terapia wodna

[lalibela]

idac za porada forumowiczow skorzystalam dzis z porady o terapii wodnej...
a mianowicie:
widzac, ze moja corka popada w histerie najpierw ostrzeglam ja, ze potraktuje
ja zimna woda,
gdy ostrzezenie nie pomoglo zabralam ja do lazienki i obmylam jej twarz zimna
woda trzy razy,
wszystko poszlo o to, ze corka chciala za wszelka cene malowac w przedpokoju,
ktory jest waski i nie ma tam na to miejsca

pomoglo, pochlipala jeszcze z 5 minut a potem poprosila o chrupki z mleczkiem
reszta dnia byla git
pozdrawiam

[nangaparbat3]

No to git, zyc nie umierać.

[marghe_72]

lalibela napisała:


> wszystko poszlo o to, ze corka chciala za wszelka cene malowac w
przedpokoju,
> ktory jest waski i nie ma tam na to miejsca

hę?

[kanna]

Grunt to konsekwencja...

koniec z zartami

[nangaparbat3]

To, co zastosowałaś wobec corki, to najzwyklejsza przemoc.
Po pierwsze - zabroniłaś jej rysować czy malować w przedpokoju, "bo jest zbyt
wąski". Zbyt wąski dla kogo? Co by komu przeszkadzało, ze dziecko siedzi sobie w
przedpokoju, pewnie na podłodze, i maluje? Jedyna mozliwość: mieliście wlasnie
obiad i trzeba nosic wazę w zupie czy herbatę, mozna dziecko oparzyc. ale jesli
obiad, to dziecko powinno byc z Wami przy wspolnym stole.
Ja bym sobie zadala pytanie, dlaczego dziecko chce malować w przedpokoju?
U nas przedpokoj z reguły okupuje pies, ze przejść nie można. Kładzie sie
dokładnie pośrodku, ma wtedy na oku wszystkie pomieszczenia i wszystkich
obecnych (chyba ze ktos drzwi zakmnie). Przyszlo mi do głowy, ze Twoja córeczka
takze po to wybrała korytarz, by widzieć, wiedzieć - moze się obawia, ze ktoś
wyjdzie z domu, kiedy ona bedzie w pokoju, i nie zauważy? Albo wejdzie ktoś, na
kogo czeka?
To jest ciekawe, nad tym warto by pomysleć, wiele pewnie mozna by sie o Twoim
dziecku dowiedzieć.
Nie pojmuję, dlaczego zabronilaś jej malowania w korytarzu. Obawiam się, że sama
tak naprawdę tego nie wiesz, ze raczej odpowiedź brzmi "bo tak Cie wychowano, ze
w korytarzu sie nie maluje" - wiec nie zastanawiasz się, czy taka zasada ma
sens, czy moze nie.
A dziecko jeszcze czasem widzi swiat jakim jest, nie jakim powinno go widzieć.
więc nie rozumie, dlaczego w przedpokoju nie wolno, nie rozumie, dlaczego
zabraniasz, ryczy. Ty dalej nie probujesz pojać, czemu dziecko chcialo w
korytarzu, ani czy Twoj zakaz rzeczywiscie jest konieczny i słuszny. Probujesz
je zastraszyć, a skoro sie nie daje, prowadzisz do łazienki i TRAKTUJESZ ZIMNA
WODA.
Potraktowal Cie ktos kiedys zimna wodą? Czy uważasz, że to sie w czymkolwiek
rożni od bicia? Nie rozni się - to jest tak, jakbys ją zbiła po twarzy. Swoja
drogą ja juz wole bicie, prostsze jakieś, bardziej przaśne.

Takie szerokie sztalugi?

[sir.vimes]

Że się w przedpokoju nie mieszczą?

Nie rozumiem w czym ci dziecko zawiniło; czemu nie mogło malować tam gdzie chce?
Jasne - gdybyś nie chciała by malowała w Twoim pokoju czy w salonie posprzątanym
na przyjście gości to zakaz miałby sens....
Ale przedpokój?

Nie dziwię się , ze dziecko miewa ataki histerii jeżeli nawet w takich
duperalech nie moze zrobić tak jak chce.

Czy jej wolno tylko we własnym pokoju się bawić?

[rolo12345]

Terapia - działania ukierunkowane na osiągnięcie pożądanego stanu zdrowia przy
pomocy różnych zabiegów: leczenia, psychoterapii, hipnoterapii, bioenergoterapii.

Kara (bahavioryzm) - bodźce wywołujące ból lub inne nieprzyjemne odczucia mające
w efekcie spowodować to, że karana jednostka dostosuje się do wymogów i zależnie
od sytuacji przestanie wykonywać lub znacznie ograniczy społecznie niepożądane
czynności albo będzie wykonywać czynności pożądane.

Nie nazywaj swojego postępowania terapią. Zabawa w przedpokoju nie jest chorobą,
tylko - Twoim zdaniem - zachowaniem niepożądanym. Nie ma czego leczyć. To była
zwyczajna kara. Nie wiem, czy potrzebna.

a nie mówiłam?!

[nowa_na_forum]

to działa lepiej niż poduszeczka Superniani.

[srebrnarybka]

Tylko wytłumaczcie mi, czym to się różni od klapsa, bo przecież tak
samo jest stosowaniem przemocy, istota tej kary polega na sprawieniu
przykrości przez oblanie twarzy zimną wodą i odczucie bezsensowności
tego aktu, jak robi się to trzy razy. Więc nijak zrozumieć nie mogę,
dlaczego krótki klaps ma być stressem, upokorzeniem i okrucieństwem,
a opisane zachowanie nim nie jest i jest zgodne z bezstressowym
wycnowaniem?
Dla porządku:
1. nie zachęcam do dawania klapsów,
2. ja też bym się nie zgodziła na malowanie na korytarzu, bo malować
powinno się w jednym miejscu, żeby innychnie uświniać. Sprawę można
rozwiązać prościej - skonfiskować farby.

czym się rozni "terapia wodna" od klapsa?

[nangaparbat3]

Ano tym, ze jest o wiele bardziej brutalna.

[marghe_72]

srebrnarybka napisała:

bo malować
> powinno się w jednym miejscu, żeby innychnie uświniać. Sprawę
można
> rozwiązać prościej - skonfiskować farby.

To malowanie w innym niż pokój pomieszczeniu jest naprawde takim
problemem?
nie rozumiem

[srebrnarybka]

Przy okazji malowania wyświnia się wszystko dookoła, więc lepiej
przeznaczyć na to jedno miejsce, odpowiednio zabezpieczone. Przecież
nie ma sposobu, żeby nie nakapać i nie nakleksać farbami i rodzice
mogą sobie nie życzyć, żeby wszędzie było farbami uświnione. Ale nie
widzę problemu, żeby dziecku to wytłumaczyć, tak samo, jak np. nie
pozwala mu się chlapać w muszli klozetowej, puszczać na całe
mieszkanie wody z prysznica czy też rzucać talerzy na podłogę, co
też mogłoby być świetną zabawą. Tego rodzaju zasady powinny być
ustalone i jasne dla dziecka i można je konsekwentnie egzekwować, co
nie znaczy, że trzeba od razu dziecko zgnoić.
Natomiast mnie poruszyło co innego; brutalną przemoc i poniżenie
dziecko określono jako "terapię", w domyśle przeciwstawioną okrutnym
i niedopuszczalnym klapsom. Co więcej, ta terapia była
przygotowana "na zimno". I tę hipokryzję chciałam wyeksponować.

[sir.vimes]

"Przy okazji malowania wyświnia się wszystko dookoła, więc lepiej
przeznaczyć na to jedno miejsce, odpowiednio zabezpieczone. Przecież
nie ma sposobu, żeby nie nakapać i nie nakleksać farbami i rodzice
mogą sobie nie życzyć, żeby wszędzie było farbami uświnione."

Może i racja - ale mieszkanie jest dla ludzi, nie ludzie dla mieszkania. A
trzylatka moze wydatnie w sprzataniu uczestniczyć.

[srebrnarybka]

Widzę trzylatkę, która po malowaniu wymaga najpierw gruntownego
umycia, jak "wydatnie" uczesniczy w myciu rozpuszczalnikiem podłogi,
następnie je pastowaniu, myciu ścian lub wręcz ich podmalowywaniu,
praniu płaszczy poplamionych farbą i usuwaniu innych zniszczeń,
które są nieuniknione. Rodzice mają prawo sobie takiej roboty nie
dodawać i nie uważam, żeby ustalenie zasady, że maluje się tylko w
jednym miejscu bylo okrucieństwem. A czy gdyby trzylatka zażyczyła
sobie oglądać TV na korytarzu, uznalibyście za okrutnych rodziców,
którzy nie wynieśli jej tam telewizora. Natomiast zastosowanie
wymyślnej i poniżającej kary cielesnej nazwanej eufemitycznie
terapią uważam za rzecz o wiele bardziej naganną, niż potępiane tu
wielokrotnie klapsy, których też nie zalecam.

[sir.vimes]

> Widzę trzylatkę, która po malowaniu wymaga najpierw gruntownego
> umycia, jak "wydatnie" uczesniczy w myciu rozpuszczalnikiem podłogi,
> następnie je pastowaniu, myciu ścian lub wręcz ich podmalowywaniu,
> praniu płaszczy poplamionych farbą i usuwaniu innych zniszczeń,
> które są nieuniknione.

Hm, a ja widzę z uciechą rodzicó , którzy pozwalają malować nie chowając ubrań
do szaf i dając trzylatce farby olejne!

W pokoju dziecięcym też są ściany i meble. czasem nawet ubrania na wierzchu, nie
w szafie. Nie wspominając o tym, ze w pokojach dziecięcych zazwyczaj są łóżka (z
pościelą, którą mały niszczyciel może ochlapać!).

Każdy, kto ma małe dziecko wie, że drobne zniszczenia sa nieuniknione -
natomiast malowanie (nie olejami - bo wtedy rzeczywiście potrezebny
rozpuszczalnik...) należy do zabaw dużo mniej "niszczycielskich" niż wiele
rzeczy, które znudzone dziecko może robić po cichutku i nie zawracając rodzicom
głowy "głupimi" prośbami.

Oczywiście, nie namawiam nikogo do zmiany zasad panujących w jego domu.

Ale dla mnie schowanie płaszczy do szafy, wyniesienie sztalug i rozłożenie pod
nimi gazety nie było nigdy problemem (starcie podłogi an mokro , co i tak w
przedpokoju czy kuchni robi się bardzo często - też).

Co do dziecka wymagającego gruntownego umycia - po pierwsze warto zakupić
malarski kitelek - po drugie trudno oczekiwać , ze małe dziecko nie będzie się
brudzić.

Tak czy inaczej - jeżeli tak ważkie przyczyny decydują, ze dziecko nie może
malować w przedpokoju czy kuchni należy miło wyjaśnić , że "w naszej rodzinie
panują takie zasady, że malujemy tylko tu i tu" a nie doprowadzać do histerii i
karać. Warto zapytać czemu dziecko chce malować właśnie u, nie gdzie indziej?
Może z przedpokoju bliżej do mamy?

[srebrnarybka]

Dear Sir, sam(a?) piszesz, że zgoda na malowanie dziecka w korytarzu
wymaga schowania płaszczy do szaf (nie zawsze może być w nich
miejsce na schowanie płaszczy czy parasola aktualnie używanego i
wiszącego na wieszaku, mogą być mokre po) i założenie kitelka, ja
dodam jeszcze, że wyłożenia podłogi gazetami i ewentualnie
zaklejenia nimi ścian, czyli całkiem poważnej roboty, której rodzic
może nie mieć ochoty, a nawet możliwości (płaszcze) sobie dodawać.
Jest też dla mnie zrozumiałe, że o ile w pokoju dziecięcym ściany
mogą być pochlapane farbami, to w przedpokoju chce się mieć większy
porządek. Pościel w pokoju dziecinnym powinna być schowana do
pojemnika, a nie leżeć na łóżku, bo w ten sposób zyskuje się
powierzchnię łóżka do zabawy. Dlatego wydaje mi się właściwe, by
dziecko miało stałe miejsce malowania, gdzie ściany skazane są na
pochlapanie (może wyłożone np. jakąś ceratą czy zmuwalną tapetą), i
wystarczy tylko podłożyć gazetę i kazać założyć młodemu kitelek.
Oczywiście zasady te powinny być jasne i konsekwentnie stosowane.
Jeżeli dziecko wolało być w korytarzu, bo tam bliżej mamy, to może
nauczyć się wybierać - trudno, nie można mieć wszystkiego na raz,
malować może kiedy indziej.
Natomiast pomysł malowania w korytarzu nie jest żadną zbrodnią i nie
powinien być potraktowany w sposób niedopuszczalny,jak opisała to
autorka wątku. Nie mówiąc o tym, i to oburzyło mnie najbardziej, że
egzekucję tą nazwała eufemistycznie terapią.

[sir.vimes]

Pościel w pokoju dziecinnym powinna być schowana do
> pojemnika, a nie leżeć na łóżku, bo w ten sposób zyskuje się
> powierzchnię łóżka do zabawy.

O, nigdy w życiu.
Pościel powinna wietrzyć się na balkonie lub ułożona równiutko jak w wojsku
spoczywać pod wyprasowaną lnianą narzutą

Tak jak napisałam - szanuję zasady innych ludzi obowiązujące w ich domach.

ale warto te zasady skonfrontować z faktem realiów zycia i potrzeb małego dziecka.
Bo przecież czasem pięć minut sprzatania okazuje sie dużo mniej istotne niż 5
minut radości dzieciaka. Szczególnie, ze lepiej jest wspólnie sprzątać (i uczyć
sprzątania samodzielnego) niż traktować dom jak muzeum i uczyć szacunku dla
przedmiotów, nie ludzkich uczuć.

Swoja drogą - NIGDY przy malowaniu ani ja , ani moja siostra, koleżanki ,
kuzynki, kuzyni i masa znajomych dzieci a przede wszystkim moja osobista córka
nie robiły takiego panopticum jak przy np. jedzeniu nie lubianych potraw czy
innych takich - więc może z powodu odmiennych doświadczeń nie umiem sobie
wyobrazić tych zaklejanych gazetami ścian

Zresztą, ja traktuję mieszkanie bardziej jak pracownię niż wystawę mebli -
jeżeli akurat coś wycinamy - wyciannaki mogą sypać się od kuchni do sypialni;
jeżeli malujemy - obrazki do wyschnięcia leżą na całej podłodze. Oczywiście, nie
polecam wszystkim - każdy ma swoją wizję.


> Jeżeli dziecko wolało być w korytarzu, bo tam bliżej mamy, to może
> nauczyć się wybierać - trudno, nie można mieć wszystkiego na raz,
> malować może kiedy indziej.

A może to jednak rodzice powinni czasem nauczyć się wybierać? Bo jeżeli mała
MUSI pobawić się sama bo mama gotuje arcyważny obiad czy cos tam to czemu
jeszcze ma iść na kompromis jeśli chodzi o formę i miejsce zabawy?
Oczywiście - leciutko przerysowałam, ale często tak właśnie jest - rodzice
bezkompromisowo poświęcają czas wszystkiemu , tylko nie dziecku - a od dziecka
wymagają masy ustępstw w duperelkach. Bo dla dorosłej osoby 5 minut ze ścierką
to drobiaz a dla trzylatki kolejna godzina w samotności z nudną, cichą,
niebrudzącą zabawą może być niezwykle nieprzyjemnym doświadczeniem...

[srebrnarybka]

O, nigdy w życiu.
> Pościel powinna wietrzyć się na balkonie lub ułożona równiutko jak
w wojsku
> spoczywać pod wyprasowaną lnianą narzutą
I bardzo fajnie będzie wyglądało, jak dziecko, któremu wszędzie
wolno malować, polami farbą tę narzutę, albo np. zrobi sobie z łożka
statek (to akurat bardzo fajna i zupełnie naturalna zabawa) i będzie
skakać z tej równo wyprasowanej pościeli na podłogę tzn. do szalupy.
Jeżeli dziecku wolno malować i uświniać całe mieszkanie tam, gdzie
ma na to ochotę, to i wolno zrobić sobie z łóżka statek.
Praktykowałam to w dzieciństwie wielokrotnie.
Bo przecież czasem pięć minut sprzatania okazuje sie dużo mniej
istotne niż 5
> minut radości dzieciaka.
Oczywiście, ale to nie znaczy, że absolutnie każdą zachciankę
dzieciaka należy spełniać. Zresztą wtedy co to za radość, jak jest
zawsze dostępna? Radość sprawia coś, co jest oczekiwane i
celebrowane.
Szczególnie, ze lepiej jest wspólnie sprzątać (i uczyć
> sprzątania samodzielnego) niż traktować dom jak muzeum i uczyć
szacunku dla
> przedmiotów, nie ludzkich uczuć.
Nie mam nic przeciwko wspólnemu sprzątaniu. Oczywiście dom to nie
muzeum, ale można uczyć dziecko estetyki, że np. ściany
niezabrudzone są ładniejsze od powalanych etc. To mu się przyda w
życiu. Ja się po prostu źle czuję w brudnym pomieszczeniu, bo tego
mne nauczono w domu, również w głękokim dzieciństwie,
Swoja drogą - NIGDY przy malowaniu ani ja , ani moja siostra,
koleżanki ,
> kuzynki, kuzyni i masa znajomych dzieci a przede wszystkim moja
osobista córka
> nie robiły takiego panopticum jak przy np. jedzeniu nie lubianych
potraw czy
> innych takich - więc może z powodu odmiennych doświadczeń nie
umiem sobie
> wyobrazić tych zaklejanych gazetami ścian
Jeżeli "stanowisko pracy" do malowania jest odpowiednio prygotwane,
to się panopoptikum nie narobi.
Zresztą, ja traktuję mieszkanie bardziej jak pracownię niż wystawę
mebli -
> jeżeli akurat coś wycinamy - wyciannaki mogą sypać się od kuchni
do sypialni;
Wycinanki nie powodują trwałego zniszczenia, wystarcy je pozamiatać,
co można zrobić z "wydatną" pomocą trzylatki.
A może to jednak rodzice powinni czasem nauczyć się wybierać?
Rodzice chyba wybierają cały czas. CAŁE ŻYCIE rodziców, szczególnie
matek, jest przez 24 godziny podporządkowane dzieciom, nawet, jeśli
matki mają zmienników.
Bo jeżeli mała
> MUSI pobawić się sama bo mama gotuje arcyważny obiad czy cos tam
to czemu
> jeszcze ma iść na kompromis jeśli chodzi o formę i miejsce zabawy?
Dlaczego ten arcyważny obiad jest przedmiotem takiej kpiny? A
dziecko nie potrzebuje tego obiadu? I w czym problem? Że trochę
pobawi się samo i w innym pomieszczeniu? 3latka? Dla higieny
psychicznej i własnego rozwou powinna też bawić się sama. Natromiast
dziecko powinno znać i mieć możliwość wyboru różnych ciekawych
zabaw. Czy tylko malowanie jest jedyną ciekawą zabawą, jaką dziecko
zna?
> Oczywiście - leciutko przerysowałam, ale często tak właśnie jest -
rodzice
> bezkompromisowo poświęcają czas wszystkiemu , tylko nie dziecku -
a od dziecka
> wymagają masy ustępstw w duperelkach. Bo dla dorosłej osoby 5
minut ze ścierką
> to drobiaz a dla trzylatki kolejna godzina w samotności z nudną,
cichą,
> niebrudzącą zabawą może być niezwykle nieprzyjemnym
doświadczeniem...
Sprzątanie po malowaniu w miejscu do tego nieprzygotowanym to nie
jest 5 minut ze ścierką. Poza tym wtedy dziecko będzie domagało się
czegoś innego i okrutny rodzic znowu zostanie potępiony za to, że
ośmiela się sprzątać, zamiast zaspokoić kolejną zachciankę.

[sir.vimes]

Chyba za mało ironii zawarłam w swej ironii.
Pościel nic nie powinna - bo u każdego w domu panują inne zasady (chociaż
rzeczywiście wolę krochmalenie po wojskowemu i lniane narzuty niż jakieś
pojemniki). Wiadomo, ze p[okój dziecięcy jest dla dziecka i idealnie wyprasowana
narzuta się nie "utrzyma".

Jeżeli ktoś bożyszcze wie czemu życzy sobie by dziecko miało w pokoju jak w
muzeum lepiej niech sobie sprawi kota.

> ma na to ochotę, to i wolno zrobić sobie z łóżka statek.

U mnie w domu wolno.

> I bardzo fajnie będzie wyglądało, jak dziecko, któremu wszędzie
> wolno malować, polami farbą tę narzutę,

Poplami - farbami, czekoladą , atramentem z pióra, czymkolwiek - to zaniesie do
pralki a potem pomoze rozwieszać. Jeżeli po jakimś czasie narzuta ulegnie
całkowitemu zniszczeniu - załamywać rąk nikt nie będzie bo taki los przedmiotów,
że niszczą się niekiedy.

Ja się po prostu źle czuję w brudnym pomieszczeniu, bo tego
> mne nauczono w domu, również w głękokim dzieciństwie,

Ja też.

> Dlaczego ten arcyważny obiad jest przedmiotem takiej kpiny? A
> dziecko nie potrzebuje tego obiadu

Z punktu widzenia dziecka zabawa z mamą czy przebywanie blisko mamy jest jednak
ważniejsze...
I nie chodzi mi o to by poświęcać 24 h na dobę dziecku - wręcz przeciwnie.
Czasem warto się jednak zastanowić czy nasze zakazy (np. usilne zamykanie
dziecka w jego pokoju) są koniecznie. Nie wspominając o tym, ze trzylatka może
malując będzie koło mamy, pogada z nią, nacieszy, a potem mama bedzie mogła
spokojnie poczytać gazetę zamiast rozbawiać smutne i znudzone samotnością dziecko.

> Sprzątanie po malowaniu w miejscu do tego nieprzygotowanym to nie
> jest 5 minut ze ścierką.

Już o tym pisałam - po farbach olejnych rzeczywiście będzie to przynajmniej pół
godziny z rozpuszczalniekiem, Ale jak ktoś takie daje dziecku to jest już tylko
jego problem...

Co do meritum

[sir.vimes]

> Natomiast pomysł malowania w korytarzu nie jest żadną zbrodnią i nie
> powinien być potraktowany w sposób niedopuszczalny,jak opisała to
> autorka wątku. Nie mówiąc o tym, i to oburzyło mnie najbardziej, że
> egzekucję tą nazwała eufemistycznie terapią.

Zgadzam się w pełni.

Dziecko zostało ukarane za to, że wpadło na pomysł.

> Oczywiście zasady te powinny być jasne i konsekwentnie stosowane.

Właśnie. Tu zasad jasno sformułowanych nie było - był pomysł dziecka versus
pomysł mamy.

[srebrnarybka]

Ja w ogóle nie uważam, że dziecko powinno zostać UKARANE za pomysł
czy propozycję malowania na korytarzu, bo to nie ejst nic złego. Ja
tylko uważam, że rodzice mają prawo się na to nie zgodzić, ale nie
usprawiedliwia to znęcania się nad dzieckiem, a to opisała autorka
wątku. Nie rozumiem więc, dlaczego tyle gromów spadło na mnie.

[sir.vimes]

Nie czytasz uważnie - napisałam, że co do meritum zgadzam się z tobą i
wypunktowałam dokładnie z czym i czemu się zgadzam.

[srebrnarybka]

Odpisywałam na dwa różne posty - w jednym mnie obsobaczyłąś jak
sadystkę, w drugim się zgodziłaś ze mną, a ja na każdy z nich
odpisałam osobno. I wdałam się ja, Ty i parę innych osób w
bezsensowną dyskusję o malowaniu na korytarzu, bo to nie było istotą
sprawy. Nawet obrońcy malowania na korytarzu przyznają chyba
rodzicom prawo do niezgodzenia się w uzasadnionych przypadkach na
jakiś pomysł dziecka i nie warto się spierać, czy tu akurat zachodił
ten przypadek. Co do reszty zgoda, mnie najbardziej oburzyło w tej
historii nazywanie wyrafinowanego okrucieństwa "terapią" i
twierdzenia, że to nie jest kara, tylko taka bezstressowa metoda
wychowawcza dla wyciszenia dziecka. Gdyby autorka wątku nazwała to
karą, byłony przynajmniej jasne. A tak słyszę, że w bezstressowym
wychowaniu nie wolno karać, ale wolno stosować terapię. I zaczynam
Bogu dziękować, że wychowałam się w takich czasach, kiedy nikt o
bezstressowym wychowaniu nie słyszał...

[sir.vimes]

> bezsensowną dyskusję o malowaniu na korytarzu

Moim zdaniem sensowną.

w jednym mnie obsobaczyłąś jak
> sadystkę, w drugim się zgodziłaś ze mną,

Bo chodzi o dwie różne sprawy (czy też dwa różne aspekty). W jednym zgadzam się
z Tobą - w drugim nie.

[srebrnarybka]

Koleżannko, lepiej przeczytaj, co napisała nowa_na_forum, bo mnie
zabrakło amunici, żeby dyskutować. Proponuję zawieszenie broni dla
dobra wspólnej sprawy.

[srebrnarybka]

P.S. Widzę, że dla wszystkich ten korytarz jest strasznie ważny. Nie
mam nic przeciwko innym zabawom na korytarzu, jeżeli nie powodują
trwałych zniszczeń. Klocki lego albo puzzle można posprzątać (co
najwyżej jest niebezpieczeństwo, że się je pogubi, ale to już inny
problem), natomiast nie widzę możliwości, żeby malujące dziecko nie
zachlapało farbami swojego ubrania, blatu, na którym maluje, podłogi
wokół i nie pozostawiło wszędzie "pieczątek" z umorusanych dłoni.
Dlatego uważam, że do malowania lepiej mieć jeden wyznaczony kąt,
odpowiednio zabezpieczony, i odpowiednie ubranie "robocze", które
można bez obaw wyświnić. Oczywiście to, że córka chciała malować na
korytarzu (zwłaszcza, jeśli przedtem nie była przyzwyczajona do
takich środków bhp), to nie jest zbrodnia, ale też rude prawo
rodziców się nie zgodzić. Tyle, że można po prostu jasno postawić
sprawę: na korytarzu się nie maluje, i zaproponować inną zabawę, a w
ostatecznym wypadku skonfiksować farby. Nie ma natomiast powodu
znęcania się nad dzieckiem.

Tym się różni

[nowa_na_forum]

że schładza głowę przez co zwęża naczynia krwionośne, przez co
zmniejsza dopływ krwi do mózgu, przez co zmniejsza jego aktywność
i pobudzenie czyli wściekłość dziecka. Przecież nawet mówi się, że
jak ktoś się wścieka to żeby sobie wsadził głowę pod zimną wodę.
To pomaga. I to nie jest wiele większa przemoc niż odebranie dziecku
farbek, wyrwanie pędzla z rąk czy zamknięcie w pokoju (żeby nie malowało
w korytarzu).

[srebrnarybka]

Właściwie brak mi słów, bo nie potrafię tłuc głową o mur, a pod kran
jednak nie mam ochoty wsadzać.
Jest to wyrafinowanowa przemoc, gdyż wymaga doprowadzenia dziecka
siłą do łazienki, wsadzenia głowy pod kran, trzykrotnego umycia
twarzy, co jest oczywiście bezsensowne, bo dziecko wie, że twarz
myje się tylko raz i oczywiście głęboko poniżające.
Natomiast nie widzę żadnego aktu przemocy w zabronieniu dziecku
zabawy, którą uważamy za niewłaściwą (chociaż sama decyzja może być
nieuzasadniona czy niesprawiedliwa, ale to nie jest przemoc, wynika
z władzy rodzicielskiej), czy odebrania przedmiotów służących do
takiej zabawy, a właściwie, w tym wypadku, niewydanie ich, bo
dziecko nie może przecież zacząć malować bez przygotowania
stanowiska przez rodzica. Więc właściwie nie trzeba nic konfiskować,
wystarczy nie wydać farbek czy kitleka ochronnego. I oto zamiast
jednego ruchu, czy jego braku, mamy dla wyegzekwoania zakazu
szarpanie się z dzieckiem, oblewanie go zimną wodą i upokarzanie. I
nazywa się to terapię.
Zresztą zwolennicy klapsów też twierdzą, że one uspokajają.
Po prostu brak słów.

[nowa_na_forum]

a sprawdź sama i wsadź se głowę pod kran jak jesteś czyms niezwykle
wzburzona - to pomaga

Chciałabyś by cię tak dziecko na starość

[sir.vimes]

uspokajało?

Ze swojego wózka zajęczysz o dodatkowy kawałek ciasta a dzieciak chlust -
wiaderko lodowatej wody.

Albo synowa czy zięć zaciągną cię przez pół pokoju w ciuchach pod zimny prysznic
gdy cichcem zapalisz lamkę nocną by poczytać zabroniony w domu Nasz Dziennik.

Narawdę nie widzisz róznicy między samodzielnym przyłozeniem sobie zimnego
kompresu a upokarzającym zaciąganiem szarpiącego się dziecka, rozgrzanego
gniewem do lodowatej wody?
Ciekawe zreszta , co na to kardiolog...

Swoją drogą histerię leczono kiedyś zimną wodą - a także wibratorami lub - z
zupełnie innej beczki - wycinaniem łechtaczki.

[nowa_na_forum]

> Swoją drogą histerię leczono kiedyś zimną wodą - a także wibratorami lub - z
> zupełnie innej beczki - wycinaniem łechtaczki.

To interesujące, ale ja mam chłopca

Poza tym terapia wodna stosowana jest przynajmniej u nas tylko w
wyjatkowcych przypadkach, gdy histeria jest bardzo silna, dlugotrwala
i bezzasadna. Np. tata zjadl ostatnia parowke i wiecej nie ma, a maly
wlasnie chcial parowke. I pol godziny wycia, wicia sie po podlodze,
kopania, plucia itd itp. Nijak wytlumaczyc wowczas dziecku nie mozna
niczego bo tak wyje ze nic nie slyszy, o przytulaniu nie ma mowy bo
bije i nie daje podejsc, rzuca co mu wpadnie w rece, bije. Lepiej
przeczekac czy lepiej wylac na glowe szklanke wody? Albo wziac pod
pache (to maz, ja nie dam rady) i wsadzic glowe pod kran? Czy pozwolic
na pol godziny wycienczajacej histerii? Dla mnie tosa pytania retoryczne.

[sir.vimes]

Dla mnie to też pytanie retoryczne - bo zawsze radziłam sobie z atakami histerii
dziecka bez okrucieństwa.

Swoją drogą z punktu widzenia twojego dziecka złość wcale nie była bezzasadna.

[nowa_na_forum]

Ja też radzę sobie bez okrucieństwa.

[mamamamba]

bardzo ciekawe jest to co mowisz. wspolczuje Twojemu dziecku! daj znac za 20 lat
co z niego wyroslo!

Tak to nie jest wieksza przemoc

[krwawakornelia]

ale zrowno odebranie farbek
jak i
wyrwanie pedzla
i
zamkniecie w pokoju

sa przemoca wobec dziecka i nie powinny miec miejsca. Co nie oznacza
ze nie nalezy dziecku nie stawiac granic.
Ale nalezy to robic spokojnie, stanowczo, z miloscia i SZACUNKIEM.

Starszemu dziecku chetnie moge zaproponowac ze jak jest wsciekly to
niech idzie pobiegac z psem albo wezmie zimny prysznic. Ale samemu
myc dziecku twarz zimna woda w takich okolicznosciach.

Nie nie przekonuje mnie to wcale.

[sir.vimes]

Małego histeryka można jak najbardziej ukoić wodą - normalną , ciepłą kąpielą.

[srebrnarybka]

po pierwsze należało dziecku spokojnie wyjaśnić, dlaczego nie
pozwala mu się malować w korytarzu, po drugie malowanie wymgaga
przygotowania pewnch elementów przez rodzica (rozłożenie sztalug czy
jakiegoś blatu, napełnienie wodą miseczki do rozrabiania farb,
skompleotwania wszystkich potrzebnych materiałów, założenie kitelka,
ewentulalnie wyłożenia podłogi gazetami), więc wystarczy którejś z
tych czynności po prostu nie wykonać, żeby malowanie nie mogło się
odbyć. Nie jest to żadna przemoc. Jeśli już trzeba zabrać dziecku
farby, czy coś innego, to też niekoniecznie trzeba "wyrywać". Nie
proponowałam też "zamknięcia" dziecka we własnym pokoju, tylko
zorganizowania mu tam malowania lub innej ciekawej zabawy w czasie,
gdy mama musi ugotować obiad. Nie uważam, żeby którekolwiek z
proponowanych przeze mnie działań było przemocą - żąś wleczenie
dziecka i wstawianie mu siłą głowy pod zimny kran - jest taką
przemocą i upokorzeniem. I nie mogę pojąć, e osoby które demonizują
klapsy, jednocześnie pochwalają tak okrutny sposób ukarania dziecka
za nic, bo sama chęć malowania w korytarzu w ogóle nie zasługuje na
karę.

[srebrnarybka]

P. S. BYłam dzieckiem w czasie, kiedy o bezstressowym wychowaniu
nikt nie słyszał i często dostawałam lanie. Zwykle wiedziałąm za co
i nie przyjmowałam to jako zasłużoną, chociaż dotkliwą, karę i
wiedziałam, że zostałam ukarana. Na szczęście w tamtych czasach nikt
nie stosował wobec mnie tak wymyślnych kar cielesnych, które
nazywałby terapią i twierdził, że nie jest to kara, bo takie
zakłamanie z pewnością poniżałoby mnie bardziej niż pięć klapsów
nawet na gołą pupę w wypadku cięższego przewinienia przeciw znanym
zasadom.

[acorns]

> Nie uważam, żeby którekolwiek z proponowanych przeze mnie działań
> było przemocą - żąś wleczenie dziecka i wstawianie mu siłą głowy
> pod zimny kran - jest taką przemocą i upokorzeniem. I nie mogę
> pojąć, e osoby które demonizują klapsy, jednocześnie pochwalają
> tak okrutny sposób ukarania dziecka

Przede wszystkim terapia wodna nie jest karą tylko sposobem na
uspokojenie wściekłego dzieciaka, który jest w amoku i nic innego do
niego nie dociera a to co do niego dotrze oprócz zimnej wody to jest
dużo bardziej drastyczne. Jeśli zmoczenie dziecku twarzy zimną wodą
w celu zapobiegnięcia atakowi histerii jest drastyczne to co powiesz
na mojego kolegę który uspokaja swoją pięcioletnią córkę i
trzyletniego syna przy pomocy pająka ptasznika? Jak dzieciakom
odbija to kolega bierze pająka i idzie z nim do dzieci. Momentalnie
jest spokój bo wszyscy się tego pająka boją Nawet hasło "spokój
ma być bo pójdę po Freda (tak ma na imię pająk)" jest w stanie
zdziałać bardzo dużo.

[srebrnarybka]

Na pająka powiem oczywiście to samo. I oburza mnie stosowanie
wymyślnych kar cielesnych (albo psychocznych - pająk), których nie
nazywa się karami, bo dziecko doskonale wie i czuje, że zostało
ukarane i upokorzone. W opisanym przeze mnie wypadku należało
dziecku uniemożliwić zabawę, którą uważamy za niewłaściwą, co było
łatwe, bo zabawę tę rodzic musi zorganizować, a histerię zignorować.
Gdyby matka na histerię nie zwróciła uwagi, samo by przeszło.
Natomiast nazywanie stosowanego rozmyślnie i przygotowanego
wcześniej wymyślnego znęcania się fizycznego i psychicznego nad
dzieckiem i nie nazywanie tego karą, ale terapią, jest, poza samą
karą, jeszcze wyjątkową obłudą, którą dzieko wyczuje. I przeraża
mnie obłuda zwolenniczek bezstressowego wychowania, które oburzają
się jednym klapsem, a akceptują coś takiego, bo umówiły się, że to
nie kara, tylko terapia. To jest przerażające, a dzieci szybko
nauczą się, że rodzice nie używają słów adekwatnych do sytuacji.
Przynajmniej w dawnych stressowych czasach nikt nie ukrywał, że
karze dziecko, jak spuszczał mu lanie. Mnie najbardziej oburza
zakłamanie w nazywaniu wymyślnej kary fizycznej.

[milenium5]

Metody które stosuje Twój kolega to wyrafinowane znęcanie się
psychiczne nad dzieckiem i powinno być karane. Jeżeli Twoje metody
nie są karą, to czym? Upokarzaniem? Znęcaniem się? Zemstą? Nie
rozumiem karania za histerię lub "uspokajania" jak piszecie.
Histeria u dwu - trzy latka jest czymś absolutnie normalnym -
dziecko nie panuje nad swoimi emocjami, nie nauczyło się tego
jeszcze i tyle. Na histerię jest jeden sposób - ignorowanie jej.
Dziecko bardzo szybko uczy się, że to nie działa na mamę i
zachowania histeryczne mijają. Stosując opisane przez Ciebie metody
dziecko nabiera przekonania, że uczucia są czymś złym i nie należy
ich okazywać, bo za to może spotkać kara. Pójdziesz dalej? Za
okazanie wściekłości mycie na siłę buzi zimną wodą, za zbyt głośne
zachowanie - kąpiel w wannie wypłenionej lodowatą wodą (bo i o
takich metodach słyszłam), za poważniejsze przewinienie - noc na
balkonie. I wszystko dla dobra dziecka. Gdzie się zatrzymasz
w "terapii"? Gdzie jest granica?

Rybeńko

[nangaparbat3]

Mam wrażenie, ze jestem ostatnią i jedyną na tym forum jawną zwolenniczką
bezstresowego wychowania.
"Terapie wodną" uwazam za przemoc, o czym pisałam wyzej.
Kary typu: izolowanie dziecka, ignorowanie go, odbieranie przytulanki uwazam za
GORSZE niz klaps (przez który rozumiem symboliczne, nie powodujace bólu
klapnięcie w pupę, a zwłaszcza w pampersa). Uwazam nawet, że od wymienionych tu
kar, w razie naprawdę poważnego przewinienia, jakiegoś dramatycznego zupelnie,
lepsze bedzie klasyczne lanie (przez co rozumiem kilka silnych uderzeń
rodzicielską dłonią po pupie, aż ta (dłoń) zacznie boleć). Oczywiście lanie
zachowuje na takie sytuacje, które dadzą się porownać z koncem świata, na pewno
nie na to ze dziecko płacze, protestuje, jest nieposłuszne czy - jak to sie
tutaj nazywa pieknie - histeryzuje.

PS

[nangaparbat3]

Natomiast staralabym sie umozliwić dziecku malowanie w przedpokoju, gdyby mu na
tym bardzo zależało ))

[srebrnarybka]

Sprawę przedpokoju proponuję wyłączyć, bo ona doprawdy nie jest
ważna. Nawet przy najbardziej bezstressowym wychowaniu czasem jednak
dziecku się czegoś zabrania (np. puszczania łódek w muszli klozetowe
albo rzucania talerzami na podłogę) i wtedy należy liczyć się z
płaczem czy próbą wymuszenia tego histerią. To normalny odruch
dziecka. Niereagowanie uważam wtedy nie za karę, a jedynie za
konsekwentne podtrzymywanie swoego zdania. Skoro nie zrobiłam
dziecku krzywdy (jeśli mam taką pewność), a tylko egzekwuję
uzasadnione polecenie, to nie mam powodu utulać płaczącego dziecka,
bo nie jest ono skrzywdzone. Dziecko zaś szybko nauczy się, że w ten
sposób nic nie osiągnie, i histerie się skończą. W każdym razie brak
reakcji na histerię uważam za mniej upokarzający niż opisaną
tu "terapę".
Jestem jawną przeciwniczką wychowania bezstressowego, nie będę
tłumaczyła powodów, bo to dłuższa sprawa. Mój pogląd na tym forum
jest niezywkle rzadki, i zwykle jestem traktowana jako sadystka
przez bezstressowe matki. I oto okazuje się, że to ja, stressowa
sadystka, nie jestem w stanie wytłumaczyć, że coś, co niewinnie
nazywa się terapią, jest silniejszym stressem, bólem i upokorzeniem,
niż gromione przez te bezstressowe matki klapsy.
Najbardziej oburza mnie fakt, że tak jawna i okrutna kara została
zaakceptowana tylko i wyłącznie dzięki nazwaniu jej "terapią".
Trochę przypomina mi to komunę, gdzie nie było policji, tylko
milicja obywatelska, która miała być z zasady demokratyczna, a jaka
była, każdy pamięta, Zielone Świątki nazwano Świętem Ludowym i były
jedynym świętem państwowym z ruchomą datą i dokonano całego szeregu
podobnych przekłamań w nazwach. Z Twoich postów wnioskuję, że jesteś
nauczycielką polskiego, więc chyba ten fakt doceniasz.
Jeżeli bezstressowa wychowanie ma wyglądać tak, jak postępuje ze
swoim dzieckiem koleżanka nowa_na_forum, to ja się cieszę, że w
dzieciństwie byłam poddana tradycyjnemu.

[acorns]

> W każdym razie brak reakcji na histerię uważam za mniej
> upokarzający niż opisaną tu "terapę".

Tak to można robić jak się mieszka w domu jednorodzinnym a nie w
bloku. histeria dziecka może być naprawdę uciążliwa dla sąsiadów.
Dzieci nadają na częstotliwościach które poruszają w człowieku każdy
nerw i można mieć mordercze myśli od tego. Normalnie wolałbym mieć
obok siebie pijacką melinę niż rodzinę z małymi dziećmi które mogą
sobie histeryzować do woli a ja bym tych pisków i wycia musiął
słuchać codziennie po kilka - kilkanaście razy.

[nangaparbat3]

Ja sie z Tobą zgadzam, poza tym jednym: nie ma tu matek (a jeśli są, to
pojedyncze i nie obnoszące się z tym - akceptujących "bezstresowe wychowanie".
Bo wydaje mi się, ze u nas za "bezstresowe wychowanie" bierze sie jego
karykaturę albo brak wychowania w ogóle.
Widzisz, sama sie zastanawiam jak to jest: bo moje dziecko bylo bardzo spokojne
(choc zywe), empatyczne i nieagresywne, choc czasem krnabrne, wręcz wyzywajace,
a czasem uparte. Nigdy nie histeryzowało, w ogole rzadko nawet płakało czy
robiło awantury.
Wiec sie zastanawiam: czy dlatego taka była, ze prawie wszystko bylo jej wolno,
czy dlatego moglismy jej pozwolic prawie na wszystko, ze z natury (?) taka jest?

Kolega widocznie jest niedocofem

[sir.vimes]

Ale to jego problem.

Natomiast upodobanie do BRUTALNYCH rozwiązań gdy dostępne i równie łatwe jest
rozwiązanie mniej brutalne świadczy po prostu o upodobaniu do przemocy.

Twoja córka jest nastolatką - możesz powiedzieć jej by przyłożyła sobie chłodny
kompresik lub umyła spokojnie buzię chłodną wodą (chociaż wątpię by u dorosłej
niemal panny coś takiego było potrzebne). I to jest zupełnie co innego niz
wrzucanie przemocą do lodowatej wody czy polewanie zimnym prysznicem.

Małego histeryka jak najbardziej można wstawić do normalnej , ciepłej kąpieli -
bez upokarzania, szoku.

Chyba nie widziałaś nigdy dziecka z histerią

[nowa_na_forum]

Żeby małego histeryka wstawic do noprmalnej ciepłej kąpieli to
najpierw trzeba nalać do wanny wody, potem histeryka rozebrać i dopiero
można go wstawić. Ile to potrwa? 10 minut? I rozbierzesz go delikatnie
i bez użycia siły? Jak leży na podłodze i się wije i wydziera?
A może mały histeryk z ochotą sie szybko rozbierze i jeszcze piankę
sobie do kąpieli zazyczy?

Chyba nie widziałaś nigdy dziecka z histerią

[srebrnarybka]

Jeżeli na histerie dziecka nie zwraca się uwagi, to dziecko szybko
oducza się wymuszania w ten sposób i histerykiem być przestaje.
Chwalona przez Ciebie "terapia" może daje tylko trochę spokoju
rodzicom, ale przecież nie dziecku, którego emocje zostały stłumione
na siłę. I najbardziej oburza mnie zakłamywanie faktu, że jest to
okrutna kara fizyczna, przy jednoczesnym potępianiu matek, które
kiedykolwiek przyłożyły dziecku klapsa, przynajmniej nie ukrywając
przed nim i sobą, że je karzą. W tej sprawie najbardziej oburza mnie
obłuda.

[sir.vimes]

Przerabiałam to.
Wykonalne.
W ciągu 10 minut to jeszcze aromaterapię można by dołożyć i relaksujący masażyk.

Nie rób jakiejs idei czy teorii psychologicznej z faktu, że sobie zwyczajnie nie
umiesz poradzić bez brutalności.

Polewanie spoconego z wściekłości czy wijącego się , wyginającego w histerii
dziecka lodowatą wodą jest dla mnie niewykonalne - bo to brutalne, okrutne
rozwiązanie.

Zastanawiam sie też czy nie mylisz ataku histerii ze zwyczajnym atakiem
wściekłości (historia z parówką) , której dziecko nie umie zwerbalizować.

[nowa_na_forum]

> Zastanawiam sie też czy nie mylisz ataku histerii ze zwyczajnym atakiem
> wściekłości (historia z parówką) , której dziecko nie umie zwerbalizować.

Zapewniam Cię, że doskonale umie to zwerbalizować. Sąsiedzi potwierdzą.

> Polewanie spoconego z wściekłości czy wijącego się , wyginającego w histerii
> dziecka lodowatą wodą jest dla mnie niewykonalne - bo to brutalne, okrutne
> rozwiązanie.

Klap jest brutalniejszy, od szklanki wody nikomu nic się nie stało
Od klapa zresztą też nie, ale klap jest bardziej wyczuwalny, a woda
chłodzi emocje.

[srebrnarybka]

nowa_na_forum napisała:

> > Zastanawiam sie też czy nie mylisz ataku histerii ze zwyczajnym
atakiem
> > wściekłości (historia z parówką) , której dziecko nie umie
zwerbalizować.
>
> Zapewniam Cię, że doskonale umie to zwerbalizować. Sąsiedzi
potwierdzą.
- to, że dziecko głośno krzyczy, to nie znaczy, że werbalizuje
powód, dla którego jest wściekłe. Gdyby umiało zwerbalizować,
histeri byłaby mniejsza.

Klap jest brutalniejszy, od szklanki wody nikomu nic się nie stało
> Od klapa zresztą też nie, ale klap jest bardziej wyczuwalny, a woda
> chłodzi emocje.

- klap nie jest brutalniejszy, bo jest wymierzony od razu, nie
wymaga wleczenia dziecka do innego pomiszczenia i nie jest
wymierzany tak metodycznie. Rozumiem zresztą, że celem wymierzania
klapa także było wywołanie u dziecka szoku i spowodowanie w ten
sposób zmiany zachowania. Klapa nie polecam, ale nie o to chodzi.
Chodzi mi cały czas o obłudę, która brutalną karę cielesną nakazuje
nazywać terapią i w ten sposób pozwala zastosować ją przez rodziców,
którzy są przeciwni karom cielesnym. Jest to straszne zakłamanie.

[nowa_na_forum]

Oblanie twarzy woda nie jest brutalną karą cielesną.

[nangaparbat3]

nowa_na_forum napisała:

> Oblanie twarzy woda nie jest brutalną karą cielesną.

Oblać ci?

[srebrnarybka]

A ja twierdzę, że jest, i w połączeniu z zawleczeniem do łazienki,
brutalniejszą niż klap. I dlatego protestuję przeciw temu, że
przeciwnicy klapaów, potępiający rodziców za wymierzenie klapsa,
jednocześnie stosuję dużo bardziej brutalne kary fizyczne, tylko nie
nazywają ich karami. Jest to wielkie zakłamanie. Uczciwiej byłoby
powiedzieć, że karę oblania twarzy dziecka zimną wodą uważacie za
skuteczniejszą niż karę wymierzenia klapsa. Wtedy możnaby
dystkutować, ale ja od początku tego wątku protestuję przeciw
nazywaniu brutalnej kary cielesnej terapią. Cały czas przede
wszystkim chodzi mi o to, by rzecz nazywać po imieniu.

[nowa_na_forum]

Zawleczenie do łazienki nie jest bardziej brutalne niż wzięcie pod
pachę malca który nie chce wyjść z piaskownicy i isć do domu. A to według krwawejkornelii nie jest przemoc.

[nangaparbat3]

Owszem. to nie jest to samo - bo wlokąc dziecko do łazienki wleczesz je na
egzekucję. Biorąc pod pachę i zanosząc do domu - zanosisz do domu.
Wziecie dziecka pod pache, zeby je zatargac do domu lub wynieść z jezdni czy
innego niebezpiecznego miejsca, moze zawierać w sobie i i czułość, i zabawę.
Wleczenie dziecka do łazienki po to, by obmywać mu twarz zimna wodą w celu
wywołania szoku (poprzez przykre bardzo doznanie jakim jest nagły kontakt z
zimna wodą) to czysta przemoc.

[nowa_na_forum]

Nie na egzekucję ale na terapię. A cóż że terapie bywają nieprzyjemne. Pamiętam że nie cierpiałak korektywy, ale dzięki niej mam teraz ładne nogi

[nangaparbat3]

nowa_na_forum napisała:

> Nie na egzekucję ale na terapię. A cóż że terapie bywają nieprzyjemne. Pamiętam
> że nie cierpiałak korektywy, ale dzięki niej mam teraz ładne nogi
Nawet najpiekniejsze tu nie pomogą

[jola_ep]

> Zawleczenie do łazienki nie jest bardziej brutalne niż wzięcie pod
> pachę malca który nie chce wyjść z piaskownicy i isć do domu.

Wyjęcie z piaskownicy ma sens.
Ciągnięcie do łazienki tego sensu nie ma.

Małe dziecko nie umie sobie radzić z emocjami - choć pewnie jednym idzie to lepiej, innym gorzej. Jeśli potrafisz podejść do takich wybuchów "histerii" ze spokojem, to dajesz dziecku informację, że emocje nie są czymś złym, że ono ma prawo je przeżywać. Z czasem zmieni się też forma ich przeżywania na dużo bardziej akceptowalną przez otoczenie.

Problem jednak tkwi chyba w Tobie (i oczywiście Twoim mężu). Nie potraficie zaakceptować tego, że dziecko ma prawo do emocji, złości, gniewu. Tym bardziej nie akceptujecie powodów uznając je za nieważne i nieistotne. Mówisz o dobru dziecka, a tak naprawdę chronisz siebie starając się znaleźć sposób na jak najszybsze uciszenie dziecka.

Czy płacz jest czymś złym? Nie jest (dla dziecka) - to mechanizm który pozwala w pewnym sensie uciszyć i uspokoić jego emocje (w dłuższej perspektywie). "Żal swój wyżalić i smutek wysmucić".
Zamiast tego proponujesz sposoby na natychmiastowe schłodzenie: poprzez terapię szokową uruchamiają się naturalne mechanizm działania organizmu w sytuacji zagrożenia. Ale co jest złego w tym, że dziecko rozpacza? Tylko tyle, że jest to dla Was trudne do zniesienia i przyjęcia.

Więc zmiast nauczyć się radzić sobie z emocjami, dziecko uczy się, że powinno je tłumić.

Problem jednak w tym, że Tobie tak naprawdę nie zależy na zrozumieniu dziecka, na pomocy mu. Chcesz mieć dobrze ułożone dziecko i pewnie Ci się uda. Całkiem możliwe, że nawet będzie to szczęśliwe dziecko (mimo wszystko wierzę, że dzieci są twarde i trudno je zespuć).

Moje drugie dziecko miewało napady "histerii" gdy miało jakie 2,5 lat. Moja mama jest wspaniałą, mądrą kobietą, trójkę dzieci wychowała, a też była pod wrażeniem jego pierwszego "napadu". Wtedy jeszcze nie wiedziałam co robić. Mój mały latał zmarznięty i mokry (wyjęłam go z kąpieli), nie dawał się dotknąć, nie można było nawiązać z nim kontkatu. Tyle jeśli chodzi o szczytne założenia terapii wodnej, że niby chłód pomaga. On był zlodowaciały i nie robiło to na nim wrażenia. Za drugim razem byłam przygotowana i spokojna. Histeryzował krócej. Potem jeszcze parę razy. Z czasem wypracowaliśmy sobie sposób radzenia z silnymi emocjami, najlepszy był wtedy ciemny, spokojny kąt - sam do niego latał A ja byłam obok. Obywało się już bez takich "histerii". Z czasem zaczął warczeć, burczeć. Potem potrafił już o swoich emocjach opowiadać. To bardzo skryty dzieciak, więc tym bardziej doceniam to, że przychodzi do mnie, ciągnie za rękaw i opowiada "w ciemnym kącie" o tym, co mu się przydarzyło. Dzieci dorastają i naprawdę nie musimy polewać je w tym celu wodą

Pozdrawiam
Jola

[nowa_na_forum]

>Problem jednak tkwi chyba w Tobie (i oczywiście Twoim mężu). Nie potraficie zaakceptować tego, że dziecko ma prawo do emocji, złości, gniewu. Tym bardziej nie akceptujecie powodów uznając je za nieważne i nieistotne. Mówisz o dobru dziecka, a tak naprawdę chronisz siebie starając się znaleźć sposób na jak najszybsze uciszenie dziecka.


No wiesz, moż ei tak, faktcznie nie potrafię przyznać dziecku prawa do dwóch godzin wyrażania swych emocji dziennie z powodów takich, że tata zjadł parówkę albo że koszulka jest nie taka jak ma być. Sorry.

> Zamiast tego proponujesz sposoby na natychmiastowe schłodzenie: poprzez terapię
> szokową uruchamiają się naturalne mechanizm działania organizmu w sytuacji zag
> rożenia. Ale co jest złego w tym, że dziecko rozpacza? Tylko tyle, że jest to d
> la Was trudne do zniesienia i przyjęcia.

Chcesz nauczyć dziecko że może histeryzować jak tylko ma ochotę, wić się krzyczek i kopać, rzucac zabawkami, krzesłami? Bo ja nie. Wolę schłodzić dziecięce emocje, pokazując jak można sobie z nimi radzić. Oczywiście nie robię (robiłam, bo to już historia) tego po minucie histerii, ale po kwadransie.

[srebrnarybka]

No wiesz, moż ei tak, faktcznie nie potrafię przyznać dziecku prawa
do dwóch go
> dzin wyrażania swych emocji dziennie z powodów takich, że tata
zjadł parówkę al
> bo że koszulka jest nie taka jak ma być.
- gdyby w domu były ustalone pewne konsekwentne zasady,
przestrzegane przez WSZYSTKICH, także przez RODZICÓW, szybko
skończyłyby sie dwugodzinne ataki histerii, bo dziecko wiedziałoby,
że jest w domu pewien porządek i zaburzając go, nic nie osiągnie. I
wtedy dziecko wiedziałoby, że maluje się w wyznaczonym miejscu w
pokoju, a nie w przedpokoju, zasady wybierania ubrania są jasne (np.
dziecko może wybrać z kilku koszulek jednakowego rodzaju, wskazanych
przez mamę, a mama decyduje, czy dzisiaj są koszulki z długimi czy z
krótkimi rękawami), a tata wiedziałby, że nie zjada się dziecku
przed nosem ostatniej parówki i dziecko wiedziałoby, że tata mu jej
nie zje. Świat byłby prostszy i ataki histerii dużo rzadsze. A
wtedy, kiedy coś stałoby się rzeczywiście nadzwyczajnego, łatwiej
byłoby zapoanować.

[jola_ep]

> No wiesz, moż ei tak, faktcznie nie potrafię przyznać dziecku prawa do dwóch go
> dzin wyrażania swych emocji dziennie z powodów takich, że tata zjadł parówkę al
> bo że koszulka jest nie taka jak ma być.

Dlaczego nie?
Próbowałaś?
Naprawdę uważasz te powody za nieistotne?

Koszulkę może wybrać dziecko (jedną z dwóch)
Dużo zależy od Twojej reakcji, tego, czy dziecko jest zmęczone, czy nie. Czasem wystarczy zmienić scenerię, odpowiednio zagadać do dziecka i nagle okazuje się, że histeria nie będzie aż tak wielka. Tylko że ja takie podjeście do dziecka wyniosłam z domu. Ty pewnie nie

Nawet gdy już urodziłam, uczyłam się od mojej mamy. Rzadko mogę do niej jeździć, ale zawsze z podziwem widziałam, jak często paroma słowami umie ugaścić płomień, zanim przerodzi się w szalejący pożar. (teraz już w stosunku do kolejnego wnuka, moje dzieciaki już są duże)

Jeszcze ważniejsze jest to, jak wychowujesz dziecko. Jakie zasady panują w Twoim domu, jakie jest Twoje podejście do dziecka. Ale o tym Srebrnarybka pisała
Mój syn lubi wiedzieć, czego ma oczekiwać. Jakie są zasady i dlaczego właśnie takie. Jak ich nie umiem wytłumaczyć, to sama się zastanawiam, czy aby na pewno mam rację Na miarę jego możliwości daję mu prawo do decydowania w obrębie wyznaczonych przeze mnie granic.

Temat rzeka. Ty myślisz o gaszeniu. Ja wolę pomyśleć co zrobić, aby się nie paliło.

> Chcesz nauczyć dziecko że może histeryzować jak tylko ma ochotę, wić się krzyczeć i kopać, rzucac zabawkami, krzesłami? Bo ja nie.


Jeśli uważnie czytałaś, to na pewno zauważyłaś, że moja taktyka dała bardzo dobre rezultaty Teraz to duży chłopak Wyszedł już poza dom i jak na razie (odpukać) nikt na jego zachowanie nie narzeka
A ja nie przypominam sobie wielogodzinnych histerii.
Najgorszy był ten pierwszy raz.

Pozdrawiam
Jola

[srebrnarybka]

nie chodzi o samą przemoc, ale o jej sens lub bezsens. W wypadku
terapii wodnej przemoc służy wyłącznie zadaniu bólu dziecku, w
wypadku wyjęcia z piaskownicy - wyegzekwowaniu planowanego porządku
dnia i polecenia. Nie robi się tego przecież od razu, tylko
wcześniej wydaje się polecenia.

[nowa_na_forum]

W wypadku
> terapii wodnej przemoc służy wyłącznie zadaniu bólu dziecku, w

????
Zimna wod apowoduje ból? Raczej schładza.

[srebrnarybka]

niech Ci ktoś obleje niespodziewanie twarz zimną wodą, to zobaczymy,
jak to nazwiesz.

[nowa_na_forum]

Na pewno nie bólem. Poza tym to nie jest niespodziewania bo mały był ostrzegany 3 razy, że będzie zimna woda jak się nie uspokoi, więc dokładnie wiedział czego sie spodziewać.

[srebrnarybka]

Dla mnie nagłe schłodzenie = ból, zwłaszcza, gdy dzieje się to
przemocą.

Poza tym to nie jest niespodziewania bo mały był ostrzegany
> 3 razy, że będzie zimna woda jak się nie uspokoi, więc dokładnie
wiedział czeg
> o sie spodziewać.
- i był w stanie jasno przemyśleć to wszystko w trakcie ataku
histerii?????!!!!!

ludzie

[mamamamba]

czemu jeszcze nikt jej nie schlodzil-nowej na forum? fakrtyczie, licencja na
dzieci to dobra rzecz! powinna byc wydawana na terenie RP

nowa

[mamamamba]

dzieci sa lustrem, w ktorym my sie przegladamy1 wiec odpowiedz sobie DLACZEGO
tak sie zachowuje Twoje dziecko!

Acorns :)

[nangaparbat3]

Kazdy ma takich kolegow na jakich zasluzył.

[acorns]

Co chcesz od niego? Że jest terrarystą i ma ptasznika? Kiedyś miał
tego więcej ale żona mu nie pozwala trzymać po tym jak kiedyś rano
wyjechał na dwa dni i zabrał jakiegoś stwora, chyba skolopendrę
olbrzymią. Żona zobaczyła że terrarium puste i od razu zwiała z domu
bo myślała że stwór sobie po prostu samowolnie wyszedł i gdzieś
sobie łazi luzem po mieszkaniu. A kolega był poza zasięgiem więc
cały dzień bała się wejść do domu aż wreszcie późnym wieczorem się
dodzwoniła

[nangaparbat3]

Mam przeciwko terrorystom - terrarysci mnie nie obchodzą.
Corka teraz zamierza nabyc węża, odkad sie dowiedziała, ze nie musi go karmic
żywcem (najpierw sie jednak wywiemy, czy to prawda). Niech go sobie ma, ja tez
lubię popatrzec na gady, uspokajają mnie (marzyłam nawet o kameleonie, do czasu
kiedy mi powiedziano, że wymagane podawanie noworodków mysich). Wiec niech sobie
trzyma węża, ale gdyby zaczęla mnie nim straszyc, oboje wylecieliby przez okno.

[srebrnarybka]

Oczywiście nie ma nic złego w trzymaniu węża przez nastolatkę - o
ile sama umie o niego zadbać.
Ale nie jestem pewna, czy ewentualne wyrzucenie przez okno
nastolatki straszącej wężem jest zgodne z zasadami wychowania
bezstressowego - chyba raczej należy przytulić dziecko i powiedzieć:
jaka jesteś miła?

[nangaparbat3]

Czemu nie? W końcu z pierwszego pietra na trawnik nie taki znowu stres -
powiedzialabym: czysta przyjemność lotu..

Co Wy tak z tymi emocjami?

[acorns]

Czy emocje są najważniejsze na świecie? Czy to jakieś sacrum? Bo nie
rozumiem dlaczego rodzice mają pozwalać małemu dziecku wyładowywać
je do woli zamiast nauczyć je tłumić. A ciekawe co taki zwolennik
nietłumienia emocji zrobi jak np. ja nie będę tłumił w sobie emocji
a on mi się pierwszy pod rękę nawinie i rozwalę mu łeb o mur a
następnie go skopię ciężkimi buciorami bo jestem zły, bo nie
dostałem tego co chciałem i muszę gdzieś te negatywne emocje
wyładować? A takich jak ja będzie znacznie więcej. Dziecko też
człowiek i ma się zachowywać jak człowiek czyli panować nad
emocjami. Terepia wodna mu świetnie w tym pomoże. Nawet dwulatek
żyje między ludźmi i sąsiedzi niekoniecznie muszą mieć ochoty na
słuchanie jego wrzasków, pisków, tupania i wycia. Trzeba go uczyć
opanowywać złość.

[srebrnarybka]

Emocje są rzeczą bardzo ważną. Oczywiście, że dziecko powinno uczyć
się panowania nad emocjami, ale opisana tu "terapia" to nie jest
uczenie dziecka, żeby samo zapanowało nad emocjami, ale tylko
stłumienie ich przemocą, z zewnątrz, za pomocą silnego stressu, że
zapożyczę ulubione słowo zwolenników niespecjalnie przeze mnie
szanowanej metody wychowawczej.
Żeby opanować emocja, trzeba ich przede wszystkim nie podgrzewać,
czemu lepiej służyłoby ignorowanie histerii, niż sarpanie się z
dzieckiem i polewanie go zimną wodą. Poza tym, jeżeli to woda ma
działać przez skuraczanie naczyń krwionoścnych, to jest to raczej
metoda farmakologizna, niz wychowawcza. Podobny skutek miałoby
podanie środków uspokajających, bywa czasem niezbędne, ale nie w
opisanym wypadku. I niczego nie uczy.

[acorns]

> Żeby opanować emocja, trzeba ich przede wszystkim nie podgrzewać,
> czemu lepiej służyłoby ignorowanie histerii, niż sarpanie się z
> dzieckiem i polewanie go zimną wodą.

A wiesz ile czasu taki dzieciak potrafi wyć bez przerwy? Pół godziny
to dla takiego dwulatka dopiero rozgrzewka. No to teraz sobie pomyśl
że jestem Twoim sąsiadem i codziennie przez 1,5 godziny słucham
głośno muzyki której nienawidzisz. Fajnie byś się wtedy czuła? A
innych byś chciała katować swoim dzieckiem.

[milenium5]

Acros, wiem ile dzieciak potrafi wyć bez przerwy. Mój syn w wieku
dwóch trzech lat - przechodził okres niczym nieuzasadnionych
histerii. Zrozum - ignorowanie takich zachowań jest jedyną metodą,
aby takich histerii uniknąć. Dzieci są inteligente - bardzo szybsko
się uczą - to nie działa, nikt na mnie nie zwraca uwagi. I z
histerii wyrastają. Stosując kary, pscyhiczne czy fizyczne tylko
histeryczne zachowania utrwalasz.

[acorns]

A teraz pomyśl o kubełku zimnej wody na rozgrzane ciało. Jak ta woda
wpływa Ci za koszulkę, cieknie po rozgrzanych plecach, zmoczona
koszulka oblepia Ci ciało przez co niezbyt wysoka temperatura w
pomieszczeniu staje się dużo bardziej odczuwalna. Dziecko szybko
załapie że histeria skończy się dla niego zimną kąpielą, która do
przyjemności nie należy. Ja wolałem metodę dużo łagodniejszą -
łapałem dzieciaka za bety, podnosiłem do góry i prostowałem rękę na
tyle żeby nie mogła mnie dosięgnąć kończynami. I tak sobie majtała
nimi w powietrzu a ucisk był coraz bardziej dokuczliwy. Szybko jej
mijała histeria i złość i w ogóle świat stawał się dla niej
lepszy Bez bólu i bez przemocy.

[nangaparbat3]

A ja miałam w pewnym sensie podobny sposób na spadek nastroju: podskakiwała tak,
zeby nóżkami objąć moją talię, puszczała raczki i przeginała sie do tyłu i w
doł, a ja, trzymajac jej nózki, kręciłam się z nią w kołko, najszybciej jak
umiałam - taka karuzela. To sie nazywało "wskok na matkę" i leczyło wszystkie
smutki.
Jedna roznica: ona sama musiala tego aktywnie chciec i wskoczyć - to byla jej
decyzja.

[acorns]

> Jedna roznica: ona sama musiala tego aktywnie chciec i wskoczyć -
> to byla jej decyzja.

A jak nie chciała?
Wiesz, zimna woda to nie zawsze była jako terapia. Jak latem myję
samochod przy pomocy węża i dzieciaki znajdą się w jego zasięgu to
ich polewam. Efekt jest taki że celowo podchodzą bliżej żeby być
polane po czym z wrzaskiem uciekają i mają świetną zabawę.

[marghe_72]

acorns napisał:

> > Żeby opanować emocja, trzeba ich przede wszystkim nie
podgrzewać,
> > czemu lepiej służyłoby ignorowanie histerii, niż sarpanie się z
> > dzieckiem i polewanie go zimną wodą.
>
> A wiesz ile czasu taki dzieciak potrafi wyć bez przerwy? Pół
godziny
> to dla takiego dwulatka dopiero rozgrzewka. No to teraz sobie
pomyśl
> że jestem Twoim sąsiadem i codziennie przez 1,5 godziny słucham
> głośno muzyki której nienawidzisz. Fajnie byś się wtedy czuła? A
> innych byś chciała katować swoim dzieckiem.


Jeśli dla Ciebie wazniejesze jest sampoczucie sasiada niż dziecka to
chyba naprawdę nie ma o czym dyskutować.

[acorns]

> Jeśli dla Ciebie wazniejesze jest sampoczucie sasiada niż dziecka
> to chyba naprawdę nie ma o czym dyskutować.

No oczywiście najlepiej mieć wszystko i wszystkich w dupie bo
dzieciak jest najważniejszy a sąsiad ma godzinami wysłuchiwać pisków
i wrzasków, bo taki jego los, bo to jego wina że rodzice naczytali
się pseudopsychologicznych bzdur i pozwalają dziecku wyładować
emocje (czyli całymi godzinami wyć, piszczeć, wrzeszczeć, rzucać
zabawkami, tupać, ryczeć). Czy dzieciak będzie przez to szczęśliwszy
że 2,5 godziny będzie wył? Czy też może będzie szczęśliwszy jak
przez te 2,5 godziny będzie się bawił i zapomni że coś tam nie
poszło po jego myśli? No ale najlepiej dać mu się wyładować.
Najlepiej wtedy jak o 23.35 się obudzi i zachce mu się oglądać bajki
i nie da się go przekonać że czas spać. Niech sąsiedzi słuchają
przez najbliższe 2 godziny koncertu pod tytułem "JA CHCĘ
BAJKEEEEEEEE!!!!!!"

[marghe_72]

acorns napisał:

> > Jeśli dla Ciebie wazniejesze jest sampoczucie sasiada niż
dziecka
> > to chyba naprawdę nie ma o czym dyskutować.
>
> No oczywiście najlepiej mieć wszystko i wszystkich w dupie bo
> dzieciak jest najważniejszy a sąsiad ma godzinami wysłuchiwać
pisków
> i wrzasków, bo taki jego los, bo to jego wina że rodzice naczytali
> się pseudopsychologicznych bzdur i pozwalają dziecku wyładować
> emocje (czyli całymi godzinami wyć, piszczeć, wrzeszczeć, rzucać
> zabawkami, tupać, ryczeć).

a gdzieś Ty wyczytał, że rodzice pozwalają wyć, kopać itp godzinami?
Spróbuj się skupić i przeczytać to co inni tu piszą. Może zrozumiesz.

[gaja78]

acorns napisał:

> > Żeby opanować emocja, trzeba ich przede wszystkim nie podgrzewać,
> > czemu lepiej służyłoby ignorowanie histerii, niż sarpanie się z
> > dzieckiem i polewanie go zimną wodą.
>
> A wiesz ile czasu taki dzieciak potrafi wyć bez przerwy? Pół godziny
> to dla takiego dwulatka dopiero rozgrzewka. No to teraz sobie pomyśl
> że jestem Twoim sąsiadem i codziennie przez 1,5 godziny słucham
> głośno muzyki której nienawidzisz. Fajnie byś się wtedy czuła? A
> innych byś chciała katować swoim dzieckiem.

A próbowałeś dziecko po prostu przytulić po tej półgodzinnej rozgrzewce ?
Zapytać o co chodzi spokojnym głosem ? Tłumaczyć ciepło że nie może dostać tego
o co walczy z takich a nie innych powodów ? Dać do zrozumienia, że nie jesteś
zły na to, że dziecko nie radzi sobie ze swoją histerią ?

[milenium5]

Acorns, między tłumić emocje a radzić sobie z emocjami jest
kolosalna różnica. Ci co rozwalają komuś głowę o mur, prawdopodnie
kiedyś byli dziećmi, które przyżywały emocje i nienauczono je sobie
z nimi radzić. Może właśnie miały mamę, która widząc ich histerię
sama była przerażona i wsadzał im głowę pod kran. Dziecko też
człowiek. Pewnie, że tak. Jego socjalizacja ma mu pomóc funkcjonować
w społeczeństwie. Nauka ponowania nad emocjami jest trudna.
Wychowanie jest kolosalną pracą. W wychowaniu nie chodzi o to, żeby
dziecko jak najmniej przeszkadzało rodzicom - bo wtedy najlepiej je
starym zwyczajem posłać na wychowanie do niani na wsi. W wychowaniu
chodzi o to, żeby dziecko wyrosło na szczęśliwego i umiejącego żyć
wśród ludzi człowieka. A do tego niezbęni są mądrzy rodzice, a nie
tresura. Dlaczego nie chcesz skorzystać z doświadczen rodziców,
którzy znaeźli niezwodny sposób na opanowanie dziecięcych histerii,
równocześnie przy zachowaniu szacunku wobec dziecka? Dlaczego nie
chcesz zrozumieć, że odpowiadanie agresją na emocjonalne zachowanie
małego dziecka uczy tylko tego, że emocje są złe i gdy są dla mnie
zatrudne mogę zrobić wszystko, any je wyciszyć?

[acorns]

> Dlaczego nie chcesz skorzystać z doświadczen rodziców,
> którzy znaeźli niezwodny sposób na opanowanie dziecięcych
> histerii, równocześnie przy zachowaniu szacunku wobec dziecka?

Bo to tak jak by gasić pożar poprzez czekanie aż się wszystko spali
i ogień sam zagaśnie bo już nie będzie się miało co palić.

> W wychowaniu chodzi o to, żeby dziecko wyrosło na szczęśliwego i
> umiejącego żyć wśród ludzi człowieka.

No to właśnie dlatego trzeba czasem dziecko usadzić. Problem będzie
z tymi dwu, trzy, czterolatkami "nie do opanowania". Poszukaj na
forum, sporo tego znajdziesz. Rodzice sobie nie radzą a dziecko ma
jasny sygnał że to ono rządzi. Ty byś chciała pozwolić dodatkowo na
zdemolowanie mieszkania i zakłócanie spokoju sąsiadom w ramach
wyładowania emocji. Nie tędy droga. Jeśli dzieciak dostaje histerii
to niczego mu nie wytłumaczysz w tym stanie. Dopiero po terapii
wodnej oprzytomnieje i można mu wytłumaczyć dlaczego nie będzie
malować w przedpokoju tylko np. w kuchni albo nawet niech się
rozbierze, wejdzie do wanny i maluje plakatówkami po kafelkach.
Dzieciak musi wiedzieć że może naprawdę dużo, ale to nie on o tym
decyduje co wolno a czego nie.

[milenium5]

acorns napisał:

>
> Bo to tak jak by gasić pożar poprzez czekanie aż się wszystko
spali
> i ogień sam zagaśnie bo już nie będzie się miało co palić.

Ale jaki jest Twój cel? Uspokoić dziecko natychmiast, kiedy zaczyna
histeryzować, tak aby nikt tego nie usłyszał, niezależnie co z nim
będzie potem, w jaki sposób sobie z uczuciami będzie radzić, czy
spowodować aby nie histeryzowało, tylko rozwiązywało problemy w inny
sposób? Wychowanie to proces długofalowy. Jak jest pożar, to możesz
go zgasić rozbierając dom na kawałki. Albo po pierwszym pożarze
zbudować dom, który nie spłonie tak łatwo.
>
>
> No to właśnie dlatego trzeba czasem dziecko usadzić. Problem
będzie
> z tymi dwu, trzy, czterolatkami "nie do opanowania". Poszukaj na
> forum, sporo tego znajdziesz. Rodzice sobie nie radzą a dziecko ma
> jasny sygnał że to ono rządzi.

Mój syna ma już siedem lat. Radzi sobie doskonale. Mamy bardzo dobre
relacje. Dobrze wie, kiedy moje zdanie jest nieodwołalne.

Jeśli dzieciak dostaje histerii
> to niczego mu nie wytłumaczysz w tym stanie. Dopiero po terapii
> wodnej oprzytomnieje.

Nic nie tłumaczyłam. Szłam do innego pokoju, zostawiając go samego.
Oprzytomniał bardzo szybko bez żadnej "terapii". Histerie przestały
być problem, gdy się upewnił, że NIGDY w ŻADNEJ SYTUACJI nic w ten
sposób nie zyska.


> Dzieciak musi wiedzieć że może naprawdę dużo, ale to nie on o tym
> decyduje co wolno a czego nie.

Nie zgadzam się z tym. Dziecko powinno podejmować decyzje na miarę
swojego wieku. Jak w inny sposób ma się tego nauczyć? Zawsze
będziesz decydować za niego? Gdy koledzy poczęstują go piwem też?
Gdy pan pod blokiem zaprosi do samochodu po cukierka też?

[acorns]

> Ale jaki jest Twój cel? Uspokoić dziecko natychmiast, kiedy
> zaczyna histeryzować, tak aby nikt tego nie usłyszał

Nie dopuścić do histerii. Potem jak będzie starsze to nie będzie
histeryzować bo zrozumie więcej. Małe dziecko histeryzuje bo nie
rozumie.

> Nie zgadzam się z tym. Dziecko powinno podejmować decyzje na miarę
> swojego wieku

A jakie decyzje może podejmować typowy trzylatek? To znaczy jakieś
tam może, ale na pewno nie wszystkie jego pomysły można wcielić w
życie. Jeśli tłumaczenienie pomaga, dzieciak zaczyna histeryzować i
nakręca się coraz bardziej to masz dwa wyjścia:

a) albo zostawić go samego i pozwolić mu się wyszaleć co może trwać
i dwie godziny i dłużej a biedni sąsiedzi muszą słuchać pisków,
wrzasków, wycia i tupania.

b) polać zimną wodą żeby oprzytomniał i jeszce raz mu wytłumaczyć
dlaczego czegoś tam zrobić nie może i co może zrobić zamiast tego.

Z malowaniem też miałem różne akcje. Zazwyczaj kończyło sięto
czyszczeniem dywany, mebli, podłogi, ściany i Młodej z plakatówki.
No to puszczałem wody do wanny po kostki, rozbierałem Młodą,
wsadzałem do wanny i sobie malowała po kafelkach łapami. A jak miała
jeszcze jakąś koleżankę do tej zabawy to już w ogóle było super bo
malowały się nawzajem, jak były starsze to robiły sobie różne
kolorowe fryzury tymi plakatówkami i w ogóle miały zajebistą zabawę.
Ja nie jestem zwolennikiem tylko i wyłącznie opanowania histerii.
Zawsze mówiłem czego nie wolno i z jakiego powodu a co wzamian
wolno. Jeśli w trakcie tego tłumaczenia pojawił się System Error w
postaci wycia itp., to panienka miała twardy Reset w postaci np.
zimnej wody i tlumaczyłem od nowa

[srebrnarybka]

"Nie dopuścić do histerii."
- jeżeli wyjące dziecko wleczesz pod kran, to już dopuściłaś do
histerii.
"albo zostawić go samego i pozwolić mu się wyszaleć co może trwać
> i dwie godziny i dłużej a biedni sąsiedzi muszą słuchać pisków,
> wrzasków, wycia i tupania"
- dwie godziny będzie trwało za pierwszym razem, a i to można
krócej, jeśli w domu panują konsekwentne zasady i dziecko wie, że
niczego nie wymusi.
"Z malowaniem też miałem różne akcje. Zazwyczaj kończyło sięto
> czyszczeniem dywany, mebli, podłogi, ściany i Młodej z plakatówki."
- dlatego lepiej mieć jedno, stałe stnowisko do malowania,
odpowiednio zabezpieczone i jasne zasady, że maluje się tylko tam.

Ech, Acorns

[sir.vimes]

dlaczego rodzice mają pozwalać małemu dziecku wyładowywać
> je do woli zamiast nauczyć je tłumić.

Może po to by nauczyło się SAMO nad nimi panować bo inaczej ma spore szanse na
zostanie sterowanym zewnętrznie niedocofem, który bez rodzicielskiego bata (czy
wiaderka z wodą) nad głową bedzie złość rozładowywał poprzez kopanie ciężkimi
buciarami tudzież straszenie własnych dzieci?

[acorns]

> Może po to by nauczyło się SAMO nad nimi panować

A jak się nauczy jeśli nie rozumie? Jak zrozumie jeśli jest głuche
na jakiekolwiek argumenty? Dzieciaki tak mają ze jak się nakręcą i
tak wyją to w pewnym momencie zapominają dlaczego wyją, ale wyją
dalej. Dlatego trzeba to przerwać i wytłumaczyć dziecku żeby
zrozumiało póki jeszcze pamięta o co chodzi.

[srebrnarybka]

Ja się nie będzie zwracać uwagi na wycie, to szybciej przestanie wyć
i rzeczywiście nauczy się panować, a nie zamykać się ze strachu.

[marghe_72]

srebrnarybka napisała:

> Ja się nie będzie zwracać uwagi na wycie, to szybciej przestanie
wyć
> i rzeczywiście nauczy się panować, a nie zamykać się ze strachu.


Bingo
Podsumowując - chodzi o to, nauczyło się jak sobie RADZIĆ z emocjami
a nie jak je tłumić.

[sir.vimes]

"A jak się nauczy jeśli nie rozumie? Jak zrozumie jeśli jest głuche
na jakiekolwiek argumenty?"

Trochę jak Ty, co?

tak, tak, tak

[krwawakornelia]

Emocje sa najwazniejsze na swiecie. Steruja dokladnie wszystko,
kazda decyzje jaka podejmujesz swiadomie badz nie swiadomie
podejmujesz pod wplywem przezytych swiadomie lub nie emocji.

kazde Twoje dzialanie jest tym uwarunkowane.

Wiele chorob jest powiazanych z nieprzezytymi emocjami, z ktorymi
czlowiek sobie jakos tam nie radzi.
Takze twoje pytanie bylo skierowane na forum pod wplywem jakis tam
emocji.

[gaja78]

acorns napisał:

> Czy emocje są najważniejsze na świecie? Czy to jakieś sacrum? Bo nie
> rozumiem dlaczego rodzice mają pozwalać małemu dziecku wyładowywać
> je do woli zamiast nauczyć je tłumić. A ciekawe co taki zwolennik
> nietłumienia emocji zrobi jak np. ja nie będę tłumił w sobie emocji
> a on mi się pierwszy pod rękę nawinie i rozwalę mu łeb o mur a
> następnie go skopię ciężkimi buciorami bo jestem zły, bo nie
> dostałem tego co chciałem i muszę gdzieś te negatywne emocje
> wyładować? A takich jak ja będzie znacznie więcej. Dziecko też
> człowiek i ma się zachowywać jak człowiek czyli panować nad
> emocjami. Terepia wodna mu świetnie w tym pomoże. Nawet dwulatek
> żyje między ludźmi i sąsiedzi niekoniecznie muszą mieć ochoty na
> słuchanie jego wrzasków, pisków, tupania i wycia. Trzeba go uczyć
> opanowywać złość.

Acorns, człowiek dorosły, który nie radzi sobie z emocjami, to człowiek który w
dzieciństwie był zmuszany do tłumienia emocji.

To jest bardzo podstawowa wiedza na temat psychologii człowieka, sięgnij po
pierwszy lepszy podręcznik z tej dziedziny. Doprawdy twoje teorie jakoby
dziecko, którego nie nauczysz tłumienia emocji, nie będzie panowało nad nimi
jako dorosły, są świadectwem niesamowitej ignorancji

[sun_of_the_beach]

Idź wypucuj wreszcie swojego kraza, bo jeździsz jak fleja po stolycy.

[milenium5]

Dla mnie to jakiś koszmar i sadyzm. Zimną wodą? Po twarzy? Ile lat
ma to biedne dziecko? Nie pozwalasz malować w przedpokoju i już nie
pozwalasz. Histeryzuje? Niech sobie histeryzuje, nauczy się szybko,
że histerie nic nie zmienią i Twoje zdanie jest ostateczne. A czego
się nauczyło w tej sytuacji? Że mama jest silniejsza i jak się jej
coś niepodoba to może zrobić krzywdę? Że trzeba być ostrożnym i
mamie nie można ufać? A Ty jak się czułaś, gdy traktowałaś ją tą
wodą? Gdy czytam takie historie to za każdym razem się przekonuję,
że na posiadanie dzeci powinny być wydawane licencje.

kolejna reklamuje gwalty na dziecku.

[krwawakornelia]

to tobie ta terapia pomogla, czy dziecku?
Z Twojej wypowiedzi nie wynika to w kazdym razie.

j.w.

[mili_vanili]

smutne i przerażajace...

Powinny być obowiązkowe kursy radzenia sobie z dziećmi, bo jak
patrzę na metody wychowawcze rodziców lub w ogóle brak podstawowych
umiejetnosci radzenia sobie w sytuacjiach konfliktowych to serce mi
sie kraje.

Ile dzieci wychowywanych jest takimi lub podobnymi metodami?!
Po cichu liczę, że to troll..

[fogito]

Przeczytalam i za glowe sie zlapalam po raz kolejny. Obawiam sie
jednak, ze to nie troll, tylko srednia krajowa.
Pani, ktora polewa twarz dziecka zimna woda powinna isc na terapie
psychologiczna razem z mezem, ktory to dziecko do lazienki zanosi.
Moze pomoga jej elektrowstrzasy albo woda z weza.
I po raz setny prosze nie utozsamiajcie wychowania bezstresowego -
cokolwiek by to nie bylo - z wychowaniem bez przemocy.
Moj syn ma juz cztery lata, nie byl i nie bedzie bity, polewany
zimna woda ani zadna z tych nazistowskich metod nie zostanie
zastosowana.
Wszyscy rodzice znecajacy sie nad dziecmi powinni zostac objeci
opieka spoleczna i nadzorem kuratora.
Zalamka i zal serce sciska po co niektorym ludziom dzieci - chyba,
zeby mieli sie nad kim wyzywac.

ja dobiegam 30tki

[krwawakornelia]

nie bylam i nie bede bita
Dzieci moje tez, a wystarczyloby odrobina empatii.
Tylko ze ci rodzice, ktorzy stosuja takie metody, nie sa empatii
nauczeni i prawdopodobnie tez byli podobnie molestowani w
dziecinstwie.

[srebrnarybka]

Dziękuję rozsądnym osobom za potępianie "terapii", ale cały czas nie
rozumiecie podstawowego problemu. Chodzi mi o to, że owa "terapia",
uznana za środek humanitarny i godny cywilizownych rodziców, jest
przeciwstawiona potępianym klapsom, które uznane są za rzecz
niegodziwą. Nie zalecam klapsów, ale chcę pokazać, że
rzekomo "bestressowe" wychowanie bez kar w rzeczywistości zakłada
bardzo okrutne kary, moim zdaniem okrutniejsze niż tradyjne klapsy.
Ale okrucieństwo tych kar ostało zamaskowane przez użycie
słowa "terapia". I to oburza mnie najbardziej.

[fogito]

Zwal jak zwal. Dla mnie klapsy i 'terapia' wodna sa niedopuszczale w
rownym stopniu. I na pewno oblewanie woda nie jest bardziej
humanitarne niz klaps. To tylko zludzenie.
Ja w sytuacjach kryzysowych proponuje dziecku ciepla kapiel dla
rozluznienia atmosfery i nawet jak wrzeszczy w nieboglosy to sie
zgadza. Mnie osobiscie kapiel tez relaksuje i uwazam to za bardziej
cywilizowana forme uspokajania niz polewania zimna woda. Takie
procedury podpadaja pod przemoc domowa i naprawde nie ma sie czym
chwalic na forum, ze ktos znalazl 'zloty srodek' na histerie
dziecka. Rownie skuteczne byloby prawdopodobnie wrzucenie nago w
zaspe sniegu albo do przerebli.

Rybko

[nangaparbat3]

Terapia wodna, podobnie jak cała masa innych okrutnych i wyrafinowanych kar
(psychicznych) jest narzedziem rodziców, którzy wiedzą, że bicie jest "be", ale
w zaden sposób nie umieja wychowywać dziecka nie uciekajac się do przemocy.

Co do hipokryzji: "terapia wodna" tak, klaps - nie - masz moją pełną zgodę.

Ale nie opowiadaj, ze ma to cokolwiek wspólnego z "bezstresowym wychowaniem", to
temat na osobną dyskusję (były tu takie), zostawmy go w spokoju.
A juz na pewno nie chowa "bezstresowa" matka, dla której nie do pomyslenia jest,
by dziecko malowalo w przedpokoju

[srebrnarybka]

A juz na pewno nie chowa "bezstresowa" matka, dla której nie do
pomyslenia jest
> ,
> by dziecko malowalo w przedpokoju
- a matka, która zabroni dziecku puszczać łódki w muszli klozotewej
albo bawić się palnikami od kuchenki? Albo malować na klatce
schodowej, bo dziecko ma fantazję akurat wyjść na schody? Niestety
nie znamy dokładniej okoliczności tego zdarzenia, bo autorka wątku
napisała tylko jedno zwięzłe zdania i bliżej sprawy nie objaśniła,
bo już więcej się nie odezwała, więc nie znamy wszystkich
okoliczności i nie możemy ocenić, na ile zakaz był uzasadniony.
Natomiat w różnych opisach wychownia bezstressowego mówi się, że ma
ono się odbywać bez kar (nie mówię o przemocy, bo kara nie musi
oznaczać przemocy). Więc wystarczy karę nazwać terapią i już
wychowujemy bezstressowo, a sens pozostaje ten sam. I o tę obłudę
cały czas mi chodzi.

[sir.vimes]

> - a matka, która zabroni dziecku puszczać łódki w muszli klozotewej
> albo bawić się palnikami od kuchenki? Albo malować na klatce
> schodowej, bo dziecko ma fantazję akurat wyjść na schody?

Chyba podstawą jest odróżnianie sytuacji niebezpiecznych dla dziecka (palniki) i
naruszającej prawa innych ludzi (malowanie rozłożone na klatce schodowej) od
sytuacji, które nam sie zwyczanie nie podobają.

Z dzieckiem tez czasem trzeba iść na kompromis - sytuacja w której jedyną zasadą
jest "to się podoba/nie podoba mamie" jest moim zdaniem zła.
Bo albo dziecko nauczy sie, ze moralne jest to co lubi jego mama, albo nauczy
się, ze podobanie się dorosłym jest prioryteowe. I jeden i drugi wariant nie
napawa mnie zachwytem...

Więc wystarczy karę nazwać terapią i już
> wychowujemy bezstressowo, a sens pozostaje ten sam. I o tę obłudę
> cały czas mi chodzi.

Tak , to jest chore.
ja jestem przeciwna wychowaniu bez kar - ale uważam, ze najczęściej najlepszą
karą są konsekwencje danego czynu (nie zjem obiadu przygotowanego przez babcię -
będę głodna; nie spakuję torby na basen - nie będę pływać albo będę w pośpiechu
wracać do domu po kostium).

Obłuda jest tez wymyślanie wyrafinowanych kar nieadekwatnych do przedsięwzięcia
a nie pozwolenie na poniesienie naturalnych konsekwencji głupiej decyzji (nie
zjem - będę głodna, zniszczę - muszę odkupić, nabrudzę - muszę posprzątać).

Obłudą jest tez , przede wszystkim, doprowadzanie dziecka do stanu wściekłości -
a potem obwinianie go za wyrażanie tej wściekłości, złości.

[srebrnarybka]

a matka, która zabroni dziecku puszczać łódki w muszli klozotewej
> > albo bawić się palnikami od kuchenki? Albo malować na klatce
> > schodowej, bo dziecko ma fantazję akurat wyjść na schody?
>
> Chyba podstawą jest odróżnianie sytuacji niebezpiecznych dla
dziecka (palniki)
> i
> naruszającej prawa innych ludzi (malowanie rozłożone na klatce
schodowej) od
> sytuacji, które nam sie zwyczanie nie podobają.
- ale dziecko ma prawo tego nie rozumieć. Poza tym nie tylko
sąsiedzi mają swoje prawa, mogą je mieć też rodzice. I np. prawem
rodziców może być to, że nie brudzi się w innych miejscach niż pokój
dziecka, bo oni mają prawo mieć czysty przedpokój i nie sprzątać w
nim dodatkowo. Oczywiście takie zasady powinny być jasne, znane
dziecku i stałe.

Z dzieckiem tez czasem trzeba iść na kompromis - sytuacja w której
jedyną zasad
> ą
> jest "to się podoba/nie podoba mamie" jest moim zdaniem zła.
> Bo albo dziecko nauczy sie, ze moralne jest to co lubi jego mama,
albo nauczy
> się, ze podobanie się dorosłym jest prioryteowe. I jeden i drugi
wariant nie
> napawa mnie zachwytem...
- zgadzam się, z dzieckiem trzeba iść CZASEM na kompromis, ale nie
uważam, że ZAWSZE należy spełniać wszystkie zachcianki dziecka. Nie
znamy warunków w domu tej osoby, która nie zgodziła się na malowanie
na korytarzu, więc nie możemy ocenić, czy było to nieuzasadnione.

karą są konsekwencje danego czynu (nie zjem obiadu przygotowanego
przez babcię
> -
> będę głodna; nie spakuję torby na basen - nie będę pływać albo
będę w pośpiechu
> wracać do domu po kostium).
- ja też takie kary uważam za najlepsze. Ale nie wykluczam też
innych, byleby nie byly okrutne.

Obłudą jest tez , przede wszystkim, doprowadzanie dziecka do stanu
wściekłości
> -
> a potem obwinianie go za wyrażanie tej wściekłości, złości.
- z tym zgadzam się w 100%. Jestem zwolenniczką dość surowego
wychowania, ale uważam, że dziecko należy traktować POWAŻNIE. I
dlatego zasady panujące w domu muszą być jasne, dziecko musi
wiedzieć, kiedy zawiniło i dlaczego, nie można dziecka lekceważyć,
jak np. pani, która uznała za nieważne to, że taka zjadł ostatnią
parówkę, na którą miało ochotę dziecko. To dla mnie okrucieństwo:
tacie łatwiej odmówić sobie smakołyka niż dziecku, poza tym poczucie
krzywdy dziecka, pozbawionego parówki, jest znacznie większe, niż
wyrzeczenie ojca, gdyby z niej zrezygnował. Na dodatek dziecko
doznało tej krzywdy od najbliższej osoby i trudno się dziwić, że
wywołąło to u niego wielki atak emocji, z którymi nie mogło sobie
poradzić. W ogóle sam płącz i żal nie jest niczym złym, winą może
być jedynie obraźliwe odezwanie się do rodziców w trakcie wybuchu
żalu (obraźliwe, a nie samo oskarżenie). I oczywiście za to, że
dziecko płącze z żalu, nie można go karać, bo to nie jest wina.
Jeżeli zasady w domu są jasne i wszyscy ich przestrzegają, to i
wybuchy złości będą rzadkie. Jeżeli złóść jest całkiem
nieuzasadniona, a dziecko domaga się gwiazdki z nieba, to najlepiej
nie zwracać na to uwagi, szybko się nauczy, że nic nie osiągnie.

No - jednak jakiś wspólny język

[sir.vimes]

można znaleźć , mimo tego przedpokoju


"uważam, że dziecko należy traktować POWAŻNIE. I
dlatego zasady panujące w domu muszą być jasne, dziecko musi
wiedzieć, kiedy zawiniło i dlaczego, nie można dziecka lekceważyć,"

Dokładnie. Nie można wymagać by dziecko stosowało się do zasad o których nie wie.

Nie można wymagać by jak mnich buddyjski nie reagowało emocjonalnie na różne
sytuacje (a kary typu "terapia" wodna to karanie za emocje - bo chyba tak
naprawdę nawet niedocof nie widzi PRZEWINIENIA w tym, że dziecku jest z jakiegoś
powodu przykro, w tym, ze rozpacza , bo czegoś nie dostało). Nazwa "terapia" ma
zasugerować brak kary - i jest to brdzo wygodne , bo można karać za coś co nie
jest przewinieniem i ze zdziwieniem tłumaczyć, że to przecież nie kara.

A to jest kara i to wypaczona - bo to zwyczajna tresura. Wyrażasz złość - do
zimnej wody. Wyrażasz żal - do zimnej wody. Wyrażasz smutek - tez do zimnej
wody. Nasuwa mi się na bazie znanego hasełka:
"Czuj to w domu PO KRYJOMU".

[srebrnarybka]

Myślę, że dużo wspólnego języka. Ten przedpokój to jest na prawdę
szczegół i kwestia zasad panujących w konkretnym domu. Natomiast w
całej historii, która stała się zaczynem wątku, nie uważam, że
dziecko zasługiwało na karę, tylko przyznałam matce prawo do
niezgodzenia się na malowanie na korytarzu. Przy czym dziecko
powinno mieć alternatywę, tzn. inną zabawę, a sam żal z powodu
zakazu nie jest winą i nie można za to karać, na dodatek okrutnie i
obłudnie, nie nazywając tego karą. Na dodatek dziecko przecież wie i
czuje, ze zostało ukarane, więc i dla niego ta obłuda jest jasna.

[sir.vimes]

kwestia zasad panujących w konkretnym domu.

Od początku pisałam to samo- ze jest to kwestia zasad i ze zasady ustalają rodzice.
Postulowałam tylko by zasady były jasne dla dziecka i by zastanowić się czy
wszystkie mają sens (i nie sugeruję, ze jakoś obiektywnie nie mają - dla mnie
moga nie mieć , dla kogos mogą mieć i to jest OK).

Na dodatek dziecko przecież wie i
> czuje, ze zostało ukarane, więc i dla niego ta obłuda jest jasna.

Też tak sadzę.

Parówka

[sir.vimes]

To nie chodzi o to by koniecznie odmówić sobie czegos zawsze na korzyść dziecka.
Chodzi raczej o to, że informowanie domowników, że jest tylko jeden smakołyk, na
który wszyscy mają ochotę jest jakieś okrutne. Tata moze (jeśli tak koniecznie
musi...) zjeść parówkę na kolację, po położeniu dziecka. Może tez pójść po
parówki dla całej rodziny do sklepu. Można parówkę przekroić.

Nie można zaś tą parówką wymachiwać dziecku przed oczami a potem ja ze smakiem
pożreć. Tak samo jak nie zje się jedynego ciastka na oczach gości. Dziecko nie
kupuje, nie dysponuje produktami, nie ma wpływu na ilość parówek w domu (gość
też) - tata i mama mają.

Gdyby dziecko miało alergię, nie jadało parówek - byłaby to zupełnie inna sytuacja.




"nie można dziecka lekceważyć,
jak np. pani, która uznała za nieważne to, że taka zjadł ostatnią
parówkę, na którą miało ochotę dziecko. To dla mnie okrucieństwo:
tacie łatwiej odmówić sobie smakołyka niż dziecku, poza tym poczucie
krzywdy dziecka, pozbawionego parówki, jest znacznie większe, niż
wyrzeczenie ojca, gdyby z niej zrezygnował. Na dodatek dziecko
doznało tej krzywdy od najbliższej osoby i trudno się dziwić, że
wywołąło to u niego wielki atak emocji, z którymi nie mogło sobie
poradzić"

[srebrnarybka]

Podpisuję się w 100%. Nie chodziło o tę parówkę, tylko o
zlekceważenie dziecka.

Stan wściekłości

[acorns]

> Obłudą jest tez , przede wszystkim, doprowadzanie dziecka do stanu
> wściekłości - a potem obwinianie go za wyrażanie tej wściekłości,
> złości.

Doprowadzenia małego dzieciaka do stanu niekontrolowanej wściekłości
może być spowodowane między innymi

- mamusia zapaliła światło na klatce schodowej a to dziecko chciało
zapalić o czym nie poinformowało wcześniej, w konsekwencji wrzask,
ryk, i histeria.

- siostra podała koszulkę nocną odwróconą na lewą stronę, w
konsekwencji ryk i pisk taki że ktoś mógłby pomyśleć że dziecko jest
właśnie ćwiartowane przy pomocy pilarki tarczowej. Taki pokaz swoich
możliwości dała czteroletnia siostra mojej dziewczyny.

- kanapki nie są na talerzu z Kubusiem Puchatkiem tylko ze Scooby
Doo, w konsekwencji ryk, wrzask, histeria.

Jak myślisz, czy można to wszystko kontrolować i przewidzieć kiedy
dzieciakowi odwali i będzie wył przez 2 godziny o jakąś pierdołę? I
czy uważasz że lepiej będzie dla niego 2 godziny wycia czy 5 minut
wycia, bliski kontakt z zimną wodą, 10 minut na uspokojenie do
końca, zapomnienie o całej sprawie i godzina 45 minut zabawy?

[sir.vimes]

Piszę o doprowadzaniu dziecka do wściekłości - nie o nieprzewidywalnych
reakcjach dziecka na różne sytuacje.

Moze bedziesz uważniej czytał? Bo piszesz o czymś zupełnie innym...

[acorns]

> Moze bedziesz uważniej czytał? Bo piszesz o czymś zupełnie innym...

Ale i tak w konsekwencji daje to samo, czyli tą całą histerię.

[sir.vimes]

Zdecydowanie nie to samo.

I reakcja tez powinna byc inna.

[sir.vimes]

"czy uważasz że lepiej będzie dla niego 2 godziny wycia czy 5 minut
wycia, bliski kontakt z zimną wodą, 10 minut na uspokojenie do
końca, zapomnienie o całej sprawie i godzina 45 minut zabawy?"

A nie lepiej uspokoic dziecko bez użycia brutalnych metod a potem bawić się
godzinę i 45 minut?

Chyba, ze rodzic nie umie. Wtedy rzeczywiście "wygodniej" jest sklapsować czy
polać wodą. Ale nie wygodniej i lepiej dla dziecka tylko dla nieumiejetnego rodzica.

[acorns]

> A nie lepiej uspokoic dziecko bez użycia brutalnych metod a potem
> bawić się godzinę i 45 minut?

No dobrze. Sytuacja wygląda tak - dziewczynka 4 letnia miała się
przebrać w koszulę nocną i pójść spać. Nie protestowała, ale nie
wiedziała gdzie ma koszulę nocną. Siostra znalazła koszulę i jej
podała. Koszula była na lewą stronę. Wystarczyło przekręcić co
dziewczynka potrafi od dłuższego czasu. Jak zobaczyła że koszula
nocna jest na lewą stronę zaczęła ryczeć, a następnie piszczeć i
wrzeszczeć i to tak że nie było można zrozumieć o co jej chodzi.
Siostra próbowała ją uspokoić, ale próba podejścia do niej kończyła
się kopaniem i biciem wszystkimi możliwymi kończynami i przeraźliwym
wrzaskiem "zostaw mnie" i piskiem przy jakiekjkolwiek próbie
dotknięcia jej. A teraz podaj sposób na uspokojenie tej dziewczynki.

Przez siostrę?

[sir.vimes]

Nie podam, bo to nie siostra powina ponosić konsekwencje zachowania tej małej i
ispokajać ją.

Przez rodziców?

Radziłam sobie z takimi sytuacjami przez "przedarcie sie" przez strefę kopiacych
kończyn, utulenie dziecka (aż się uspokoi czyli około 4-6 minut) a potem, w tym
wypadku to podwójnie ważne, ROZMOWĘ na temat samej sytuacji, zachowania. Należy
tez ustalic kto kogo i ZA CO powinien przeprosić. W tym wypadku rodzice powinni
zająć się też czule druga dziewczynką.

Jeżeli dziecko mocno kopie - warto zostawic je samo na kilka minut - ryknie
sobie, rzuci lalką - a potem można zastosować czułość i przytulenie.

Cała operacja - 10 minut.

[acorns]

Jej siostra a moja dziewczyna zajmuje się nią cały czas. Rodzice
najczęściej nie są w stanie a jak są to i tak nie potrafią. Ta
dziewczynka ogólnie jest w porządku tylko czasem jej odwala. Nikt
jej nie będzie tulił i pieścił w sytuacji gdy na to nie zasługuje.
Dziecko powinno znać zasady panujące w domu i w życiu. Rykiem,
wrzaskiem, kopaniem i gryzieniem raczej sobie niczyjej sympatii nie
zaskarbi. I ona dobrze o tym wie

[srebrnarybka]

Jeżeli rodzice się nie zajmują czterolatką, bo nie są w stanie, i
robi to siostra, to dziecko ma najwyraźniej spory problem ze sobą i
dlatego zasady panujące w domu powinny być dla niej jeszcze bardziej
jasne i trwałe. I dlatego np. sprawa kubków: niech ma jeden,
ukochany, bo wtedy świat jest prosty, a nie 15. Poza tym nie
wykliczam, że ona tymi krzykami usiłuje zwrócić uwagę na poważny
problem, jaki ma, czyli taktyczn brak rodziców. I zamiast ją karać
za to, że krzyczy, należy pójść do psychologa i zastanowić się, jak
tę lukę w jej życiu zrekompensować.

[acorns]

> I zamiast ją karać za to, że krzyczy, należy pójść do psychologa i
> zastanowić się, jak tę lukę w jej życiu zrekompensować.

I co da psycholog? Zastapi jej rodziców którzy chlają i się
awanturują? Rekompensujemy jak możemy. Rodzice jak wpadną w ciąg to
i miesiąc czasu nie trzeźwieją i co z tym zrobi psycholog?
Dziewczynka musi się z tym pogodzić bo nie ma wyjścia.

> dlatego zasady panujące w domu powinny być dla niej jeszcze
> bardziej jasne i trwałe. I dlatego np. sprawa kubków: niech ma
> jeden, ukochany, bo wtedy świat jest prosty, a nie 15

Zasady panujące w domu są bardzo jasne, a posiadanie przez nią
jednego ukochanego kubka oznaczałoby rozpacz po jego stracie.
Dziewczynka jest strasznie ofermowata i wcześniej czy później
(prędzej wcześniej niż później) kubek pójdzie w drobiazgi. Ta akcja
z koszulą nocną to był taki pokaz z serii jednorazowych. to nie
zdarza się regularnie. Prawdę mówiąc sam nie wiem co jej odwaliło
wtedy.

[sir.vimes]

Aaa... chodzi o dorosłą kobietę, nie o drugie dziecko...

W takim razie można by się spodziewać , ze poradzi sobie z taką małą dziewczynką...

Nikt
> jej nie będzie tulił i pieścił w sytuacji gdy na to nie zasługuje.

Na przytulanie i ramiona matki (siostry, ojca, nbabci) nie trzeba zasłuzyć -to
nie nagroda, to zaspokajanie podstawowej potrzeby dziecka, takiej jak głód.

Jeść tez nie dostaje jeśli nie zasłuży?

[acorns]

> Na przytulanie i ramiona matki (siostry, ojca, nbabci) nie trzeba
> zasłuzyć -to nie nagroda, to zaspokajanie podstawowej potrzeby
> dziecka, takiej jak głód.

Masz rację. Jednak zakładamy że kopiące dziecko które
wrzeszczy "zostaw mnie, nie dotykaj mnie" nie chce być przytulone.
Podobnie jak nie chce być polane zimną wodą. I jedno i drugie to w
pewnym sensie przemoc w takiej sytuacji.

[sir.vimes]

Jednak zakładamy że kopiące dziecko które
> wrzeszczy "zostaw mnie, nie dotykaj mnie" nie chce być przytulone.
> Podobnie jak nie chce być polane zimną wodą. I jedno i drugie to w
> pewnym sensie przemoc w takiej sytuacji.

OK, tak zakładacie.

I wybieracie zimną wodę.

[srebrnarybka]

I. Jeżeli dziewczynka zawsze dostaje koszule na lewą stronę i sama
prekręca, wybuch histerii jest rzeczywiście niezrozumiały.
II. Jeżeli dostaje na prawą strnę, mimo, że umie przewinąć, to
należało jej tak podać i nie doprowadzać do ataku wściekłości.
III. Sposób na uspokojenie: w obu wypadkach przewrócić koszulę na
lewą stronę i wyjść z pokoju. Jak dziecko nie będzie miało
publiczności, wypłacze się i przestanie wściekać.
Przy czym przypuszczam, jeśli nie wiedziała, gdzie jest koszula i
zajmowała się nią siostra, że to była jakaś sytuacja nietypowa,
rodzice wyjechali czy coś takiego, oczywiście to się zdarza i nie
jest niczym nadzwyczajnym, ale też wymaga większej wyrozumialości.

[acorns]

No nie przesadzaj z tą nietypową sytuacją. Siostra się zajmuje nią
od zawsze, czasami też ja. Jak ja się nią zajmuję to nigdy mi nie
urządza scen, a siostrze urządza dość często. Przy mnie bawi się
spokojnie i przez cały dzień nie rozpłacze się ani razu. Przy
siostrze zawsze jest marudzenie, jęczenie itp. Zasady współpracy ze
mną zna doskonale. Ze mną można bardzo wiele, ale nie wolno
przeginać pały bo jak się przegnie to konsekwencje będą przykre. A
nikt jej koszulki na drugą stronę nie będzie przekręcał ani jej w
nią przebierał bo sama umie to zrobić bardzo dobrze.

[srebrnarybka]

Doprowadzenia małego dzieciaka do stanu niekontrolowanej wściekłości
może być spowodowane między innymi

- mamusia zapaliła światło na klatce schodowej a to dziecko chciało
zapalić o czym nie poinformowało wcześniej, w konsekwencji wrzask,
ryk, i histeria

- jeżeli zapalanie przez dziecko światła na klatce schodowej jest
elementem pewnego rytuału, to dziecko ma prawo się wściec, bo
lekceważy się zwyczaj, który dla niego jest ważny, a dla rodziców
oczywiście mało istotny. Dlatego lepiej albo nie doprowadzać do
powstanie takiego rytuału, tzn. jak dziecko nauczyło się zapalać
światło, nie wprowadzać zwyczaju, że zwykle ono zapala, a jeżeli tę
czynność dziecku powierzymy, to trzymać się tego konsekwentnie.

- siostra podała koszulkę nocną odwróconą na lewą stronę, w
konsekwencji ryk i pisk taki że ktoś mógłby pomyśleć że dziecko jest
właśnie ćwiartowane przy pomocy pilarki tarczowej. Taki pokaz swoich
możliwości dała czteroletnia siostra mojej dziewczyny.
- słusznie, bo koszulka nie powinna być odwrócona na lewą stronę.
Trzeba przewrócić na właściwą.

- kanapki nie są na talerzu z Kubusiem Puchatkiem tylko ze Scooby
Doo, w konsekwencji ryk, wrzask, histeria.
- słusznie, jeżeli dziecko ma stały talerzyk, do którego jest
przyzwyczajone, powinno na nim dostawać jeść.

Uznanie przez Ciebie tych rzeczy za nieważne świadczy o lekceważeniu
dziecka. Dla dziecka one są niezwykle ważne, a ich przestrzegania
nie wymaga znowu niezwykłego poświęcenia ze strony dorosłych.
Dziecku można na wiele rzeczy nie pozwalać, ale zasady muszę mu być
znane, i nie można go LEKCEWAŻYĆ. Dziecko w opisanych przykładach
jest często lekceważone i dlatego histeryzuje. Proponuję zacząć
traktować je poważniej, wtedy histerie będą rzadsze.

[acorns]

Czyli zasady postępowania z dzieckiem można opisać w 2 punktach:

1. Dziecko zawsze ma rację
2. Jeśli nie ma racji, patrz p. 1

Wspomniana przeze mnie czterolatka potrafi się sam ubrać, rozebrać a
także odwrócić sobie ciuch na stronę właściwą. Nie wiem co jej wtedy
odwaliło i ogólnie mało mnie to obchodzi. Nie moje dziecko. Akurat
tam miałem ten komfort że to było w domu jednorodzinnym i mogłem
panienkę olać i jej wrzaski bo gardełko czterolatki nie ma szans z
moim wzmacniaczem i kolumnami. Ja sobie lekko podkręcę muzę i już
dzieciaka nie będę słyszał i niech się tam drze ile wlezie aż w
końcu się zmęczy i zaśnie i to jej problem czy w ubraniu czy na
golasa czy przyjdzie jej do łba żeby zamiast drzeć ryja to
poświęciła kilka sekund na odwrócenie łacha na drugą stronę. No ale
co robić w bloku? Ludzie wieczorem chcą odpocząć po pracy, film
obejrzeć jakiś a nie słuchać mojej muzyki albo wrzasków czterolatki.

> - słusznie, jeżeli dziecko ma stały talerzyk, do którego jest
> przyzwyczajone, powinno na nim dostawać jeść.

No ale jak ma kilka talerzyków i kubków i na każdym z nich je to co
wtedy? Czy rodzic ma za każdym razem pytać na jakim chce talerzyku,
w jakim kubeczku, a czy łyżeczka srebrna czy złota, a na którym
krzesełku chce siedzieć a śliniaczek w kwiatki czy w motylki. Toco w
takim razie zrobić jak się ma sześcioro dzieci?

Dzieciaka trzeba czasem ustawić do pionu i tyle. Inaczej będzie
wrzask o wszystko. Dzieciak musi wiedzieć że nie zawsze jego
potrzeby są najważniejsze i tyle. Im szybciej to zajarzy tym lepiej
dla niego.

[srebrnarybka]

nie napisałam, że dziecko ma zawsze rację. Wręcz przeciwnie, w tym
wątku muszę odpierać oskarżenia o sadyzm, bo ośmieliłam się napisać,
że dziecko moża karać. Ale nie o to chodzi. Z opisanych przez Ciebie
przykładów wynika, że dziecko jest chowane w domu, gdzie nie ma
jasnych zasad funkcjonowania i dlatego próbuje wywalczyć swoje
krzykiem. Choćby kubeczki: lepiej niech ma jeden, swój, ukochany i
będzie go dostawać zawsze, ale trzeba wtedy pilnować, a nie 15 i
wtedy samo nie wie, na którym ma jeść. Większości opisanych tu
awantur można było uniknąć.

[acorns]

Przykład z talerzykiem dotyczył zupełnie innego dziecka a ten ze
światłem na klatce to pojawił się w którymś z wątków na forum i mi
się teraz przypomniał jako dobry przykład na to co potrafi wywołać u
dziecka atak furii.

Wracając do tematu koszuli nocnej, to naprawdę nie chodzi o to że
jej się chciało czy o to że nie umie odwrócić a nikt jej tego nie
chce zrobić. Przecież mogła poprosić o to a nie od razu taki wybuch
i jazda na maxa. Nie sądzę żeby ktokolwiek z obecnych tam kilku osób
odmówił jej jakby poprosiła.

[srebrnarybka]

Odpowiadam zbiorczo na trzy chyba posty w sprawie siostrzyczki
Twojej dziewczyny.
1. Wyrazy uznania dla Twojej dziewczyny i Ciebie, że zajmujecie się
małą.
2. Psycholog nie zastąpi rodziców. Ale mała ze względu na nietypową
i niezawinioną przez nią sytuację może być dzieckiem trudniejszym w
wychowaniu, niż dziecko, które ma odpowiedzialnych rodziców. Więc
dlatego warto poradzić się psychologa, jak postępować z małą. Będzie
to z pożytkiem i dla niej, i dla Was, bo zmniejszy liczbę
potencjalnych trudności.
3. Jeżeli przy Tobie nigdy nie zdarzają się ataki wściekłości, a
przy Twojej dziewczynie często, to może powinniście zastanowić się,
czym jej zachowanie różni sie od Twojego, bo widocznie jej
zachowanie, przy najlepszej woli, ma w sobie jakiś element, który
wyzwala takie reakcje. A może to nie jakaś cecha zachowania Twojej
dziewczyny, tylko to, że mała czuje się z nią bliżej i łatwiej
ujawnia przed nią emocje nagromadzone wskutek tego, że jest
zaniedbywana przez rodziców. W tym może Wam pomóc psycholog.
4. Co do kubków - jak stłucze ukochany - kupi się jej następny.
Natomiast jeśli teraz ma 15, to nie ma żadnego ulubionego, a to jest
naprawdę ważne. Tak jak dla mnie jest ważne, żeby spać na swoim
łóżku, chociaż często podróżuję i sypiam na innym, ale moje to moje.
Życzę wytrwałości

[srebrnarybka]

P.S. co do innych opisanych przez Ciebie przykładów, nawet, jeśli
one są z sieci, pozostaję przy swojej interpretacji, Jeżeli będzie
ona pomocna Tobie i Twojej dziewczynie, to je sobie poczytaj.

[acorns]

> 1. Wyrazy uznania dla Twojej dziewczyny i Ciebie, że zajmujecie
> się małą.

A co robić? Dzieci praktycznie opieki ze strony rodziców nie mają. Z
roku na rok coraz gorzej jest. Kiedyś to pili ale i coś robili
oprócz dzieci. Teraz już tylko piją i nic nie robią. Na szczęście
następnych dzieci też nie. Może tatusiowi przestał stawać z nadmiaru
alkoholu.

> Więc dlatego warto poradzić się psychologa, jak postępować z małą.
> Będzie to z pożytkiem i dla niej, i dla Was, bo zmniejszy liczbę
> potencjalnych trudności.

Jakoś nie mam zaufania do psychologów. Teraz nastała na to moda i
prywatne uczelnie masowo produkują psychologów i robi się tak jak z
ekonomistami. Co drugi to ekonomista a nie ma pojęcia nawet o
funkcjonowaniu GPW. Nie będę płacił żadnym psychologom bo im nie
ufam po prostu.

> powinniście zastanowić się, czym jej zachowanie różni sie od
> Twojego, bo widocznie jej zachowanie, przy najlepszej woli, ma w
> sobie jakiś element, który wyzwala takie reakcje.

Ja wiem w czym rzecz. Jak np. moja dziewczyna ogląda MTV, a
siostrzyczka chce bajki to jęczy tak jednym ciągniem "przełącz mi na
bajkę ja chcę bajkę słyszycz no słyszysz no przełącz mi na
bajkeeeeee jak chce bajkeeeeee" i szarpie ją. Mi tak robiłą, a ja ją
wtedy przedrzeźniałem "a ja chcę film, nie przełaczę ci słyszysz no
słyszysz, ja chcę film i goowno będziesz oglądać a nie bajkeeeeee".
Ale jak powie normalnie to jej przełączę a film mogę przecież
oglądać na kompie. Szybko zajarzyła o co chodzi. Dzieciaka trzeba
wychowywać a nie pozwalać mu na wszystko.

[srebrnarybka]

Ja wiem w czym rzecz. Jak np. moja dziewczyna ogląda MTV, a
> siostrzyczka chce bajki to jęczy tak jednym ciągniem "przełącz mi
na
> bajkę ja chcę bajkę słyszycz no słyszysz no przełącz mi na
> bajkeeeeee jak chce bajkeeeeee" i szarpie ją. Mi tak robiłą, a ja
ją
> wtedy przedrzeźniałem "a ja chcę film, nie przełaczę ci słyszysz
no
> słyszysz, ja chcę film i goowno będziesz oglądać a nie
bajkeeeeee".
> Ale jak powie normalnie to jej przełączę a film mogę przecież
> oglądać na kompie. Szybko zajarzyła o co chodzi. Dzieciaka trzeba
> wychowywać a nie pozwalać mu na wszystko.
- bardzo rozsądne podejście

A pomyslec, ze wystarczyloby wprowadzic jasne

[krwawakornelia]

zasady dotyczace gapienia sie w TV i sprawy w ogole by nie bylo.

[jola_ep]

> Jakoś nie mam zaufania do psychologów.
Chociaż paru pisuje rozsądnie
Myślę, że w wielu wypadkach pomogłyby mądre, doświadczone osoby z otoczenia. Mi osobiście dużo dawały rozmowy z moimi koleżankami (z dziećmi), spojrzenie z boku mojej mamy. Fora też bywają niezłe

> Ja wiem w czym rzecz. Jak np. moja dziewczyna ogląda MTV, a
> siostrzyczka chce bajki to jęczy tak jednym ciągniem "przełącz mi na
> bajkę ja chcę bajkę słyszycz no słyszysz no przełącz mi na
> bajkeeeeee jak chce bajkeeeeee" i szarpie ją.

A co robi wtedy Twoja dziewczyna?
Ty masz fajne podejście

Mam wrażenie, że dzieciom dobrze robi, gdy w domu jest np. facet - twarda skała i ostoja, któremu się "nie podskakuje". Nie chodzi wcale o to, że musi być groźny i karać.
Ale dziecko potrzebuje też kogoś, komu może się wyżalić, przy kim może spokojnie wyzłościć i pozwolić sobie na okazanie emocji, które gdzieś tam w nim buszują. I tu też jest ważne, aby pozostać spokojnym, nie dać sobie za bardzo "wejść na głowę", nie dać się zmanipulować, a raczej wysłuchać, zrozumieć, zaakceptować.

Mój synek potrafił urządzać sceny wściekłości. Mam wrażenie, że to było tak, jakby jakiś pozornie mało ważny powód nakładał się na jego zmęczenie i wyzwalał w nim emocje, których nie był w stanie opanować.
Coś jak ta scena z koszulką, o której pisałeś.

Przytulanie wtedy naprawdę nie ma sensu. U nas działało, gdy mówiłam, że rozumiem jego złość, ma do niej prawo, poczekam aż mu przejdzie. Zwykle w miarę szybko. Nie warto zabawiać, pytać, szarpać się, przytulać, dotykać, zagadywać. Spokój i pokazanie, że na nas nie robi to wrażenia. Warto wyczuć moment, gdy dziecko "łapie kontakt" i wtedy można zagadać. Mój synek robił "sceny", gdy miał 2,5 lat. Gdy miał 4 lata raz urządził prawie dwugodzinną scenę z rzucaniem się na podłogę. Ponieważ najpierw rzucił tam poduszkę, więc zbytnio się nie martwiłam. Półtorej godziny później wybawiłyśmy go z pokoju na lody Potem mój mały urządzał takie sceny, ale krótko. Pamiętam, bo bratowa mówiła mi, że muszę z nim iść do psychologa, bo to nienormalne zachowanie. A co złego w tym, że jak mały się zdenerwował, to leciał z wrzaskiem w ciemy kąt i siedział tam sobie?
Jak miał 5 lat, to nie wrzeszczał, tylko warczał. Raz na pytanie, dlaczego jeszcze warczy odpowiedział: "przecież swojej złości do kieszeni nie wsadzę"

Pozdrawiam
Jola

[sir.vimes]

"Przytulanie wtedy naprawdę nie ma sensu. U nas działało, gdy mówiłam, że
rozumiem jego złość, ma do niej prawo, poczekam aż mu przejdzie. Zwykle w miarę
szybko. Nie warto zabawiać, pytać, szarpać się, przytulać, dotykać, zagadywać."

A ja dokładnie o tym pisałam... Że czasem warto poczekać kilka minut, zostawić
dziecko samo...

Nie rozumiem tez czemu utożsamiasz (stawiasz w jednym rzędzie) przytulanie i
zagadywanie, zabawianie.

To sa zupełnie różne czynności - i co innego mają na celu.

Infantylne zagadywanie wściekłego dziecka może je rozjuszyc (tak jak rozjuszyło
by dorosłego)- przytulenie dziecka nie jest próbą podlizywania sie mu, jak
zagadywanie. Nie wyklucza też , ze i rodzic jest zagniewany.

Taki dotyk w ograniczonym zakresie działa też na dorosłych - w czasie kłótni z
mężem czy innym bliskim warto wypróbować jak dział np. dotknięcie ręki. To
sygnał - zrobiłeś coś złego, tudzież jesteś wściekły, nie zgadzamy się - ale
nadal jesteśmy razem. I to jest ważny, może najważniejszy sygnał - jesteśmy
razem mimo, że jesteśmy na siebie źli.

Oczywiście nie chodzi mi o kłótnie patologiczne - nie sugeruję by przez dotyk
obłaskawiać męża alkoholika , który rzuca się z krzesłem...

[jola_ep]

> Nie rozumiem tez czemu utożsamiasz (stawiasz w jednym rzędzie) przytulanie i
> zagadywanie, zabawianie.

Być może dlatego, że pisząc to opierałam się na swoich doświadczeniach. W przypadku mojego synka wszystkie te czynności nie miały najmniejszego sensu, raczej go rozjuszały niż uspokajały. Te parę minut czasem przeciąga się nieco dłużej - właściwy moment trzeba wyczuć.

> przytulenie dziecka nie jest próbą podlizywania sie mu, jak
> zagadywanie.

Infantylna próba podlizania się? Zagadywanie to sposób na odwrócenie uwagi od tego, co przeżywa. W przypadku niektórych dwulatków działa świetnie (w właściwym momencie) Ale mówiąc określamy też uczucia dziecka, informujemy je, że to iż czuje złość jest normalne, minie.

W przypadku mojego syna przytulenie działało jak płachta na byka - tylko go rozjuszało. Wiem, że są teorie o tym, jak takie przytulenie uspokaja. Być może dzieci są różne i po prostu trzeba wypróbować, co jest najlepsze dla naszego dziecka.

> I to jest ważny, może najważniejszy sygnał - jesteśmy
> razem mimo, że jesteśmy na siebie źli.

O tym, że jesteśmy razem informowałam słowem, moim byciem obok, moją gotowością. Z przytulaniem musiałam poczekać, aż miną pierwsze emocje. Wcześniej musiałam sama wyczuć ten moment, potem synek sam mi to pokazywał - choćby gestem Teraz też nie rzucam się z uspokającym dotykiem, tylko cierpliwie czekam.

Pozdrawiam
Jola

[sir.vimes]

"Zagadywanie to sposób na odwrócenie uwagi od tego, co przeżywa."

Ale po co? Po co odwracać uwagę dziecka od tego co przeżywa?

Nigdy tego nie robiłam, więc może źle rozumiem pojecie zagadywania?

[jola_ep]

> Nigdy tego nie robiłam, więc może źle rozumiem pojecie zagadywania?

Pisałam w kontekście dwulatka. Przykłady z życia wzięte:
mój synek doznał ataku wściekłości, bo chciał samodzielnie chodzić, a ja mu na samodzielność na ulicy nie pozwoliłam i ostatecznie przeniosłam na chodnik. Po około 15 minutach widziałam, że już trochę ochłonął, więc zainteresowałam go niedopałkiem w kałuży

Dzieciak poprzeżywał, wyżalił się, porozpaczał, ale życie toczy się nadal i nadal jest w nim masa fascynujących rzeczy

Pozdrawiam
Jola

[sir.vimes]

Nie przekonuje mnie to.

15 minut przeżywał - potem przestał, w sposób naturalny zainteresował sie czymś
innym, Ty w sposób naturalny zmieniłaś temat i pokazałaś mu coś ciekawego.

Nie zagadywałaś go na siłę.

a ja mu na
> samodzielność na ulicy nie pozwoliłam i ostatecznie przeniosłam na chodnik. Po
> około 15 minutach widziałam, że już trochę ochłonął, więc zainteresowałam go ni
> edopałkiem w kałuży

[jola_ep]

> 15 minut przeżywał - potem przestał, w sposób naturalny zainteresował sie czymś
> innym, Ty w sposób naturalny zmieniłaś temat i pokazałaś mu coś ciekawego.
>
> Nie zagadywałaś go na siłę.

Przecież pisałam, że zagadywać na siłę nie ma sensu

I odrobinkę się mylisz. Nie on zainteresował się czymś innym, tylko ja go tym zainteresowałam - pokazałam mu to. Czyli nie: przeżywał, przestał, zainteresował się, ja to zauważyłam i zaczęłam gadać, tylko
przeżywał, a potem ja mu wskazałam (powiedziałam) czym może się zainteresować i on to zrobił .

To trochę jak w życiu: masz prawo do przeżywania smutku, rozpaczy w środowisku, który to zaakceptuje. Ale jednocześnie przychodzi taki moment, gdy mile widziany jest ktoś, kto oderwie Twoje myśli od przeżywanego smutku i wprowadzi trochę radości. Sztuka w tym, aby zrobić to w odpowiednim momencie.

Pozdrawiam
Jola

[sir.vimes]

> I odrobinkę się mylisz. Nie on zainteresował się czymś innym, tylko ja go tym z
> ainteresowałam - pokazałam mu to. Czyli nie: przeżywał, przestał, zainteresował
> się, ja to zauważyłam i zaczęłam gadać, tylko
> przeżywał, a potem ja mu wskazałam (powiedziałam) czym może się zainteresować i
> on to zrobił .
>
> To trochę jak w życiu: masz prawo do przeżywania smutku, rozpaczy w środowisku,
> który to zaakceptuje. Ale jednocześnie przychodzi taki moment, gdy mile widzia
> ny jest ktoś, kto oderwie Twoje myśli od przeżywanego smutku i wprowadzi trochę
> radości. Sztuka w tym, aby zrobić to w odpowiednim momencie.

Ale to jest normalne!

To nie jest zagadywanie!

To po prostu nie jest na siłę przedłużanie jakiejś sprawy czy przesadne jej
analizowanie.

Zagadywanie rozumiem inaczej - jako "wymuszanie" przestania przeżywania czegoś,
takie "stop" w połowie akcji; kiedy ktos jeszcze cierpi czy się ekscytuje a ktoś
na siłę wymusza na nim zainteresowanie czymś innym, na siłę zmienia temat.

Ty "poszłaś za dzieckiem" i jego emocjami - czyli wg. mnie nie było zagadywania
tylko sama normalność i troskliwość, przyzwolenie na normalną kolej rzeczy.

Sir

[nangaparbat3]

>>>Tak , to jest chore.
ja jestem przeciwna wychowaniu bez kar - ale uważam, ze najczęściej najlepszą
karą są konsekwencje danego czynu (nie zjem obiadu przygotowanego przez babcię -
będę głodna; nie spakuję torby na basen - nie będę pływać albo będę w pośpiechu
wracać do domu po kostium).

Dla mnie to nie jest kara, tylko naturalna konsekwencja naszych działań. Chyba
ze towarzyszy jej zjadliwy lub upierdliwy komentarz mamusi, ale jakos dziwnie
Cie o to nie posądzam

[sir.vimes]

> Dla mnie to nie jest kara, tylko naturalna konsekwencja naszych działań.

No tak. Ale spełnia rolę kary. Gderanie bo dziecko kolejny raz zostawiło kostium
w domu nauczy je jedynie , że mama spakuje i sobie pogdera (bo njaczęściej tak
robią gderające matki). Zakaz ogladania TV jest niedakwatny (bo co ma piernik do
wiatraka) i dodatkowo uczy, że pakuje się kostium bo mama kazała, a nie dlatego,
że jest potrzebny.

[sir.vimes]

nieadekwatny. Przepraszam.

[srebrnarybka]

Ja bynajmniej nie twierdzę, że za zapomnienie kostiumu należy karać
zakazem oglądania TV. Zresztą za ZAPOMNIENIE w ogóle nie należy
karać, bo karać można tylko za czyny ŚWIADOME, a zapomnienie takim
nie jest. Natomiast niespakowanie kostiumu nie jest karą, ale
istotnie konsekwencją czynu i na przyszłość uwrażliwi, żeby
pamiętać.
Co innego np. odmowa zjedzenia obiadu, bo nie smakuje - to już jest
świadome grymaszenie, chociaż też nie twierdzę, że akurat koniecznie
należy ukarać to zakazem oglądanie TV.
Zakaz oglądania TV podałam jako przykład kary, która nie jest
obraźliwa dla dziecka i nie wiąże się z użyciem przemocy. Podobną
rolę może np. odegrać pozbawienie jakiejś przyjemności, np.
niepójście na lody, zakaz bawienia się jakąś lubianą przez dziecko
zabawką etc.
Poza tym rzecz bardzo ważna - powinno się uczyć dziecko
przepraszania i zadośćuczynienia, jeżeli komuś wyrządziło krzywdę.
Tylko warunek jest jeden - należy także przepraszać dziecko, jeżeli
się wobec niego przewiniło (oczywiście naprawdę, a nie podając mu
krupnik na obiad).

[jola_ep]

> tylko za czyny ŚWIADOME, a zapomnienie takim
> nie jest.[...]
> Co innego np. odmowa zjedzenia obiadu, bo nie smakuje - to już jest
> świadome grymaszenie

No co Ty?
Jako mama dwóch niejadków twierdzę, że dzieciakowi ma prawo coś nie smakować i wcale nie musi być to czyn świadomy. Dla mnie to nie jest problem: nie chce, nie je. Zupełnie mnie to nie wzrusza

Zazwyczaj jakaś część obiadu jest jadalna - choćby ziemniaki
A grymaszenie to zupełnie coś innego. To u nas zabronione Można nie jeść, ale proszę nie narzekać ))

Moje luzackie podjeście do kwestii tego, co dziecko je, a czego nie, nie przeszkodziło moim niejadkom wyrosnąć na "wymiataczy". Szczególnie starsze zje wszystko, co tylko przed nią nie ucieka
Młodszy na razie je nadal mało, a w zasadzie zje wszystko

Pozdrawiam
Jola

[sir.vimes]

TTak, nie o to chodzi by dziecku wszystko tak samo smakowało.
Ale w pewnym wieku dziecko powinno wiedzieć i rozumieć , że szykowanie obiadu to
czyjś czas i praca. jeżeli tata nagotował nielubianej pomidorowej to albo się ją
zjada bez zachwytu albo szykuje coś samemu.

Nie ma opcji typu wrzeszczenie, że ma byc coś innego czy obrażanie się na tatę
bo taki głupi, że złą zupę gotuje (widziałam takie scenki nie raz).

Z drugiej strony tata nie powinien oczekiwać entuzjazmu i pogodzić się z tym ,
ze dziecko woli zrobić sobie kanapke czy nic nie zjeść niż nieszczesną pomidorówkę.

[acorns]

> Z drugiej strony tata nie powinien oczekiwać entuzjazmu i pogodzić
> się z tym , ze dziecko woli zrobić sobie kanapke czy nic nie zjeść
> niż nieszczesną pomidorówkę.

Co racja to racja. Sam widziałem próby nakarmienia
dwunastolatki "rarytasami" typu:
- 3 cm grubości kromka chleba posmarowana 0,5 cm warstwą smalcu,
posypana skwarkami, cebulą i na to plasterki pomidora
- gotowana noga i skrzydło od kurczaka w jakimś bardzo tłustym sosie
- gotowane mleko z wkrojoną w to bułką
- ozorek wołowy w galarecie na zimno oczywiście

Dziewczyna oczywiście nie chciała tego jeść bo już na sam widok tego
wszystko jej podchodziło z żołądka do gardła. Babcia jej groziła
karą boską, stwierdziła że jej się w dupie z dobrobytu poprzewracało
że w czasie wojny ludzie zgniłe kartofle jedli a ona na wszystko
podgrymasza, że niech się cieszy że w ogóle ma co jeść itp. Gdyby
wspomniana dwunastolatka była o połowę młodsza, zostałaby pewnie
tymi "smakołykami" nakarmiona siłą, a próba protestu zostałaby
uznana jako pyskowanie i ukarana biciem. Babci do tego siwego łba
nie przyszło że jej wnuczka może mieć inny gust kulinarny, a wojna a
wraz z nią jedenie zgniłych kartofli skończyło się w 1945 roku.

[srebrnarybka]

Ja też osobiście uważam, że jak ktoś nie chce, to niech nie je.
Często jednak dzieci grymasząc wymuszają gotowanie dla nich czegoś
innego, a to już nie powinno się zdarzyć. Tzn. rodzice nie powinni
stale katować dzieci tym, czego one nie lubią, ale i dzieci powinny
wiedzieć, że jak jest danie, któego nie lubią, to albo mogą nie
zjeść, albo muszą zjeść, ale inneog nie dostaną. Jak wiedzą, że
innego nie dostaną, to zwykle jedzą, co jest.
Tyle w domu. Pozostaje inna kwestia: w gościnie. Jeżeli w gościnie
jest jakaś potrwa, której dziecko absolutnie nie jada, to oczywiście
należy dyskretnie załatwić rzecz gospodarzami, by dziecka nie
męczyć. Ale dziecko powinno się nauczyć, że jet niekulturalnie mówić
gospodarzom, że coś nie smakuje. W strasznych, stressowych czasach,
zostałam wychowana w ten sposób, że jest dla mnie nie do pomyślenia,
by w towarzystwie powiedzieć, że coś mi nie smakuje, i by np.
zakłócać program wycieczki, bo muszę koniecznie zjeść barszczyk z
pasztecikiem. Ta właściwość znakomicie ułatwia mi kontakty
międzyludzkie i bardzo się z niej cieszę, bo przykrość (?) zjedzenia
czasem w towarzystwie czegoś niesmacznego jest znacznie mniejsza niż
przyjemność obcowania z fajnymi ludźmi. I dobrze, żeby dziecko też
tego się nauczyło, bo mu się to w życiu przyda.

[jola_ep]

> Często jednak dzieci grymasząc wymuszają gotowanie dla nich czegoś
> innego, a to już nie powinno się zdarzyć.

Dlaczego więc proponujesz karać dziecko za to, że rodzice są słabi dają się manipulować?

Z drugiej strony korona mi z głowy nie spadnie, jak czasem ugotuję coś, co dzieci lubią Następnym razem będzie moje ulubione danie, którego oni nie muszą tolerować. Staram się jednak, aby w ramach obiadu znalazło się coś "jadalnego" - choćby ziemniaki z surówką.

Moje zupełnie "bezstresowowo" wychowywane dzieci w towarzystwie raczej nie marudzą. W domu też zawsze lecą z należytym entuzjazmem, nawet mlaskają i czasem sobie rodzinnie żartujemy, jak mi jakiś mało jadalny eksperyment wyjdzie Przy przygotowywaniu obiadów też już pomagają (jak zapędzę). Nie liczę tylko na ich pomysły, bo one tylko pomidorową umieją wymyśleć. Na szczęście nauczyły się same ją gotować (jak starsza miała ok. 11 lat).

Pozdrawiam
Jola

[srebrnarybka]

Często jednak dzieci grymasząc wymuszają gotowanie dla nich czegoś
> > innego, a to już nie powinno się zdarzyć.
>
> Dlaczego więc proponujesz karać dziecko za to, że rodzice są słabi
dają się man
> ipulować?
- jeżeli dziecko karzą, to także nie gotuję i nie dają sobą
manipulować, tacy, co dają, to i nie ukarzą. Zostałam kiedyś ukarana
za rzucenie z wściekłością cukierkiem, który mi nie smakował,
naturalnie nie byłam głodna. Wytłumaczono mi, że są dzieci, które
cukierków nie mają, a nawet umierają z głodu. I uważam to za bardzo
słuszne. W ten sposób uczy się dzieci wrażliwości na problemy innych
ludzi i pozwala dostrzec dystans.
A przy okazji: grymasy bywają niekiedy wyrażane w sposób niegrzeczny
i za niegrzeczność przy grymaszeniu można ukarać.

drugiej strony korona mi z głowy nie spadnie, jak czasem ugotuję
coś, co dzie
> ci lubią Następnym razem będzie moje ulubione danie, którego
oni nie muszą t
> olerować. Staram się jednak, aby w ramach obiadu znalazło się
coś "jadalnego" -
> choćby ziemniaki z surówką
- ja napisałam, że w normalnym domu nie katuje się dzieci stale
potrawami, których nie lubią. Natomiast chodzi o ten następny raz.
Jak napisałą kiedyś Verdana, dom to nie restauracja, gdzie każdy
sobie zamawia, co chce, tylko wspólnota. I dlatego potrzebny jest
kompromis w sprawie wyboru potraw, kompromis przestrzegany przez
wszystkich.

[jola_ep]

Zrozumiałam, że pisałaś, iż grymaszenie jest złe, bo wymusza na rodzicach przygotowywanie określonych posiłków. Ale przecież to od rodziców zależy, czy coś na nich zostanie wymuszone, czy nie, więc wina dziecka tu żadna

> A przy okazji: grymasy bywają niekiedy wyrażane w sposób niegrzeczny
> i za niegrzeczność przy grymaszeniu można ukarać.

Chodzi mi tylko o to, że w "grymaszeniu" nie ma nic złego. Dziecko nie chce - nie je. Czasem objawiają się w ten sposób początki alergi czy też nietolerancji pokarmowej. Warto więc wysłuchać dziecka.

Karać za niegrzeczne grymaszenie jakoś nigdy nie musiałam. Może dlatego, że mogły "grymasić grzecznie" i o tym wiedziały
Zresztą atmosfery przy posiłku psuć sobie nie będę

Jeśli już, to informowałam, dlaczego mi się to nie podoba (bo ja się napracowałam i oczekuję zachwytów albo przynajmniej ciszy ). Zwykle wystarczało. W przypadku młodszych dzieci zabierałam jedzenie. Albo jadło "grzecznie", albo nie jadło, jego wybór. Mi tam nic do tego.

Pozdrawiam
Jola

[sir.vimes]

"Często jednak dzieci grymasząc wymuszają gotowanie dla nich czegoś
innego, a to już nie powinno się zdarzyć. Tzn. rodzice nie powinni
stale katować dzieci tym, czego one nie lubią, ale i dzieci powinny
wiedzieć, że jak jest danie, któego nie lubią, to albo mogą nie
zjeść, albo muszą zjeść, ale inneog nie dostaną"

Dokładnie o tym piszę.
Mogą zjeść lub nie - ale nikt nie bedzie poświęcał kolejnej godziny na
szykowanie kolejnej zupy.

[nangaparbat3]

jola_ep napisała:

> > tylko za czyny ŚWIADOME, a zapomnienie takim
> > nie jest.[...]
> > Co innego np. odmowa zjedzenia obiadu, bo nie smakuje - to już jest
> > świadome grymaszenie
>
> No co Ty?
> Jako mama dwóch niejadków twierdzę, że dzieciakowi ma prawo coś nie smakować i
> wcale nie musi być to czyn świadomy. Dla mnie to nie jest problem: nie chce, ni
> e je. Zupełnie mnie to nie wzrusza
>
> Zazwyczaj jakaś część obiadu jest jadalna - choćby ziemniaki
> A grymaszenie to zupełnie coś innego. To u nas zabronione Można nie jeść, al
> e proszę nie narzekać ))
>
> Moje luzackie podjeście do kwestii tego, co dziecko je, a czego nie, nie przesz
> kodziło moim niejadkom wyrosnąć na "wymiataczy". Szczególnie starsze zje wszyst
> ko, co tylko przed nią nie ucieka
> Młodszy na razie je nadal mało, a w zasadzie zje wszystko
>
> Pozdrawiam
> Jola
Ja tez zawsze pozwalałam jeść to i tyle, co chciała (ale nie dogadzalam - obiad
nie smakuje, dostaniesz podwieczorek) - i jadła od małego absolutnie wszystko.

I tu tez po czesci sie nie zgadzam

[krwawakornelia]

Oprocz tego ze w ogole nie jestem do karania kogokolwiek przekonana.
Uwazam ze mozna tak samo robic zle swiadomie i nie. I np. osobie
skrzywdzonej przez zle postepowanie, ma prawo byc wszystko jedno.
I dlatego tak bardzo uwazam ze nalezy wychowywac dziecko w taki
sposob, zeby rozwijac jego samoswiadomosc, zeby znalo swoje emocje i
wiedzialo dlaczego zachowuje sie w dany sposob. I jakie to ma
konsekwencje.

> Zakaz oglądania TV podałam jako przykład kary, która nie jest
> obraźliwa dla dziecka

Dlaczego nie jest obrazliwa dla dziecka?


> Podobną rolę może np. odegrać pozbawienie jakiejś przyjemności,

Ale to juz jest przemoc psychiczna. To co teraz napisalas, jest
jakby wyjete slowo w slowo z podrecznika "czarnej pedagogiki" czekaj
podam ci konkretnie ktorego, P.Villaume, 1787, Encyklopedia
wychowania. Podpowiem ci wedlug takich metod wychowywany byl miedzy
innymi A. Hitler, slyszalas o nim?


> Poza tym rzecz bardzo ważna - powinno się uczyć dziecko
> przepraszania i zadośćuczynienia, jeżeli komuś wyrządziło krzywdę.

Ale tego mozna nauczyc tylko na wlasnym przykladzie.

[srebrnarybka]

I np. osobie
> skrzywdzonej przez zle postepowanie, ma prawo byc wszystko jedno.
- Ale dziecku, które skrzywdzło, nie jest wszystko jedno. Inna jest
ocena moralna czynu dokonanego świadomie, inna czynu nieświadomego.
Nie wolno dziecka karać za to, że uczyniło coś nieświadomie, ale
jeżeli świadomie kogoś skrzywdziło - dlaczego nie? Nie rozmumiem.
Poza tym dziecko powinno nauczyć się czynić dobro i unikać czynienia
zła.

Dlaczego nie jest obrazliwa dla dziecka?
- bo nie poniża jego osoby, nie narusza godności, nie dotyka ciała,
tylko odbiera jakąś przyjemność, bez której można żyć.

Ale to juz jest przemoc psychiczna. To co teraz napisalas, jest
> jakby wyjete slowo w slowo z podrecznika "czarnej pedagogiki"
czekaj
> podam ci konkretnie ktorego, P.Villaume, 1787, Encyklopedia
> wychowania. Podpowiem ci wedlug takich metod wychowywany byl
miedzy
> innymi A. Hitler, slyszalas o nim?

- przypadkiem jestem doktorem historii, więc o Adolfie Hitlerze
zdarzyło mi się słyszeć, chociaż nie słyszałam, żeby w dzieciństwie
karano go zakazem oglądania TV. Widocznie jestem niedouczona.
Przykład Hitlera jest demagogiczny - takie metody wychowywania były
wtedy powszechne i wychowywano przy ich pomocy zarówno bohaterów,
ludzie niezwykle wartościowych, jak i zbrodniarzy, bo w każdej
populacji są i tacy i tacy. Na osobowość Hitlera miała wpływ też
niewątpliwie osobowość jego ojca, proponuję lekturą książki Allana
Bullocka, Hitler. Studium tyranii.
Demagogią jest też stawianie znaku równości między katowaniem
dizecka pasem, polewaniem zimną wodą i niewzięciem na lody. Chyba
nie muszę tłumaczyć, że to inna jakość. Co więcej, to demagogiczne
zrównywanie tych rodzajów kar paradoksalnie zwiększa przyzwolenia na
katowanie dzieci. Bo skoro niewzięcie na lody jest taką samą
zbrodnią, jak 50 pasów na gołą pupę, a wychowanie bez niewzięcia
czasem na lody nie sposób sobie wyobrazić, to skoro już i tak jestem
zbrodniarką, bo nie wzięłam na lody, to mogę i wlać 50 na golca. A
gdyby postawić rozsądną granicę, wyeliminowałoby się łątwiej
najbardziej okrutne kary.

Ale tego mozna nauczyc tylko na wlasnym przykladzie
- o konieczności przepraszania dziecka pisałam i jestem o tym
przekonana. Poza wszystkim, ja uważam, że dziecko należy traktować
POWAŻNIE.

Znam taka osobe

[krwawakornelia]

ktora mowi "przepraszam , chcialam dobrze" a poczucie krzywdy
pozostaje. To co na takie cos mam sie nie wkurzac?
Madre przyslowie mowi "dobymi checiami jest pieklo wybrukowane"
Nie uwazam zeby nieswiadomosc zwalniala z odpowiedzialnosci, dlatego
dla mnie uczenie dziecka bycia swiadomym jest takie wazne.

> Dlaczego nie jest obrazliwa dla dziecka?
> - bo nie poniża jego osoby, nie narusza godności, nie dotyka
ciała,
> tylko odbiera jakąś przyjemność, bez której można żyć.
>
No ale jak dziecko sie nauczy ze bez tego mozna zyc, to dalej bedzie
postepowalo zle nie bojac sie juz kar, czy nie?

Rybko, litości!

[nangaparbat3]

Zmuszanie do jedzenia czegoś, co nie smakuje, to dopiero znecanie się!
Są nawet takie diety, podobno zbawienne dla zdrowia: jemy tylko i wyłącznie to,
na co mamy ochotę, oraz tyle i tylko tyle, ile chcemy - i podobno taki sposób
jedzenia czyni cuda (wydaje mi sie tylko, ze przy radykalnym ograniczaniu słodyczy).
Smakuj/ nie smakuje to sygnał, czy powinnismy cos jeść, czy nie - w końcu po cos
ewolucja poczucie smaku wyksztalciła. Powiesz, ze lekarstwa nie są smaczne - a
pewnie, bo w duzej dawce z reguły są trucizną, prawda?
Co do przepraszania - zawsze przepraszałam i przepraszam moje dziecko, ono
jednak ma jakiś potworny problem z przepraszaniem werbalnym. Nawet kiedy bardzo
chce mnie przeprosić, robi miny, tuli się, caluje - przeprasza mimiką, gestem,
zrobieniem czego dla mnie - ale wypowiedzenie samego słowa sprawia jej jakis
niebywały trud.
Wiem, ze nie jest to problem tylko jej.
Z drugiej strony - nie mam zaufania do zbyt łatwego przepraszania, bo ono często
nic nie znaczy.

Widzisz , tylko ta metoda

[krwawakornelia]

ma sens i jest skuteczna jezeli podkreslasz dziecku ze to nie jest
kara. To jest wazne, zeby nie odbieralo tego jako impulsu z zewnatrz,
tylko doszlo samo do tego ze jego dzialania maja jakies tam
konsekwencje.

Dlatego jestm przeciwniczka "kar" bo dla mnie to one oduczaja
myslenia.

[srebrnarybka]

Sprawa kostiumu nie podlega karze, bo nie można karać za
zapomnienie. Karać można za ŚWIADOME przewinienia, a zapomnienie
jest nieświadome.
A czy za świadomą złośliwość nie należy karać?

A jak chcesz ukarac

[krwawakornelia]

swiadoma zlosliwosc?

[nangaparbat3]

Ja tam nie zakładam świadomej złośliwości. Zakładam dobrą woklę, niezręczność,
pomylkę, nieporozumienie - i naprawdę nie pamietam, kiedy nie dało to dobrego
efektu, nawet jeśli dobrej woli nie było.
Moze to manipulacja, ale skuteczna.

Kazda kara

[krwawakornelia]

zarowno fizyczna jak i nie, jest okrucienstwem i naduzyciem wladzy
wobec malego czlowieka.

Ale to sa rodzice ktorzy nie zastanawiaja sie nad priorytetami i
zasadami, wartosciami i przyszloscia swoich dzieci.
Oni chca miec cisze i spokoj tu i teraz, bez wzgledu na konsekwencje
swoich poczynan w przyszlosci.

W takiej rodzinie nie ma nawet mowy o szacunku i milosci, bo rodzice
nie szanuja samych siebie.

[srebrnarybka]

nie uważam, żeby każda kara była okrucieństwem i nadużyciem władzy.
Jeśli dziecko 3-4 letnie, takie, które jest już w stanie zrozumieć
zasady panujące w domu, świadomie przeciw nim wykroczy, i zostanie
ukrane np. zakazem oglądania dobranocki przez 2 dni, albo
niepójściem na lody, nie widzę w tym nic okrutnego. To
kolejny "chwyt" zwolenników nowoczesnego wychowania: wszystkie kary,
niezależnie od tego, czy jest to 25 uderzeń pasem na gołą pupę,
zawleczenie siłą dziecka do łazienki i oblanie go zimną wodą czy
zabronienie oglądania dobranocki się zrównuje i traktuje jako
jednakowo okrutne. A że rzeczywistość jest taka, że kary i tak
stosować trzeba, to jak się je nazwie terapią, to już można
spokojnie ukarać, nawet boleśnie i brutalnie, bo to nie kara, tylko
terapia. Takie są skutki utożsamiania zakazu ogądania dobranocki z
laniem.

Wybacz dla mnie to naduzycie wladzy.

[krwawakornelia]

My staramy sie poprostu konsekwentnie wyegzekwowac ustalone zasady
domowe.
Ewentualne czyny maja konsekwencje. Ale jak juz napisalam kiedys
dawno, ani jako mama, ani opiekunka (z dlugim stazem) nie spotkalam
sie z sytuacja wymagajaca kary.

[srebrnarybka]

konsekwentne egzekwowanie wymaga niekiedy ukarania, bo zupełnie
zrozumiałe, że każde dziecko kiedyś świadomie i w sposób rażący je
przekroczy. Inaczej byłoby nienormalne.
A poza tym - wychowanie wymaga, by w wypadku poważnego, świadomego i
zawinionego przez dziecko naruszenia obowiązujących zasad dziecko
miało poczucie, że zawiniło i czuło potrzebę przeproszenia i
zadośćuczynienia. Uczenie dziecka postępowania wtedy, kiedy
zawiniło, jest elementem wychowania. Inaczej nigdy nie będzie umiało
powiedzieć przepraszam.
Konkretna sytuacja: chłopiec siedmioletni dla zabawy rzucił w
ośmioletnigo kuzyna kijem, mało nie wybił mu oka. Mimo, że
siedmiolatek doskonale wiedział, że źle się bawi, jego matka prawia
przeprosiła go za to, zamiast porządnie ukarać. Młodzieniec nie
raczył przeprosić ani kuzyna ani jego rodziców. Ale jest wychowywany
bezstressowo. Co o tym powiesz?

Ja mam takie pytania,

[krwawakornelia]

bo powszechnie wiadomo, ze dzieciom najbardziej do zycia potrzebna
jest uwaga rodzicow.
I teraz czy nie jest tak, ze bardzo czesto wola postapic zle i
zostac ukarane tylko po to zeby rodzice je zauwazyli?

I drugie czy zwracajac zbyt duza uwage na wykroczenia dzieci, nie
poglebiamy zlych nawykow, poswiecajac im poprostu duzo naszej uwagi
przypinamy dzieciom negatywne "etykietki". I czy dzieci w takiej
sytuacji poprostu podswiadomie nie wypelniaja takich naszych
oczekiwan?

I trzecie ciagle nie bardzo rozumiem pozytywnej strony dania dziecku
kary. To znaczy w przykladzie jaki opisalas, co kara ma za zadanie
zrobic?

[srebrnarybka]

I trzecie ciagle nie bardzo rozumiem pozytywnej strony dania dziecku
> kary. To znaczy w przykladzie jaki opisalas, co kara ma za zadanie
> zrobic?
- kara ma za zadanie utrwalić u dziecka przeświadczenie, że
postępując źle naraża także siebie na niedobre konsekwencje i
wzbudzić w nim żal, że postępując źle, sam się na taką sytuację
naraził. Natomiast jeśli matka bardzo winnego chłopca przytuliła go,
ucałowała i nawet nie kazała przeprosić poszkodowanego kuzyna, to
dziecko wyniosło z tej przygody przekonanie, że wolno uderzać innych
kijem.

bo powszechnie wiadomo, ze dzieciom najbardziej do zycia potrzebna
> jest uwaga rodzicow.
- nie jestem tego taka pewna. To jest założenie większości
dyskutantów na tym forum. Dzieck potrzebna jest uwaga rodziców, bo
rodzice są za nie odpowiedzialni. Natomiast wcale nie uważam, że
jedyną rzeczą, której zawsze każde dziecko pragnie, jest stałe
towarzystwo mamusi. I że jedynym rozwiązaniem każdego problemu jest
to, żeby dziecku poświęcać jeszcze więcej czasu. Dziecko potrzebuje
także pobyć samo i spróbować samodzielności. Natomiast z wielu
wątków z tego forum wynika, ze wiele matek cierpi, jeśli dziecko
znalazło sobie samodzielną zabawę i usiłują mu w tym przeszkodzić
(bo się spocisz, córka nie maluje etc.).
Owszem, zdarzają się takie sytuacje, kiedy dziecko jest specjalnie
niegrzeczne, żeby zwrócić uwagę, ale często postępuje źle nie
dlatego, żeby zwrócić uwagę, tylko dlatego, że jakaś zakazana
czynność jest przyjemna. Pogląd, że dziecko postępuje źle tylko po
to, by zwrócić na siebie uwage rodziców, jest skrajnym
rodzicocenrryzmem. Życie dziecka nie kręci się wokół rodziców. To
tylko rodzicom (niektóym) się tak wydaje

I drugie czy zwracajac zbyt duza uwage na wykroczenia dzieci, nie
> poglebiamy zlych nawykow, poswiecajac im poprostu duzo naszej
uwagi
> przypinamy dzieciom negatywne "etykietki". I czy dzieci w takiej
> sytuacji poprostu podswiadomie nie wypelniaja takich naszych
> oczekiwan?
- Twoim zdaniem lepiej dziecka nie ganić, jeśli coś źle robi.
Widzisz, opisany przeze mnie 7latek, który rzucił kijem w kuzyna,
miał do matki pretensje, że mu nie powiedziała wcześniej, że tak się
nie robi. A ona widocznie nie chciała utrwalać złych nawyków.

[krwawakornelia]

srebrnarybka napisała:

Natomiast jeśli matka bardzo winnego chłopca przytuliła go,
> ucałowała i nawet nie kazała przeprosić poszkodowanego kuzyna, to
> dziecko wyniosło z tej przygody przekonanie, że wolno uderzać
innych
> kijem.

Nie rozumiem tego rozumowania. A poza tym mam wrazenie ze dziecko
ukarane przyjmuje tylko kare, i sprawa zalatwiona. Nie rozumiem jak
kara ma czegokolwiek uczyc. Wydaje mi sie ze ta matka dobrze zrobila
szczerze mowiac.
I wydaje mi sie ze takie dziecko ma mniejsze szanse na powtorzenie
zlego zachowania niz dziecko ukarane. Bo karanie moim zdaniem jedyne
czego uczy to tego ze mozna robic wszystko pod warunkiem za mama nie
zauwazy.
A nawet to dostanie potem kare i sprawa zalatwiona. Po dziecku
wiekszoec kar splywa jak po kaczce.


> - nie jestem tego taka pewna.

A ja jestem.
Natomiast wcale nie uważam, że
> jedyną rzeczą, której zawsze każde dziecko pragnie, jest stałe
> towarzystwo mamusi.

Towarzystwo mamusi, a uwaga poswiecona dziecku to 2 skrajnie rozne
sprawy.

I że jedynym rozwiązaniem każdego problemu jest
> to, żeby dziecku poświęcać jeszcze więcej czasu.

Nie czasu tylko UWAGI. A to roznica.

Dziecko potrzebuje
> także pobyć samo i spróbować samodzielności.

W 100% sie zgadzam tylko moim zdaniem karanie raczej zaprzecza
uczeniu samoswiadomosci.

> Owszem, zdarzają się takie sytuacje, kiedy dziecko jest specjalnie
> niegrzeczne, żeby zwrócić uwagę, ale często postępuje źle nie
> dlatego, żeby zwrócić uwagę, tylko dlatego, że jakaś zakazana
> czynność jest przyjemna.


Tez sie w 100% zgadzam, ale karzac dziecko, czy nie nauczysz je ze
mozna cos zakazanego robic pod warunkiem ze mama nie zauwazy. Albo
czy nie jest tak ze jezeli jest tojakas przyjemnosc, to dziecko
bedzie to robilo nie zwazajac na kary?
Albo zeby tego uniknac bedziemy musieli zaczac stosowac coraz
wieksze i wieksze restrykcje?
I kiedy jest ta gorna granica?


> - Twoim zdaniem lepiej dziecka nie ganić, jeśli coś źle robi.

Tak moim zdaniem lepiej jest dziecku uswiadomic slowami, synku
mogles dziecku zrobic duza krzywde, na szczescie nic sie nie stalo,
ale dziecko sie przestraszylo etc. Co Ty bys zrobil gdyby to tobie
ktos o malo kijem w oko nie wcelowal?
I absolutnie skonczyc temat nie poswiecajac temu wiecej czasu i
uwagi. U mnie ta metoda skutkuje do tej pory w 100%.


> Widzisz, opisany przeze mnie 7latek, który rzucił kijem w kuzyna,
> miał do matki pretensje, że mu nie powiedziała wcześniej, że tak
się
> nie robi. A ona widocznie nie chciała utrwalać złych nawyków.


I moim zdaniem miala racje, a teraz on bedzie wiedzial.

[srebrnarybka]

Natomiast jeśli matka bardzo winnego chłopca przytuliła go,
> > ucałowała i nawet nie kazała przeprosić poszkodowanego kuzyna,
to
> > dziecko wyniosło z tej przygody przekonanie, że wolno uderzać
> innych
> > kijem.
>
> Nie rozumiem tego rozumowania. A poza tym mam wrazenie ze dziecko
> ukarane przyjmuje tylko kare, i sprawa zalatwiona. Nie rozumiem
jak
> kara ma czegokolwiek uczyc. Wydaje mi sie ze ta matka dobrze
zrobila
> szczerze mowiac.
> I wydaje mi sie ze takie dziecko ma mniejsze szanse na powtorzenie
> zlego zachowania niz dziecko ukarane. Bo karanie moim zdaniem
jedyne
> czego uczy to tego ze mozna robic wszystko pod warunkiem za mama
nie
> zauwazy.
Widzisz, opisany przeze mnie 7latek, który rzucił kijem w kuzyna,
> > miał do matki pretensje, że mu nie powiedziała wcześniej, że tak
> się
> > nie robi. A ona widocznie nie chciała utrwalać złych nawyków.
>
>
> I moim zdaniem miala racje, a teraz on bedzie wiedzial.

- 1. w wieku 7 lat on już powinien był to wiedzieć, a był szczerze
zdziwiony, że dwie ciotki mają do niego pretensję. Ale był
zdziwiony, bo matka nie raczyła wcześniej nigdy zwrócić mu uwagi, że
nie wolno agresywnie bawić się z innymi dziećmi, bo nie chciała
robić mu przykrości.
2. Jeśli będzie wiedział, że zrobił źle, to tylko dlatego, że
nakrzyczały na niego dwie ciotki. Skoro matka wzięła go w obronę
przed ciotkami, tłumacząc, że to tylko dziecko i skąd miało
wiedzieć, a następnie przytuliła i ucałowała, to skąd ma wiedzieć,
że zrobił coś złego? Matka potraktowała go tak, jak zawsze, więc i
on sądzi, że postępował jak zawsze. Nie ma szans nauczyć się
odróżniać dobra od zła.

I wydaje mi sie ze takie dziecko ma mniejsze szanse na powtorzenie
> zlego zachowania niz dziecko ukarane. Bo karanie moim zdaniem
jedyne
> czego uczy to tego ze mozna robic wszystko pod warunkiem za mama
nie
> zauwazy.
- jeżeli mama nie zauważy niewłaściwego zachowania, to w ogóle nie
ma szansy zareaować, np. wytłumaczyć dziecku, że zrobiło przykrość
komuś innemu. Więc ten problem możemy w ogóle wyłączyć z rozważań.

Wydaje mi sie ze ta matka dobrze zrobila
> szczerze mowiac.
- matka szczerze powiedziała 7letniemu agresorowi, że go kocha i
współczuje mu, że ciocie na niego krzyczą. Nie kazała mu nawet
przeprosić napadniętego kuzyna, co powinno być oczywistą formą
zadośćuczynienia.

A poza tym mam wrazenie ze dziecko
> ukarane przyjmuje tylko kare, i sprawa zalatwiona.
- jeżeli nie ma kary, to sprawa tym bardziej załatwiona. Można
robić, co się chce, bez żadnych konsekwencji.

Co do uwagi: oczywiście uwaga i towarzystwo to nie to samo, ale
dziecko poprzez złe zachowanie może spowodować właśnie to, że mama
zajmie się nim, a nie czym innym, czyli spędzi z nim dodatkowy cas,
który dziecko może chciałoby poświęcić na samodzielną zabawę.
A poza tym nie sądzę, żeby dziecko zachowywało się źle po to, by
zostać ukarane, np. zakazem oglądania TV, tylko dlatego, żeby
mamusia na nie spojrzała. Jednak nie sądzę, żeby spojrzenie mamusi
było aż tego warto. Powtarzam raz jeszcze, to jest skarjny
rodzicocentryzm.

Karanie moim zdaniem nie zaprzecza uczenia samoświadomości, bo
dziecko, znając zasady panujące w domu i system kar i nagród,
świadomie decyduje się na karę. Poza tym świadome przeżycie kary
pozwala dziecku przeżyć to, że zadośćuczyniło za to, co nawywijało.
Jeśli nie odokutowało, a tylko mamusia mówi mu ciągle, że sprawił
jej przykrość, to dziecko albo będzie to w ogóle lekceważyć, albo,
jeśli wrażliwsze, będzie żyć w stałym poczuciu winy wobec matki. A
odbycie kary oznacza odkupienie winy i daje szansę na nowy początek.

No dobrze

[krwawakornelia]

srebrnarybka napisała:

> - 1. w wieku 7 lat on już powinien był to wiedzieć, a był szczerze
> zdziwiony, że dwie ciotki mają do niego pretensję. Ale był
> zdziwiony, bo matka nie raczyła wcześniej nigdy zwrócić mu uwagi,
że
> nie wolno agresywnie bawić się z innymi dziećmi, bo nie chciała
> robić mu przykrości.

Nie wiem nie analizuje i nie znam zamyslow wychowawczych tej matki.

> 2. Jeśli będzie wiedział, że zrobił źle, to tylko dlatego, że
> nakrzyczały na niego dwie ciotki.

O nie to na 100% nie. Wrzaski Ciotek splyna ponim jak po kaczce, co
najwyzej pomysli "stara sie czepia a nic sie nie stalo". Mowimy juz
o 7 latku.

Skoro matka wzięła go w obronę
> przed ciotkami, tłumacząc, że to tylko dziecko i skąd miało
> wiedzieć, a następnie przytuliła i ucałowała, to skąd ma wiedzieć,
> że zrobił coś złego?

Matka powinna mu jeszcze dodac ze to nie bezpieczne i wytlumaczyc
dlaczego, ale absolutnie nie przy swiadkach. Jezeli ta matka miala
odwage wziac w tej sytuacji syna w obrone to nalezy jej sie duzy
szacunek i podziw. Nie wiele to potrafi, i widac ze buduje dobra i
silna wiez ze swoim synem oparta na zaufaniu. Moze np. w domu
wytlumaczyla mu sytuacje jeszcze raz i spokojnie porozmawiali na te
temat?
Tego nie wiesz.

Matka potraktowała go tak, jak zawsze, więc i
> on sądzi, że postępował jak zawsze. Nie ma szans nauczyć się
> odróżniać dobra od zła.

Tego nie wiesz. A po oglednym przeczytaniu tego co piszesz mam
wrazenie ze ma swietne szanse i jest na dobrej drodze.


> - jeżeli mama nie zauważy niewłaściwego zachowania, to w ogóle nie
> ma szansy zareaować, np. wytłumaczyć dziecku, że zrobiło przykrość
> komuś innemu. Więc ten problem możemy w ogóle wyłączyć z rozważań.
>

Widzisz nie, bo jezeli dziecko nie jest karane, tylko uczone
wartosci to pewnych niefajnych zachowan u niego nie bedzie, bo sie
bedzie uczyl od podstaw dlaczego jest to nie wlasciwe i bedzie
umialo podjac decyzje swiadoma jak sie zachowa.
Tylko do tego trzeby dziecko uczyc szacunku, a tego nie zrobisz
karami.


> - matka szczerze powiedziała 7letniemu agresorowi, że go kocha i
> współczuje mu, że ciocie na niego krzyczą. Nie kazała mu nawet
> przeprosić napadniętego kuzyna,

Nie nie powinna kazac mu przepraszac. Przeprosiny powinny wynikac z
glebokiej potrzeby serca i swiadomosci ze sie kogos swoim
postepowaniem krzywdzi.
I nie sa zadna forma zadoscuczynienia. Przeprosiny to cos duzo
wazniejszego. Nie wystarczy powiedzie "przepraszam " i wszystko jest
git.

Dziecko powinno tez miec szanse samo sie nauczyc ze jezeli umie
szczerze przeprosic za swoje bledy zyskuje nowych przyjaciol, jezeli
nie to ich traci.

Ale tego mamusia nie moze mu kazac.
Dalej uwazam ze ta mama postapila bardzo pedagogicznie.


> A poza tym mam wrazenie ze dziecko
> > ukarane przyjmuje tylko kare, i sprawa zalatwiona.

> - jeżeli nie ma kary, to sprawa tym bardziej załatwiona. Można
> robić, co się chce, bez żadnych konsekwencji.

Ale o to chodzi zeby w okol takich spraw nie robic teatru, spokojnie
porozmawiac i absolutnie nie skupiac siena zlych zachowaniach bo je
w ten sposob poglebiamy.


> A poza tym nie sądzę, żeby dziecko zachowywało się źle po to, by
> zostać ukarane, np. zakazem oglądania TV, tylko dlatego, żeby
> mamusia na nie spojrzała. Jednak nie sądzę, żeby spojrzenie mamusi
> było aż tego warto. Powtarzam raz jeszcze, to jest skarjny
> rodzicocentryzm.

Ale to jest normalne zachowanie 99% dzieci. Nastolatki sa w stanie
sobie dac w zyle zeby mamusia je zauwazyla. Nawet skoczyc z mostu.
Oblac klase itd. Uwaga rodzicow jest dla dziecka, zwlaszcza
malutkiego, sprawa najwazniejsza na swiecie, bez ktorej nie jest w
stanie normalnie funkcjonowac.
I bzdurny zakaz TV, jest warty pieciu minut w centrum uwagi mamy.
Naprawde.


> Karanie moim zdaniem nie zaprzecza uczenia samoświadomości, bo
> dziecko, znając zasady panujące w domu i system kar i nagród,
> świadomie decyduje się na karę. Poza tym świadome przeżycie kary
> pozwala dziecku przeżyć to, że zadośćuczyniło za to, co
nawywijało.

Moim zdaniem sie to zaprzecza, bo dziecko robi zeczy nie dlatego ze
sa sluszne z przekonania swojego, albo dlatego ze czuje taka
wewnetrzna potrzebe, tylko zeby nie dostac kary, lub dostac nagrode.

Facit : nie stymuluje to w zaden sposob samoswiadomosci. Tylko uczy
sterowania z zewnatrz.

A tak z ciekawosci rybko?

[tropicieltrolli]

A za co na przyklad grozi zakaz ogladania telewizji?

I kiedy trzeba stosowac kary?

[srebrnarybka]

w wypadku świadomego, zawinionego przez dziecko rażącego naruszenia
ustalonych i znanych dziecku zasad. Co do szczegółów - to zależy od
sytuacji.

[srebrnarybka]

P.S. W każdym razie zakaz oglądania TV uważam za mniej okrutną karę
niż terapię wodnę.

[nangaparbat3]

Zakaz ogladania TV to wręcz blogosławieństwo.
Ale: nie przypominam sobie, by moja mama ukarala mnie kiedykolwiek inaczej niz
stwierdeniem, ze postępuje źle - nawet chyba na mnie nie krzyczała. Własciwie
mogę powiedzieć, ze mnie wychowano bez karania - jedyną karą było wyrazenie
niezadowolenia z mego postępowania.
Co prawda tata dwa razy mnie zlał, ale to akurat było bez sensu, za niewinnośc,
tylko dlatego, ze on bał się, ze mi sie coś złego stało - no i z tej radości, ze
nie.
W kazdym razie: nie karano mnie raczej, a zyje. Mam sie dobrze i nie narzekam.
Wiec jednak sie da.
Acha, mego brata wychowywano identycznie (plus kilka klapsów od mamy, ale jak ja
znam, były to klapsy całkowicie symboliczne - nie bicie, a sygnał "stop").
Efekty jeszcze lepsze niz ze mna.

[srebrnarybka]

przypuszczam, że zdaniem Krwawejkornelii Twoja mama też nadużywała
włądzy rodzicielskiej, ktrytykując Cię i sprawiając Ci przykrość.
Niewątpliwie też był to dla Ciebie stress, więc chyba wychownie
bezstressowe odrzuca takie okrucieństwa.
Ale oczywiście odróżniam je od "terapii" wodnej.

Zle przypuszczasz

[krwawakornelia]

mama ma 100% prawo wyrazac swoje zdanie i emocje zwiazane z
zachowaniem dziecka.

Ma prawo powiedziec "uwazam ze nie postapilas wlasciwie"
albo "twoje zachowanie bardzo mnie zezloscilo". I dla normalnie
rozwijajacego sie dziecka jest to tez nauka empatii, uczy sie ze
jego postepowanie w jakis sposob dotyka innych i uczy sie podejmowac
takich decyzji, zeby przykrosci innym nie sprawiac. Ale (co bardzo
wazne) ma swiadomosc ze nie jest to odgornie narzucone ale samo o
tym decyduje.

I czy nie warto odejsc od tych stereotypow typu ze wychowywanie
polega na nagradzaniu i karaniu?

[srebrnarybka]

mama ma 100% prawo wyrazac swoje zdanie i emocje zwiazane z
> zachowaniem dziecka.
>
> Ma prawo powiedziec "uwazam ze nie postapilas wlasciwie"
> albo "twoje zachowanie bardzo mnie zezloscilo".
- emocje matki, a zwłaszcza np, krzyk, jeśli jest zezłoszczona, nie
są karą? W moim rozumieniu są, bo sprawiają dziecku przykrość. I
słusznie, bo jeśli dziecko świadomie przekroczyło znane mu zasady,
to powinno doznać przykrości. Tylko nie rozumiem dlaczago krzyk jest
wyrażeniem empatii, oblanie twarzy zimną wodą jest terapią (to
drugie nie jest Twoim poglądem), a danie klapsa jest okrucieństwem?
Chodzi mi o to, żeby rzeczy jednakowe nazywać jednakowo.

I dla normalnie
> rozwijajacego sie dziecka jest to tez nauka empatii, uczy sie ze
> jego postepowanie w jakis sposob dotyka innych i uczy sie
podejmowac
> takich decyzji, zeby przykrosci innym nie sprawiac. Ale (co bardzo
> wazne) ma swiadomosc ze nie jest to odgornie narzucone ale samo o
> tym decyduje.

- 3 letnie dziecko wdaje się w takie subtelne i abstrakcyjne
rozważania. Prędzej zrozumie pojęcie przykrości polegającej np. na
zakazie oglądania TV, a nie na tym, ze mama powiedziała, że zrobił
jej przykrość.

I czy nie warto odejsc od tych stereotypow typu ze wychowywanie
> polega na nagradzaniu i karaniu?

- cóż, przez całe wieki ludzkość była tak wychowywana i dawało
jakieś efekty i nie sądzę, żeby całą ludzkość przed nami składała
się z dewiantów. Może odejdziemy jeszcze od innych stereotypów:
zacznijmy chodzić na głowie, przestańmy się ubierać, wprowadźmy
zwyczaj plucia w miejscach publicznych (dzieciom wychowywanym
bezstressowo wolno), dłubania w nosie w miejscach publicznych
(dzieciom wychowywanym bezstressowo woloo) etc. Zlikwidujmy w ogóle
wszelkie zasady, bo są sterotypami.

Ja nie pisalam nic o krzyku.

[krwawakornelia]

I nie chodzi mi o To zeby wyrabiac w dziecku poczucie winy, tylko
poinformowac go o tym co sie dzieje.

> - 3 letnie dziecko wdaje się w takie subtelne i abstrakcyjne
> rozważania. Prędzej zrozumie pojęcie przykrości polegającej np. na
> zakazie oglądania TV, a nie na tym, ze mama powiedziała, że zrobił
> jej przykrość.

Z tym sie niezgadzam w ogole, 3 latek nie zrozumie co ma zakaz
ogladania TV do jego "zlego" zachowania. A doskonale zrozumie ze to
matke rozzloscilo, albo zasmucilo, albo wkurzylo.
Nie chodzi o subtelne rozwazania tylko emocjonalne odruchy.

> - cóż, przez całe wieki ludzkość była tak wychowywana i dawało
> jakieś efekty i nie sądzę, żeby całą ludzkość przed nami składała
> się z dewiantów. Może odejdziemy jeszcze od innych stereotypów:
> zacznijmy chodzić na głowie, przestańmy się ubierać, wprowadźmy
> zwyczaj plucia w miejscach publicznych (dzieciom wychowywanym
> bezstressowo wolno), dłubania w nosie w miejscach publicznych
> (dzieciom wychowywanym bezstressowo woloo) etc. Zlikwidujmy w
ogóle
> wszelkie zasady, bo są sterotypami.

To troche odbiegasz od tematu. A jak widac wychowywanie "kara-
nagroda" nie bardzo sie sprawdza i dzieki znajomosci psychologii,
socjologii i pedagogiki wiemy jak takich stereotypow unikac. Nie
wszystkie stereotypy sa dobre. A co powiesz na kobiety do garow?
To tez sie zmienilo.

[srebrnarybka]

nie chodzi mi o To zeby wyrabiac w dziecku poczucie winy, tylko
> poinformowac go o tym co sie dzieje.

- moim zdaniem w dzieciach powinno wyrabiać się poczucie winy,
oczywiście adekwatnej do ich rzeczywistych wykroczeń. To podstawa
nauki moralności.

nie chodzi mi o To zeby wyrabiac w dziecku poczucie winy, tylko
> poinformowac go o tym co sie dzieje.
- nie zgadzam się. Jeśli zostanie mu to wytłumaczone spokojnie i
rzeczowo od razu po wykryciu przestępstwa, dziecko zrozumie prędzej
niż to, że mamusi jest przykro. W końcu dziecko nie jest idiotą.

To troche odbiegasz od tematu. A jak widac wychowywanie "kara-
> nagroda" nie bardzo sie sprawdza i dzieki znajomosci psychologii,
> socjologii i pedagogiki wiemy jak takich stereotypow unikac.
- ja twierdzę, że się sprawdza.

A co powiesz na kobiety do garow?
> To tez sie zmienilo.
- kobietom do garów jestem przeciwna, tylko ciekawa jestem, jak
większość forumowiczek, które nie mogą nawet zamknąć się w ubikacji,
jak mają 4letnie dziecko, bo zniknięcie mamy za drzwiami klopa na 5
minut to dla dziecka szok, znajduje czas, żeby zająć się czymś innym
niż garami i dziećmi?

Poczucie winy

[krwawakornelia]

"Objawy źle ukształtowanego, dysfunkcyjnego poczucia winy:

Silne długo utrzymujące się napięcie psychiczne połączone z
poczuciem odpowiedzialności za mniej lub bardziej realistyczne błędy
lub zaniedbania
Surowa ocena siebie, niskie poczucie własnej wartości, tendencja do
postrzegania samych porażek
Nastawienie i koncentracja na sobie i własnych niedociągnięciach.
(często przy nieadekwatnej samoocenie i niestabilnym poczuciu
własnej wartości)
Zwiększony poziom lęku depresji z tendencją wzajemnego wzmacniania
się
Fantazjowanie i ucieczka w przeszłość ( teraźniejszość jest przykra,
trudna do zniesienia a przyszłość niepewna i zagrażająca.)
Utrata funkcji zadośćuczynienia, tendencja do projekcji,
zaprzeczania lub unikania
Autoagresja aż do tendencji czy zachowań suicydalnych
Nadmiernie usztywnione i dysfunkcjonalne (jeśli chodzi o regulacje
postępowania) normy moralne, tendencje do oceniania, zaprzeczania i
ewaluowania siebie i innych.
Silne mechanizmy obronne, tendencja do stosowania substancji
chemicznych(alkohol, leki ) w celu rozładowania napięcia lub
ucieczki od odpowiedzialności
Pozorny (czasem deklarowany) brak poczucia winny (dewocja,
agresja....) jako reakcja obronna na niedojrzałe i silne emocje
związane z obwinianiem się."

Tyle o wywolywaniu poczucia winy u dzieci. Pozostawiam bez
komentarza.

cd.

[krwawakornelia]

""
Emocjami, które najbardziej utrudniają życie chwilą bieżącą, są
poczucie winy za coś, co już się wydarzyło oraz uczucie niepokoju o
coś, co może się wydarzyć w przyszłości. Oba służą jedynie do
utrzymywania ludzi w niemocy podczas teraźniejszości. Jakie korzyści
płyną z żalu za czymś, co się wydarzyło albo ze strachu przed czymś,
co może nastąpić? Wina i niepokój są chyba najczęściej przejawianymi
formami stresu w naszym społeczeństwie.
Wina

Ludzie przyzwyczaili się do odczuwania poczucia winy (jedni nawet
tak bardzo, że mylą je z sumieniem). Niektórzy lubią w ten sposób
zwalać odpowiedzialność za to, jacy są teraz, na przeszłość, zamiast
podjąć próby zmiany siebie w chwili obecnej, bo tak jest po prostu
łatwiej. Panuje też przekonanie, że jeśli poczucie winy będzie
wystarczająco silne, to przewinienie pójdzie w niepamięć. Najlepszym
tego przykładem są więzienia. Ciekawe jednak, dlaczego tak wielu
więźniów po odsiadce wraca z powrotem na przestępczą drogę? Są też
tacy, którzy po prostu chcą uzyskać aprobatę od innych po tym, gdy
zdarzyło im się zrobić coś złego. Poczucie winy jest też doskonałym
sposobem na wzbudzenie współczucia. Jeszcze inni traktują poczucie
winy jako sygnał, że właśnie złamało się jakąś zasadę i uważają, że
jest to potrzebne. Owy sygnał (czyli poczucie winy) jest
poprzedzany, jak każde emocje, przez myśli i to właśnie te myśli
sugerują nam, że przekroczyliśmy zasadę, a nie poczucie winy, które
następuje później. Ja jestem doskonale świadomy, kiedy łamię własne,
moralne lub społeczne, zasady i nie potrzebuję poczucia winy, aby mi
mówiło, kiedy to się wydarza lub że to, co zrobiłem, jest złe (o tym
informuje mnie sumienie, a poczucie winy jest tylko bezsensownym
karceniem się). Nie chciałem tego zrobić, ale to już się stało i
moje emocje nic nie zmienią. Poczucie winy jest takim samym
wyuczonym odruchem jak wybuch gniewu i można je wyeliminować.
Koncentrując się na wydarzeniach z przeszłości, wzbudzając w sobie
przygnębienie z powodu rzeczy, które zrobiłeś lub powiedziałeś,
marnujesz bieżące chwile swojego życia, przeżywając ponownie coś, co
już się wydarzyło. ""

[srebrnarybka]

Zdolność do odczuwania winy, oczywiście adekwatnej do jej rozmiarów,
jest pdstawowym elementem jakiegokolwiek wychowania moralnego.
Dziecko, które nigdy nie czuje się winne, nawet 7latek napdanięcia
kuzyna z kijem, nie będzie moralne w przyszłości.
Co do owego 7latka - wiem, co mówiła mu matka, bo rzecz odbywała się
w domkach kempingowych, gdzie wszystko słychać. Nie wytłumaczyła
dziecku, jak bardzo jest winne. Poza tym, wg Twojej teorii, dziecko
w ogóle nie powinno było tego uczynić, bo już wcześniej powinno było
wiedzieć, że nie należy nikomu sprawiać przykrości, a skutki
rzucania kijem w kuzyna 7latek jest w stanie przewidzieć. Gdyby też
zachowanie matki było właściwe, to sam odczułby potrzebę
przeproszenia kuzyna, a to nie nastąpiło. Najwyraźniej sprawa
spłynęła po dziecku jak woda po gęsi. Wyniósł z tego tylko jedno
doświadczenie: niezależnie od tego, co zrobi, matka i tak będzie po
jego stronie. Może więc kuzyna zamordować, matka też będzie go
bronić.

rybko, nie badz taka

[tropicieltrolli]

zdradz co musi zrobic twoje dziecko zebys powiedziala
"dobra przegiales pale, masz za kare zakaz ogladania TV przez
najblizsze 2 dni!!!"

tak rzeczywiscie

[krwawakornelia]

sytuacja w ktorej 7latek nie jest swiadom tego co robi jest co
najmniej dziwna.

Faktycznie cos musi byc nie tak z wychowywaniem tego dziecka jezeli
tak sie w tym wieku dzieje.

Ale ja w dalszym ciagu nie rozumiem co daje karanie dziecka. Bo nie
wydaje mi sie zeby samoswiadomosc.

Osobiscie nie spotkalam sie z sytuacja w ktorej stosuje sie kare.
Nawet nie bardzo wiem jak to napisac. No bo jak to sie robi? Jejku
poprostu mojej wyobrazni mi nie starcza. Napisz jak to wyglada. To
karanie. OK?

[srebrnarybka]

sytuacja w ktorej 7latek nie jest swiadom tego co robi jest co
> najmniej dziwna.
>
> Faktycznie cos musi byc nie tak z wychowywaniem tego dziecka
jezeli
> tak sie w tym wieku dzieje.
- ten 7latek nie bywa karany, więc system wychowywania bez kar w
jego wypadku się nie sprawdza.

Ale ja w dalszym ciagu nie rozumiem co daje karanie dziecka. Bo nie
> wydaje mi sie zeby samoswiadomos
- daje przede wszystkim bardzo silny sygnał, że rodzice zdecydowanie
nie aprobują jakiegoś zachowania. I wzmacnia negatywne skojarzenia
związane z tym zachowaniem. Poza tym uczy podejmowania decyzji i
uwzględniania ich konsekwencji: wybierasz zło - ponosisz karę.
Oczywiście kara powinna być dla dziecka zrozumiała i obo musi
wiedzieć, za co zostało ukarane. Ale dziecko, którego matka nigdy
nie zgani i zawsze tylko je tuli, całuje i pociesza, nie nauczy się
wybierania zła i dobra, bo nie rozróżnia ich.

Ja wygląda karanie? - nigdy jako dziecko nie zostałaś ukarana?

Co do przepraszania skrzywdzonego kuzyna w opisanym przykładzie:
matka mogła była dać przykład i zamiast całować synka, który
narozrabiał może ucałować płaczącego bratanka, który mało nie
stracił oka. Natomiast z zachowania matki winowajca wywnioskował, że
to jesmu dzieje się największa krzywda, a nie dziecku, które
skrzywdził.

Co do nastolatków skaczących z mostu, żeby tylko zwrócić uwagę
rodziców na siebie - gruba przesada. Oczywiście mogą się zdarzyć
takie wypadki, ale nastolatek ma tak bogate życie, kolegów, miłości,
szkołę, różne hobby, że powodów, dla których popełnia samobójstwo,
może być tysiące. Raz jeszcze powtarzam, że przekonanie, iż dziecko,
a nawet nastolatek, zrobi absolutnie wszystko, żeby zwrócić na
siebie uwagę rodziców, bo tylko to dla niego się liczy w życiu, jest
skrajnym rodzicocentryzmem, pychą rodzicielską, przeświadczeniem, że
dziecko żyje tylko dla rodziców. Nieprawda, dziecko żyje dla siebie
i postępuje tak, by być zadowolone z życia, a nie, by mamusia
pochwaliła. I im starsze, tym bardziej się to zaznacza.

No teraz to zupelnie wysiadam.

[krwawakornelia]

> Ja wygląda karanie? - nigdy jako dziecko nie zostałaś ukarana?
>
No wlasnie nigdy. U mnie nie stosowano kar.

dziecko żyje dla siebie
> i postępuje tak, by być zadowolone z życia, a nie, by mamusia
> pochwaliła. I im starsze, tym bardziej się to zaznacza.

No ale jezeli tak to to jest sprzczne z tym co napisalas o karaniu,
bo jezeli zyje dla siebie, a nie dla tego co mowi mamusia to kara
niczego niezmienia i nie ma na jego ostepowanie wplywu.
Z twojego rozumowania wynika dla mnie ze kara mialaby sens gdyby
dziecko bylo skoncentrowane na rodzicu i traktowalo go jak alfe i
omege. A poniewaz wedlug ciebie tak nie jest jaki jest skutek
karania?
teraz to wlanie zupelnie nie pojmuje tego co piszesz.

[srebrnarybka]

Nigdy nie zostałaś ukarana. Cóż, zapytam tylko: czy zdarza Ci się
czuć wyrzuty sumienia, kiedy zrobisz coś złęgo (nie twierdzę, że
robisz coś bardzo złęgo, ale każdemu to się zdarza), czy też nie
wpędzasz siebie w nadmierną autoagresję i depresję, którą to
powoduje, jak byłaś łaskawa napisać. Czy po prostu sądzisz, że nigdy
w życiu nie zrobiłaś niczego złego?

Z twojego rozumowania wynika dla mnie ze kara mialaby sens gdyby
> dziecko bylo skoncentrowane na rodzicu i traktowalo go jak alfe i
> omege. A poniewaz wedlug ciebie tak nie jest jaki jest skutek
> karania?
> teraz to wlanie zupelnie nie pojmuje tego co piszesz.
- gdyby dziecko było wyłącznie skoncentrowane na rodzic, to
rzeczywiście wystarczyłaby niezadowolona mina mamy, żeby sprawę
zakończyć. Natomiast jeżeli dziecko dozna jakiejś przykrości czy
dolegliwości, bo na tym polega kara, to niezleżnie od tego, jak
ważni są rodzice, dowiaduje się, że takie postępowanie jest złe i
powoduje złe konekwencje. I te konsekwencje są dotkliwe niezależnie
od relacji dziecka z rodzicami.
W opisanym przez Ciebie schemacie ma być tak, że dziecko stara się
nie robić złych rzeczy, bo mama mu wytłumaczyła, że tak się nie robi.
A jeżeli zostanie ukarane w inny sposób niż perswazja matki, to
dowiaduje się, że tak w ogóle się nie robi i to nie jest ściśle
związane z rodzicami. I wobec tego norma przekazana przez rodziców
jest bardziej uniweralna, bo oderwana od nich.
A wracając do opisanego przeze mnie przykładu 7latka, który
zaataował kijem kuzyna: on powinien dowiedzieć się nie tylko, że to,
co zrobił, było niebezpieczne, ale, że było NIEMORALNE. Bo 7letnie
dziecko powinno mieć już poczucie zła i dobra. I rzucanie kijem w
kuyna jest niewątpliwym złem, za które powinien odczuć wyrzuty
sumiena. Nie odczuł ich, bo dowiedział się tylko, że to on sam
został skrzywdzony, a nie, że skrzywdził kuzyna.

Tak jak robie cos zlego,

[krwawakornelia]

to wiem ze tak jest, nie mam poczucia winy, nie obwyniam sie , a
pokrzywdzonego umiem sama z siebie przeprosic, i sprobowac
zadoscuczynic.
Ale to wynika z mojej decyzji. I raczej nie robie rzeczy bo tak
nalezy, albo bo ciocia ... .
Nie bylam karana ze to ze pyskowalam babci albo pobilam mlodszego
brata.
Natomiast jeżeli dziecko dozna jakiejś przykrości czy

> dolegliwości, bo na tym polega kara, to niezleżnie od tego, jak
> ważni są rodzice, dowiaduje się, że takie postępowanie jest złe i
> powoduje złe konekwencje. I te konsekwencje są dotkliwe
niezależnie
> od relacji dziecka z rodzicami.

Ale tu nasuwaja mi sie znowu pytania.

1. Dziecko zrobilo cos nie tak bo mialo na to ogromna ochote, mama
daje dotkliwa kare (zabiera np. ulubionego miska na 5 dni) i dziecko
po odbyciu kary widzi ze ok, nie mialo miska, ale przezylo bez
niego, a tamto "przestepstwo" daje tyle radochy ze warto.
To co robic, poszerzac kary, zeby byly coraz dotkliwsze?
I gdzie szukac granicy?

2. Czy doznanie przykrosci ze strony rodzica, nie niszcz wiezi i
relacji miedzy dziecmi a ich rodzicami. Nie psuje zaufania i
szacunku?

I jeszcze jedno, mi sie wydaje ze, jezeli chcemy swiadomie
wychowywac dzieci na dobrych ludzi, to nie powinnismy sie skupiac na
tym ze czegos poprostu nie wolno robic, tylko na tym dlaczego i jak
postapowac slusznie.

[srebrnarybka]

to wiem ze tak jest, nie mam poczucia winy, nie obwyniam sie , a
> pokrzywdzonego umiem sama z siebie przeprosic, i sprobowac
> zadoscuczynic.
> Ale to wynika z mojej decyzji. I raczej nie robie rzeczy bo tak
> nalezy, albo bo ciocia ... .
- cóż, a ja miewam poczucie winy i uważam, że to jest bardzo zdrowe
psychicznie. Jeśli zawiniłąm, nie powinno mi być dobrze, bo to
naturalna konsekwencja mojego czynu. Nie rozumiem, dlaczego
przepraszasz, jeżeli nie masz poczucia winy.

Dziecko zrobilo cos nie tak bo mialo na to ogromna ochote, mama
> daje dotkliwa kare (zabiera np. ulubionego miska na 5 dni) i
dziecko
> po odbyciu kary widzi ze ok, nie mialo miska, ale przezylo bez
> niego, a tamto "przestepstwo" daje tyle radochy ze warto.
> To co robic, poszerzac kary, zeby byly coraz dotkliwsze?
> I gdzie szukac granicy?

- to jest kwetia umiejętności wychowawczych rodziców, by dobrać
właściwe kary do przewinienia.


Czy doznanie przykrosci ze strony rodzica, nie niszcz wiezi i
> relacji miedzy dziecmi a ich rodzicami. Nie psuje zaufania i
> szacunku?

- jeżeli zasady gry są jasne, przewinienie było świadome i dziecko
wie, co za to grozi, to dlaczego ma niszczyć więź i podważać
szacunek? Dziecko wybrało świadomie.

Czy doznanie przykrosci ze strony rodzica, nie niszcz wiezi i
> relacji miedzy dziecmi a ich rodzicami. Nie psuje zaufania i
> szacunku?
- pełna zgoda. Przewiny dziecka to mniejszość jego aktywności, i
oczywiście uczenie czynienia dobra jest dużo ważniejsze.

bo potrzeba przeproszenia nie ma

[krwawakornelia]

absolutnie nic wspolnego z poczuciem winy, ktore jest emocja negatywna
skierowana przeciwko czlowiekowi. I tak naprawde zwalniajaca od
poczucia odpowiedzialnosci.

Jezeli zrobilam zle, to przepraszam dlatego, ze biore odpowiedzialnosc
za moje postepowanie.

[srebrnarybka]

absolutnie nic wspolnego z poczuciem winy, ktore jest emocja
negatywna
> skierowana przeciwko czlowiekowi. I tak naprawde zwalniajaca od
> poczucia odpowiedzialnosci.
>
> Jezeli zrobilam zle, to przepraszam dlatego, ze biore
odpowiedzialnosc
> za moje postepowanie.

- a ja nie rozumiem. Dlaczego poczucie winy ma zwalniać z
odpowiedzialności? Wręcz przeciwnie, jeśli jestem winna, to jestem i
odpowiedzialna.
Ocywiście mogę być też odpowiedzialna w wypadku niezawinionej przeze
mnie szkody doznnej przez kogoś innego, ale jednak odpowiedzialność
jest w tym wypadku znacznie mniejszea.
Cała kultura europejska od dobrych kilku wieków przypisuje wagę do
intencji czynu. Prawo także różnicuje odpowiedzialność w zależności
od intencji i jest to jak najbardziej słuszne i sprawiedliwe.
Dla osoby skrzywdzonej też nie jest to bez znaczenia. Bardziej mnie
dotyka, jeżeli ktoś świadomie i celowo zrobił mi przykrość, niż
wtedy, kiedy zrobił to przypadkiem, w sposób niezamierzony.
Czym innym jest uczenie dziecka, by nie postępowało niewłaściwie, bo
może się narazić na przykre konsekwencje, czyli ponieść
odpowiedzianość, a czym innym uczenie, że czegoś się nie robi, bo to
jest złe. I wracając z uporem maniaka do sprawy 7latka, który
zaatakował kuzyna kijem: on powinien wiedzieć nie tylko, że to
niebezpieczne, ale przede wszystkim, że to jest złe. Niestety tego
się nie dowiedział.

bo jezeli przepraszasz

[krwawakornelia]

z tego powodu , ze masz poczucie winy, to nie robisz tego dla osoby
poszkodowanej, z glebokiego poczucia ze nalezy jej sie
zadoscuczynienie, tylko robis to w mniej lub bardziej zakamuflowany
sposob zeby uciszyc wlasne sumienie.


> Cała kultura europejska od dobrych kilku wieków przypisuje wagę do
> intencji czynu. Prawo także różnicuje odpowiedzialność w
zależności
> od intencji i jest to jak najbardziej słuszne i sprawiedliwe.
> Dla osoby skrzywdzonej też nie jest to bez znaczenia.

To juz bardzo indywidualna sprawa, moze jestem nie normalna albo
dziwnie wychowana ale mnie bardziej boli krzywda wyzadzona mi
bezmyslnie i nieswiadomie niz taka z premedytacja.

Bo jezeli ktos robi krzywde swiadomie to moge sie emocjonalnie przed
tym bronic i nie dotyka mnie to juz wtedy tak bardzo. Wiem ze to ten
ktos ma problem ze mna i mam to z reguly delikatnie mowiac gdzies.

A z tym prawem to wlasnie uwazam ze jest krzywdzace. I mi osobiscie
sie to nie podoba.

Nawet w dyskusji na forum skupiasz sie na negatywach.

[srebrnarybka]

z tego powodu , ze masz poczucie winy, to nie robisz tego dla osoby
> poszkodowanej, z glebokiego poczucia ze nalezy jej sie
> zadoscuczynienie, tylko robis to w mniej lub bardziej
zakamuflowany
> sposob zeby uciszyc wlasne sumienie.
- nie rozumiem? Tzn. nie mieć sumienia? To właśnie sumienie nakazuje
mi zadośćuczynić drugiemu człowiekowi, dlatego, że on cierpi. Dla
mnie ten cały wywód jest kompletnie nielogiczny.

To juz bardzo indywidualna sprawa, moze jestem nie normalna albo
> dziwnie wychowana ale mnie bardziej boli krzywda wyzadzona mi
> bezmyslnie i nieswiadomie niz taka z premedytacja.
>
> Bo jezeli ktos robi krzywde swiadomie to moge sie emocjonalnie
przed
> tym bronic i nie dotyka mnie to juz wtedy tak bardzo. Wiem ze to
ten
> ktos ma problem ze mna i mam to z reguly delikatnie mowiac gdzies.

- jeżeli ktoś robi mi krzywdę świadomie, to boli mnie, że ktoś ma do
mnie tak negatywny stosunek. Natomiast jeżeli ktoś wyrządził mi
krzywdę nieświadomie, to przecież nadal może mnie lubić czy szanować
i po wyjaśnieniu nieporozumienia można przejść nad tym do porządku
dziennego.

A z tym prawem to wlasnie uwazam ze jest krzywdzace. I mi osobiscie
> sie to nie podoba.
- uważasz, że niższą karę powinien dostać zawodowy morderca, na
zimno obmyślający morderstwo, niż człowiek, który nieumyślnie
spowodował śmierć, np. poprzez błąd w prowadzeniu samochodu w
trakcie kolizji, gdzie musiał myśleć w ułamku sekundy??????

Nawet w dyskusji na forum skupiasz sie na negatywach
- bo nasza dyskusja dotyczy szczegółowej sprawy karania, a nie metod
uczenia pozytywnych wzorców. O tym należałoby podyskutować osobno.

[lalibela]

O RANY!!!
calkiem zapomnialam o tym watku,
czy ktos moglby strescic o co chodzi?

dla zainteresowanych podaje, ze moja corka ma sie bardzo dobrze,
atakow niestwierdzono o dluzszego czasu

[nangaparbat3]

lalibela napisała:

> O RANY!!!
> calkiem zapomnialam o tym watku,
> czy ktos moglby strescic o co chodzi?

Nie moglby.
Takia prosba rzucona przez autorke watku jest delikatnie mowiac niestosowna.

>
> dla zainteresowanych podaje, ze moja corka ma sie bardzo dobrze,
> atakow niestwierdzono o dluzszego czasu

No to git.

[lalibela]

dlaczego niestosowna???
przeciez nie sposob przeczytac prawie dwiescie postow,
musialabym wziac wolne z pracy,

jak sie domyslam zostalo na mnie powieszonych stado kotow,

uprzejmie informuje, ze do twarzy mi z nimi DDDDD

[nangaparbat3]

lalibela napisała:

>
>
> jak sie domyslam zostalo na mnie powieszonych stado kotow,
>
> uprzejmie informuje, ze do twarzy mi z nimi DDDDD

Tylko sie obawiam, ze one na tym dobrze nie wyszły.

[lalibela]

a propos
terapie wodna uwazam za doskonaly wynalazek,
zaznaczam, ze nie oblewam dziecka wiadrem zimnej wody ani nie traktuje jej
lodowatym prysznicem,

polecam delikatne ochlodzenie rozgrzanej glowki, to tak samo gdy robimy zimne
kompresy przy goraczkujacym dziecku, taka jest natura,
nic mu sie nie dzieje a wraca do rzeczywistosci i kontaktu ze swiatem
(rodzicami)

Pozdrawiam

Polecam i pozdrawiam

[nowa_na_forum]

zgadza się, u mnie też działało. Teraz wystarczy że o tym wspomnę i mały grzecznieje

[kropkacom]

> zgadza się, u mnie też działało. Teraz wystarczy że o tym wspomnę i mały grzecz
> nieje

Super że czyje respekt przed kąpielami wodnymi )