"Karny jeżyk"

[mirabelka10]

Z programu "super niania"-w jakim wieku pierwszy raz to
zastosowałyście?

[sun_of_the_beach]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=74578833&a=74578833

Re;Do sun_of_the_beach

[mirabelka10]

pytałam od jakiego wieku sadzałyście...???

[ik_ecc]

Nie sadzalysmy bo to skrajny idiotyzm.

[sun_of_the_beach]

Miałem na myśli coś w tsylu ik_ecc. Trudno odpowiedzieć "od kiedy" jeśli sam pomysł takiej "metody" jest durny. Podejście superniani to podejście behawioralne, obliczone na doraźny efekt bez refleksji, jakie będą skutki odroczone. W dodatku jej "interwencje" są odpowiednio podkoloryzowane dla potrzeb tv - w rzeczywistości ich skuteczność jest dyskusyjna.

[mirabelka10]

więc w jaki sposób przekonać dziecko do posłuszeństwa i by nikomu
nie robiło krzywdy???a może wogule wychowywać dziecko bezstresowo?!
przecież tak się nie da!!!
Albo drzeć się na nie...to lepiej?!

[sun_of_the_beach]

Zadajesz trudne pytania, bo wychowanie dziecka to trudna sprawa...
Generalnie - to truizm, ale trudno - lepiej nagradzać dobre zachowania niż karać złe. Złe zachowania trzeba wygaszać, czyli nie zwracać na nie uwagi, ewentualnie dać odczuć konsekwence złego zachowania. Dobre trzeba wzmacniać: pochwałą, zwróceniem uwagi na dziecko, utrzymaniem kontaktu, czułością, uśmiechem - jeśli kochasz swoje dziecko, nie sprawi ci trudności wymyślenie sposobu, bo przyjdzie to naturalnie... Ważną sprawą w nauce dziecka właściwego jest zachowania jest modelowanie, czyli nic innego, jak "dawanie przykładu". Jeśli sama jesteś opanowana i spokojna, to i dziecko rzadziej (nie mówię, że wcale ) będzie wpadało w złość. Zastanów się, dlaczego pierwsze co ci przychodzi na myśl widząc złe zachowanie dziecka, to ukarać je? Sama byłaś tak wychowywana? Presja otoczenia - nie chcesz być uważana za nieudolną matkę? Skrywana wrogość? Pytasz: Od kiedy? To sugeruje, że dziecko jest małe. Może nie wiesz, w jakim okresie rozwoju dziecka jakie zachowania są typowe? Poczytaj dobrej literatury, skontaktuj się ze specjalistą: psychologiem, mądrym pediatrą, a nie sugeruj się programami tv dla małosprytnych. Dasz radę - głowa do góry.

[mirabelka10]

znam osobiście dziecko które nie reaguje na to gdy ktoś zwraca mu
uwage,jest bardzo nieposłuszne.Sama chce uniknąć takich sytuacji.
Moja jest jeszcze mała lecz już teraz pokazuje swój charakterek
(mamusiowy)ja byłam karana zbyt często,dodatkowo cieleśnie,do tej
pory mam uraz do ojca i się go boje.Dlatego szukam metody która
będzie zupełnie odmienna od tej.

[sun_of_the_beach]

Zwracanie uwagi _na_ dziecko (obdarzanie go swoją uwagą, zainteresowaniem) to nie to samo, co zwracanie uwagi _dziecku_ (czyt.: opieprzanie go). To zupełnie dwie różne sprawy. Jeśli nosisz w sobie traumę z dzieciństwa - zwróć się do specjalisty i przepracuj ją, bo - mimo dobrych chęci - masz dużą "szansę" popełnić te same błędy.

[scher]

sun_of_the_beach napisał:

> Generalnie - to truizm, ale trudno - lepiej nagradzać dobre
> zachowania niż karać złe.

Trzeba robić i to, i to, bacznie uważając, w którym momencie wycofać
jakiekolwiek wzmocnienia, bo pożądany nawyk się uwewnętrznił.

> Złe zachowania trzeba wygaszać, czyli nie zwracać na nie uwagi,
> ewentualnie dać odczuć konsekwence złego zachowania.

A konsekwencje to jest właśnie kara. Karny jeżyk jest taką konsekwencją,
doskonale dostosowaną do percepcji małego dziecka.

> Dobre trzeba wzmacniać

To też nie aksjomat. Z pozytywnymi wzmocnieniami też można przedobrzyć.

> modelowanie, czyli nic innego, jak "dawanie przykładu". Jeśli sama
> jesteś opanowana i spokojna, to i dziecko rzadziej (nie mówię, że
> wcale ) będzie wpadało w złość.

Ja na ten przykład czasem wpadam w złość, a moje dzieci nie mają takich
skłonności. Tzn. jedno prawie wcale (ale zupełnie inaczej niż ja), drugie wcale,
trzecie za małe, poczekamy.
Widzisz więc, że i teoria z modelowaniem to nie aksjomat.

> Zastanów się, dlaczego pierwsze co ci przychodzi na myśl widząc złe
> zachowanie dziecka, to ukarać je? Sama byłaś tak wychowywana?
> Presja otoczenia - nie chcesz być uważana za nieudolną matkę?
> Skrywana wrogość?

Zawsze się doszukujesz w ludziach złych intencji? Sama byłaś tak wychowywana,
czy to skrywana wrogość?

Ja w zasadzie, że dobro należy nagradzać, a zło karać widzę wyłącznie odwieczną
prawdę. Chęć ukarania złego zachowania dziecka, za które czuję się
odpowiedzialny i na którym mi zależy, to reakcja instynktowna, zgodna z moim
poczuciem sprawiedliwości i słuszności.
Zło nie może się opłacać - nie wiedziałaś?
Teraz pewnie mnie również położysz na kozetce...

[jola_ep]

> A konsekwencje to jest właśnie kara. Karny jeżyk jest taką konsekwencją,
> doskonale dostosowaną do percepcji małego dziecka.

Karny jeżyk w wydaniu supernianiowym byłby u nas całkowicie nie do zastosowania. Przede wszystkim dlatego, że mój synek absolutnie nie tolerował przymusu fizycznego, szczególnie jeśli był zły. Na karny jeżyk wyniosłabym go, ale aby go przytrzymać, musiałabym z nim się szarpać, co zawsze go niesamowicie nakręcało... Po co? To już lepiej dla dziecka wydrzeć się na niego...

Za to doskonale działała metoda "time out", z której, jak podejrzewam, wywodzi się "jeżyk". Jakoś nam tak naturalnie wyewulowała. Jak mój synek złościł się, przykucałam obok, tłumaczyłam, że widzę jego złość, poczekam razem z nim, aż mu przejdzie... Po jakimś czasie wystarczyło, że zaprowadziłam go w jakiś spokojny kąt i proponowałam, że poczekam, aż mu przejdzie. Byłam obok, ale nie szarpałam się z nim. Raczej wykorzystałam jego naturalną tendencję do zaszywania się w mysie dziurze... Jemu też było chyba łatwiej o spokój w miejscu, gdzie jest mało bodźców. Jak miał 4 lata, to potrafił sam lecieć w ciemny kąt na korytarzu
I może to dziwne, ale dla mnie to nie była kara i myślę, że tak nie widział tego mój synek.

Dlatego jestem całkowicie przeciwna zafiksowaniu się na jakiejś świetnie działającej, uniwersalnej metodzie, albo karze. Naprawdę, dużo, dużo lepiej jest poczytać o dziecku, zrozumieć je, nauczyć się z nim rozmawiać (przecież nie można sobie wyobrażać, że wytłumaczymy coś słownie dwulatkowi, a on to zrozumie ) Nie można prawidłwo ustawić dziecku granic, gdy nie wiemy, czego powinniśmy oczekwiać od dziecka w danym wieku. A potem pozostaje już tylko pilnować tych granic.

Ja masę tego wyniosłam z mojego rodzinnego domu. Jeśli ktoś tego nie otrzymał w posagu, musi się douczyć A oprócz książek (wolę takie, które mówią raczej o dziecku, a nie o metodach) trzeba uczyć się od własnego dziecka.

Dla mnie kluczem w wychowaniu jest zrozumienie dziecka. Dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej? Może zwraca na siebie uwagę, bo poświęcamy mu jej zbyt mało? A może to pęd do eksperymentów? Nienasycona ciekawość dziecka, które _musi_, choć wie, że znów oberwie Działając u podstaw, przyczyn jego zachowania, osiągniemy najwięcej.

Pamiętam, jak kiedyś obserwowałam scenkę: mama była zajęta pracą, synek - trzylatek - chciał jej coś pokazać, ona tego nie zauważyła, więc on jeszcze intensywniej i po dziecinnemu domagał się zachwytu nad tym, co robił... I w którym momencie rzeczywiście przegiął, mama zauważyła, ukarała (zwolenniczka karnego jeżyka).
Ile z tego zrozumiało dziecko?

Pozdrawiam
Jola

[scher]

jola_ep napisała:

> Karny jeżyk w wydaniu supernianiowym byłby u nas całkowicie nie do
> zastosowania. Przede wszystkim dlatego, że mój synek absolutnie nie
> tolerował przymusu fizycznego, szczególnie jeśli był zły.

Ja nie twierdzę, że jest to metoda uniwersalna, sam jej nigdy nie zastosowałem (choć wykorzystuję nieraz analogiczne mechanizmy).
Ale potępiać jej w czambuł, nie w odniesieniu do konkretnego dziecka, ale tak w ogóle, nie ośmieliłbym się.

[jola_ep]

> Ale potępiać jej w czambuł, nie w odniesieniu do konkretnego dziecka, ale tak w
> ogóle, nie ośmieliłbym się.

Problem w tym, że w tej chwili ta metoda urosła do rangi metody uniwersalnej, a to jest moim zdaniem już złe.
Poczytaj, co niektórzy ludzie wynoszą z Superniani: próbę zrozumienia dziecka, czy karnego jeżyka - łatwego do zastosowania, uniwersalnego i zawsze działającego

Dlatego moim zdaniem "precz z karnym jeżykiem"
Ale jestem za w miarę inteligentnym i elastycznym stosowaniem metod typu time out i trakowanie ich tylko jako jednego z wielu elementów całego systemu wychowawczego.

Pozdrawiam
Jola

[scher]

jola_ep napisała:

> Ale jestem za w miarę inteligentnym i elastycznym stosowaniem metod
> typu time out i trakowanie ich tylko jako jednego z wielu elementów
> całego systemu wychowawczego.

Jak zwykle poglądy mamy zbieżne

[alika77]

Wedlug mnie "karny jezyk" i "time-out" to jedna i ta sama metoda. Ja
stosowalam ja, w wydaniu takim, jakim jest "karny jezyk" w
amerykanskiej rodzinie (na polecenie rodzicow), w ktorej zajmowalam
sie dziecmi i nazywane bylo to "time-out". Czyli jak nazwa wskazuje
po prostu odseparowanie. Takie modyfikacje jak siedzenie z dzieckiem
to jak dla mnie po prostu modyfikacja "time-outu" i "karnego
jezyka", bo dla mnie to jedno i to samo.
Zgadzam sie z jola_ep, ze nie powinno sie uznawac jakiejs metody za
uniwersalna i pasujaca do wszystkich dzieci. U jednych sie sprawdza
u innych nie, nie oznacza to, ze metoda zla czy dzieci zle. I
zreszta o ile pamietam to sama superniania (w polskiej wersji) nie
gloryfikowala tej metody i w ktoryms odcinku bylo pokazane jak na
jakiegos chlopca kompletnie to nie dziala i zastosowana byla jakas
inna metoda. Z tego co czytalam "karny jezyk" kompletnie nie
sprawdza sie u dzieci ponizej 3 roku zycia, bo nie sa one jeszcze
zbyt dobre w przewidywaniu konsekwencji (co nie oznacza, ze nie
umieja robic tego w ogole) i panowaniu nad emocjami. U corki
probowalam dwa razy, ale zakonczylo sie kompletna histeria trwajaca
baaaaardzo dlugo, po ktorej ani ona ani nawet juz ja nie
pamietalysmy o co chodzi Ale mysle, ze byc moze zastosuje jak
troche podrosnie i uznam, ze moze sie sprawdzic w danej sytuacji.
Niejeden dorosly jak sie naprawde ze zlosci to wpada w szal, a wtedy
trudno jest z nim racjonalnie rozmawiac i najlepszym rozwiazaniem
jest sie wyciszyc. I dla mnie to jest sens tej metody - wyciszenie
emocji, a potem zastanowienie sie nad sytuacja. Mysle, ze jest to
dobra metoda, zwlaszcza polecilabym ja wkurzonym na dziecko
rodzicom - jak dziecko cie czyms zezlosci wyjdz do innego
pomieszczenia, usiadz i zastanow sie nad sytuacja Ja tak czasami
robie

[belaliwka]

No właśnie, a co zrobić jak chcesz wyjść z pokoju by nie słuchać
wrzasków dziecka(3 lata) a to dziecko chodzi za tobą krok w krok? Ja
do kuchni, ona też, ja do łazienki, ona z rykiem za mną......

[alika77]

kupic bramke i odgrodzic jedno pomieszczenie np. kuchnie. wrzaski
dalej bedziesz slyszec, ale przynajmniej nie bedzie kontaktu
fizycznego (a wiem, jak takie lazenie krok w krok jest irytujace).

[sun_of_the_beach]

Po pierwsze proszę nie przypisywać mi swoich wlasnych intencji. Po drugie ktoś kto nie odróżnia kary od konsekwencji, powinien zrezygnować z paternalistycznego tonu i raczej sie dokształcić niż pouczać innych. To, że czegoś nie zauważasz ("teoria" o modelowaniu) nie znaczy że nie istnieje. Poza tym rażą mnie twoje slogany rodem z broszurki NLP. Nie zamierzam dyskutować z twoją chłopską filozofią, bo wątek dotyczy czegoś innego.

[scher]

sun_of_the_beach napisał:

> Nie zamierzam dyskutować z twoją chłopską filozofią

Oho, pojawiła się agresja
Zwracanie uwagi na argumenty drugiego człowieka, to nie to samo, co zwracanie uwagi _człowiekowi_ (czyt.: opieprzanie go).

Jeśli byłeś "modelowany" zbyt agresywnie, jeśli nosisz w sobie jakąś traumę z dzieciństwa - zwróć się do specjalisty i przepracuj ją

[molla7]

elastyczność to ważna kwestia w wychowaniu dzieci. Co rusz pojawiają
się na forum prośby o gotowe recepty na ujarzmienie dziecka i jego
zachowania. A dziecko to nie robot kuchenny czy zmywarka. Ale wielu
rodzicówe nie ma czasu pobyć i nauczyć się swoich dzieci, ządają
sprawdzonych sposobów, takiego klucza, wręćz wytrycha.
Ten osławiony karny jeżyk urósł do rangi karnego jeżyka.

[molla7]

ojej małso maślane: karny jeżyk uróśł do rangi wytrycha

[scher]

sun_of_the_beach napisał:

> Podejście superniani to podejście behawioralne, obliczone na
> doraźny efekt

Jak dowodzi praktyka behawiorystów, ten "doraźny efekt" utrzymuje sie najczęściej zadziwiająco długo.

> bez refleksji, jakie będą skutki odroczone.

Ja tam w postępowaniu superniani dostrzegałem głęboką refleksję i głęboki szacunek do dziecka. A na tym zawsze bazują długofalowe oddziaływania wychowawcze, więc o "skutki odroczone" jestem dziwnie spokojny.

> W dodatku jej "interwencje" są odpowiednio podkoloryzowane dla
> potrzeb tv - w rzeczywistości ich skuteczność jest dyskusyjna.

Co jest konkretnie dyskusyjne i dlaczego?

[sun_of_the_beach]

Programy typu super niania, psi psycholog itp to nie sa zadne programy edukacyjne czy poradnikowe tylko tv show, w których musi się dużo dziać i ma być kul, problemy są wyolbrzymione i przekoloryzowane, a interwencje "specjalisty" choćby najbardziej banalne, muszą być pokazane jak prawdy objawione. Do tego dochodzi marketing: otoczka skandalu (nedawna "afera" z rzekomym samobójstwem) + zachwyty "niezależnych fanów" wypowiadających się choćby na forach internetowych.
Btw - osobnik scher w innym poście odsyła mnie do "specjalisty". Muśi być zaiste strasznie zakompleksiony, skoro uważa zwrócenie się o poradę do _fachowca_ (a nie "superniani") za ujmę...

[belaliwka]

Co oznacza skrót "btw" w postach? Często to spotykam na forach..

[belaliwka]

belaliwka napisała:

> Co oznacza skrót "btw" w postach? Często to spotykam na forach..
"by the way" z ang.? Czyli "przy okazji"? Chyba skumałam

[anek130]

a u mnie i mojego 3 latka świetnie sie sprawdza, wprawdzie nie jest
to "karny jezyk" a raczej "karny tapczanik". Jak jest niegrzeczny ,
nie słucha mnie mimo trzykrotnych moich powtórzeń to wynosze go do
jego pokoju na tapczanik i mówię, ze jak sie uspokoi i np. będzie
chciał jeść (jeśli kaurat o jedzeie chodzi) to może wrócić. Po paru
minutach słysze jak Alek woła :Mamusiu, Alus jest juz grzeczny,
przepraszam" i grzecznie wraca i np. je swoje (że wrócę do przykładu
jedzenia). Ne robię tego często, bo syn jest raczej grzeczny, ale
zdaje sobie sprawę z tego, że z niektórymi dziećmi się nie da. Alek
przyjmuje tą kare z hmmm mozn apowiedzieć "godnością", nie wykręca
mi się, nie schodzi z tapczanika kiedy tylko sie odwrócę - no taki
ma charakter, więc ja jestem zadowolona. Ale powiem wam, że nie
wzięłam tego z programu Superniania, to wyszło jakos tak
instynktownie, jakby zamiast postawienia w kąt ( bo akurat stanie w
kącie wydaje mi się poniżające dl adziecka bardziej niż ta moja
wersja) ).

Ania

Anek

[mama_kotula]

Czy ja dobrze zrozumiałam - ty stosujesz kary typu "karny jeż" kiedy twoje
dziecko nie chce jeść???? o_0

Niewiele rzeczy mnie szokuje, ale tobie się udało. Straszne.

[anek130]

nie nie, to taki pierwszy przykład, który mi wpadł do głowy, bo moje
dziecko niekiedy marudzi przy jedzeniu a ja własnie szukałam w
głowie przykładu, kiedy musze dziecku powtarzac coś ze 3 razy -
przyznaję fatalny,

Ania

[lilka69]

moj syn ma teraz 2, 5 roku.

karne siedzenie od kiedy skonczyl 2 lata.

metoda ok. stosowana u nas rzadziej niz 1 raz w tygodniu.

DZIALA! ale ciekawe na jak dlugo

[mama303]

Nie stosowałam i nie podobała mi sie ta kara w wykonaniu Superniani.
Spłakany kilkulatek, który pewnie juz dawno zapomniał o co chodziło
i za co siedzi na tym jeżyku przypominał mi męczonego
przysłuchiwanego, który po torturach przyzna sie do wszystkiego.
takie skojarzenie.
U nas nie wchodziły nigdy w gre jakiekolwiek kary polegajace na
odizolowanie bo moja nadwrazliwa córka reaguje /do tej pory/ na to
autentyczną nieudawana histerią i paniką.
Uwaga -niektóre dzieci zbyt mocno przeżywaja takie "odrzucenie"
Szkoda że Superniania nigdy o tym nie wspomniała, że skutki uboczne
tej metody u nadwrażliwców mogą przerosnąć ewentualne korzyści.

Renadwrazliwe dzieci

[lilka69]

no nie przesazdaj. z nadwrazliwego dziecka wyrosnie nadwrazliwy dorosly, ktory
zalamie sie jak go szef w pracy zruga.

nadwrazliwe dzieci to moim zdaniem wytwor nadwrazliwych doroslych.

[mama303]

> no nie przesazdaj. z nadwrazliwego dziecka wyrosnie nadwrazliwy
dorosly, ktory
> zalamie sie jak go szef w pracy zruga.

Owszem może wyrosnąć, nadwrazliwi ludzie są posród nas a w pracy
nikt nie ma prawa nikogo rugać - nawet szef

> nadwrazliwe dzieci to moim zdaniem wytwor nadwrazliwych doroslych
Ignoranci tez sa posród nas jak widać.

Karny jeżyk

[mirabelka10]

Każde dziecko musi najpierw dostać wykład na temat tego "jeża"
bo nie bedzie miało pojęcia po co tam siedzi(na pewno nie stoi pod
ścianą).Lub nie siedzi za kare bo nie chce jeść-bo to przesada!
Karny jeż jest po to,by dziecko się uspokoiło,zastanowiło nad swoim
złym postępowaniem.
Jestem za!

[mama303]

mirabelka10 napisała:

> Karny jeż jest po to,by dziecko się uspokoiło,zastanowiło nad
swoim
> złym postępowaniem.
> Jestem za!

No więc mówię że moję nie miało szans aby sie nad czymkolwiek
zastanowić bo wpadało w panikę. Jak to do mnie dotarło /po kilku
rozmowach z zaoprzyjaźnioną psycholog/to zaprzestałam na zawsze kar
izolujacych dziecko. Do tej pory nie stosuję chociaż córka ma już
5,5 roku - radzimy sobie inaczej.

[mama_kotula]

>Karny jeż jest po to,by dziecko się uspokoiło,zastanowiło nad swoim
>złym postępowaniem

Już widzę, jak rozhisteryzowany 3-latek kiwa posłusznie główką i idzie do kącika, aby przemyśleć swoje zachowanie

IMHO lepiej uczyć dziecko wyrażania i wyciszania swoich emocji, a nie posyłać je w tym celu - samotnie - na jeża, aby sobie "przemyślało". Dziecię przepisowe 5 minut na jeżu odbębni, a jak zweryfikujesz, czy doszło do odpowiednich wniosków?

Rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa. Na temat tego, co się stało, na temat tego, co się dzieje. Nauka wyrażania emocji. A nie jedyna słuszna uniwersalna metoda pt. karny jeż.

IMO metoda izolacji może być zasadna wyłącznie w sytuacjach, kiedy niepożądane zachowanie dotyczy danego miejsca/osoby. Czyli: dziecię sypie piachem po oczach w piaskownicy - dziecię idzie na ławkę, po drugim ostrzeżeniu idzie do domu (czasowe wykluczenie z wspólnej zabawy w piaskownicy). Albo: dziecię wali brata młotkiem po głowie - dziecię idzie do drugiego pokoju (czasowa izolacja od brata, działa jedynie w przypadku, kiedy młode lubią się bawić razem i potrzebują się do zabawy).

[alagas]

No właśnie, tutaj karą nie jest sam jeżyk, co szarpanie się z
dzieckiem. Spodobała mi się natomiast kara w angielskiej wersji
superniani. Tam niania zadaje podobną karę (stanie z kącie), ale
jest to na zasadzie: masz karę, będziesz tu grzecznie stał 3 minuty,
albo 3 dni nie będziesz oglądał TV. Dzieci na ogół wybierają stanie
w kącie i grzecznie w nim stoją.

[mama_kotula]

> Tam niania zadaje podobną karę (stanie z kącie), ale jest to na
> zasadzie: masz karę, będziesz tu grzecznie stał 3 minuty, albo 3
> dni nie będziesz oglądał TV. Dzieci na ogół wybierają stanie w
> kącie i grzecznie w nim stoją.

Śmiem twierdzić, że to zadziała najwcześniej w przypadku 5-latka, który już
dokładnie kuma, co to znaczy "3 dni" oraz "bez TV", oraz potrafi wartościować,
co mu się bardziej opłaca.

[mirabelka10]

Jak można "rozmawiać" z dzieckiem które jest wkurzone i agresywne,bo
czegoś mu zabraniasz?
zamiast "jeża"-co?

[verdana]

Nienawidze w ogole jedynego dobrego spsobu na wszystko.
A w "jezyku" widze kilka - dla mnie dyskwalifikujacych go -
elementow. przede wszystkim wiekszść dzieci nie usiedzi spokojnie.
Po drugie to jest kara, ktora wymaga od dziecka praktycznie
samokarania się - to ono musi samo siebie dopilnowac, aby nie zejść.
I w dodatku zaklada, ze dziecko musi uspokoic sie i poczuc skruchę,
nawet jesli nadal jest wzburzone i uwaza, ze rodzice nie maja racji.
Wole ukaranie przez rodzica, nawrzeszczenie, pozbawienie czegos -
przeciw czemu dziecko moze sie zbuntować (oni byli glupi i
niesprawiedliwi, jestem dalej na nich zly), niz nakazywanie dziecku,
aby zaakceptowalo kare i samo sie jej poddało, uznajac z definicji
swoj brak racji.

[anita_zu]

Ja sie za bardzo nie znam na wychowywaniu dzieci- jestem dopiero w
ciazy z moim pierwszym dzieckiem dlatego juz poczytuje forum na
temat wychowania, a po drugie nie ogladam super niani i nie wiem
dokladnie co to ten jezyk, ale powiem Wam jedno. Jakis miesiac temu
znajomi ktorzy maja 3 letniego synka jedynaka zaprosili mnie i meza
na grila. Trzylatek nie specjalnie byl glodny i nie chcial jesc, ale
to nie bylo dla rodzicow problemem. w pewnym momencie w ferworze
roznych zdarzen dziecko to lekko uderzylo mame- nie pamietam
dokladnie w jakich okolicznosciach mialo to miejsce- zajeta bylam
jedzeniem. Ojciec dziecka wyprowadzil je z kuchni i zaniosl do
pokoju dzieciecego (dziecko plakalo w tym czasie) i po chwili wrocil
do nas do stolu i konczylismy jedzenie. Ojciec wyjasnil, ze syn musi
przemyslec w pokoju co zle zrobil i za co spotkala go kara, jezeli
to uczyni to moze wrocic do nas do stolu. I wiecie co, po okolo 5
minutach dziecko wola "tatusiu, tatusiu juz wiem co zle zrobilem", a
tata krzyczy- "no to chodz i powiedz co o tym myslisz". dziecko
przyszlo do kuchni i zwrocilo sie do mamy " przepraszam mamusiu ze
Cie uderzylem", pocalowalo mame i bawilo sie dalej w kuchni.
Normalnie w szoku bylam. Ale zdania na ten temat wyrobionego nie mam.

[mama303]

anita_zu napisała:

> Normalnie w szoku bylam. Ale zdania na ten temat wyrobionego nie
mam.

W szoku? widocznie to juz był krórys raz i dziecko nauczyło się co
ma powiedzieć aby zadowolic rodziców. Watpie aby dojrzale
przemyslało swe zachowanie i podjęło słuszna decyję.

[anita_zu]

mama303 napisała:

> anita_zu napisała:
>
> > Normalnie w szoku bylam. Ale zdania na ten temat wyrobionego nie
> mam.
>
> W szoku? widocznie to juz był krórys raz i dziecko nauczyło się co
> ma powiedzieć aby zadowolic rodziców. Watpie aby dojrzale
> przemyslało swe zachowanie i podjęło słuszna decyję.
A co Twoim zdaniem powinni zrobic rodzice w takiej sytuacji?
Ignorowac? Moim zdaniem dziecko wiedzialo ze zle postapilo uderzajac
matke- to chyba dosyc logiczne dla ponad 3 letniego dziecka ze sie
nie bije- nie tylko rodzicow. Uspokoilo sie, przyszlo i przeprosilo.
Twoim zdaniem 3 letnie dziecko jest sie w stanie wyuczyc
automatycznie pewnych zachowan i odmawiasz mu umiejetnosci
samodzielnego myslenia przy tym. chyba troche niedoceniasz dzieci,
moj maly kuzyn jak mial 2 latka to juz doskonale wiedzial ze jak
uderzy swoja mlodsza siostre to zostanie odeslany do swojego
pokoju "za kare". Wiem to , bo gdy ja uderzyl wystarczylo na niego
krzywo spojrzec nic nie mowiac a juz biegl do swojego pokoju
uprzedzajac nakaz mamy. wiec dzieci chyba potrafia troche myslec,
albo takie wspaniale z nich roboty zaprogramowane.

[mama_kotula]

> Wiem to , bo gdy ja uderzyl wystarczylo na niego
> krzywo spojrzec nic nie mowiac a juz biegl do swojego pokoju
> uprzedzajac nakaz mamy.

Co świadczy tylko o tym, że kara była nieskuteczna i dzieciak nic sobie z niej
nie robił. Ot, wliczał to w koszty przywalenia siostrze, coś na zasadzie, jak w
dowcipie - wraca Jasio do domu po zakończeniu roku, patrzy na świadectwo i mówi
"noo, jeszcze tylko wp...dol i mam wakacje"

Jakby kara była skuteczna, albo chociaż - od biedy - miała pełnić rolę straszaka
- nie biłby siostry w obawie przed zsyłką do pokoju.
Jakby skłaniała do przemyśleń, to również nie biłby siostry. Tyle.

[mama303]

anita_zu napisała:

> A co Twoim zdaniem powinni zrobic rodzice w takiej sytuacji?
> Ignorowac?
Wyrazić dezaprobate i nie rozdmuchiwać, nie robić pokazówki przed
gośćmi.
> Moim zdaniem dziecko wiedzialo ze zle postapilo uderzajac
> matke- to chyba dosyc logiczne dla ponad 3 letniego dziecka ze sie
> nie bije- nie tylko rodzicow.
Małe dzieci raczej myślą "emocjonalnie" niż logicznie.

> Twoim zdaniem 3 letnie dziecko jest sie w stanie wyuczyc
> automatycznie pewnych zachowan i odmawiasz mu umiejetnosci
> samodzielnego myslenia przy tym. chyba troche niedoceniasz dzieci.
A Ty przeceniasz. Dziecko dokładnie zakodowało sobie co zadowoli
rodziców i tak zrobiło.

> moj maly kuzyn jak mial 2 latka to juz doskonale wiedzial ze jak
> uderzy swoja mlodsza siostre to zostanie odeslany do swojego
> pokoju "za kare". Wiem to , bo gdy ja uderzyl wystarczylo na niego
> krzywo spojrzec nic nie mowiac a juz biegl do swojego pokoju
> uprzedzajac nakaz mamy. wiec dzieci chyba potrafia troche myslec,
> albo takie wspaniale z nich roboty zaprogramowane.

To co opisałas potwierdza tylko jak małe rozumki mają dwulatki,
dzieciak wiedział dokładnie że po uderzeniu siostry trzeba leciec do
swojego pokoju. Tyle zrozumiał z tego wszystkiego.

[mama303]

verdana napisała:

> Wole ukaranie przez rodzica, nawrzeszczenie, pozbawienie czegos -
> przeciw czemu dziecko moze sie zbuntować (oni byli glupi i
> niesprawiedliwi, jestem dalej na nich zly), niz nakazywanie
dziecku,
> aby zaakceptowalo kare i samo sie jej poddało, uznajac z definicji
> swoj brak racji.

To wbrew naturze większosci dzieci.

[verdana]

Co jest wbrew naturze - akceptacja czy bunt?

[mama303]

verdana napisała:

> Co jest wbrew naturze - akceptacja czy bunt?

Akceptacja tego siedzenia na karnym jeżu oczywiście. U nas
niewykonalne.

[verdana]

Pełna zgoda.
Co gorsza, ja najbardziej boję sie akceptacji wlasnie. To niedobry
znak.

[kanga_roo]

fajny wątek. najbardziej trafiają do mnie uwagi o wyuczalności
sztucznych zachowań u dzieci. ja się właśnie boję, że dzieć nasz
wyuczy się zachowań pożadanych przez dorosłych (tu: rodziców), i
zamknie w sobie swoje odczucia i emocje. ma dwa i pół roku, i już to
widzę: nie lubi mycia głowy, boi się i płacze, ale wie, że rodzicom
nie odpowiada jego płacz, chcieliby, żeby był spokojny i zadowolony.
więc jest, w trakcie mycia i po, nawet mówi, że było fajnie,
uśmiecha się, a mnie się serce kraje, bo widzę, że to taki uśmiech
na pokaz, a przed każdą kąpielą nieśmiertelne pytanie "dzisiaj NIE
myjemy głowy??"
takich sytuacji jest sporo, pewnie wszystkich się nie uniknie, bo w
końcu staramy się przekazać dziecku jakieś wzory zachowań, które
niekoniecznie muszą być dla niego oczywiste i spontaniczne, i
oczekujemy że się dostosuje... ale nie chciałabym stracić kontaktu w
imię posłusznego siedzenia na jeżu czy innym karnym krzesełku,
grzecznego jedzenia obiadku, który rośnie w ustach, czy innego
tłumienia emocji.
takie luźne przemyślenia mam, może ktoś ma więcej do powiedzenia w
temacie - przydałyby mi sie sensowne argumenty, żeby podyskutować z
moim mężem, który, mam wrażenie, jest zwolennikiem metody: rodzic
mówi, dziecko słucha

[verdana]

Metoda Twojego męża jest swietna, póki dziecko ma dwa lata. Potem
już wie, co mowic i działa na zasadzie "po co babcię denerwować". I
tak zamiast drobnych klopotow z malym dzieckiem, jest dramat z
nasolatkiem.

kanga_roo

[kasiaimichael]

Pierwszy raz jestem na tym forum, weszlam przez link z frontowej strony gazety,
bo nie mialam pojecia co to "jezyk". Bardzo podoba mi sie to, co napisalas.
Jesli znasz jezyk angielski bardzo Ci polecam wszelkie ksiazki Margot
Sunderland, szczegolnie swietna ksiazke o agresji, pomaganiu dzieciom w
osiaganiu ich marzen i "butelkowaniu uczuc". Seria ta to poradnik dla
terapeuty/rodzica oraz histoeyjka do czytania dla dziecka (nadaje sie na terapie
doroslych tez). W ksiazce o agresjii Sunderland wyjasnia jak takie
"supernianiowe" tricki wplywaja na dziecko i jego rozwijajacy sie mozeg, ksiazki
napisane sa bardzo rzeczowo, naukowo wrecz ale w sposob przystepny:
www.amazon.co.uk/s?ie=UTF8&search-type=ss&index=books-uk&field-author=Margot%20Sunderland&page=1

karny jeżyk

[karola_0]

Jeszcze jedno,na prawie wszystko jest rozwiązanie,np.to nieszczęsne
mycie głowy,My znależliśmy rozwiązanie,poprostu kąpiemy się razem a
kiedy trzeba spłukać głowe synek siada na moich podkulonych udach i
opiera główkę o kolana,nie wpada woda wtedy do oczu ani do noska i
buzi a synek ma niezłą frajdę i chce jeszcze i jeszcze.To my musimy
mieć sporo wyobrażni,musimy szukać rozwiązań ale dać czasem też
dziecku zadecydować co chce robić,w co chce się ubrać, nie zawsze
bądzmy rodzicami ktorzy coś nakazują,zostanmy przyjaciółmi naszych
dzieci,prtzecież wiemy gdzie są granice a dziecko widząc usmiech
mamy,partnerstwo samo zacznie wiedzieć jakie są granice Jego
zachowania.

[mw144]

Wcale i stosować nie zamierzam.

[karola_0]

Zarówno pochwały za dobre zachowanie jak i kary są WYCHOWYWANIEM!
Ukarać dziecko za złe zachowanie to nic strasznego,musisz jedynie
ugryżć się troszkę w język bo jeśli dziecko zrobi żle podejdz
spokojnie,z powagą i wytłumacz,że "żle zrobiłeś(aś) bo(np.uderzyłeś
babcie,itp.),tak nie można i teraz musisz przemyśleć swoje
zachowanie",spokojnie zaprowadz dziecko,nie koniecznie na karnego
jeżyka tylko nawet na łóżko,albo weż na kolana i razem bez słowa
siedzcie a jak będzie się wyrywało popraw i wytłumacz jeszcze
raz.Takie rozwiązanie jest dobre dla dwulatka,ja coś takiego stosuje
i są rezultaty,chociaż wiele nerwów zjadłam bo niestety wszystkie
złe emocje musisz zdusić w sobie.Ale uważam takie podejście za dobre
bo ja wychowuje swoje dziecko a nie moje dziecko howa się jak chce.
To my rodzice mamy za zadanie uczyć swoje dzieci jak postępować,mamy
pomagać im poznawać świat.To my jesteśmy odpowiedzialni za nasze
dzieci. Wspierajmy je,uczmy życia. Ale nie zaszkodzi też w napadzie
furii dziecka poprostu mocno je przytulić,powiedzieć głośno,że je
bardzo kochamy,to też pomaga ale kiedy zastosować takie rozwiązanie
a kiedy zastosować kare wie tylko matka,bo któż inny tak dobrze zna
dziecko?!Pozdrawiam.

[belaliwka]

> niestety wszystkie złe emocje musisz zdusić w sobie.

A co jak nie udaje się tych emocji stłumić? Matka to też człowiek i
też nerwy się mogą kiedyś skończyć i klaps wtedy nieunikniony.....

Klaps i nie tylko

[estocek]

Ja, niestety, ostatnio często tracę cierpliwość.
Nieznośni krnąbrny i wszędzie wspinający się 2,5 latek i dokazująca
4 latka potrafią wyprowadzić mnie z równowagi (do tego dochodzi moje
fatalne ostatnio psyche, niestety).
Klapsy więc się przydarząją i nieznośnie głośny krzyk matki też.
Nie cierpię siebie za to, staram się zmienić, panowac nad sobą.
Ale nie umiem wypracowac dobrej metody szczególnie jeśli chodzi o
2,5 latka.
Kompletnie mnie ignoruje. Boje siostre, a jak mówię, że to boli, nie
bij, to on jeszcze mocniej wali. Smieje się i do dzieła i tak z
każdą jego niegrzecznością. Lubi się wspinac na parapety, stoły i
niestety jak proszę to jeszcze szybciej to robi. Kilka razy bolesnie
się potłukł, ale to go nie odwiodło od dalszych ewolucji.
Co mam zrobić, jestem na granicy wytrzymałości psychicznej.
Każdy kto nas odwiedza kiwa z politowaniem głową, bo widać, że sobie
z zachowaniem Malca nie radzimy. Boję się, ze przykleiliśmy już
etykietkę łobuza.
Poradzicie czy zrugacie

[fogito]

Nie mam dwójki dzieci więc Ci nie poradzę, ale wyobrażam sobie, że
masz niezły sajgon w domu. Chyba będziesz musiała znaleźć jakieś
pokłady cierpliwości i nie bić malca, bo skąd on ma wiedzieć, że bić
nie wolno skoro mamusia bije. I chyba jedyną radą jest tymczasowa
separacja od bitej siostry...np w innym pokoju...
Życzę powodzenia