie to zależałoby mi na
uszczegółowieniu sytuacji "bicia" czy to sporadyczny klaps w
ekstremalnej sytuacji, kilka razy w życiu dziecka; czy klaps kilka
razy dziennie "za wszystko " czy też bicie kablem, pasem itp)

Myślę, że warto obserwowac nas, czyli ludzi dorosłych
wypowiadających się na tym forum. Jacy jesteśmy, jakie wartości są
wiodące w naszym życiu, jak układają się nasze relacje z innymi
ludźmi i z rodzicami itp

[triss_merigold6]

To może jeszcze inaczej... Grzeczny nie oznacza IMO "zawsze
posłuszny". Grzeczne dziecko w pewnym wieku już zjada posiłek nie
rozwalając go po meblach i ubraniu; rozumie pojęcie "zaraz"; nie
musi koncentrować na sobie całej uwagi otoczenia i potrafi nie
przeszkadzać. Uczciwie mówie, że jestem subiektywna, bo akurat
świdrujący hałas i bieganie non stop przeszkadza mi potwornie i
zapewne takiego dziecko bym dość brutalnie ustawiała.

triss..

[guderianka]

ja mam w domu aktywnego małolata, który uwielbia wydawać przeróżne
odgłosy , ciągle gada, pod prysznicem śpiewa i gra na wszystkim
począwszy od stołu, parapetu poprzez szklanki, zabawki, zeby,,
Często wysiadam

[triss_merigold6]

Mój też gada, śpiewa i w ogóle werbalnie jest sprawny ale nie działa
na full regulator tj. bez nadmiaru decybeli więc idzie przeżyć. Mnie
te decybele do szału doprowadzają.

[guderianka]

rozumiem

moja córka jest garłata Mieszkamy na IV piętrze ale gdy dzwoni
domofen z dworu bo coś chce to słychać ją i w słuchawce i przez
zamknięte okno

[sir.vimes]

Ale jest róznica miedzy oczekiwaniem , że dziecko nie rozmaże posiłku po meblach
a oczekiwaniem, ze bez słowa zje do końca tak samo potrawę lubianą i obrzydliwą,
nie przerywając ani na moment tudzież nie próbując "przekonać" rodziców, że
przed obiadem koniecznie musi skończyć budować zamek.

W wątku o plusach bicia mało było przykładów typu - "dziecko zdemolowało pół
pokoju" i darło się cały dzień psując przedstawienie przedszkolne - więcej
rodziców ubolewało , że NIE DOŚĆ SZYBKO się ubiera lub woli inne buty...

[triss_merigold6]

Kwestia oczekiwań. Ja oczekuję, że nie rozpieprzy za przeproszeniem
zupy po świeżo upranej narzucie. Młody pierwsze prawie dwa lata był
niejadkiem i mam nieskończoną tolerancję dla upodobań żywieniowych i
ilości karmy jaką wchłonie.
Woli inne buty? Jeśli są odpowiednie do pogody to kul, jeśli nie to
zero dyskusji.
Widzisz, zakładam, że jednak dziecko pewne rzeczy MUSI: iść do
przedszkola i tam zostać; iść do lekarza jeśli trzeba; iść spać
przed 21 (trzylatek). Mogę te wymogi sprzedawać w różnej formie ale
faktem jest, że egzekwuję.

[sir.vimes]

Ja też , jak każdy, zakładam, ze niektóre rzeczy TRZEBA zrobić.

Ale - nie dlatego, że JA sobie tego życzę. I napewno do tych rzeczy nie należy
np. szybkie ubranie sie w czerwoną czapkę tylko dlatego, ze padło polecenie.
Egzekwowanie poleceń nie jest tożsame z karą za najmniejszą niesubordynację, bez
dania możliwości "odwołania się" od decyzji.
Miedzy poleceniem założenia tej czapki , która podoba się mamie a poleceniem
ootworzenia buzi u dentysty musi być odczuwalna różnica - inaczej rzeczywistość,
którą "tworzymy" dziecku staje się zaburzona. Sytuacja, w której dziecko
zupełnie nie myśli - tylko wykonuje - nie jest normalna i nie powinno się takiej
sytuacji pragnąć.

no Sir, proszę...

[nangaparbat3]

>>>ęcej
> rodziców ubolewało , że NIE DOŚĆ SZYBKO się ubiera lub woli inne buty...

To ja o tym pisalam, ale naprawdę w innym kontekscie niz Ty teraz przywołujesz,
i strasznie mi sie przykro zrobiło, jak to przeczytałam.
Przede wszystkim pisalam, ze to bylo jedno z dwoch lań jakie dziecko moje w
całym swoim zyciu dotstało, tudzież ze to było drugie, ostatnie, i że sie go
wstydzilam.

[sir.vimes]

ja szybko to przeczytałam - ale mamwrażenie, że nie tylko Ty o tym piszesz -
zresztą ty napisałaś , że zazwyczaj po prostu ubierasz dziecko (jak i ja
robiłam... ) a ktoś pisałam o karach i "trzech szybkich" jako standarcie.

Jednostkowe przykre wydarzenie - klaps - to jednak nie to samo co cała linia
wychowawcza - a mi o to chodzi. Nie podejrzewam cę o kształtowanie u dziecka
postawy ślepego posłuszeństwa! W życiu bym nie pomyślała o Tobie w kontekście
"hodowli" dzieci, naprawdę, bardzo mi przykro, ze w ogóle mnie o to podejrzewasz

[nangaparbat3]

Chyba po prostu wciaz mam poczucie winy w zwiazku z tamtym laniem za buty

[camel_3d]

duzo jeszcze bedzie tych watkow..robi si emonotematycznie.

Dziękuję za cenny wkład.

[sir.vimes]

prosze bardzo.

[camel_3d]

Ściskam dłoń.

[sir.vimes]

[lola211]

Dorosli maa nad dziecmi wladze i ci glupi ja wykorzystuja wlasnie
bijac dziecko czy karajac go za najmniejsza idiotyczna drobnostke.
Nie dopuszczaja sprzeciwu , bo im sie wydaje, ze dziecko wowczas nie
bedzie ich sluchac, straca autorytet.(IMo go traca stosujac prezmoc
i upokarzanie).
Mam 9 latke, dopiero od niedawna widze jak dziecko moze rodzica
doprowadzac do szewskiej pasji.Upor, przekora, ogolny bunt i negacja.
Rozmawiam, tlumacze, bywa ze ustepuje.Moja matka twierdzi, ze tak
byc nie moze, bo kto to widzial, by dziecko sie rodzicowi
sprzeciwialo? Fakt- mnie wowczas lała.Ja dopuszczam mozliwosc
sprzeciwu.

[marghe_72]

sir.vimes napisała:

> Czy posłuszeństwo naprawdę jest nadrzędną wartością?

Nie.
i kropka

[marghe_72]

moja się boi basenu (obowiązkowego - w szkole)
jojczy, płacze, ociąga się, kombinuje..

wleję jej i będzie po sprawie, nieprawdaż?

[gaja78]

IMHO hodowanie wynika z poczucia posiadania misji wychowania kogoś na wzorowego
człowieka o nienagannych manierach. Wzorowego człowieka według systemu wartości
rodziców, często opartego o zbiór głupich stereotypów . Dziecko na przykład
powinno być specyficznie "grzeczne", czyli zawsze nieśmiałe, nieodzywające się,
ładnie ubrane, niezauważalne dla otoczenia. Bo rodzice uważają, że taka osoba
zdobywa uznanie otoczenia, a uznanie środowiska jest niezwykle ważne (oczywiście
że taka osoba zdobywa uznanie. Im bardziej przeźroczysta tym lepiej - nie
zaburza ustalonej równowagi w małej zamkniętej społeczności).

Sama byłam hodowana na taki wzorzec. Do tego same piątki na świadectwie i
wzorowe zachowanie. Hodowanie było sprytne. Może nawet nie przemyślane do końca,
ale bardzo skuteczne. Klapsy dostawałam podobno jako małe dziecko - nie
pamiętam.W okresie szkolnym klapsów nie było, przemocy fizycznej nie było. Ale
tak jakoś ta hodowla działała sprytnie, że czwórka na świadectwie była dla mnie
życiową porażką. Nieśmiała, wyniosła, nie spoufalająca się z rówieśnikami -
byłam "kimś" według moich rodziców. Kimś wyjątkowym. Kimś lepszym. Kimś kto do
czegoś ważnego w życiu dojdzie.

Chcieli dobrze oczywiście. Problem w tym, że nie doceniali w tym wszystkim mnie.
Że to dążenie do ideału, hodowanie według wzorca było zbyt ważne, ważniejsze od
prawdziwych emocji dziecka, które nie miały tyle siły przebicia, żeby wyjść na
światło dzienne.

Czekam z niecierpliwością na odzew z księgarni w sprawie tej książki:
www.medicon.pl/4614.html
Zdaje się, że jest dokładnie na poruszony w tym wątku temat

Warto jeszcze zauważyć

[gaja78]

że to:

> Dziecko na przykład
> powinno być specyficznie "grzeczne", czyli zawsze nieśmiałe, nieodzywające się,
> ładnie ubrane, niezauważalne dla otoczenia. Bo rodzice uważają, że taka osoba
> zdobywa uznanie otoczenia, a uznanie środowiska jest niezwykle ważne (oczywiście
> że taka osoba zdobywa uznanie. Im bardziej przeźroczysta tym lepiej - nie
zaburza ustalonej równowagi w małej zamkniętej społeczności).

Jest tylko jednym obliczem hodowania. Obliczem wyrosłym na potrzeby naszego
starego ustroju, w którym im bardziej było się przeźroczystym, grzecznym,
posłusznym - tym lepiej. Niektóre młode matki zapewne dalej uprawiają hodowlę
zgodnie z tymi wzorcami - utrwalonymi w rodzinach przez przekazywanie z
pokolenia na pokolenie.

Obecnie istnieje chyba niebezpieczeństwo hodowania wg zupełnie przeciwnego
wzorca, któremu patronuje wyścig szczurów. "Bądź śmiały, nie daj się, bądź
przebojowy, bądź asertywny" - oczywiście szczypta tego schematu jest potrzebna
każdemu (jak i kazanie o grzeczności od czasu do czasu), ale w nadmiarze
zamienia się w hodowanie - wtedy kiedy pragnienie posiadania przebojowego
dziecka przysłania prawdziwy obraz tego dziecka.

Może pozornie

[gaja78]

tym pisaniem o dziecku przebojowym odbiegłam od głównego tematu - hodowania jako
wymuszania posłuszeństwa, ale chyba tylko pozornie. Myślę, że zarówno wymuszanie
posłuszeństwa (siedź cicho, włóż tą czapkę, jak nie to klaps) jak i naciskanie
na przebojowość (no idź się pobaw z dziećmi, co z ciebie za fujara wyrośnie ?) w
umyśle i emocjach dziecka czynią to samo spustoszenie.

[nangaparbat3]

Nie odbiegłaś wcale, przeciez to na jedno wychodzi.
Mysle o tym tak: uczymy dzieci traktować siebie samego jako narzędzie do
osiagniecia sukcesu. Ot, taki autoinstrumentalizm.
Duzo tego w watku o niecwiczeniu na wf-ie, na "starszym dziecku".

[gaja78]

nangaparbat3 napisała:

> Mysle o tym tak: uczymy dzieci traktować siebie samego jako narzędzie do
> osiagniecia sukcesu. Ot, taki autoinstrumentalizm.

Świetnie napisane. Naprawdę, aż mi ciarki przeszły po plecach

Taki autoinstrumentalizm potrafi skutecznie zatruć życie. Na przykład na
płaszczyźnie komunikacji z partnerem, bliskości, seksu

> Duzo tego w watku o niecwiczeniu na wf-ie, na "starszym dziecku".

Nie czytałam, muszę nadrobić

a ja jeszcze wsiadę na ulubionego konika

[nangaparbat3]

i dodam, ze jestem głeboko przekonana, ze tak rozpowszechnione teraz izolowanie
dziecka, stosowane zamiast bicia, od bicia lepsze tylko o tyle, ze trudno
wyrzadzic fizyczna krzywdę.
W wymiarze psychicznym co najmniej tak samo szkodliwe.

Powiem tak

[triss_merigold6]

Raz spróbowałam małolata odizolować w jego pokoju na chwilę. Dostał
takich spazmów i był tak nieszczęśliwy, że więcej tego nie zrobię.
Natomiast podniesiony głos czy krzyknięcie spływa po nim jak woda po
kaczce, przemoc w postaci ubrania siłą czy wyprowadzenia siłą ze
sklepu również spływa.
Był kiedyś taki wątek o zabieraniu zabawek w ramch kary. Sorry ale
dużo bardziej humanitarne wydają mi się trzy szybkie niż zabranie
dziecku przytulanki czy wyrzucenie zabawki. Po klapsie dziecko
najwyżej chwilę popłacze, da się przytulić i pogodzić a wyrzucenie
przytulanki to świństwo.

zabieranie przytulanki?????

[nangaparbat3]

Nie postalo mi w głowie, ze mozna dziecku cos takiego zrobić. Co prawda moja
wlasna babcia przytulanke corki WYGOTOWAłA (co fakt to fakt, cuchnela ohydnie,
córka sie nia glaskala po nosie, ale zadnych szkód ta smierdzaca szmatka
wleczona z soba absolutnie wszedzie nie wyrzadziła) - wiec moze jednak.
A to co piszesz o synku przerabialismy - i o dziwo dziecko ma naprawdę rzadką
samodyscypline (wiekszą niz mamuska), jest empatyczne, nieagresywne i mimo
sporej niesmialości (ktora zreszta ostatnio odchodzi w przeszłość)asertywne.
Chociaz nie obyło sie bez naprawde ciężkiego kryzysu (jak się okazało -
niesłychanie rozwojowego, ale nim sie okazało, chodziłam po scianach) w wieku
lat 15.

[triss_merigold6]

Rodzona matka uprała mi kota. Niestety miał w środku trociny i się
był zaśmierdział więc trzeba go było wyrzucić ale pamiętam do dziś.

Mówię, że był taki wątek z tymi przytulankami jakiś czas temu.

Moje dziecko jest dość śmiałe, empatyczne i ogolnie niekonfliktowe.
Sprawia wrażenie najbardziej zrównoważonej istoty w mojej rodzinie i
dziecka doskonale odpornego na moje schizy.

[camel_3d]

na mnie to dzialalo duzo skuteczniej niez klaps czy inne kary... to jakby ktos
zabral dziecku czesc duszy. To okropna kara..i wolalbym dostac jednak mocnego
klapsa.

[gaja78]

triss_merigold6 napisała:

> Był kiedyś taki wątek o zabieraniu zabawek w ramch kary. Sorry ale
> dużo bardziej humanitarne wydają mi się trzy szybkie niż zabranie
> dziecku przytulanki czy wyrzucenie zabawki. Po klapsie dziecko
> najwyżej chwilę popłacze, da się przytulić i pogodzić a wyrzucenie
> przytulanki to świństwo.

Właśnie to jest dość grząski teren ... Bo tak: tobie się wydaje, że zabrane
przytulanki jest dużo gorsze niż klaps. Mi też się tak wydaje - gdy wyobrażam
sobie, że to ja jestem tym dzieckiem. Bezpośrednia reakcja emocjonalna będzie na
pewno dużo gorsza w przypadku kary z ulubionym pluszakiem.

ALE tak jak napisałam wcześniej: jako małe dziecko (1 rok- 3 lata) dostawałam
klapsy. Klaps był narzędziem do "układania". Na innym forum pisałam ostatnio o
tym, jak to moja mama i babcia uczyły mnie sikać na nocnik - absolutnie zgodnie
z resztą z ówczesnymi zaleceniami podręcznikowymi. W wieku półtora roku, gdy
zdarzyło mi się narobić w majtki, dostawałam klapsa. Ot taki trening.

Kilka lat później, w wieku wczesnoszkolnym: wystarczy krzywa mina mojej mamy w
sytuacji, gdy coś zrobiłam nie po jej myśli, żebym spanikowana starała się za
wszelką cenę poprawić to co "spaprałam".
Strach i starania zdecydowanie wykraczają poza jakąś dziecięcą normę.

Czy ktoś da sobie rękę uciąć, że ten przesadny strach i starania o akceptację
nie były wynikiem regularnego klapsowania w bardzo wczesnym dzieciństwie ? Ja nie.
Dlatego mimo, że stawiając się na miejscu dziecka potrafię sobie wyobrazić, że
odebranie pluszaka jest bezpośrednią emocjonalną krzywdą dużo większą niż klaps,
nie mam niestety pewności, czy jeśli chodzi o długofalowe skutki obu kar - żadna
nie jest zdecydowanie lepsza czy gorsza.

trochę nieskładnie to napisałam

[gaja78]

powinno być:

"Dlatego mimo, że stawiając się na miejscu dziecka potrafię sobie wyobrazić, że
odebranie pluszaka jest bezpośrednio emocjonalną krzywdą dużo większą niż klaps,
nie mam niestety pewności, czy jeśli chodzi o długofalowe skutki obu kar -
któraś jest zdecydowanie lepsza lub gorsza. "

[nangaparbat3]

Ja myslę ze "długofalowo" odebranie przytulanki jest nieskonczenie gorsze.
Wlasciwie nie tyle myślę, co czuje, jak zwykle, ale moze ktos to zracjonalizuje
pieknie.
Widzisz, mnie mama nigdy nie uderzyla, ani razu, a zalezna byłam od jej oceny
podobnie jak Ty - wiec to jednak na czyms innym polegało. Myslę ze w moim
przypadku zle bylo nadmierne skupienie sie na mnie calej rodziny - w rodzinie
mamy i w rodzinie taty byłam pierwszym dzieckiem, wyobrazasz sobie to skupuienie
uwagi? Ten zbiorowy zachwyt? Dramat po prostu, zero oddechu, potem skutki, nad
ktorymi pracuje całe zycie.
Ale jednocześnie - skutki pozytywne, juz wiem, ze wszystko ma swoj cień, ale tez
chyba wiele spraw ciemnych ma swoje swiatło.

[gaja78]

nangaparbat3 napisała:

> Ja myslę ze "długofalowo" odebranie przytulanki jest nieskonczenie gorsze.
> Wlasciwie nie tyle myślę, co czuje, jak zwykle, ale moze ktos to
zracjonalizuje pieknie.
> Widzisz, mnie mama nigdy nie uderzyla, ani razu, a zalezna byłam od jej oceny
> podobnie jak Ty - wiec to jednak na czyms innym polegało. Myslę ze w moim
> przypadku zle bylo nadmierne skupienie sie na mnie calej rodziny - w rodzinie
> mamy i w rodzinie taty byłam pierwszym dzieckiem, wyobrazasz sobie to skupuieni
> e
> uwagi? Ten zbiorowy zachwyt? Dramat po prostu, zero oddechu, potem skutki, nad
> ktorymi pracuje całe zycie.

Rozumiem

Ja też czuję, że to odebranie przytulanki może być długofalowo bardzo złe. Ale
jakoś tak ... po prostu boję się uznać, że klaps nie będzie miał tak samo złych
skutków. Mam kompletną niejasność w głowie na ten temat. I niestety nie umiem
tego zracjonalizować

[nangaparbat3]

Bo jeszcze chyba nie od rzeczy zapytać, co przez ten "klaps" rozumiemy - dla
mnie to jest symboliczne klapniecie dlonia po pupie, pojedyncze i bezbolesne.
Ale w innym watku ktoś pisal o klapsach, które w jego wydaniu były dla mnie
regularnym laniem, poza które posunac się choc pol kroku dale to juz kryminała.
A jeszcze: nie tylko ważne, jak mocno bijesz, ważne, co przy tym czujesz w
stosunku do bitego. Polecane w niektorych podręcznikach dla rodziców (tak tak)
bicie "na zimno" wydaje mi sie najgorszą formą i w ogóle niepojetą, najbardziej
upokarzającą ze wszystkich.
Pamietam, jak kiedys maż dał corce leciutkiego klapsa po lapice, ale
poprzedzialo to "coruniu, wtstaw raczkę" - ona ufnie wystawila, i on ja
trzepnąl. (Skadinad należalo jej się, bo prowokowala nas swadomie i celowo,
nabierała w łapkę jedzenie i jak przez maszynke do miesa przepuszczała miedzy
paluszkami na podlogę, słysząc nasze "nie wolno" i patrząc nam wyzywajaco w oczy
ze stoickim spokojem i jednocześnie ciekawościa uczonego w laboratorium).
Wracam do tego leciusieńkiego trzepniecia - to było wstąsajace. Jak chwile
później maz sam pwiedział - naduzył jej zaufania. Sam byl wstrzasniety tym, co
zrobił - a tylko powtórzył coś, czego sam doswiadczał jako dziecko.

[camel_3d]

> nie mam niestety pewności, czy jeśli chodzi o długofalowe skutki obu kar - żadn
> a
> nie jest zdecydowanie lepsza czy gorsza.

ja natomiast mam pewnosc ze chyba lepsze to, od "poddania" sie matki woli
dziecka. Sa kobiety, tak bezsilne wobec wlasnego dziecka, ze daja soba
manipulowac, pozwalaja na dzieciecy terror i nie sa w stanie nic zrobic...

[gaja78]

camel_3d napisał:

> ja natomiast mam pewnosc ze chyba lepsze to, od "poddania" sie matki woli
> dziecka. Sa kobiety, tak bezsilne wobec wlasnego dziecka, ze daja soba
> manipulowac, pozwalaja na dzieciecy terror i nie sa w stanie nic zrobic...
>

Ale to chyba kompletnie nie na temat jest. Czy może próbujesz powiedzieć, że
brak klapsów = postawa matki taka jaką opisałeś ? Jeśli tak, to obawiam się że
jesteś w błędzie, bo nie tylko rodzaj stosowanej kary charakteryzuje postawę
rodzica wobec dziecka.

Można być stanowczym, konsekwentym i kiedy trzeba surowym bez klapsów. Znam
namacalne przypadki i ich dzieci, którym to jak najbardziej na zdrowie wychodzi
i nie można o nich powiedzieć, że są "rozpuszczone" ani o rodzicach, że są ulegli.

Coś jeszcze ...

[gaja78]

Jeśli już chcesz porównywać skrajności ... Te trzy:
- regularne długotrwałe klapsowanie upokarzające dziecko,
- odbieranie najcenniejszych zabawek za karę (czyli brak szacunku do silnych
emocji dziecka)
- uległa postawa rodzica dającego sobą manipulować - czasem w konsekwencji czego
rodzic staje się dzieckiem a dziecko staje się rodzicem

u tego samego dziecka prawdopodobnie zostawiłyby podobny ślad, podobne
obciążenie. Podobne konsekwencje w życiu dorosłym.

Każda skrajność jest dla dziecka zła.

[nangaparbat3]

Książka nalezy do najważniejszych w moim zyciu.
Najważniejszy fragment (nie wiem dlaczego akurat ten, moi rodzice TAKICH rzeczy
mi nie robili) o rodzicach jedzacych lody.

to powyzej do Gai N/t

[nangaparbat3]

[gaja78]

nangaparbat3 napisała:

> Książka nalezy do najważniejszych w moim zyciu.
> Najważniejszy fragment (nie wiem dlaczego akurat ten, moi rodzice TAKICH rzeczy
> mi nie robili) o rodzicach jedzacych lody.
>

Tym bardziej czekam na nią z niecierpliwością

[verdana]

Ale ja tu widzę pewien nienazwany problem. Tym problemem jest w ogóle karanie
dziecka - moim zdaniem, w 90% wypadków nieodłączna część wychowania. Może są
osoby, które umieją wychować bez kar, ale ja w to nie bardzo wierzę.
W pewnym wątku na forum "Wychowanie bez porażek" jedna z matek uznała nawet
sroga minę za wyraz znęcania się nad dzieckiem i jako taka - niedopuszczalną.
Są kary, nad którymi nie ma co dyskutować - bicie, poniżanie, pozbawianie rzeczy
istotnych, pozbawianie miłości - to kary, które niszczą rodzinę.
Ale inne są dyskusyjne i muszą być dostosowane do temperamentu rodzica i
dziecka. Moja córka najbardziej ze wszystkiego bała sie patrzenia prosto w oczy,
tak ze wręcz bałam się stosować tak wyrafinowanej kary. Moim synom mogłam
patrzeć godzinami w oczy bez wrażenia.
Dla mnie jedno jest ważne - kary powinny stosowane za czyn dokonany, a przede
wszystkim nie starać się niczego nauczyć...
A co do "grzecznego" dziecka mam mieszane uczucia. Trzeba znaleźć tu zloty
środek, który pozwoli dziecku na wyrażanie własnej opinii, nie robienia
wszystkiego na rozkaz, ale nauczy też, ze obowiązki trzeba wykonać, nawet jak
się nie ma najmniejszej ochoty, a własna wolność kończy sie tam, gdzie zaczyna
sie wolność innych.

[sir.vimes]

"Dla mnie jedno jest ważne - kary powinny stosowane za czyn dokonany, a przede
wszystkim nie starać się niczego nauczyć..."

no właśnie - czym innym jest ukarać dziecko za to , ze zrobiło coś ZŁEGO a czym
innym za to, ze chce zielone rajstopki zamiast czerwoych.

[triss_merigold6]

Wiesz w życiowej sytuacji zielone rajstopki będą akurat brudne albo
z dziurą a wyjść trzeba...zostają szybkie negocjacje, przekupstwo
albo ubranie siłą w czerwone.

[grzalka]

ale ubranie siłą w czerwone to też jest przemoc...

[nangaparbat3]

Dlatego moje dziecko bardzo wczesnie (najdalej w połowie podstawowki) zaczęlo
sobie prać w rączkach zestawy na drugi dzień do szkoly - sama o to zadbała, ja
sie zorientowalam jak juz jakis czas to funkcjonowalo, malo spostrzegawcza jestem.

poza tym

[grzalka]

ja tez kiedyś myslałam, że wszystko jest takie proste i oczywiste w
wychowaniu, aż trafił mi się egzemplarz, jak to napisała
Triss "irytujący"- hałaśliwy, ruchliwy, bez przerwy torpedujący
granice, zupełnie nie ragujacy na metody na które tak cudnie reaguje
pozostała dwójka

i jakby mi się optyka zmieniła- w wątkach o wychowaniu już się tak
chętnie i tak kategorycznie nie wypowiadam

[myelegans]

Trzeba wybierac bitwy warte walki, czerwone czy zielone rajstopki
nie sa tego warte. Dziecko tez powinno miec JAKAS kontrole nad swoim
zyciem i JAKIES wybory.

Moj 3-latek wyszedl na mroz w sandalach, bo szedl w zaparte,
przekonal sie, ze zimno, szybciutko sam poprosil o kozaki, tak samo
bylo z gumiakami w 30-stopniowym upale. Do przedszkola poszedl w
pizamie, bo nie chcial sie przebrac, chcial isc w pizamie, zamiast
silowac sie w domu, zabralam go w tej pizamie-pajacyku, zabralam
rzeczy do torby, i bardzo szybko przebieral sie na miejscu. Do
lekarza tez sie ubral w pizame i gumiaki i tez to olalam.
Pewne rzeczy spokojnie mozna odpuscic, niech sie ekspresjonuja.
Jezeli chodzi o bezpieczenstwo i zdrowie, to tu negocjacji nie ma,
to MY rodzice decydujemy.
Zachowania stosowne do wieku toleruje, ponad wiek juz nie.
Jezeli chodzi o kary, to ja wole konsekwencje wlasnych zachowan i
wyborow, nie pozbierane klocki = utrata klockow na 2 dni, po
ostrzezeniach. Jasno ustalone reguly gry PRZED, tak zeby wiedzial
czego oczekiwac.

Nie lubie karac, wole chwalic, ale niekiedy nie ma wyjscia. Mam
krotki bezpiecznik na wrzaski i nadpobudliwosc, u wlasnego i innych.
Klapsa dalam pare razy, choc sie kiedys zarzekalam, ze nigdy, sama
dlonia w twarz. Rozne kary roznie na rozne dzieci dzialaja. Moj ma
wysoki poziom bolu, i gdyby to byly klapsy, to musialoby byc potezne
lanie, zeby jakis efekt byl. Krzykniecie, owszem, czasami,
pozbawienie go mojego towarzystwa za kare na 3 minuty, efekt jest
zawsze. Kolezanka ma corke, ktora rozplywa sie w lzach i zalu za
grzechy jak mama krzywo popatrzy, moj nawet by nie zauwazyl, ze
patrze.

[nangaparbat3]

Juz pisalam, ze rózne rzeczy ludzie nazywaja "klapsem".
Dłonią w twarz - kiedys mowilo sie na to "policzek", kiedys był to powód, by
zatrzelic.

[myelegans]

Kurde wymazalo mi. Klapsa dalam w tylek pare razy jak od rodzonego syna dostalam
otwarta dlonia w twarz, reka sama mi poleciala, zanim to doszlo do kory
mozgowej. Jest impulsywny, tak samo jak ja, w zlosci potrafie rzucic talerzem o
podloge i trzepnac drzwiami, wiec go rozumiem, ale ucze, zeby zlosc wyladowywac
nie na ludziach, czy zwierzetach.
Nie zdawalam sobie sprawy, ile to wychowanie pochlania mentalnej i emocjonalnej
energii.

[toya_hl]

Dziecko dlonia w twarz???

[toya_hl]

Juz doczytalam

[sir.vimes]

Wiesz, ja daję do wyboru - zakładasz czapke zieloną lub czarną, reszta jest
brudna - i młoda jakos o rozumie, nie domaga sie tej brudnej tylko wybiera z
tego co jest.

Ale pozwalam wybierać - zawsze pozwalałam. Bo JA jestem dorsła i mogę
zrezygnować ze swojej koncepcji kolorystycznej na rzecz szybszego wyjścia z
domu, dziecko nie musi do końca rozumieć , ze to się jakoś łąćzy (spóźnienie z
kłótnią o czapki czy rajstopki).

Przerobiłam wybieranie z pełnej puli (załóż co chcesz) - okazało się
konflikogenne (bo tak jak piszesz - często coś jest brudne czy nieuprasowane) -
wybieranie z puli ograniczonej okazało się niezłym rozwiązaniem i działamy tak
do dziś.

Wcześnie wrożyłam samodzielne pranie ręczne majtek czy koszulek - i teraz mała
wie, ze jeżeli różowych majtek nie uprała - to ich nie założy. Gdybym
sprzedawała trzy szybkie zamiast wytłumaczyć, ze brudne trzeba uprać - do dziś
pewnie nie rozumiałaby związku i uważałaby, że nie daję jej założyć konkretnej
rzeczy BO TAK CHCĘ.

A mi nie zależy na autorytecie Wielkiej Garderobianej, wydającej łaskawie
ubrania "BO TAK". Zależy mi by za parę lat umiała sama dbać o swoje ciuchy i
jakoś sensownie je dobierać - i tego trzeba nauczyć, bo z kosmosu się "samo nie
weźmie".

[myelegans]

To zalezy od kategorii wiekowej, 3-latkowi jest gance gal, czy z
dziura czy brudne. Generalnie daje mu 2 wybory, ale on ma swoja,
niezalezna koncepcje i ja z nim nie walcze, jak nie warto, bo chodzi
o wyjscie w przybrudzonych spodniach, w ktorych chodzil caly dzien.
albo zestawil sobie gore od pizamy z eleganckimi spodniami. Zrzucam
to na jego ekstrawagancje.
Moj syn lubi cos ze soba zabrac jak wychodzi z domu, typu mop, albo
puste pudelko, nie walcze, daja mu zabrac do samochodu.

Bedziemy modyfikowac z czasem, albo sam zrozumie. Tu chodzi o
kontrole, moje dziecko jest KOSZMARNIE uparte, zaczynajac sie z nim
silowac doszloby do eskalacji, i skonczylo na karnym krzeselku,
biciu czy rzucaniu, dyplomacja i spotkanie w pol drogi dzialaja. Ja
daje warunek, daje czas, on sie najczesciej zgadza, tak ma zludzenie
kontroli, a tak na prawde na moje wychodzi, tylko droga pokojowa.
Nie wiem na jak dlugo mi ta strategia wystarczy.
Tak samo musze ustawiac limity komputerowe, slodyczowe, spaniowe itd.
Mamy system, ktory lepiej czy gorzej dziala, ale spiec fizycznych
jest malo.

Zreszta klapsy i lanie to jedno, ale jest szara strefa pomiedzy,
szarpanie, ciaganie, przytrzymywanie, silowanie sie, to wszystko
mozna podciagnac pod kary fizyczne.

[croyance]

Ja w ogole nie lubie pojecia kary, wole pojecie konsekwencji.
Jesli wloze palec do kontaktu, to fakt, ze kopnie mnie prad nie jest
kara, ale konsekwencja mojego dzialania.
Tak samo, jesli na przyklad moj facet by mnei zdradzil, konsekwencja
jego zachowania by bylo (o czym wie), ze go zostawiam.
Mysle, ze w przypadku dziecka takie zasady powinny dzialac podobnie:
ustalamy, ze np. za jakies tam zachowanie nie oglada sie dobranocki,
i nie jest to kara nalozona przez rodzicow, ale wlasny wybor
dziecka, czyli konsekwencja jego zachowania, z ktora moglo sie
liczyc wczesniej.

IMHO???

[camel_3d]

a nie mozesz napisac WMSO?? jak juz tak nowoczesnie ma byc

[nowa_na_forum]

Nie wiem jak inne mamy, ale ja nie daję "trzech szybkich" za to że
dziecko chce inną czapeczkę czy za to że się guzdrze minutę dłużej
niż zazwyczaj. Klapsy są rzadkością, ale są i są niezbędne. Ja też
mam życie, terminy, pracę i nie zawsze mam czas, siły i możliwości
np. odwoływać wizytę u pediatry tylko dlatego że mały chce oglądać
Teletubisie. No sorry, ale nie. Pozwalam mu decydować w wielu sprawach
ale jednak to ja decyduję o tym kiedy on może decydować a nie on.
I jeśli się upiera to niestety muszę zadziałać siłą. Przemocą. Gwałtem.
Niemal morderstwem. Sorry, ale takie jest życie.
Ostatnio dosyć rzadko jestem zmuszona stosować klapsy. Myślę że zdarza
się to może raz w miesiącu, ale był okres że było znacznie częściej.
A terapia wodna to prawie codziennie bywała kiedyś tam. Klapsy nie
działały na histerię

[gaja78]

nowa_na_forum napisała:

> A terapia wodna to prawie codziennie bywała kiedyś tam. Klapsy nie
> działały na histerię

Znasz jeszcze jakieś metody hodowlane ? Nie wątpię że terapia wodna jest bardzo
skuteczna. Z pewnością pozwala osiągnąć niejeden cel. Rodzica.
Za kilka lat zapewne będzie można gratulować nad wyraz "grzecznego" i potulnego
jak baranek dziecka.

[myelegans]

nowa_na_forum napisała:

a co to jest ta terapia wodna? tak z ciekawosci.

Jak Twoje dziecko to przedszkolak i masz problemy, zeby zdazyc na
czas, dzieci nie maja poczucia czasu i to nie jest ich wina, to u
nas sprawdza sie minutnik. Mowisz "masz jeszcze 5 minut na zabawe,
jak bedie pip, pip idziemy/jemy/ubieramy sie etc" w ten sposob
zwalasz wine na zegarek, nie na siebie. U nas to dziala swietnie,
maly juz sam sobie daje czas, chociaz teraz zaczyna negocjowac.
Keidys skonczyloby sie na totalnej histerii, teraz spokojnie wylacza
komputer i idzie na kolacje.

Nowa

[toya_hl]

Moja ma 2,5 roku i na nia tez to zaczyna dzialac. Wdrozylam,
wytlumaczylam i sie stosujemy. Ty masz prace i terminy i to dla
Ciebie jest najwazniejsze, a Twoje dziecko ma Teltubisie i to dla
niego jest najwazniejsze. Nie jestem za pajdokracja, ale wybacz, Ty
masz gdzies Teletubisie i chcesz wyjsc, a on moze miec gdzies Twoje
wyjscie. Temat jest prosty. Teraz trzeba tylko znalesc kompromis.
Zrobcie to wspolnie. Dziecko trzeba odpowiednio wczesnie przygotowac
na to, ze bedzie wyjscie. Ja swojej Corce 10 razy przpominam, ze po
sniadaniu pobawimy sie 20 minut, a potem sie szykujemy i wychodzimy.
Zawsze sie ociga sie negocjuje, ale ja sie w sumie z tego ciesze
(teraz, po fakcie) To znaczy, ze moje dziecko ma swoje fajne zajecia
i zabawy, ktore sa fascynujace, a nie jak pokorne ciele lezie za
matka i wypelnia dzien tylko jej zadaniami.

Zabawne

[sir.vimes]

Ale odnoszę wrażenie, że nie umiesz sobie po prostu poradzic z tym, że dziecko
nie jest "do dyspozycji" na gwizdek.

Dziecko nie PRZYGOTOWANE (np. poprzez powtórzenie milion razy) do wizyty u
lekarza i zaskoczone komunikatem, ze już wychodzicie - zawsze będzie miało
jakieś ciekawsze rzeczy do zrobienia w tym czasie.
Dziecku , które ma za pół godziny wyjść z domu nie powinno się włączać TV,; nie
powinno tez obserwować dorosłych, którzy marudzą, ze muszą coś wyłączyć i do
ostatniej chwili siedzą przed ekranem lub nawet zakładają przed nim buty...(z
moich obserwacji wynika , że dzieci najczęściej uczą się takich zachowań od
własnej rodziny).

> I jeśli się upiera to niestety muszę zadziałać siłą.

Karzesz go za to, ze upiera sie przy swoim zdaniu? Czyli nie może decydować.
Dziecko uczy się komunikacji, uczy się sposobów przekonywania innych do własnego
zdania. Jeżeli będzie za te próby karane - po prostu się nie nauczy. Za to
nauczy się , że może robić co chce gdy nie ma w pobliżu "karzącej ręki". Nie
będzie mieć wewnętrznej motywacji do wykonywania obowiązków - będzie sterowane
zewnętrznie. Nie tylko przez ciebie.

> Ostatnio dosyć rzadko jestem zmuszona stosować klapsy.

W ogóle nie jesteś zmuszona. Wmawiasz to sobie.
Ale mi nie chodzi o samą karę fizyczną - chodzi mi o sens wychowania dziecka na
bezmyślnie posłuszne i sterowane z zewnątrz. Widzisz takowy?

Tak naprawde do niebicia

[krwawakornelia]

wystarczy odrobine pomyslec.
Wprowadzic dziecku w miare jasne granice, czy tez jak inni wola
reguly.
Nie ma takiej sytuacji ktora usprawiedliwialaby uzycie sily. Nie ma.
Tak samo jak my nie bijemy kierowcy autobusu, za to ze jest korek na
ulicy i spoznimy sie do pracy. Tak samo nie mozemy bic dziecka bo
placze.

[myelegans]

croyance napisał:

> Ja w ogole nie lubie pojecia kary, wole pojecie konsekwencji.
Chyba czytalysmy ta sama ksiazke.

Ja refleksje mam taka, wiekszosc rodzicow idzie totalnie na
wychowawczy zywiol, powtarzaja schematy wyniesione z rodzinnego
domu, albo kieruja sie jakas tam rodzicielska "intuicja", w ktora
wierza bardziej niz ksiazki. Ja tam nauczylam sie wiele z ksiazek,
sa techniki, ktore mozna z powodzeniem stosowac i dobrac do walsnej
filozofii rodzicielskiej.
U nas to dziala, czesto moj maz pytal "a co na to ksiazka?", mamy
pare ulubionych, ktore konsultujemy. Ja nie mam takiej wiary w moja
macierzynska intuicje, kar cielesnych nie mam w repertuarze, na
zywiol pojsc nie chce, a tym bardziej powtarzac mojego domu
rodzinnego.

[toya_hl]

Ta durna terapia wodna na ostdzenie emocji? No tak, przeciez emocje
trzeba w dziecku zabic.

[toya_hl]

Lepiej nikt tego nie ujal. Wsrod przekrzykujacych sie (to glownie ci
co sa na TAK),nowy watek i takie madre, logiczne podsumowanie. Ja
tez nie rozumiem (pisalam o tym komus) jak z powodu jakiegos kilku
czy kilkunasto minutowego spoznienia gdzies tam mozna dzieciaka
skarcic w ten sposob? Czym jest jakies spotkanie rodzinne czy lekarz
w obliczu naszych relacji z dziekciem. A nie lepiej pomyslec, troche
ruszyc mozgownica i wymyslic cos aby dziecko przestalo histeryzowac
i poszlo za nami? Postarac sie je zaciekawic, rozsmieszyc... Ja na
przyklad robie akcje, ze czeka nas wielka przygoooda, ze zobaczymy
dzisija znow cos nowego, ze trzeba zbadac tez koniki u pani doktor,
ze jak nie pojdziemy teraz to sie nie dowiemy co sie zmienilo gdzies
tam, nie spotkamy sie z zabawka u pani doktor. Proste a skuteczne.
Wystarczy wyjscie zamienic w przygode. Jak dziecko widzi nasz wielki
entuzjazm a nie nerwowe bieganie tam i z powrotem i zbieranie rzeczy
na ostatnia chwile, to tez zalapie i raczej zechce zobaczyc co je
czeka. Takie akcje to tylko na potrzeby typu nieoczekiwane wyjscie
do lekarza (choc nasza pani doktor jest lubiana) czy do mniej
lubianej babci , bo normalnie to moja corka uwielbia wychodzic,
jezdzic itd.
Czesto tez wymagamy od 2 czy 4 latka aby bylo na kazde nasze
zawolanie, aby bez grymasow wpasowywalo sie w nasz plan dnia, aby
bylo nieklopotliwe, grzeczne, ciche... Od dziecka oczekujemy, ze ma
ochoczo brac udzial w naszych wszystkich pomyslach. To moze
zacznijmy byc interesujacy, co? W przypadku relacji dziecko- rodzic
nalezy caly czas tak sie starac i zabiegac o to drugie jak w
przypadku relacji maz-zona. Inaczej bedzie kiepsko. Oczywiscie dlugo
bedzie tak, ze to my pierwsze musimy zabiegac o to Male bo ono...
wlasnie jeszcze jest male. Jest na pewnym etapie rozwoju i musimy do
niego dobierac rozwiazania, a nie do siebie. Troche mniej egoizmu i
bedzie latwiej. Pospiech, nerwy, gonitwa za wszystkim nam nic nie
ulatwiaja. Sama gonie za bardzo wiec wiem co mowie . O nerwy po
prostu trzeba dbac. Bo inaczej mamy uczucie, ze dziecko chce nas
wykonczyc, a ono szybko wyczuwa nasz nastroj i zachowuje sie tak jak
my. Ja wiem po sobie, ze jak jestem spokojna, jak traktuje corke
100% serio i jak 100% staram sie (ale na prawde staram) zrozumiec o
co jej chodzi, nawet awanturka przechodzi w okamgnieniu. Wielu
rodzicow ma niestety problem z tym, ze dziecko moze miec taka nature-
moze byc cholerykiem. Ja sama dlugo nie moglam sie pogodzic ze
sklonnosica do ryzyka mojej corki i tym, ze chce abym uczestniczyla
we wszystkich jej zabawach. Mialam z tym problem dlatego rozumiem
jak ciezko jest pojac co autor (dzieciak) czasem ma na mysli .
To co sir.vimes wspomnial na poczatku- cale sedno, cala zla prawda!
Bije sie dzieci, bo i tak ktos je kiedys uderzy, bije sie bo sie
oczekuje, ze dziecko zakoduje dokladnie jak pies Pawlowa, bije za
to, ze czegos nie chce zrobic albo, ze cos zrobilo. A nagradza sie
kiedy? Jak ktos bijacy czyta, to prosze o odpowiedz.
I powtarzam. Nie jestem za biciem, bo nigdy nie bralam takiej opcji
pod uwage, nie bije dziecka bo sama nigdy nie bylam bita, nie bije
bo je szanuje, choc czasem potrafi mi dowalic smarkata , nie bije
bo nie chce tego robic! Niestety duza czesc bije bo chce, bo uznaje
taka metode. Ma duzo wiekszy dostep do wiedzy niz nasi rodzice, a
nie chce jej sie z niej skorzystac.
Moze warto nie bic chocby dlatego,ze to kiedys WY- rodzice bijacy-
bedziecie slabsi od dziecka, na stare lata ? To nie jest smieszne.
Pozdrawiam.Toya